Eerste bioscoopbezoek sinds maanden

IMG_3302ChasseBredaIkBlijfOnbezet

Chassé, Breda: Ik blijf onbezet. Wat mij betreft blijft dat ook nog een tijdje zo want ik zie me niet snel terug gaan onder dit regime.


In de Nederlandse theaters, toneel, film, opera.
Maakt niet zo veel uit.
Net als in musea, de horeca is beroerd.
Dus in coronatijd slaagt men er in om een bezoek aan
een film te laten lijken op een bezoek aan een mortuarium.

Alles wat de omgeving wat aangenamer zou kunnen maken
was weg: geen filmposters, geen tafeltjes met stoeltjes,
de verlichting vooral uit en geen aanspraak doen op
de intelligentie van de bezoekers.

Daar waar op de markt, de klanten zelf hun weg moeten zoeken
om contacten zoveel mogelijk te vermijden,
begint je bezoek aan een filmtheater met een vragenlijst
met 7 vragen waar natuurlijk niemand ‘Ja’ op antwoordt
(Ja, ik heb koorts, ben verkouden, er is bij mij corona
vastgesteld vorige week, enz).
Personeel in zwart en droevig gestemd.
Dus gastvrij en opbeurend. Nee, niet echt.

Gaat u daar maar zitten (uiterste stoel tegen de muur op
een rij zo dicht mogelijk tegen het scherm).
Ja, gaat u maar staan en volgt u de speciale route om er voor te
zorgen dat u niemand tegen komt
(als kleuters op de eerste dag naar school).

Inderdaad kwam ik niemand tegen.
Het hele theater was leeg gemaakt voor de 20 bezoekers.
Overigens zijn dat net zoveel bezoekers als voor corona maar toen
met minder personeel, minder speciale voorzieningen en spatborden.
Oh ja, het was toen wel gezellig met meer films tegelijk.

IMG_3301LaVeriteCatherineDeneuveJulietteBinocheEthanHawke

De film La Verité was dan wel weer goed. Catherine Deneuve was top.


Grappig aan de film is dat er gespeeld wordt met dat wat
Catherine Deneuve in werkelijkheid is: een oudere actrice.
Het personage van deze oudere actrice zegt in de film ergens
dat alle goede actrices te herkennen zijn aan hun naam:
voornaam en achternaam beginnen volgens haar met dezelfde letter.
Catherine Deneuve noemt er dan een hele reeks.

Iemand anders noemt dan Brigitte Bardot omdat die in het lijstje
niet voorkomt.
Maar die wuift het personage van Catherine Deneuve dan weer weg.

Natuurlijk is dat ook niet het geval bij Catherine Deneuve zelf.

Feit is dat er nog een andere film is gemaakt in het verleden
met als titel ‘La Verité’. Hoofdrol: Brigitte Bardot. 1960.

****

Indochine

De film waar we het afgelopen weekend met veel plezier naar
hebben gekeken is Indochine uit 1992.
Een ingewikkelde relatie die daardoor uiteen valt
staat symbool voor de relatie van de landen van Indochina
(Vietnam, Cambodja, Laos enz) met Frankrijk, die ook uiteen valt.
Dat gefilmd tegen prachtige landschappen en in prachtige gebouwen.
Met acteurs die kleding uit de jaren 1930 dragen en een
van de grote diva’s van het witte doek in de hoofdrol:
Catherine Deneuve.

IndochineCatherineDeneuveLinhDanPham1992

De hoes van de DVD. Met een gevoel van heimwee hebben we er naar gekeken waarbij het meer om een algemeen gevoel ging dan om terugdenken aan specifieke plaatsen. Van de plaatsen in de film hebben we alleen Saigon (Ho Chi Minh-stad) bezocht.


IndochineCatherineDeneuveAndLinhDanPham1992

Deze foto uit Indochine toont de schoonheid van de film: Catherine Deneuve en Linh Dan Pham in 1992. De film won de titel van de Beste Buitenlandse Film bij de Oscars.


****

Gezien: Le Tout Nouveau Testament

Ik was gewaarschuwd:
een Belgische film, in het Frans, Brussel is er met de haren
(en de financiering) bijgehaald.
Het was beter geweest een andere film te gaan zien.
Een aantal keren viel ik bijna in slaap.
Heel, heel soms was hij leuk.
De laatste 10 seconden zijn eigenlijk het leukst.

Het idee heeft veel mogelijkheden maar
die zijn maar beperkt benut in de film.
Als een sprookje voor volwassenen op papier
werkt het waarschijnlijk wel.
Maar deze uitwerking op het witte doek schiet tekort.

Benoît Poelvoorde speelt de rol van God zo goed en kwaad
als het kan.
Catherine Deneuve, altijd mooi en goed.

Volgende keer beter.

Kunstvaria

Arnold Newman, Igor Stravinsky, New York City, 1946, gelatin silver print, printed circa 1946.


Beauford Delaney, Portrait of Charlie Parker, 1968, oil on canvas.


Clara Peeters, Bodegon con alcachofa cangrejos y cerezas, circa 1618, oil on board.

(Bodegon (?) met artisjok, krab en kersen)


Driss Ouadahi, On the other side, 2012, oil on canvas.

Kunstenaar uit Algerije: Aan de andere kant.


El Anatsui, Earths skin, 2009, aluminum and copper wire, 177 x 394 inch.

Tot tweemaal toe in deze kunstvaria
twee kunstwerken van dezelfde kunstenaar.
El Anatsui is nieuw voor mij maar de techniek
die hier gebruikt wordt spreekt me erg aan.


El Anatsui, Red block, 2010, aluminum and copper wire; two pieces each measuring 200.75 x 131.5 inch.


Giulio Romano, Study of a grotesque dragon, 1511, ink and wash.


Joan Mitchell, Row row, 1982, oil on canvas in two parts.


Kamanlyk, Vanuatu, Malampa Province, Malakula Island, Lendamboe Village, Australia, Metaniele (Mask of masker), circa 1972, wood, vegetable clay, ochre and fibre.


Man Ray, Catherine Deneuve, 1968, photo.


Marc Chagall, Homage to Gogol, 1917, gouache, watercolour and pencil on paper.


Marc Chagall, Profile at the window, 1918, graphit, gouache and ink on cardboard.


Paul Cezanne, The large bathers, 1906, oil on canvas.


Richard Wentworth, False ceiling, 1995, books and steel cable.


Tenzing Rigdol, Journey of my teacher, 2011, collage silk brocade and scripture.