Een dergelijk stencil kon een goed begin zijn van een werk in de grotten: Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Stecil of a Buddha figure, Mogao Cave 17, 9th – 10th century.
Sketch of Protective Deities, Mogao Cave 17, 10th century. Een beschermheilige.
Dong Baode the painting guild manager, Mogao Cave 17, 10th century.
Drawing of a Buddhist Deity, Mogao Cave 17, 10th century.
Wat een schitterende tentoonstelling.
Op de tentoonsteling in de British Library waren ook een
aantal ‘voorwerpen’ aanwezig.
Ik heb geen goede andere naam voor deze diverse verzameling
van voorwerpen:
Londen, British Library, A Silk Road Oasis. Een modern kunstwerk: Xie Xiaoze, Rain of languages (Buddhist sutras), part of Amber History Series, 2003.
De foto van de Daoist priest Wang Yuanlu ken ik. Maar ik had er niet bij stil gestaan dat die foto in een regulier foto-album met nog meer foto’s bewaard werd. Marc Aurel Stein, Stein’s photo album, Mogao Caves, 11 June 1907.
Rechts de foto van Wang Yuanlu. Deze priester ontmoet Stein bij de grotten. De priester treedt dan op als beheerder van de grotten.
Zou dit een motief zijn dat na te maken is…….Paper cut flower, Mogao Cave 17, 5th – 10th century.
Tibetan tantric ritual implement, Mogao Cave 17, 9th – 10th century. Helaas was bij deze voorwerpen niet veel detailinformatie aanwezig.
Carved wooden figure of Budha, Mogao Cave 17, 9th century.
Ik dacht dat ik hiermee de tentoonstelling helemaal de revue
had laten passeren maar dat klopt niet.
Er volgen nog een paar berichten.
De eerste afbeelding heeft me vandaag een hoop tijd gekost.
Op de tekst bij de scroll staat:
‘The last diagram, featuring a tortoise, tells how to locate
lost items, animals or individuals’.
Maar de afbeelding lijkt me eerder een kikker dan een
schildpad. Ik wilde het zeker weten en daarvoor wilde ik
het boekje van Mélodie Doumy inzien.
‘A Silk Road Oasis’.
Maar voor mijn vakantie heb ik mijn huis te goed opgeruimd.
Na drie keer zoeken, heb ik het gevonden.
Het boek met de afbeelding, die ik om meerdere redenen nodig had.
Daar staat op pagina 56:
‘It features a tortoise or frog, whose body parts (head, ear,
arm, armpit, foot and tail) can be matched to the time when
something was misplaced: for example, ‘If it was lost on the
day of the ears, then even if you come across it while out
searching, it will not be beneficial to get your hands on it’.’
Een kikker dus.
Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Tibetan divination scroll, Mogao Cave 17, 9th – 10th century. De kikker moet veel goedmaken want de foto van de scrol even verder op is niet best.
Dit is het boekje waarover ik het hierboven heb: Mélodie Doumy, A Silk Road Oasis – Life in ancient Dunhuang.
Dit is een voorbeeld van een van de ‘Circular charts’, misschien die voor marriage aatching.
A bilingual manuscript, Mogao Cave 17, 9th century. De tekst in rood is de Tibetan Lankavatara Sutra, in zwart in het Chinees een commentaar op de tekst.
Het document is gevouwen alsof het een soort van harmonica is maar de gaten in de tekst suggereren dat de bladen op die plaats met elkaar verbonden waren met een koord.
Een enorm document (veel bladen en grote bladen): The perfection of wisdom sutra, Mogao Cave 17, 9th century.
De administratie voor Ke’u Monley, the official scribe, Mogao Cave 17, 9th century.
Achter in de ruimte liep je tegen een muur van perkamenten boekrollen.
Het was een soort van scheiding tussen de boeken/documenten en een aantal
‘voorwerpen’. Die voorwerpen komen snel aan bod in mijn laatste
bericht over deze tentoonstelling.
De tentoonstelling is deze week nog te zien in Londen.
Heel erg de meoite waard.
In een reeks berichten geef ik hier mijn indrukken.
Dit bericht begint met The Fortune Teller – De Waarzegger.
Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Shenzhi the Yin and Yang Master, Mogao Cave 17, 801.
Observing clouds and stars, Mogao Cave 17, 649 – 700.
‘Obseving clouds and stars’, a total view of the document.
An official almanac, Mogao Cave 17, 978: Taisui.
Dice divination, waarzeggen met een dobbelsteen, Mogao Cave 17, 930 rr 942. Wat een bijzonder mooi schrift.
4-4-2.
Vervolg van de tools voor diplomaten in het Dunhuang van vóór 1000.
Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Accounts of goods, Mogao Cave 17, 979 – 982.
Chinese – Khotanese phrasebook, Mogao Cave 17, 10th century.
Old Tibetan annals, Mogao Cave 17, 9th – 10th century. Blijkbaar slaat ‘old’ meer op de oud-Tibetaanse taal dan op de leeftijd van het document.
Mélodie Doumy, A Silk Road Oasis – Life in ancient Dunhuang.
Dunhuang is een oase in een woestijn.
De laatste oase als je vanuit het China van het jaar 100 – 1000
naar het westen wilt reizen.
De zijderoute liep via deze plaats.
Daarnaast was de route via Dunhuang ook de veiligste als je
naar India wilde reizen om zaken te doen of om diepere kennis
over het Boeddhisme op te doen.
Zo’n snijpunt tussen landen vraagt om handelaren, mensen die
meerdere talen spraken en schreven en diplomaten.
Daarom gaat een deel van de tentoonstelling
‘A Silk Road Oasis – Life in ancient Dunhuang’
over diplomaten.
Hier vond ik nog een beschrijving van de tentoonstelling in het Engels.
Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Scroll in Sanskrit and Khotanese,
Mogao Cave 17, 943.
Ca Kima-sana, The multilingual envoy, Mogao Cave 17, 982.
Indian medica text in Khotanese, Mogao Cave17, 10th century.
Een van de onderwerpen van de tentoonstelling, die nog te zien is
in de British Library, is de aanwezigheid van grote groepen
vrouwelijke religieuzen. Soms meer dan mannelijke.
Dan gaat het vooral om Boeddhistische kloosterlingen.
Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Rules of a womens association, Mogao Cave 17, 959. Als ik de jaartallen zie bij de documenten of het drukwerk moet ik steeds twee keer kijken (van verbazing).
Buddhist discipline for nuns, Mogao Cave 17, 543.
Onderstaande tekst vat nog eens samen wat de boodschap is
bij de tentoongestelde stukken over vrouwelijke kloosterlingen in Dunhuang.
In dit deel van de tentoonstelling ligt de focus op de kloosters
voor nonnen in Dunhuang.
Je zult zien dat het uitwisselen van ideeën over religie gepaard
gaat met substantiele aantallen mensen die zich voor de religie
(Boeddhisme bijvoorbeeld) inzetten.
De boeken, documenten en andere werken hebben daar betrekking op.
Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Deng Ziyi, the novice nun, Mogao Cave 17, 10 June 914.
A nun’s will, Mogao Cave 17, 865.
Votive painting, Mogao Cave 17, 9th – 10th century.
Register of nuns, Mogao Cave 17, 10th century.
In het volgende bericht rond ik dit onderwerp af om
naar het volgende onderdeel van de tentoonstelling te gaan.
Wat ik erg interessant vond was dat in Mogao Cave 17 een
compeet, gedrukt boek was, veel ouder dan de gedrukte boeken
in het Westen. Een copie van de Diamond Sutra.
Die zag ik op de tentoonstelling voor het eerst in het echt.
Je kunt hem nog gaan zien tot en met 23 februari.
Het gaat om een boekrol die begint met een afbeelding:
Londen, British Library, A Silk Road Oasis, Printed Diamond Sutra, Mogao Cave 17, 11 May 868. Je leest het goed: ongeveer 500 jaar voor Gutenberg.
Hier ligt de rol. De afbeelding bevindt zich aan het begin. Op de foto bovenaan. Je ziet de rol hier van opzij.
Stamped Buddhist figures, Mogao Cave 17, 5th – 10th century.
Lei Yanmei, the woodblock-carver, Prayersheet.
Lei Yanmei, the woodblock-carver, Booklet.
Tot zover de techniek.
Het laatste bericht over mijn vakantie speelt zich op grote
hoogte af.
Ik in een dubbeldekker met hoge gebouwen.
De televisietoren. China, Shanghai, Oriental Pearl Tower.
China, Shanghai, Shanghai Tower.
Het wordt mijn voorlaatste bericht over mijn bezoek aan China.
In de buurt van de Yu Garden in Shanghai is een Taoistische tempel.
Omdat ik me nooit in die geloofsovertuiging heb verdiept is
de tempel indrukwekkend maar moeilijk te begrijpen.
Dat is niet erg want het is een zeer kleurrijk schouwspel.
De tempel is een groot complex. De oorsprong ligt in een ver verleden maar wat er oud is aan wat je ziet, is mij niet duidelijk. De structuur van de tempel blijft raadselachtig voor me.
De tempel heet ‘Chenghuang Temple’.
Dit is het voorplein van de tempel.
Het zijn de laatste uren in Shanghai.
Ok bezoek in het centrum van de stad de Yu Garden.
Een klassieke Chinese tuin met water- en rotspartijen
en een hele serie gebouwen. Dat aangekleed met planten.
Een van de gebouwen is een oud toneel. Prachtig gelegen in een ruimte met rondom zitplaatsen voor de belangrijke bezoekers.
De ruimte met rondom zitplaatsen en de ingang.
Shanghai, Yu Garden, Jing Guan Hall of Qing Xue Hall.
Oud en modern raken elkaar al snel in Shanghai.
Deze foto’s zijn van mijn wandeling door de klassieke Chinese tuin ‘Yu Garden’ in het centrum van Shanghai.
De klassieke Chinese theaters zien er steeds heel mooi en interessant uit. Feng Wu Luan Yin. De tekst op de vier pilaren vertegenwoordigen ieder op zich een seizoen.
Deze figuur staat op het dak.
Feng Wu Luan Yin wordt ook wel Da Chang Tai genoemd wat zoveel betekent als: Stage for performance of fighting and singing.
Het volgende paviljoen heet He Xu Hall wat betekent: warm sunshine (warme zonneschijn).
In het gebouw staan deze stoelen die gemaakt zijn van de wortels van de banyanboom.
De wandeling in Yu Garden in Shanghai gaat verder.
China, Shanghai, Yu Garden, Dian Chun Hall (the Hall of Heralding Spring).
Een klassieke Chinese tuin bevat vaak water, veel planten,
paviljoens. Veel zaken voor het oog.
Ook bootst men gaag de verschillende landschappen na in een tuin. Zoals hier met rotsen en een klein paviljoen boven op de heuvel.
In Yu Garden liggen de paviljoens dicht bij elkaar. De tuin ligt dan ook midden in de stad. Dus de ruimte is beperkt.
China, Shanghai, Yu Garden, Yi Fang (boat house). Niet een huis waar boten in liggen maar een huis in de vorm van een boot.
Yu Garden, Wan Hua Tower, bamboo.
De vier ramen in de toren vertegenwoordigen: plum (pruim) – orchid (orchidee) – bamboo – chrysanthemum (chysant): een heel jaar rond bloeiende planten.
Na een paar uur met de snelle trein ben ik dan weer terug
in Shanghai. Daar heb ik nog een dag om rond te kijken.
Mijn bestemming sluit aan bij waar ik stopte in Hangzhou.
Een van de voorwerpen in het theemuseum was een vrachtbrief
van een theehuis. Dat theehuis is het begin voor vandaag.
In Hangzhou stond bij de vrachtbrief ‘Hexingxiang Tea Shop’
en hier noemt men het huis ‘Huxintig Tea House’.
Maar volgens mij bedoelt men hetzelfde beroemde theehuis.
Het theehuis ligt in een groep winkelstraten die uitgevoerd
zijn in de oude Chinese stijl. Daar ligt het theehuis plots
in het midden van een kunstmatige vijver. Naast de vijver
ligt de Yu garden. Met de serie foto’s van die tuin
maak ik een begin vandaag.
Ga er dus niet van uit dat alle winkels in Shanghai er zo uit zien, want dat is niet zo. Zie het als een soort ‘molens van Kinderdijk’.
Het gebouw in het water is het Huxintig Tea House. China, Shanghai.
Voor de Yu Garden moet je een kaartje kopen.
Deze dames ken ik niet maar in China zie je vaak mensen poseren voor een grote kei bij de in- of uitgang van een park. Vaak met een groep prachtige karakters in goud of rood.
China, Shanghai, Yu Garden, San Sui Hall.
De rest van de tuin in een volgend bericht.
Vandaag ruim ik wat ruimte in voor het Chinese Productschap
voor Thee. Ik bezocht in Hangzhou een theeplantage die
speciaal ingericht was voor toeristen, compleet met een theemuseum.
Daar was ook heel wat thee informatie aanwezig die zomaar
van de Chinese BBB zou kunnen komen.
Oordeel zelf.
Overigens was het toch een leuk bezoek.
Het zouden de laatste minuten in het Fly Zoo Hotel zijn en de grootste attractie waren misschien wel de robots die er rondreden. Kinderen vonden dat in ieder geval. Deze twee robots staan tegen de muur op te laden. Dat deden ze steeds tussen de klusjes door. Dit waren bezorgrobots. Die brachten bijvoorbeeld het bestelde eten naar de hotelkamer. In hun ‘buik’ was er een opslagruimte waar de bezorger het eten in plaatste. Vervolgens gingen de robot op weg (ze waren geinformeerd over de bestemming), namen de lift indien nodig, naar de juiste etage en ‘belde’ dan aan en presenteerde het eten.
Deze robot diende meer voor het ontvangst. Ze konden natuurlijk ook muziek maken. Daarvoor kon je een nummer uitzoeken.
Bij de theeplantage was ook een ‘Theestraat’, dit is het naambordje.
Er liep een verkoper rond van deze lotuszaden. Smaakte prima. Je moet ze wel vers eten. Ze drogen heel snel uit.
Oolong thee.
Wij kennen thee vooral in zakjes of los. Maar thee kan ook in bijvoorbeeld een samengeperste plak of in ‘wiel’-vorm gekocht worden.
Een handmatig te bedienen machine om theeblaadjes te kneuzen.
Thee in archeologische vondsten om te bepalen hoelang de theetraditie eigenlijk bestaat.
Lu Yu, The classic of tea (geschreven in 760 – 780).
Nog twee grote namen in de thee: Jiaoran die als eerste het begrip ‘theeceremonie’ gebruikte en Lu Tong die gedichten over thee maakte.
In het theemuseum was deze vrachtbrief te zien die in de late Qing dynasty is gemaakt.
Een ivoren theeschep met schildpad- en lotusmotief. Gemaakt in de periode van de Republic of China, 1912 – 1949.
Een model van een Chinees theehuis.
Deze mevrouw vermaakte de bezoekers van een drijvend restaurant. Het eten in China is fantastisch! (ook zonder deze mevrouw).
De Asian Games mascottes waren er ook: Heart to heart @future.
West Lake Longjing Tea of Dragon well.
Ik ga even thee zetten…
Niet heel ver van het West Lake in Hangzhou bezocht ik
het Lingyin Temple Complex dat tegen de heuvel aan ligt.
Het kloostercomplex bestaat uit meerdere gebouwen die
een beetje uit elkaar en tegen de heuvel aan liggen.
Als ik de volgende foto’s maak begin ik bovenin het complex
en ga onderweg naar de uitgang.
China, Hangzhou, Lingyin Temple Complex, Huayan Hall.
Huayan Hall
The Huayan Hall houses statues of the three sages in the Avatamsaka Sutra.
In the middle stands the statue of Vairocana Buddha (also Mahavairocana), the Dharmakaya (Dharma body) that constitutes a Buddha together with the Sambhogakaya (Enjoyment body) and the Nirmanakaya (Transformation body).
On both sides sit Maniusro Bodhisattva and Samantabhadra Bodhisattva, representing wisdom and virtue respectively.
The bodies of the three statues are all carved from Nanmu imported from Myanmar with a diameter of 2.06 meters and a length of 8,1 meters on average (clothes, ornaments of the statues and the lotus throne are carved from eamphor wood (waarschijnlijk bedoelt men camphor wood = kamferboom (of Cinnamomum camphora).
In de tekst wordt de houtsoort ‘nanmu’ genoemd.
Die kende ik niet. Dat is ook niet zo vreemd want
deze plantensoort komt in de vrije natuur bijna niet meer voor.
Alleen nog in een aantal botanische tuinen.
Maar de kwaliteiten zijn wel bijzonder:
Nanmu was used in architectural woodworking and boatbuilding due to its resistance to decay. The wood dries with little splitting or warping. After drying the wood is of medium-density and does not change shape. Nanmu can be sanded to a mirror finish. The highest grade of nanmu wood has a bright golden color, a pleasant fragrance, and exhibits impressive chatoyancy (an optical effect) which is why it is often referred to as jīnsī (Chinese: 金絲 – golden-thread or golden silk) in China.
Dit geeft een beeld van de omgeving en hoe de tempelgebouwen er liggen.
Hall of Heavenly Kings.
Hall of Heavenly Kings
Inside the Hall of Heavenly Kings worship the statues of the Four Heavenly Kings, Maitreya Buddha and Skanda Bodhisattva.
The plaque hung above the hall is inscribed with four Chinese charactes “Yun Lin Chan Si” (meaning Chan temple of clouds and forests), written by Emperor Kangxi of the Qing Dynasty.
The 8-meter high statues of the of the Four Heavenly Kings were reconstructed in the 21st year of the Republic of China (1932) together with that of Maitreya Buddha.
The ststue of Skanda Bodhisattva (dating back to the Southern Song Dynasty) is made of solid piece of camphorwood.
Fragment van de Twin sutra pagoda?
In het volgende bericht ga ik rustig thee drinken.
China, Hangzhou, Lingyin Temple Compex, Hall of Medicine Buddha.
De tekst neem ik hieronder maar even over:
Rebuilt in 1991, the Hal of Medicine Buddha, houses the statues of “Three Sages of the East”.
At the center sits Medicine Buddha.
Bhaisajyaguru, the Buddha of Vaiduryanirbhasa – the eastern pure land of Lapis Lazuli light who has vowed to help the sentient beings (Wikipedia: a creature that can experience things through its senses and has the capacity to feel emotions, have thoughts, and experience pain or pleasure) releive the destitute and the sick and obtaint enlightenment.
Medicine Buddha is attended by two Bodhisathvas.
Suryaprabha and Candraprabha, symbolizing sunlight and moonlight respectively.
On both sides of the hall stand twelve statues of Twelve Great Yaksa Generals, the guardians of Zodiac in Chinese Buddhism.
Twee voorbeelden van de ‘Twelve Great Yaksa Generals’.
Ik ga het nog hogerop zoeken…..
Onderweg bleek dat het aanraken van deze tekst (of een bepaald woord in de tekst) goed voor je was (geluk bracht). Dus ik heb de tekst ook aangeraakt.
Er was daar een ruimte met ‘Boedhistische kunst’. Dat is mijn beschrijving. Dat had toch iets van gaan kijken naar beelden in een katholieke kerk. Niets mis mee maar het is niet altijd ook kunst. Dit viel me op omdat dit lijkt op een ontwerp van een waaier.
Dit bamboe-bos kan ik verder niet duiden maar vond het wel mooi.
Een enorme voorstelling. Dat zal veel tijd gekost heben om het te ontwerpen en maken. Hieronder licht ik het centrale deel van deze voorstelling er even uit.
Het gaat nog een stuk hoger.
Er komt een draak uit het dak.
Volgende keer verder en naar beneden terug.
Dag in, dag uit, berichten over China.
Dat kan als saai overkomen maar zo kwam China bij mij
helemaal niet over. Dus nog even geduld.
Ik ben al in de laatste week van mijn vakantie bezig.
In Hangzhou, in de buurt van het West Lake, in de heuvels
vind je de Lingyin Temple.
Eerlijk gezegd heb ik nauwelijks kennis van het Boeddhisme.
Het komt op mij over als een erg ingewikkelde religie.
Maar langzaam worden meer termen vertrouwd.
Maar als ik dan zo’n tempel bezoek kijk ik mijn ogen uit
zonder dat ik er veel van begrijp.
Als je in China ‘oude’ tempels bezoekt zijn ze vaak niet
feitelijk erg oud. Er zijn soms elementen die heel ver teruggaan
in de geschiedenis (zoals de pagode die je dadelijk ziet) maar
veel is van na de Culturele Revolutie. Niet altijd,
dus het is altijd goed oppassen wat oud precies is.
De grote Boeddha die ik dadelijk laat zien is in 1955
gemaakt maar de plaats van deze tempel is eeuwenoud.
China, Hangzhou, Lingyin Temple, Twin sutra pagodas. Of er nog twee pagodas stonden of dat dit de enige was weet ik niet meer. De toelichting op het informatiebord over de betekenis van ‘pagoda’ in relatie tot ‘stupa’ en India vond ik erg interessant. Daarom herhaal ik die tekst dadelijk hieronder.
Pagoda, also known as Stupa, was originally a burial mound in India for treasuring the Saria (body relics of the Buddha).
Introduced to China along with Buddhism in the Eastern Han Dynasty (25 – 220), Stupa gradually developed into a kind of high-erected building of religieus significance and was more frequently called pagoda in China.
Today more than a hunderd ancient pagodas can still be found in Jiangsu and Zeijang provinces, among which those built between the Five Dynasties period (907 – 960) and the Song Dynasty (960 – 1279) are deemed the best.
Constructed in 960, the first year of the Jianlong’s Reign of the Northern Song Dynasty (960 – 1127), the twin stone pagodas are the oldest and most valuable architectural relics in Lingyin Temple, witnessing the long history of its development.
Het was een drukke dag. Ik heb ik veel en lange rijen gestaan. Maar dan heb je ook wat.
Deze Boeddha geeft zich moeilijk prijs.
Bezoekers worden links of rechts om dit beeld van de Shakyamuni Buddha geleid. Achter de achterwand van deze Boeddha in de Mahavira Hall zie je nog een bijzondere opstelling.
Dit is een klein deel van die bijzondere opstelling. Op wikipedia noemt iemand het een panorama dat een hoofdstuk uit de Avatamsaka Sutra verbeeldt. Dat panorame loopt vanaf het hoge plafond tot aan beneden.
Een soort van rooster (?) in een buitenmuur van de tempel. Overigens is waarschijnlijk klooster een betere term dan tempel want het gaat om meerdere gebouwen en er verblijven veel monniken.
Argusvlinder 