Lion, ik denk dat dit de Italiaanse filmposter is. Dev Patel speelt de hoofdrol en ook Nicole Kidman doet mee. Redelijke film. De beelden uit India spreken mij extra aan. In ben in Calcutta/Kolkata geweest. Ben op en bij de Horwrath bridge geweest en ook die plaats die direct naast de brug ligt. Toen wij er waren was men daar heel druk met bloemen (afrikaantjes, die in de film zo prachtig op het water drijven). Ook het landschap waar het dorp ligt roept veel herinneringen op.
Cynthia Nixon and Jodhi May in A Quiet Passion.
Of dit een goede film over het leven van de Amerikaanse dichteres
Emily Dickinson, weet ik niet.
Ik ken haar levensgeschiedenis en werk eigenlijk niet.
Maar dat neemt niet weg dat de film indrukwekkend is.
Prachtig gemaakt en superrol van Cynthia Nixon.
Geen Engels kostuumdrama maar een prachtig tijdsbeeld
van Amerika rond de burgeroorlog.
Wikipedia:
Emily Elizabeth Dickinson (10 december 1830 – 15 mei 1886) was een Amerikaanse dichteres wier werk tezamen met dat van Walt Whitman een nieuw tijdperk in de Amerikaanse poëzie inluidde: het modernisme.
Dickinson werd geboren in een welgestelde familie in het Amerikaanse Amherst, Massachusetts. Dickinson bleef ongehuwd en zou het grootste gedeelte van haar leven binnen de muren van het familiehuis doorbrengen. Jarenlang is aangenomen dat deze keuze voortvloeide uit agorafobie, maar uit recent onderzoek van haar correspondentie blijkt dat dit kluizenaarschap à la Thoreau uit vrije wil was gekozen, zodat ze dichter bij haar eigen kern kon komen. Dit spreekt uit haar gedichten, die kleine, in onderwerpskeuze haast haiku-achtige observaties van het dagelijks leven zijn, alsmede korte observaties van haar eigen bewustzijn, geschreven in een stream of consciousness-achtige wijze.
Florence Foster Jenkins met in de hoofdrollen Meryl Streep en Hugh Grant.
De film is hilarisch.
Het ‘zingen’ dat Meryl Streep in de film laat horen
vraagt veel van je lachspieren.
Het is altijd leuk om een goede acteur of actrice
te zien in een leuke tot goede film.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van
een flegmatieke toneelschrijver en acteur.
Daarom ontbreekt er nogal eens wat tempo aan de film maar
tegelijkertijd is dat ook weer de charme.
De film kabbelt rustig verder en geeft de acteurs de
kans om te laten zien we ze zijn.
Foto van Nicola Dove: Maggie Smith in The Lady in te Van.
De film blijft steeds leuk terwijl het gaat over dementie, armoede,
homosexualiteit en hoe mensen met elkaar omgaan in een wijk.
Scherpe kantjes zitten er niet aan.
Maar Maggie Smith is brutaal, grappig onaangepast en uitgekiend.
De volgende leuke trivia vond ik op IMDB:
At one point in the film, Maggie Smith’s character Miss Shepherd asks Alan to get her sherbet lemons at the grocery store. In the Harry Potter universe, “sherbet lemon” is one of the passwords for Professor Dumbledore’s office. Smith played Professor Minerva McGonagall in the series and had to utter the phrase to allow Harry Potter into Dumbledore’s office.
Ik heb genoten!
Het is niet de beste film die ik ooit gezien heb maar
hij is gewoon leuk, hilarisch bij tijd en wijle.
Wil je een leuke avond dan is dit de film.
Wat het betekent ‘Ma Loute’ weet ik niet.
Het is de naam van een van de rollen in de Franse film
van Bruno Dumont.
Bij de gedachte aan een Franse film gaan bij mij de haren al overeind staan.
Altijd dat gezwijmel en geneuzel, in die onverstaanbare taal.
Okay, dat zegt misschien meer van mij dan van de Franse taal
maar dat is mijn buikgevoel bij Franse films nou eenmaal.
Maar deze keer is er die fantastische affiche.
Die ‘Mary Poppins’ sprong, die ballon, die dirigeergebaren.
Intrigerend.
Ma Loute van Bruno Dumont met in de hoofdrollen Fabrice Luchini en Juliette Binoche.
Bij films is het niet anders dan bij een goed boek of een ander
goed kunstwerk: de magie, de vragen, de aantrekkingskracht (vaak onverklaarbaar).
Dat is dus ook het geval bij goede films.
Zo ook bij Ma Loute.
Van het verhaal krijg je in mijn blog niets mee behalve dan dat het
surrealistisch is, bij vlagen, dan weer komisch, nooit een dijenkletser
en vooral een mysterie. De mimiek, de bewegingen (let op het lopen),
ongemakkelijke relaties, het geluid van de schoenen, het eten, de kleding,
de taal onderkoeld en grotesk.
Een soort Monsieur Hulot goes Sherlock Holmes.
Geweldig.
Tom Hanks speelt goed in A Hologram for a King.
A hologram for a king met Tom Hanks, grappig, overtuigend, beetje snel einde.
De Filmkrant maakt er weer iets heeeel diepzinnigs van.
Dat mag van mij maar ik vond het gewoon een overtuigende film
die bij vlagen heel grappig is.
Wat bij een aantal films de afgelopen weken maar niet lukte,
lukt hier wel: de magie slaat toe.
Hanks in Saoedi-Arabië is geloofwaardig.
Die aparte sfeer die je beleeft in een vreemd land waar je niemand kent
en waar je dus heel erg vanuit je eigen zelf de wereld tegemoet treedt,
sprak me erg aan.
Als je in zo’n situatie bent kun je je maar het best open stellen
voor locale gebruiken en die proberen te begrijpen.
Vasthouden aan je eigen wereldbeeld helpt dan niet zo veel.
Als je dat doet dan ontdek je dat mensen helemaal niet zo verschillend zijn.
Hun cultuur en gebruiken misschien wel, maar in de kern verschillen
we niet zo veel.
Die instelling levert een sfeer op waarbij je tastend in de wereld
rondkijkt, een instelling die ontwapenend werkt.
Als een kind kijkt Hanks rond en schakelt soms terug naar zijn rol als
(voormalig) succesvol verkoper die de problemen wel even te lijf zal gaan.
Af en toe kijkt hij een heel klein beetje achter (letterlijk) de
coulissen van het land en de cultuur. Nooit lang.
Mekka, Filipino die het werk doen en in armoedige omstandigheden leven,
vrouwen zonder rechten, geen vrijheid voor de inwoners, alcohol in
overvloed verkrijgbaar mits je over de goede contacten beschikt, enz.
Toch vindt hij er zijn weg.
Ik vond het zo overtuigend dat het einde me overviel. Het had voor mij
nog wel wat langer mogen duren maar plotseling was de film voorbij,
gingen de lichten aan en was de magie weer weg.
Geen Oscar maar wel een heel leuke avond.
Afgelopen vrijdagavond zag ik Elle van regisseur Paul Verhoeven met in de hoofdrol Isabelle Huppert.
De recensies zijn lovend over de ‘feministische’ film van Paul Verhoeven.
Probleem is een beetje dat zelfs als de film feministisch is, dat
nog geen goede film maakt.
Het is andersom: het zal eerst een goede film moeten zijn en mag dan
vervolgens van mij feministisch zijn.
De film is redelijk, zeker niet goed.
Basis voor een goede film is dat het goed een verhaal vertelt.
Dat verhaal moet kloppen, oorzaak en gevolg moeten kloppen.
Daar mag een cineast best mee spelen. Hij mag toeschouwers
op het verkeerde been zetten enz.
Maar het verhaal moet goed verteld worden.
Daar schiet de film tekort.
Het wereldbeeld van Paul Verhoeven, uitgaande van deze film,
is op zijn zachts gezegd vreemd.
Alle belangrijke spelers hebben een obsessie met sex,
meestal getroebleerd: vader is massamoordenaar, ex-man is een mietje,
zoon is niet heel slim, buurman is labiel, vriendin en mede-manager
weet niet wat ze is, man van vriendin is een ongelofelijke botterik,
het personeel van het bedrijf is onvolwassen en zelf is ze
geen sterke persoonlijkheid maar beschadigd.
Als je interviews met Paul Verhoeven leest is hij zelf ook
verrast van de etiketten ‘feministisch’ en ‘sterke vrouw’.
Volgens mij is het gewoon een redelijk geslaagde thriller
waar je niet te veel achter moet zoeken.
135 minuten kijken en dan is het voorbij.
De film Money Monster zag vorige week. Was ik vergeten op m9ijn blog te zetten.
Is al wel op mijn Twitter account aan de orde gekomen.
Dit is best een leuke film.
Een voorbeeld voor een niet sterk, voorspelbaar, scenario dat met goede
acteurs, muziek en camerawerk toch een leuke film kan worden.
Regie: Jodie Foster met in de hoofdrollen George Clooney en Julia Roberts.
Love & Friendship.
Hoe graag ik ook positief wil zijn, zeker over een Engels kostuumdrama,
ik kan er niet meer van maken dan dat dit op zijn best een aardige film is.
De werkelijkheid is dat het een gemiste kans is.
Het verhaal en de hoofdperoon hebben trekjes die we nog zo goed kennen
uit ‘Dangerous Liaisons’. Daar prachtig gespeeld door John Malkovich, Glen Close
en Michelle Pfeiffer. In Love & Friendship overtuigt het niet.
Het loopt allemaal te gemakkelijk.
De spanning en het echte venijn ontbreekt.
Jammer.
Fritz Bauer was een Duits openbaar aanklager die
in de jaren 60 openheid forceerde in West-Duitsland
over het oorlogsverleden van ’40-’45.
Met name over de Jodenvervolging.
Hij speelde een belangrijke rol in het verzamelen van
het bewijsmateriaal op basis waarvan Israel Adolf Eichmann
kon ontvoeren uit Zuid-Amerika en kon berechten in Jeruzalem.
Daarnaast was hij een belangrijke kracht achter ‘der Auschwitz-Prozess’.
Dit proces in Duitsland deed een poging om de mensen die in
Auschwitz de selectie maakten, de kapo’s, de Gestapo, de kampleiding,
de tandartsen enz, veroordeelt te krijgen.
De film gaat over de tegenwerking die hij in Duitsland
ondervond en de persoonlijke offers die er nodig waren (en zijn)
om een democratische samenleving mogelijk te maken.
Mooie rol van Burghart Klaussner in Der Staat gegen Fritz Bauer.
De film lijkt een soort video (en 8mm film) waarmee Laurie
Anderson terug kijkt op de meest recente jaren van haar leven en
wat flash backs van haar jeugd. Een echt verhaal zit er niet in,
of beter gezegd een echte chronologie. Al lijkt het grootste deel
van de film zich na 2000 af te spelen.
De werkelijkheid is dat je echt oude opnames ziet in combinatie
met recent, geënsceneerd materiaal.
Sommige scene’s zijn komisch, zoals die met de piano spelende hond,
andere spiritueel ‘the purpose of death is the release of love’.
Denk daar nog maar eens over na!
De film bevat ook tekeningen van Laurie Anderson, haar muziek,
Boeddhistische wijsheden, trage beelden met mensen en landschappen,
sneeuw, schaatsers, anecdotes en ter afsluiting een nummer van Lou Reed.
Zijn naam komt in de film niet voor (behalve op de aftiteling),
je ziet hem slechts een enkele keer.
Dus zeggen dat de film over hem gaat, is onjuist.
Daarvoor is Laurie Anderson te veel een kunstenaar en in die zin
is het ook geen documentaire.
Over wat het dan wel is?
Laurie Anderson zei eens ‘My job is to make images and leave the decision-making
and conclusion-drawing to other people.’
We mogen het dus ieder voor ons zelf bepalen.
Moeten we wel gaan kijken.
Vandaag vindt de Volkskrant er ook iets van.
Geeft de film 4 sterren:
Kevin Toma in de Volkskrant over Heart of a dog.
Gentlemen prefer blondes. The illuminating diary of a professional lady.
We kennen deze titel waarschijnlijk het best van de film maar het is een boek
geschreven door Anita Loos. Het verscheen eerst in Harper´s Bazaar in 1925
en later in boekvorm in 1959.
De uitgave die ik net gelezen heb is de uitgave uit 2015 door de Folio Society.
Anita Loos, Gentlemen prefer blondes. De uitgave van Folio Society.
De humor in het boek is erg leuk en heel erg eerste helft 20ste eeuw.
Je herkent die humor uit de films over die tijd zoals de film naar
dit boek: Gentlemen prefer blondes uit 1953 met Jane Russell en Marilyn Monroe.
Ook Charles Coburn dient vermeld te worden als Sir Francis ‘Piggy’ Beekman.
De film is gemaakt door Howard Hawks en bevat de beroemde scene
waarin Marilyn Monroe in roze outfit Diamonds are a girls best friend zingt.
Dat roze is ook de kleur van het boek zoals uitgegeven door de Folio Society
in hun serie Folio collectables. De reguliere uitgaves van Folio
hebben extra aandacht voor allereerst goede, bijzondere boeken en daarnaast
een goed verzorgde uitgave± aandacht voor de typografie, de illustraties,
het papier, het druk- en bindwerk.Vaak zijn de boeken voorzien van
een doos (slip case) waar het boek nog meer bescherming heeft.
In de serie Folio collectables is de slip case niet aanwezig en gaat het
bijna altijd om kortere teksten.
De illustraties in de Folio uitgave zijn van Michael ffolkes.
De film ‘Gentlemen prefer blondes’, op zijn beurt,
is gebaseerd op de musical die op het boek is gebaseerd.
In 1928 was er al een stomme film van gemaakt. Maar van deze film bestaan
geen exemplaren meer.
This is a theatrical poster for the 1928 film Gentlemen Prefer Blondes featuring a scene with actors Ruth Taylor and Holmes Herbert. The theatrical poster copyright is believed to belong to the distributor of the film or the publisher of the film.
De film uit 1953 is ook erg grappig en neemt de karakters over van het boek, delen
van het verhaal maar past het verhaal ook sterk aan (niet de strekking) en
neemt ook grappen over. Zoals die over het hoedje van mevrouw Beekman.
Een paar voorbeelden van die humor:
Lorelei Lee (Marilyn Monroe) en Dorothy Shaw (Jane Russell)
zijn de twee hoofdrolspelers. Lorelei heeft weinig boekenkennis maar
weet zich goed in de wereld te redden. Dorothy is de meer
doorgewinterde van het stel.
Op hun avonturen gaan ze naar London. Hoofdstuk 3 heet dan ook:
London is really nothing.
Well, Dorothy and I are really at London.
I mean we got to London on the train yesterday as the boat does not come clear up to London but it stops on the beach and you have to take a train.
I mean everything is much better in New York and I am really beginning to think that London is not so educational after all. …
So Dorothy and I came to the Ritz and it is delightfully full of Americans. I mean you would really think it was New York because I always think that the most delightful thing about traveling is to always be running into Americans and to always feel at home.
Pagina 40
In hoofdstuk 4 zijn ze in Parijs.
Dat is andere koek. Hoofdstuk 4 heet dan ook: Paris is devine.
So the veecount (dit woord is geen Engels, het is de verbastering van viscount, burggraaf) was really delightful after all. So then we rode around and we saw Paris and we saw how devine it really is.
I mean the Eyefull Tower (Eiffeltoren is hier verbasterd naar een Oogvolle Toren) is devine and it is much more educational than the London Tower, because you can not even see the London Tower if you happen to be two blocks away.
Pagina 76-77
Lees het boek en zie de film!
De rug van Gentlemen prefer blondes in de Folio-uitgave.
De ruggen op de filmposter uit 1953 met een ervaren Jane Russell en de beginneling: Marilyn Monroe.
Afgelopen vrijdag zag ik de Franse film ‘Monsieur Chocolat’.
Monsieur Chocolat met Omar Sy en James Thierree.
Ik zat naar de film te kijken en een paar keer kon ik mijn blik niet
van James Thierree afhouden. Als ze een film gaan maken over
Charles Chaplin dan moeten ze hem de hoofdrol laten spelen.
Hij lijkt op hem.
Wat blijkt: hij is een kleinzoon van Chaplin en achter-kleinzoon
van de toneelschrijver Eugene O’Neill.
Wikipedia:
James Spencer Henry Edmond Marcel Thierrée (born 2 May 1974 in Lausanne, Switzerland) is a Swiss circus performer, violinist, actor and director who is best known for his theatre performances which blend contemporary circus, mime, dance, and music. He is the son of circus performers Victoria Chaplin and Jean-Baptiste Thierrée, the grandson of filmmaker Charlie Chaplin and the great-grandson of playwright Eugene O’Neill.
In de berichtgeving over de film gaat de aandacht het meest uit naar Omar Sy
maar James Thierree maakte op mij de meeste indruk.
James Thierree heeft het in zijn rol steeds maar weer over timing.
Dat waar Chaplin zo fantastisch in was!
De film geeft het verhaal de volledige ruimte om zichzelf te vertellen.
Maar dat had van mij best wat scherper gemogen en misschien met meer
historische feiten.
Conclusie: aardige film. Goed voor een avondje uit.
Filmposter van El Clan.
De film heeft een bizar, maar naar het schijnt waar gebeurd, verhaal.
Het is dit keer het verhaal dat de film overeind houdt.
De film vertelt het verhaal in chronologische volgorde.
Wat de flash forwards er in de film toe doen is onduidelijk.
Ze verhogen de spanning niet, verklappen hooguit hoe het verhaal zal aflopen.
De Volkskrant noemt de film een ‘ontregelende kijkervaring’.
Het lijkt wel of al de filmrecensenten in het reclamevak zitten.
Ze schrijven hun verhalen om mensen naar de film toe te krijgen.
Het verhaal is zeker ontregelend maar de film voegt er niet
zo veel aan toe. Daarom is het geen echt goede film.
Het had een documentaire kunnen zijn.
Gisteravond ben ik naar de film gegaan en kwam daar
volledig onverwacht een collega tegen met dezelfde voornaam als ik.
Argusvlinder in het kwadraat.
Het werd een hele gezellige avond met een film met een zwaar onderwerp.
Land of mine dat je kunt vertalen als ‘Mijn land’ maar ook als
‘Land van mijnen’.
Het gaat over een Deense geschiedenis waar je niet trots op kunt zijn.
Na de tweede wereldoorlog werden 2000 (jonge) Duitse soldaten
gedwongen om de mijnen op te ruimen die aan de westkust van
Denemarken op/in de stranden lagen.
Dat dit grote risico’s met zich meebracht wordt didelijk als je
je realiseert dat 1000 Duitsers hierbij omkwamen of gehandicapt werden.
Het verhaal is aangrijpend, technisch is de film niet sterk, het verloop
van het verhaal is voorspelbaar, maar in tegenstelling tot Brooklyn van vorige week,
was de film goed genoeg om je geboeid te laten kijken.
In de bioscoop lag natuurlijk de gratis Filkrant.
Het blad irriteert steeds meer. In een poging ‘interessant’ te zijn
wordt er steeds een bak met onzin over je uitgestrooid.
De film Brooklyn heeft niets met vrouwenemancipatie te maken
en Land of mine is geen nationale schuldbekentenis van Denemarken.
Brooklyn gaat over wat iemands ‘thuis’ is en Land of mine
is een haast bizar maar historisch verhaal, niet meer
maar ook niet minder.
De Filmkrant pimpt de verhalen op met grote woorden voor de leescijfers.
Niet met verstand van film.
Interessant was wel het interview met Peter van Bueren, filmcriticus
vooral bekend van de Volkskrant. Bij hem geen sensatieverhalen maar
scherpe analyses van films.
Na afloop nog een glaasje gedronken met mijn collega en zo was het
alles bij elkaar een goede filmavond.
Land of mine, regie Martin Zandvliet.
Regiseur: John Crowley
Hoofdrol: Saoirse Ronan
De film bevat veel mooie beelden, mooie kleding, mooie landschappen,
mooie acteurs en actrices; maar de vonk die een bioscoopfilm
zo’n magische ervaring kan maken ontbreekt volledig.
The Revenant is eigenlijk een Western.
Je weet wel, die films met John Wayne waar de indianen
altijd aan het kortste eind trekken en John
de grote held is: ruwe bolster, blanke pit.
Of die films met muziek van Ennio Morricone,
met soms langzame, haast poetische beelden.
In The Revenant is Leonardo DiCaprio John Wayne
alleen geen van de personages is of stereotiep goed
of stereotiep slecht.
Ook de indianen niet.
Het geeft een realistisch beeld van avonturiers die
onder bescherming van het leger, langzaam maar zeker
de indianen uitroeien.
Alle mensen in deze film zijn niet alleen maar goed of slechts.
Het zijn net echte mensen.
Ze liegen en bedriegen, zijn eenzaam en komen soms op
voor een ander. Ze vechten en moorden.
De omstandigheden zijn primitief en het bestaan
valt hun niet gemakkelijk.
Combineer dat met de prachtige beelden en je hebt
een geweldige western. Niet de beste ooit gemaakt
maar een die er heel goed mee door kan.
De muziek van Ryuichi Sakamoto is subliem.
Emmanuel Lubezki is verantwoordelijk voor de prachtige beelden.
De betekenis van ‘The Revenant’ is niet zonder discussies
op het internet. Ik ga er maar van uit dat The Revenant
staat voor een persoon die terugkeert uit de dood.
Alles bij elkaar was het een beetje veel allemaal,
op vrijdagavond.
Ik ging naar de bioscoop en zag daar Son of Saul.
Een film die zich afspeelt in een concentratiekamp, Auschwitz.
Het grootste deel van de film geeft je een blikveld van ongeveer
1 vierkante meter.
Scherp in beeld steeds Saul, zijn rug, de achterkant van zijn hoofd,
zijn gezicht, zijn zijkant.
Alles er om heen is onscherp.
Je volgt de moordmachine.
Je ziet hem op de appelplaats, de volgende groep joden ophalen,
naar de kleedruimte, de gaskamer, kostbaarheden uit de kleding verwijderen,
de kleding weghalen, de lichamen op een lift slepen, gaskamer schoonmaken,
de verbrandingsovens, de barakken.
Een keer zie je de rivier waar het sonderkommando de as de rivier
in scheppen en een keer zie je de kuil.
Als de moordmachine de aanvoer niet aankan worden bij de kuil
de mensen vermoord.
Twee verhalen lopen in de film door elkaar.
Het grootste deel van de film is dus een close-up, Saul zit
gevangen in een uitzichtloze situatie en als kijker naar
de film zit je ook gevangen.
Je hoort wat er om Saul gebeurt maar je kunt het niet zien.
Je kijkt naar het onvermijdelijke.
Son of Saul.
De morele dilemma’s vliegen om je heen.
Ik heb de film nog niet verwerkt.
Dan kom je thuis en hoor en zie je de aanvallen in Parijs.
Alles bij elkaar was het een beetje veel allemaal,
op vrijdagavond.
Ik heb het nog niet allemaal op een rijtje kunnen zetten.
Ik was gewaarschuwd:
een Belgische film, in het Frans, Brussel is er met de haren
(en de financiering) bijgehaald.
Het was beter geweest een andere film te gaan zien.
Een aantal keren viel ik bijna in slaap.
Heel, heel soms was hij leuk.
De laatste 10 seconden zijn eigenlijk het leukst.
Het idee heeft veel mogelijkheden maar
die zijn maar beperkt benut in de film.
Als een sprookje voor volwassenen op papier
werkt het waarschijnlijk wel.
Maar deze uitwerking op het witte doek schiet tekort.
Benoît Poelvoorde speelt de rol van God zo goed en kwaad
als het kan.
Catherine Deneuve, altijd mooi en goed.
Volgende keer beter.
Argusvlinder 