A hologram for a king

Tom Hanks speelt goed in A Hologram for a King.

 photo WP_20160624_010AHologramForAKingTomHanks.jpg

A hologram for a king met Tom Hanks, grappig, overtuigend, beetje snel einde.


De Filmkrant maakt er weer iets heeeel diepzinnigs van.
Dat mag van mij maar ik vond het gewoon een overtuigende film
die bij vlagen heel grappig is.
Wat bij een aantal films de afgelopen weken maar niet lukte,
lukt hier wel: de magie slaat toe.

Hanks in Saoedi-Arabië is geloofwaardig.
Die aparte sfeer die je beleeft in een vreemd land waar je niemand kent
en waar je dus heel erg vanuit je eigen zelf de wereld tegemoet treedt,
sprak me erg aan.
Als je in zo’n situatie bent kun je je maar het best open stellen
voor locale gebruiken en die proberen te begrijpen.
Vasthouden aan je eigen wereldbeeld helpt dan niet zo veel.
Als je dat doet dan ontdek je dat mensen helemaal niet zo verschillend zijn.
Hun cultuur en gebruiken misschien wel, maar in de kern verschillen
we niet zo veel.
Die instelling levert een sfeer op waarbij je tastend in de wereld
rondkijkt, een instelling die ontwapenend werkt.

Als een kind kijkt Hanks rond en schakelt soms terug naar zijn rol als
(voormalig) succesvol verkoper die de problemen wel even te lijf zal gaan.
Af en toe kijkt hij een heel klein beetje achter (letterlijk) de
coulissen van het land en de cultuur. Nooit lang.
Mekka, Filipino die het werk doen en in armoedige omstandigheden leven,
vrouwen zonder rechten, geen vrijheid voor de inwoners, alcohol in
overvloed verkrijgbaar mits je over de goede contacten beschikt, enz.

Toch vindt hij er zijn weg.
Ik vond het zo overtuigend dat het einde me overviel. Het had voor mij
nog wel wat langer mogen duren maar plotseling was de film voorbij,
gingen de lichten aan en was de magie weer weg.
Geen Oscar maar wel een heel leuke avond.

Gezien: Testament of Youth

Filmkrant:

Het boek Testament of Youth van Vera Brittain is een van de weinige vrouwelijke stemmen die de Eerste Wereldoorlog uit eerste hand beschrijven. Een belangrijk verhaal, dat helaas geheel tegen de geest van z’n hoofdpersonage te braaf verfilmd werd.

 

Sacha Gertsik

Regie: James Kent
Scenario: Juliette Towhidi
Camera: Rob Hardy
Montage: Lucia Zucchetti
Muziek: Max Richter

Kleur, 129 minuten

De filmkrant zit er helemaal naast!
De ‘braafheid’ van de film valt erg mee, zeker gezien tegen de tijd en het
milieu waarin Vera Brittain opgroeide.

De scenarioschrijver heeft alleen een heel andere insteek gekozen
dan de recensist graag had gezien.
Niet een van de heldhaftige feministe maar een die
waarschijnlijk veel dichter bij het boek ligt:
de waanzin van de oorlog.
We zien Vera (feministe of niet) dezelfde fouten maken
die ook mannen in die tijd maakten:
de verheerlijking van het naar de oorlog gaan.
Daar wordt je man van!

De sfeer voor de Eerste Wereldoorlog is onbegrijpelijk voor vele.
ook intelectuelen waren enthousiast over de oorlog.
Zo beschrijft Ewoud Kieft in zijn dit jaar verschenen boek
Oorlogsenthousiasme. Europa 1900 – 1918,
bijvoorbeeld over het enthousiasme van Freud of W.G. Wells.

Vervolgens zie je in de film, met soms briljante beelden,
(briljant is een term die ik niet snel zal gebruiken),
de impact van de oorlog. Het enorme en afgrijselijke slagveld.
Niet als een oorlogsrapportage, maar door de ogen van Vera.
Al die jonge mannen, een hele generatie, gaat verloren.
Vera verliest alle mannen in haar omgeving behalve haar vader:
haar broer, haar aanstaande man, een jeugdvriend die verliefd was op haar
en zorgt als verpleegster onder andere voor jonge Duitse slachtoffers.
Dat maakt haar omzwaai naar het pacifisme geloofwaardig.

Vooral de opening van de film maakte enorm veel indruk op me.
De film is super mooi gemaakt. BBC-kwaliteit.
De overgang van het schilderij, naar het water, naar de jeugd;
werkt als zwart gat: je wordt de film ingetrokken.

De film zit vol close-ups die het jeugdige karakter van de
hoofdrolspelers en de vernietiging van die levens, benadrukken.
Je wordt als toeschouwer keihard op de feiten gedrukt.

Hoe Sacha Gertsik naar de film heeft gekeken weet ik niet
maar ik denk dat ze niet goed heeft opgelet.

Er is niets sprookjesachtig aan de film van Kent.
De mooie, poetische beelden maken het verhaal schrijnend, keihard,
maar passen tegelijkertijd bij een film waar de twee hoofdrolspelers
gedichten schrijven voor elkaar en waarin beide schrijver willen worden.

De film heeft meerdere lagen, en daar moet je wel oog voor
(willen) hebben. Die lagen doen recht aan onze complexe wereld.
Terrecht wordt de oorlogstijd niet voorgesteld als een snelle videogame
of als een filmpje van de Islamitische Staat.

 photo WP_20150627_001TestamentOfYouth.jpg