Een dag of 10 geleden ging ik naar het Markiezenhof in
Bergen op Zoom voor de tentoonstelling ‘Hete Vuren’.
Eerder schreef ik een bericht over deze tentoonstellig.
Maar er was ook een tentoonstelling met als titel Match.
Voor iedere provincie koppelt het Rijksmuseum een werk
aan een werk uit het tentoonstellend museum.
Daar wordt een tekst bij geschreven en die staat in
het boek. Ik heb dus 1 match gezien maar wel
gelijk het boek gekocht (zeer vriendelijke geprijsd).
Hete Vuren naast/onder Match.
De ‘catalogus’ Hete Vuren is een toegankelijk boek, haast
een magazine. Mooi geillustreerd en beschrijvingen van de
werken met de thema’s ‘huishoudelijk vuur’, ‘ambachtelijk vuur’
en ‘vernietigend vuur’ worden afgewisseld met verhalen over
de streek waar de 6 samenwerkende musea zich bevinden en
een ambacht/kunstvorm uit die streek.
Dan als afsluiter nog een bericht van de vrienden van die musea.
Een goed en prettig leesbaar boek.
De ‘verhalenbundel’ Match toont steeds de gemaakte match om
dan te vervolgen met een essay. Het essay is steeds geschreven
door een geinteresseerd auteur. De match levert onverwachte
combinaties op. Die zijn het leukst.
Zo vond ik de tekst van Umayya Abu-Hanna en op afstand haar
moeder, verrassend.
Bij een schilderij van het Laatste avondmaal dacht ik niet
meteen aan ‘intimiteit’. Nu toch wel.
Mooie boekband met de titel in blinddruk.
Ben je nieuwsgierig naar een Match bij je in de buurt?
Kijk dan even op deze website. Ze staan er allemaal.
Helaas zat er ook een ‘Cornald Maasje’ tussen.
Waarschijnlijk heeft Cornald Maas de werken niet gekozen
waarvoor zijn tekst is geschreven. Misschien is zelfs
de tekst wel geschreven door iemand van een reclamebureau
maar zelfs dan is Cornald Maas prima ge-cast voor de twee
werken in kwestie.
Het Markiezenhof heeft een soort van boudoir-sfeer gecreeerd
rond een topstuk van het Rijksmuseum (Gabriel Metsu, Het zieke kind, 1655).
Het schilderij van Metsu is fantastisch, een bezorgde moeder met
haar overduidelijke zieke kind op schoot. De toekomst is onduidelijk.
Maar de afbeelding is hartverscheurend maar nergens over de top.
Je waant je haast een voyeur. Mag je dit wel zien?
De Match is het tegenovergestelde. Dit is gemaakt om te zien.
Het is in your face. Het is suikersentimenteel.
Het is een werk van Siebhan Kaufman en Cornald Maas verdedigt
het werk als een sonfestivallied.
Ik moest hier aan denken toen ik eerder een stuk las in een
boek van Bas Heijne (Angst en schoonheid):
Mijn eerste vraag was: welk boek vinden jullie beter?
De meeste studenten keken me bevreemd aan. Zo waren ze niet gewend om over literatuur te spreken. Vooraf hadden ze zich in de achtergrond van beide werken verdiept. Ze konden Couperus plaatsen in de canon van de Nederlandse literatuur. Ze hadden misschien verwacht over de invloed van het naturalisme op zijn vroege werk te horen, zijn geloof in determinisme en erfelijkheidsleer, decadentie in de laatnegentiende-eeuwse roman, de noodlotsgedachte die je steeds opnieuw, in allerlei gedaanten, aantreft in zijn romans en verhalen, over zijn dandyisme, zijn esthetiserende stijl, de invloed van de theosofie op zijn romancyclus De boeken der kleine zielen, zijn compositietechniek, de receptie van zijn werk door tijdgenoten.
Maar welk van de twee romans hen het meeste aansprak – dat was geen vraag.
