Toen ik gisteren ging wandelen liep ik eerst door het Valkenberg in Breda.
In de verte zag ik dat de magnolia ineens open was gekomen.
Waren het afgelopen zaterdag nog knoppen, nu zag ik al in de verte
dat al veel knoppen open gekomen waren.
Het was een extra mooi gezicht omdat de zon al laag stond en het licht
zachter aan het worden was.
Daarnaast moest de zon zich een weg zien te banen tussen de bomen
en takken door wat voor extra kleurnuances zorgde.
lopend door het park
naast de deur
de zon nog laag
met een fletsgele kleur
lichtbundels kruipen langs de natgroene schors
schaduwen sluipen over de gladde bast
als vingerafdrukken,
zonnevlekken
soms zacht, soms scherp
soms recht, soms rond
is het voorjaar?
het lijkt zo
maar het is pas 2 maart
Tobias en de engel, Mari Andriessen, Breda, Valkenberg, 1972.
Gistermiddag liep ik door het Valkenberg.
Op mijn blog was het beeld Tobias en de engel al eerder te zien.
Het is niet echt verstopt, want het bevindt zich direct
aan een van de grote doorgaande paden van het park.
Maar gisteren wierp de zon een accent op het beeld.
Tobias stond in het licht van de zon.
De engel staat bij dit beeld bescheidener naar achter.
Gisteren trad hij letterlijk uit de stralen van de zon.
Het is niet de engel die het middelpunt is van het verhaal:
het is Tobias die op reis gaat
het is Tobias die de vis vangt
Het is Tobias die met de vis zijn vader heelt.
Misschien is dat de stille boodschap van het verhaal.
Het oudtestamentisch bijbelverhaal begint bij vader Tobit en zijn zoon Tobias. Tobit, oud en blind geworden, heeft in het verleden een kleine schat achtergelaten bij iemand in Medië en stuurt zijn zoon Tobias op pad om die op te halen. Op zijn reis krijgt Tobias gezelschap van de aartsengel Rafaël. Tobias herkent hem echter niet. Rafaël is gestuurd na gebeden van Tobit én van diens vrouw. Met hulp van Rafaël brengt Tobias zijn vaders schat naar huis. Met de gal van een vis die hij samen met Rafaël heeft gevangen, geneest Tobias zijn vaders blindheid. Een deel van de schat wordt als aalmoezen weggegeven.
— Notities langs de fotowanden —
Op een ochtend liep ik door het Valkenberg.
Aan de rand van het park vielen me een aantal witte ‘wanden’ op.
Van dichtbij bleek het de reizende tentoonstelling Queer Realities te zijn.
Op witte, trapeziumvormige panelen — gebogen en ritmisch opgesteld —
ontvouwen zich foto’s en teksten.
De witte panelen staken af tegen de vaalbruin-gele herfstkleur.
Zo rond acht uur was de zon nog gedimd, deels achter wolken.
Breda, Valkenberg.
Supranav Dash, Eros and its discontents, India.
Voor mij is deze foto herkenbaar voor veel mensen.
De omgeving is wat statisch en enigszins statig.
De lambrisering met de rechte vlakken kun je overal tegenkomen.
Misschien zijn de slang, de cactus, de kraaien,
de tafeltjes met fruit, voor de maker heel belangrijk.
Maar mij trof het beeld van twee mensen die gevangen zitten
in de waslijnen.
Het web van waslijnen is voor mij
een beeld van geschreven en ongeschreven regels.
Regels die mensen kunnen beperken in hun vrijheden.
Dat kunnen zowel wettelijke regels zijn als sociale conventies.
Ohm Phanphiroj, You will be there, USA.
Het duurde even voordat ik zag dat er een persoon
aan het eind van de tafel zat.
In een bijzondere houding.
Je ziet slechts de handen, armen en schouders.
Het levert een geometrisch beeld op van een jong persoon.
De persoon is niet opvallend gespierd maar de huid is egaal.
De titel is: You will be there….
Melissa Ianniello, Wish it was a coming iut, Italy.
De houding van de man is niet comfortabel.
Armen over elkaar, gesloten.
Hij kijkt bedachtzaam opzij.
In bad, op het punt van… misschien opstaan.
Su Cassiano, Love harder, France/Italy.
Een portret van twee mannen.
Ze lijken op hun gemak bij elkaar.
De teksten op hun t-shirts troffen mij:
fragile en home,
kwetsbaar en thuis.
‘Love harder’ is een uitdagende boodschap.
Tamta Gokadze, Sadness and fear, Georgia.
Akanksha Pandey, My daughter Bonita, India.
Vincent Wechselberger, Ready, Germany/Austria.
Je ziet een foto met een persoon op een bed
maar het gezicht blijft verborgen.
Eronder staan drie gezichten.
Kijk ik naar een menselijke menukaart?
Ik kan me voorstellen dat sekswerkers zichzelf zo ervaren:
Deze traktor scheurde vanochtend door de binnenstad, over het Kasteelplein, richting Valkenberg. Een soort Breda Barst goes trekkertrek?
Voor lezers die in de titel een kleine cynische ondertoon
bespeuren kan ik zeggen dat ze gelijk hebben.
Met veel geweld wordt het Valkenberg in beslag genomen.
Breda, Kasteelplein met zicht op het Valkenberg en zwaar vervoer.
Het idee om een afdruk te maken van de boomschors van
een aantal bomen in het Valkenberg in Breda had ik al een tijd.
Ik wil ze gaan combineren tot een boek met schutbladen
die ik in China (Dunhuang) heb laten tekenen.
In China zal ik een groot aantal ‘rubbings’ van
gekalligrafeerde stenen. Zo ontstond het idee.
Maar ik kende alleen de techniek waarbij ik als kond
met een potlood over een vel papier ging dat op
een munt lag.
Vandaag probeerde ik het met waskrijt en pastelkrijt.
Zo begon het avontuur vandaag. Vooral om een werkwijze te bepalen. Dus met een leeg vel papier op een boom.
Ik probeerde drie wrijfsels te maken. De eerste met pastellrijt met een boom met een gelijkmatig patroon.
Poging twee op een boom met een veel vlakker patroon. Met meerdere kleuren waskrijt.
Poging drie. Papier vertikaal (wat niet past bij de rest en het uiteindelijk beeld zal dus gekanteld worden) op een boom met een heel afwijkende tekening aan de onderkant van het papier. In drie kleuren pastelkrijt.
Hierna ben ik een video gaan bekijken waarop de traditionele
Chinese rubbing-techniek wordt getoond.
Daar moet ik nog meer tijd in steken om uit te vinden of
dat ook bij bomen bruikbaar is.
Het woord “rubbings” verwijst in de Chinese context naar een traditionele techniek die bekend staat als 拓片 (tàpiàn) of Tayin. Het is een eeuwenoude methode om inscripties en reliëfs van stenen, bronzen voorwerpen of andere harde oppervlakken over te brengen op papier.
Wat zijn Chinese rubbings?
Techniek: Een dunne, absorberende papiersoort (zoals Xuan-papier) wordt op een gegraveerd oppervlak gelegd. Vervolgens wordt er voorzichtig met inkt overheen gewreven, zodat de inscripties of afbeeldingen op het papier verschijnen.
Doel: Het vastleggen en bewaren van teksten, kunst en historische gegevens die op stenen monumenten, grafstenen, bronzen vazen en andere artefacten zijn gegraveerd.
Gebruik: Veel gebruikt door geleerden, kunstenaars en historici om belangrijke inscripties te documenteren, vooral als het origineel dreigt te vergaan door erosie of beschadiging.
Het was gisteravond druk bij de Dodenherdenking
in het Valkenberg in Breda.
De kransen en bloemstukken lagen er vanochtend mooi bij.
De voorbereidingen zijn in volle gang.
Het Bevrijdingsfestival begint volgens de spandoeken op 2 mei (?)
De Dodenherdenking is natuurlijk op 4 mei.
Maar op het Kasteelplein en in het Valkenberg was daar van
alles al voor te zien.
De locatie in opbouw voor het Bevrijdingsfestival.
Op de plaats waar zondag de Dodenherdenking wordt gehouden is al gemarkeerd en voorzien van vlaggenmasten.
Het beeld ‘De Vlucht’ (1955) is van Hein Koreman en is de plaats van de Dodenherdenking.
In de binnenstad van Breda zijn de voorbereidingen van
Koningsdag 2025 in volle gang.
Vanmorgen kwam ik dit bijvoorbeeld tegen:
Breda, Kasteelplein.
Ik geloof nooit dat dit voor koekhappen is….
Breda, Valkenberg.
Deze week zag ik op een morgen plotseling een soort van mysterieuze gast op een boom in het Valkenberg in Breda.
Iemand in het Valkenberg van Breda denkt waarschijnlijk dat de Vrijmarkt voor Koningsdag 2025 al is beginnen.
Drie foto’s van drie ochtendwandelingen.
Zomaar.
Begin van de Tolbrugstraat kijkend in de richting van de Grote Markt.
Breda, Grote Kerk.
Zonsopgang vanachter de woningen van het Begijnhof in Breda, door de bomen van het Valkenberg.
Vanochtend al een klein rondje gelopen door de binnenstad.
Op het Kasteelplein zijn de haringen op. De Vietnamese loempia’s zijn er nog wel.
Nog even bijtanken bij de ‘noodlijdende horeca’ (zie Johan de Vos in de NRC).
Het is mooi open weer met alle ruimte voor de zon. Niets staat een geslaagde Grote Optocht in de weg. Veel plezier. Gift ur un slinger aon!
Het Valkenberg kan al afgesloten worden van de binnenstad.
De KMA is in isolatie.
Materiaal wordt aangevoerd.
De werkzaamheden aan de Tolbrug bij de Trapkes ligt helemaal stil. Ook de stratenmakers die nog even de Nieuweweg bestraat hebben zijn gereed.
In het Valkenberg zag ik plots deze pop op een hek zetten tussen de bladeren. De pop is wel warm gekleed voor de tijd van het jaar. Er lijkt een hand te ontbreken maar dat is niet zo.
Stoel, fiets en verkeersbord opgevist. Niet ik, iemand….
Tegen het einde van de middag, tegen 18:00 uur, liep ik
nog even door de stad en maakte er een paar foto’s.
Het Valkenberg is de plaats van de vrijmarkt in Breda maar ook de kortste weg tussen het station en het uitgaanscentrum van de stad. Het was er dus nog druk met opruimers en nieuwkomelingen. De containers zaten in ieder geval goed vol.
Maar als je niet alles verkocht hebt en het niet weg wil gooien, of als je juist heel veel gekocht hebt, dan is er nog de taak om het thuis te krijgen.
Even verder op is er dan nog 538 Koningsdag. Dat was nog lang niet afgelopen.
Gisteravond, Valkenberg, de voorbereiding.
Breda, Vismaktstraat – Haven.
Vanochtend Kasteelplein.
Het park is drassig.
KMA in de regen.
Twee boeken heb ik vanmorgen gekocht. Dit is: Norbert Wolf, Die Galerie der schönsten Bücher – Buchmalerei erleben, 2007. Het lijkt me dat dit een serie boeken betreft waarvan dit een deel is. De afbeeldingen die ik gauw in de regen even heb gezien zijn prachtig.
Vermoedelijk is dit niet de originele band. De exemplaren die ik op internet zag hebben allemaal een linnen band met een afbeelding van een vogel op de band. Nol Binsbergen, Mr D. Mooij, Zien is kennen, tekeningen Rein Stuurman, vijfde druk.
Argusvlinder 