Met een bloedig einde van de gijzelingen is er nog lang
geen eind aan de ontwikkelingen rond Charlie Hebdo.
Toch gaat de wereld verder.
Ook met in verhouding pietluttige gebeurtenissen
zooals de waterstand in de haven van Breda.
Het rondvaartkantoor in de Haven van Breda. Onbereikbaar door het hoge water.
De trap eindigt niet bij het voetpad langs de kademuur van de Haven maar in het water.
Het motto van het Bredase (Kielegat) carnaval vormgegeven in een medaille: Kekse Straole. Uitgegeven door de BVC.
Vanochtend heb ik een paar foto’s gemaakt
onderweg naar mijn werk.
Als iets duidelijk wordt van de foto’s is het wel
dat het station veel te groot is.
Daarnaast is het nog steeds slecht bereikbaar.
Willemstraat met in de verte het nieuwe station.
Tot voor kort stond hier het station. Nu zie je de muur van perron 1.
L. heeft vandaag haar laatste woutappel gegeten.
Afgelopen zondagmiddag zag ik de tentoonstelling van Jan de Bie
in het Breda’s Museum.
Volgens het boek bij de tentoonstelling is de volledige titel
van de tentoonstelling: Boekenlandschappen, Onbegrensde Verzamelingen.
Die titel kun je op verschillende manieren lezen:
Boek en landschappen
Boeken Landschappen
Boekenlandschappen
Boeken kunnen onbegrensde verzamelingen zijn.
Gemaakt door een of meerdere schrijvers.
De tentoonstelling werpt een licht op een aantal boeken:
Ulysses van James Joyce, de werken van Michel de Montaigne
en het werk van Jacob Campo Weyerman.
Een Modernist, een filosoof en een achttiende eeuwse
‘bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur’.
Landschappen zijn ook onbegrensde verzamelingen,
al plaatsen mensen hier en daar grenzen.
Landschappen zijn verzamelingen van dingen, mensen en dieren.
Postduivenverenigingen bijvoorbeeld.
Kortom een bezoek dat weer heel wat bagage met zich meebrengt.
Een genot om door rond te lopen.
Zeker een tweede bezoek waard.
Bij Jan de Bie lopen de landschappen over in zeeën van boeken.
Beide verbergen, herbergen, onbegrensde verzamelingen,
waarin vrij geassocieerd kan worden.
In het museum mag niet gefotografeerd worden
maar ik kan me niet inhouden.
Om vrij te kunnen associëren op mijn weblog heb ik
helaas wat ondersteuning nodig.
Foto’s van de werken die ik gezien heb,
afbeeldingen van de betrokken boeken.
Als trouwe bezoeker bent u niet anders gewend.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk (6 van 40).
Niet van alle representatieve werken
heb ik een foto kunnen maken.
De tijd ontbrak daarvoor.
Maar een belangrijk deel van het werk van Jan de Bie van de
afgelopen jaren, wordt in beslag genomen door de notulen
en documenten van de postduivenvereniging.
Hier wordt het landschap een met die vereniging door de terugkeer
van de ‘Asgrauwe’, een prijspostduif.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk, detail.
Hier een aanzet tot de notulen. De notulist zit er als een monnik in een scriptorium.
Een van de boek-werken met daarin verwerkt landschappen.
Detail van de vorige afbeelding: boeken en landschappen, samen, als een grote onbegrensde verzameling.
In mijn blogpost zijn de landschappen onderbelicht.
Het zijn de boeken die bij mij het meest indruk maken.
Jan de Bie, Yellow books, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Mannetjes op bibliotheektrappen, 2010, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Troyes (Voor Aloys).
Jan de Bie, Bibliotheek.
Voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.
Een van de werken van De Bie toont de schrijver Jacob Campo Wyerman
die in het midden van een soort bibliotheek annex schilderijenverzameling zit.
Op de tentoonstelling wordt een boek met de titel
‘De vrolijke tuchtheer van de Abderieten’ aangeboden.
De schrijver is Frans Wetzels. Ik vermoed dat ik ooit les van hem heb gehad.
Dit boek heeft me nu al veel plezier gegeven.
bijvoorbeeld door de volgende tekst in de inleiding:
Deze monografie heeft niet de pretentie alles te vermelden over de schilder-schrijver Weyerman en zijn relatie met Breda, de stad die hij meestal met het anagram Abdera aanduidde. Dat deed hij om met de de Abderieten te spotten. In de klassieke oudheid gingen de inwoners van Abdera, een stad in Thracie, door voor uitzobderlijk domme mensen.
Of wat te denken van deze opvatting/waarschuwing over Weyerman
van een tijdgenoot, schrijver Jan van Hoogstraten:
wilt uw niet stooren,
Of de een, of de ander iets mogt hooren
Dat hem tot in zijn Veeren raakt:
Maar wilt het aan ’t Penseel vergeeven
Zo ’t uw getroffen heeft na ’t leeven:
Of denken, ‘k hebt ‘er na gemaakt.
Dat wordt wat!
Het portret van Weyerman was in meerdere vormen aanwezig:
In deze vitrine met werken van Weyerman.
In detail.
Of in de vorm van dit boek.
Mocht je denken ‘Wat een gedoe voor een achttiende eeuwse schrijver’,
lees dan nog even door:
Voor Jacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver met recht gekwalificeerd als een van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij wooonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf.
Een prachtige tentoonstelling met heel veel invalshoeken.
Mocht de komende maand nog dagen met verveling brengen
dan kan het Breda’s Museum u daar bij helpen.
Er wordt ineens heel hard gewerkt
om het puin van de gebouwen te slopen en te vergruizen.
Van vroeg in de ochtend tot in de avond wordt er aan gewerkt.
Het zal dit jaar wel af moeten zijn.
Vanochtend maakte ik de volgende foto’s.
Hier worden grote brokken puin vermalen.
Die witte muur van het perron komt nu helemaal vrij.
Met grote schaduwen op de muur.
Even de laatste stand:
= het papier is gereed. Op A3 gesneden en gevouwen.
In werkelijkheid is het witte papier van het katern kleiner dan A3.
Dan hoop ik dat het mooier in de kaft blijft.
= de titel Blogboekje is in elkaar gelijmd.
Hierdoor hoop ik het gemakkelijk te kunnen verven
voor ik de titel op de kaft plaats.
= ik twijfel nog tussen het naaien van het katern
of aaneen rijgen met een lint.
Gisteren heb ik voor de laatste keer fruit gekocht bij Wout. Weer een ‘kleine’, specialiteiten winkel weg uit de stad.
Dit onduidelijke gezelschap deed sterk denken aan de Bredase politiek in gezelschap van de afscheidnemende burgemeester (die op de foto niet te zien is want die pas even later arriveerde).
Wout, Lange Brugstraat 38, Breda. Mijn groenteboer stopt er mee. Nog 1 zaterdag gezellig fruit kopen in de binnenstad van Breda. Wout, Marco, het gaat jullie goed!
De foto’s zijn maar wat experimenten. Hier ‘De Poort van Breda’.
De vijver is beter geslaagd.
Het Valkenberg zag er gisterochtend prachtig uit. Echt herfst!
Deze was door alle drukte nog niet op mijn blog verschenen.
Afgelopen vrijdagochtend begon de dag met mooie wolken boven Breda.
Gistermiddag was het weer zover. Een prachtige lucht boven Breda.
Toen we de Grote Markt opgelopen kwamen rond 13:30 uur waren de meeste voertuigen al op de Grote Markt.
In de Reigerstraat stonden nog een aantal wagens te wachten om de markt op te kunnen rijden.
Klein maar bijzonder voertuig.
Open truck. De 40 voertuigen waren van verschillende pluimage.
Het inparkeren op de Grote Markt viel nog niet altijd mee.
Een ambulance.
Achteruit steken.
Jeeps mogen niet ontbreken.
Allerlei voertuigen in allerlei combinaties.
Zicht vanaf het bordes van het Stadhuis.
Veel toeschouwers.
Dodge.
Een tijdje terug kreeg ik een boekje,
indirect, uit een erfenis.
Het boekje heet ‘De middeleeuwse omwalling van Breda’
en is uit 1978.
Het gaat om een ‘Overdruk uit Jaarboek XXX (1977)’ van de
Geschied- en Oudheidkundige Kring
van Stad en Land van Breda “De Oranjeboom”.
Het boekje is gemaakt door ‘Broese’ in Breda.
Mijn vader heeft daar, lang voor deze uitgave,
de eerste stappen in het grafisch vak gezet.
Een van de leuke dingen van het boekje, dat twee verhalen bevat,
is dat een van de twee schrijvers een opdracht in het boekje
heeft geschreven op de binnenkant van de kaft.
De twee verhalen zijn:
“De middeleeuwse omwalling van Breda”, door Dr. F.A. Brekelmans.
en
“De opgraving van de Gasthuispoort te Breda” door L. Moelands
Brekelmans was gemeentearchivaris van Breda van 1957-1982.
Heeft veel artikelen over Breda op zijn naam staan.
Moelands was amateurarcheoloog en lid van de Archeologische Werkgroep Breda.
Dhr. Moelands was direct betrokken bij de opgraving die hij
in zijn artikel beschrijft.
Binnenkant kaft met opdracht:
Vriendelijk aangeboden door L. Moelands, juli ’78.
Het artikel van Brekelmans levert een leuke reeks jaartallen op
in het ontstaan van Breda en de omwalling:
1160 Vermoedelijk ontstaan van Burcht Breda (Cerutti)
1165 Tolheffing door lokale heren
1198 Voor het eerst is er sprake van ‘castellum’,
een term voor een bouwwerk met militaire doeleinden.
1223 ‘casterum’ (burcht) en villa Breda worden genoemd. Nog geen stad.
1240 Bouw van het eerste Begijnhof
1246 Het ‘hospitale’ wordt genoemd (gasthuis)
1252 stadsrechten worden verleend door Hendrik IV van Schoten
1259 Jaar van de oudst bewaard gebleven schepenacte van Breda
1269 Er wordt een contract overeengekomen tussen Elisabeth van Breda/
Arnoud van Leuven en de stad Breda over de financiering van een kerk
“doen men makede den stenne monster the Breda” monster is monasterium wat kerk of klooster kan betekenen.
1290 Blijde inkomste van Raso II, er wordt gesproken over ‘port Breda’
In het algemeen betekent dit dat er sprake is van een versterkte stad.
Daarnaast wordt het recht verleend ‘cauchidegelt’ te heffen.
Dat staat voor kassei- of weggeld.
1308 Akte van scheiding tussen de Zusters Norbertinessen van Catharinadal
en het Gasthuis.
“eenen weegh gaende neffens den veistgraft twentech voete wijt van den veistgraft of darbi” Veist betekent zoveel als verstekte en graft is gracht of misschien wal.
1330 – 1333 Uitbreidingen met onder andere bakstenen muren
1400 – 1410 De werken worden afgerong
1410 Begin bouw Onze-Lieve-Vrouwekerk
1530 Aanleg van de aarden wallen start door Hendrik III van Nassau.
Aarden wallen waren veiliger dan stenen muren als verdedigingswerk.
1537 Bossche of Gasthuiseindse Poort gereed.
1538 Ginnekenpoort gereed
1546 Haagpoort gereed.
Deze gegevens dateren inmiddels van 35 jaar geleden.
Misschien zijn er inmiddels nieuwe inzichten.
Het verhaal van L. Moelands is voor mij veel actueler.
Ik kan me nog wel herinneren dat met aan het graven was op de Vlaszak.
Er stond een kunstwerk geschilderd op de schutting
dat je in volle pracht kon zien vanaf 1 specifiek punt.
Vanuit een ander perspectief stelde het niets voor.
Daarvan staat een foto in het boekje.
Toeval wil dat het gebouw dat er is weggezet na de opgraving
inmiddels al weer aan vervanging toe is.
Binnenkort dus weer een kans om daar weer opgravingen te doen.
Foto hoek Veemarktstraat, Catharinastraat, Vlaszak.
Onderstaande foto’s zijn van zondag jl, eind van de middag en van vandaag.
Ben vanavond even naar het nieuwe station gelopen.
Ik ga er deze week niet naar toe.
Er rijden geen treinen van en naar Tilburg.
Maar het nieuwe stationsgebouw had ik nog niet gezien.
Een bouwplaats is altijd een spel van lijnen, zon en wolken. Zo ook het station van Breda want tijdens de verbouwing gaat het reizen (vaak niet) door.
Vergelijk het overzichtelijke, ruime, mooie en het designprijs winnende, nieuwe station van Rotterdam met het onoverzichtelijke, veel te grote en lelijke station van Breda.
Die veel te grote stationshal. Je moet als architect toch echt in de jaren ’70 zijn blijven steken als je zo’n gebouw ontwerpt. Wat is het idee daarbij. Wat heeft een reiziger daar nou aan. Het is alleen maar duur in onderhoud en mensen zullen er zich ’s avonds onveilig voelen. De winkels liggen te ver uit elkaar. De kebab en friteszaken zullen het hier goed doen. Maar hoeveel mensen zullen, terwijl ze staan wachten op de trein naar Etten-Leur een jurk of broek gaan kopen bij Sissy Boy? Al die trappen, ook in ruimtes waar ze volledig overbodig zijn. Er is hier absoluut niet nagedacht vanuit de reiziger (zoals in Rotterdam).
Zou het schoonmaken van het Stadhouder Willem III-standbeeld
een nieuw cadettenritueel zijn?
Vanavond waren de volgende activiteiten te zien op het Kasteelplein.
Wat zal je moeder trots zijn!
Drie stripboeken heb ik gisteren gekocht.
= Het Turfschip van Breda door Roelof Wijtsma
= Epstein door Jaron Beekes
= Het gedroomde avontuur door Didier Convard en Andre Juillard.
Om bij het laatste boek te beginnen.
De verhalen van Blake en Mortimer zijn al van heel wat jaren geleden.
Edgar P. Jacobs was de maker en hij overleed in 1987.
Toch komt er af en toe een boek uit met de twee helden.
Vaak van een bewonderaar en vaak ook met een originele
invalshoek. Dit is geen gewone remake.
Niet zomaar een nieuw avontuur met de oude helden.
De insteek is origineel maar de uitwerking is wat kort door de bocht.
Resultaat is ook geen standaard stripverhaal met plaatjes
en tekstballonnen maar een briefwisseling mert grotere tekeningen.
En die tekeningen zijn mooi.
Het gedroomde avontuur door Didier Convard en Andre Juillard.
Epstein is een graphic novel over de eerste manager van de Beatles.
De man die hen hielp groot te worden.
Mooi verhaal.
De omslag is grappig.
Ik laat eerst de achterkant zien, dan de voorkant.
Epstein door Jaron Beekes.
Als laatste Het Turfschip van Breda.
Leuk verteld.
Zeker als je weet dat het al heel wat keren in beeld gebracht is.
Zo was er bijvoorbeeld die ets van Bartholomeus Willemsz. Dolendo:
Inname van Breda, uit ongeveer 1590.
Bartholomeus Willemsz. Dolendo, Inname van Breda, 1590. Vier episodes van het verhaal. Linksboven de aankomst van het turfschip, rechtsboven het binnenhalen van het schip in het slot (zie hieronder), linksonder een gevecht op de binnenplaats en rechtsonder het verdrijven der Italiaanse soldaten.
Bartholomeus Willemsz. Dolendo, detail van Inname van Breda: het binnenhalen van het schip in het slot.
Roelof Wijtsma maakt er een veel dynamischer spectakel van:
Het Turfschip van Breda door Roelof Wijtsma.
Argusvlinder 