De margedrukkers van Nederland hebben de volgende editie van
de DrukKunstBeurs aangekondigd: 28 & 29 oktober.
Auteursarchief: Argusvlinder
China – Hotelkunst
De afgelopen drie weken was ik op vakantie.
Dit jaar ging de vakantie naar China met als thema:
de zijderoute.
Maar de komende tijd ga ik eerst verder met het afmaken
van de serie over de vakantie van vorig jaar: Florence.
Als lokkertje een bericht over hotelkunst:
De vakantie begon in Dunhuang, een plaats in het westen van China. Reizigers op de zijderoute wisten dat bij de posten in de buurt van Dunhuang een andere wereld begon. Een wereld waar de invloed van het westen langzaam voelbaar werd. De zijderoute gaat niet alleen over producten als zijde maar ook over ideeen en religies. In de buurt van Dunhuang zijn de Mogao caves, grotten met Boeddhistische schilderingen. Het Boeddhisme dat via een tak van de zijderoute van India naar China kwam. Dunhuang hotel & restaurant, 18 Mingshan Road.
Lanzhou, Hualian Hotel, 1-9 Tianshui South Road. Als je diagonalen trekt door China dan ligt bij het kruispunt Lanzhou. Voor mij vooral een extra nacht om bij te komen van de lange reistijd met een High Speed Train.
Xi’an, de oude hoofdstad van China. De plaats van het Terracotta Army. Het leger van aardenwerk beelden van soldaten, boogschutters, paareden, strijdwagens en generaals, die de eerste keizer van China, Qin Shi Huang moesten begeleiden in het leven na zijn leven op aarde. Jiahe Hotel, 6 Jiefang Market. Het begin- of eindpunt van de zijderoute in China.
Shanghai, Central International Hotel, 800 FuPing Road. Shanghai, de moderne handelshoofdstad van China.
Ook in Jing De Zhen verbleef ik.
Maar het hotel had geen kunst op de kamers hangen.
Jingdezhen is de plaats waar de keizerlijke porceleinfabriek stond.
Het was dit porcelein waar we in Nederland gingen ‘namaken’ in Delft.
Dit was de kunst in het futuristische hotel in Hangzhou, vlak naast gebouwen van Alibaba, de grote Chinesche online retailer: FlyZoo Hotel, Ali Mall, No.8 Buidling. In de lobby was een robot aanwezig die de gasten aansprak, kinderen vermaakte met muziek of de gasten voorging richting hun kamers. De andere robots waren er om bestellingen aan te nemen en af te leveren bij de betreffende kamer. Daarbij was de lift voor hen totaal geen hindernis.
Huurders en onderhuurders II
Het vervolg van gisteren.
Alle stukken in deze twee berichten zijn gemaakt op basis van
drie scans. De eerste zit in het eerste bericht.
De andere twee volgen hier.
Hopelijk heb ik niets overgeslagen van het knipsel.
Huurders en onderhuurders I
In een pakket krantenknipsels (mijn pak van Sjaalman) zit
ook onderstaand knipsel.
Waarschijnlijk is het uit 1971, het jaar waarin ‘Huurders en
onderhuurders’ van Hella S. Haasse verscheen.
Het krantenknipsel is uit het Brabants Dagblad (vermoed ik).
Op Delpher kon ik het niet vinden maar misschien heb ik
niet goed genoeg gezocht.
Ik neem het hier op in twee berichten.
Het krantenknipsel is digitaal opgeknipt en daar waar mogelijk
zijn de stukken een beetje afgestoft.
Aan de foto is niets gedaan.
Dit is deel 1.
Hieronder een deel van het artikel op basis waarvan
dit bericht is gemaakt.
St Franciscus
Vandaag is het de feestdag van Franciscus van Assisië.
St Franciscus, detail of Lippo D’Andrea, Enthroned Madonna and Child with Saints Catherine of Alexandria, Francis, Zanobius and Maria Magdalene, tempera on wood panel, 1430 – 1440.
Bargello – Donatello
Het is een beeld van Donatello dat aanleiding was tot het
oprichten van Bargello.
Het beeld staat wel ruim opgesteld maar heeft niet echt
een ereplaats. Het staat tussen de andere meesterwerken
die in het Bargello te zien zijn.
Die zijn er veel, veel meer dan in mijn selectie te zien zijn.
Florence, Bargello, Andrea del Verrocchio, David, circa 1466 – 1469, partially gilded bronze. David de kleine, bijbelse herdersjongen die Goliath de reas verslaat als symbool voor Florence en de Medici.
Donatello (Donato di Niccolò di Betto Bardi), David, circa 1440, bronze with traces of gilding.
Het gebouw waarin het museum is ondergebracht lijkt wel op Palazzo Vecchio. Het heeft ook een reeks loggia’s die op het binnenplein van het gebouw uitkijken. Je ziet dat het vol kunstvoorwerpen staat. Mijn selectie is echt maar een klein deel van wat er te zien is. In de komende berichten volgen nog meer keuzes van mij.
Bargello
Bij dit schilderij viel mij de naam op: Florence, Bargello, Marinus van Reymerswaele, De geldwisselaar en zijn vrouw, Il cambiavaluta e la moglie, 1540. Nu lirp ik op dat moment langs een vitrine met ijzerwaar. Sloten en sleutels…..en dit.
Een beurs of geldbuidel. Tamelijk groot. In de vitrine zag ik dit:
Manifattura Flamminga o Francese, XVI-Sec, Bursa a scarsella con otto tasche en Google translate maakt daar van ‘Portemonneetas met acht vakken. Ik zou het een beurs of geldbuidel noemen. Maar mooi exemplaar!
Bargello – bedriegertje
Het museum Bargello beperkt zich niet tot beelden.
Beelden waren wel de aanleiding van het vestigen van dit museum
maar het kent intussen ook een lange geschiedenis.
Die geschiedenis vormt juist een aantrekkelijke extra voor
de bezoeker.
Een heel bijzonder boek. Er worden drie mensen genoemd die verantwoordelijk zijn voor het verluchtigen van het boek. Florence, Bargello, Gherardo di Giovanni is de eerrste gevolgd door Mariano del Buono en Girolamo da Cremona. k kon te weinig info vinden om de samenhang tussen deze drie personen te kunnen duiden maar mooi dat er meerdere personen zijn geidentificieerd rond een boek uit 1471. Breviary of Saint Giles from the church of the hospital of Santa Maria Nuova, 1473. Het boekblok is gemaakt met perkament en gebonden in leer. Parchment, 392 x 271 mm met folios 1 – 179. Een brevier is een gebedenboek voor dagelijkse gebeden voor een geestelijke in de katholieke kerk.
Als je aan zo’n boek denkt, aan de kerk, aan geestelijken,
dan zijn muziek en een koor niet ver weg.
In een tijd dat je niet even snel een kopie kon maken van muziek
en tekst voor ieder koorlid, was het belangrijk een grote
lesenaar te hebben. Op die lessenaar leg je dan dat groot
uitgevoerde liederenboek. Groot zodat meerdere mensen het
tegelijk kunnen lezen.
Zo’n lessenaar het het Bargello.
Een geweldig exemplaar. Bernardo della Cecca, badalone (Choir Lectern, dit is de Italiaanse naam voor een koorlessenaar), 1498, walnut, carved and inlaid. Uitgevoerd met walnoothout. Maar let op. Dit voorwerp is zo knap gemaakt dat we bijna bedrogen worden.
De kast onder de lessenaar lijkt wel hol. Het lijkt wel of de mooi gesneden versieringen van de deur openingen tussen zich heeft waardoor je in de kast kunt kijken. Je ziet er muziek liggen en instrumenten.
Maar het gaat nog verder…
Staat daar nou een deur open? Nee, we worden bedrogen. Er is zo kunstig met het inleggen van hout gewerkt dat de kast hol lijkt en er deuren lijken open te staan.
Je ziet zelfs de sleutels op de deur zitten. Zo knap. Verbluffend.
Bargello – ivoor
Handel in ivoor is terecht verboden maar de ivoren
voorwerpen die er al eeuwen zijn kun je nog wel
bewonderen.
Dit ‘mandje’ of kistje is oud maar is toch al een copie van een eerder voorbeeld: Florence, Bargello, Rosette casket with putti dancing and fighting, second half of the 14th century. Northern Italy (Adriatic area, medieval copy of Byzantine casket. Bone and wood.
Een deel van een boekband. Zonder verdere info over het boekblok weet ik niet of het in deze positie is gebruikt of als een leporello. Maar zo zie je meer. Book cover with open volutes (a volute is a spiral, scroll-like ornament), about mid 12th century, France (Burgundy or Normandy), ivory.
Ditych with scenes from the life of Saint Paul and with Adam in the Garden of Eden, 4th – early 5th century, Milan or Rome, ivory. Ivoren tweeluik met links scenes uit het leen van de heilige Paulus en rechts het paradijs met allerlei dieren en Adam. De olifant is er zo leuk ‘tussen geduwd’ (rechts onder het midden).
Left-hand leaf of the diptych of Consul Anicius Faustus Albinus Basilius, 541, Rome (?), ivory. Linkerhelft van een tweeluik van een consul. Zijn naam staat bovenaan geschreven.
Anicius Faustus Albinus Basilius was een patriciër en de laatste niet-keizerlijke consul van het Romeinse Rijk.
Basilius behoorde tot een belangrijke aristocratische familie. Waarschijnlijk was hij de zoon van de Faustus Albinus, die in 493 consul was. Op 1 januari 541 werd Basilius tot consul benoemd in Constantinopel, als de laatste niet-keizerlijke persoon die dit ambt zou vervullen. Keizer Justinianus I schafte het ambt de facto af vanaf 542. Na het consulaat van Basilius werd er nog tot 565 doorgeteld (post consulatum Basilii), en tot 668 ging men dan verder met wie de huidige keizer was – tot en met Constans II namen alle keizers bij het begin van hun regeerperiode voor korte tijd nominaal het consulschap op zich.
In 546 was Basilius in Rome. Samen met Bessas, ook Patriciër en tevens magister militum, ontvluchtte hij toen die stad, omdat Totila, koning van de Ostrogoten de stad veroverde. Met verschillende andere aristocraten vertrokken ze naar Constantinopel.
Bord voor spelletjes. Op beide kanten kan gespeeld worden. Ik verontschuldig me meteen voor de slechte kwaliteit van de foto met tekst. Gaming board, Burgundy or Flanders, about 1450 – 1480. Ivory, bone and wood. partly tinted (gekleurd).
Bargello – Michelangelo Buonarroti
Als Michelangelo dit beeld maakt is hij 21-22 jaar oud.
Een enorme prestatie.
Meer proberen te tonen dan de direct zichtbare wereld.
Florence, Bargello, Michelangelo Buonarroti, Bacchus, 1496 – 1497, marble.
Bargello
Florence, Bargello, Michelangelo Buonarroti, Madonna and Child with the young Saint John; the Pitti Tondo, circa 1505, marble.
Gianlorenzo Bernini, Portrait of Costanza Bonarelli, 1637 – 1638, marble.
Daniele da Volterra, Bust of Michelangelo, circa 1564, bronze.
Jacopo Tatti detto Il Sansovino, Madonna and Child. Painted paper maché.
Bargello – Benvenuto Cellini
Het is even wat lezen. Florence, Bargello, Benvenuto Cellini, Bust of Cosimo I, 1545 – 1548, bronze.
Nog een werk van Benvenuto Cellini.
Een kolom, de basis van een standbeeld
maar men laat geen vierkante centimeter onbenut.
Naast mijn foto’s zijn er nog twee interessante kanten aan deze voet. Maar er moet iets over blijven om zelf naar het Nargello te gaan. Benvenuto Cellini, Original base of Perseus, 1545 – 1554, marble and bronze.
Benvenuto Cellini, Perseus rescuing Andromeda, 1554, bronze.
Men heeft in Vriesland veel voetpaden, doch de boeren weeten er geen dan die om hun dorp zijn.
Vorige maand was ik in Den Haag.
Ik ging even langs de Nationale Bibliotheek.
Ik ervaar het gebouw als erg gesloten maar zelf beweren ze
dat ze heel open zijn. Dus ik probeer iedere keer weer te
zien waar ze dan zo open zijn.
Deze keer heb ik er koffie gedronken en heb de tentoonstelling
‘Op de kaart’ bezocht.
Vreemd genoeg heeft het Alard Pierson museum in Amsterdam,
gelijktijdig, een tentoonstelling met bijna dezelfde titel.
De twee tentoonstellingen kunnen niet meer van elkaar verschillen.
Zouden die mensen niet met elkaar spreken?
In Amsterdam is iedere vierkante centimeter benut om nog
een interessante kaart te tonen.
In Den Haag is de grote ruimte bezet door een paar eilanden
met een gelimiteerd aantal kaarten.
Op hun website kan ik niets over de tentoonstelling vinden.
Beide tentoonstellingen zijn de moeite waard om te bezoeken.
De schrijver van dit reisverslag is een heel interessant figuur. Zoek het maar eens op. Reisverslag door Dirk van Hagendorp, 1823. Dat touwtje als boekenlegger/leeslint trok meteen mijn aandacht.
‘Men heeft in Vriesland veel voetpaden, doch de boeren weeten er geen dan die om hun dorp zijn. Men dient dus in alle dorpen naar de weg te vragen.’
Nog een reisverslag in een mooi handschrift. Dat is te lezen lijkt me.
Het gaat over Afrika, meer precies Het Koninkrijk Mutapa. Monomotapa was een koninkrijk tussen de rivieren Zambezi en Limpopo in het tegenwoordige Zimbabwe en Mozambique. Het werd bevolkt door de Shona. Het betreft het verslag van de zoektocht van Johannes Monna en Leendert Spruit naar Monomotapa, 1728.
Dit is een heel andere kaart. Niet gemaakt door westerse kaartenmakers. Deze kaart betreft Indië, het district Selotiga op Java. Werkelijk een kunstwerk. Maker onbekend, Tinkir en omgeving, 15 april 1825.
De volgende foto’s zijn van een heel belangrijk stuk geschiedschrijving.
Een zeekaart van het WIC voor de handel in slaafgemaakten.
Maar het is ook een mooie kaart.
A Jacobsz, West Indische Paskaert, 1650. WIC zeekaart voor de handel in slaafgemaakten.
Mr. Floris Balthasar, Kaartboek Hoogheemraadschappen Rijnland, Delfland en Schieland, 1611.
Olivia Ettema, Muurbloemen, Mixed media, geinspireerd door de Flora Batava, 1800 – 1934.
Bargello
De collectie van Bargello is heel bijzonder en zit ook in
een heel bijzonder historisch pand.
Niet alleen grote standbeelden en bekende toppers maar
ook schitterende reliëfs maar bijvoor beeld ook ivoor.
Maar in dit bericht vervolg in mijn weg door het museum
en maak onderweg mijn keuze.
Okay propaganda, maar…. Florence, Bargello, Vincenzo Danti, Cosimo I in the guise (vermomming) of Augustus Caesar, circa 1572, marble.
Er is zo ongelofelijke veel geschiedenis en kunst in Florence,
daar kun je niet bij. Dat zorgt er voor dat je overal dingen
tegen komt die weer iets te maken hebben met zaken die je een
uur eerder bij een ander avontuur zag.
Dit beeld is bedoeld voor de beeldengallerij van het Uffizi.
Gisteren liep je daar langs om je te vergapen aan al die
geschiedenis die aan je voorbij komt.
Dan zie je hier dat er eigenlijk nog een ontbreekt.
Two lions, Florence, 15th century, stone.
Nog een soort van deja vû: Giovan Francesco Rustici, Equestrian (ruiters te paard) battle, circa 1505, terracotta (from studies by Leonardo for The Battle of Anghiari). Een paar straten verderop en een paar honderd jaar geleden, was er een soort van artistieke strijd waaraan Leonardo da Vinci en Michelangelo deelnamen. Ze zouden ieder een muur van de Salone dei Cinquecento in het Palazzo Vecchio voorzien van een schildering. Michelangelo werd snel erna weggeroepen om in dienst van de pause te gaan werken en Leonardo bedacht een nieuwe manier van schilderen maar dat mislukte voor het bovenste deel van de ruimte. De twee niet afgewerkt werken hebben zo’n 10 jaar tegen over elkaar gehangen en zijn uiteindelijk onder andere werken verdwenen. Er zijn nog wel veel studies van beide heren. De studie van Leonardo inspireerde Giovan Francesco Rustici tot dit werk.
Jacopo Tatti detto Il Sansovino, het ‘Medici Altar’: The Saviour and God the Father, circa 1541 – 1542, bronze, gilded bronze and wood.
Voor mij is dit een heel poetische voorstelling: een Christus figuur die, omringd door engelen, door een niet nader benoemde ruimte gaat. Prachtig.
Het volgende werk is een soort van kwartet met twee kunstenaars en
twee bijzondere figuren: de dwerg Morgante Nano (die in de kunst
een heel eigen geschiedenis heeft) en een draak.
Giovanni Bologna maakte de dwerg Morgante Nano terwijl Lorenzo della Nera de draak maakte, 1583 – 1585.
Nano Morgante (bijnaam van Braccio di Bartolo) (Poggio Fornione, 16e eeuw) was een Italiaanse dwerg en een beroemde nar aan het hof van Cosimo I de’ Medici. Hij kreeg de ironische bijnaam Morgante naar de reus uit het gelijknamige gedicht van Luigi Pulci. Hij was een van de vijf dwergen die leefde aan het hof in het Palazzo Pitti. Morgante was een populair figuur tijdens de regeerperiode van Cosimo I mede vanwege zijn humor en scherpe tong.
Alleen zo’n getypt kaartje is voor mij aanleiding om er naar te gaan kijken.
Pietro Francavilla, Moses, circa 1580, terracotta. Model for statue for the Niccolini Chapel in Sante Croce, Florence.
Museo Nationale del Bargello
Waarschijnlijk gaat niet bij iedereen bij deze titel
het hart sneller kloppen.
We kennen Florence om zijn grote namen als Michelangelo,
Leonardo, Vasari maar ook Donatello.
Nou dit museum werd opgericht om onder andere beelden
ten toon te kunnen stellen zoals die van Donatello.
Ik neem je weer aan de hand door het museum en maak
daar mijn eigen selectie.
Maar eerst maar eens het museum.
Dit museum begon als een overheidsgebouw. Een onderkomen van ambtenaren. De ontstaansgeschiedenis van het gebouw kun je hier volgend lezen.
Net als Palazzo Vecchio is de benedenverdieping hoog en heeft het
een grote binnenplaats. Op die binnenplaats staan ook kunstwerken en
daar begon mijn tocht.
De plaats verklaart de staat van de informatiebordjes.
Sarcophagus, late 2nd century, marble.
Meteen een prachtige beeldengroep: Benedetto da Maiano, The coronation of Ferdinando I d’Aragona and six musicians, circa 1490, marble.
Vincenzo Gemito, The Fisher Boy, 1874 – 1876, bronze.
Dergelijke voorwerpen zie je ook aan de buitenkant van het museum.
Een mooi begin.
Uffizi
Inebriated: bedwelmend. Florence, Uffizi, Michelangelo Merisi detto Caravaggio, Baccus, circa 1597 – 1598. Oil on canvas.
The Wedding Feast, oil on canvas, was painted by Gerrit van Honthorst (Gherardo delle Notti) circa 1613-17. The Wedding Feast was one of Honthorst loftiest achievements during his Italian period, when he lived mainly in Rome and where he was won over by the painting of Caravaggio. The convivial theme, immensely popular in the 17th century, is developed here with a particular focus on facial expression and on the handling of light. Grand Duke Ferdinando II of Tuscany presented the Wedding Feast in 1627 to his mother, Maria Magdalena of Austria, who hung it in her Villa di Poggio Imperiale. The picture was severely damaged during the Mafia car-bomb attack on the Uffizi in May 1993.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn, A rabbi, 1665. Oil on canvas.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn, Portrait of a young man, circa 1639. Oil on panel.
Pieter Paul Rubens, Portrait of Isabella Brandt, circa 1626. Oil on panel.
Justus Suttermans, Two peasant girls and a servant. Domenca delle Cascine, Cecca di Pratolino, Pietro Moro. 1634, oil on canvas.
Drie namen.
Dat is opmerkelijk.
Hoe zou men die weten?
Michelangelo Merisi detto Caravaggio, Sacrifice of Isaac, circa 1603 – 1604. Oil on canvas.
Florence, intermezzo
Straatartiest bij het Uffizi.
Soort van dagelijks ritueel: foto maken van Palazzo Vecchio.
Meerdere keren per dag liep ik langs het standbeeld van de vader van Cosimo I de Medici. Gemaakt in 1540: Giovanni delle Bande Nere.
Uffizi
Dat is wat je een opbouw naar een hoogtepunt noemt:
Laat ik beginnen met vragen of ik al gezegd had dat het er druk was?
Of dat het regende?
Het zou snel droog worden.
Terug naar het serieuzere werk. Binnenkort mag je een werk als dit niet meer laten zien….
Florence, Uffizi, Annibale Carracci, Venus with satyr and two cupids, circa 1587 – 1588. Oil on canvas.
Artimisia Gentileschi, Judith beheading Holofernes, circa 1620 – 1621. Oil on canvas.
Francesco Montelatici detto Cecco Bravo, Armida, circa 1650 – 1655. Oil on canvas.
Armida is a beautiful oriental sorceress who is madly in love with the crusader Rinaldo, whose stories are told by Torquato Tasso in Gerusalemme Liberata, one of the most beloved poems in Florence in the seventeenth century.
Left by her lover, Armida unleashes monstrous demons to carry out her revenge.
Cecco Bravo was an exceptional and bizarre artist, one of the most exciting and original of his age in Florence.
He enchants us with an atmospheric painting which is the result of his knowledge of Venetian art.
The painting was donated by the Friends of the Uffizi Galleries in 2011 (? date almost unreadible).
Ambito do Otto Marseus van Schrieck, Head of Medusa, first half of the 17th century. Oil on panel.
Canvas op een schild. Daarop schilderde Michelangelo Merisi detto Caravaggio, Testa di Medusa, circa 1597. Oil on canvas / covered panel.
Uffizi: een reeks portretten
Het verbindend element bij al de afbeeldingen van dit bericht
is het feit dat het om portretten gaat.
En wat voor!
Niet zomaar een prachtig portret maar met een geweldige lijst en ….. een boek. Florence, Uffizi, Agnolo de Cosimo detto Il Bronzino, Portrait of a girl with a book, 1548 – 1550. Oil on wood panel.
Tiziano Vecellio detto Tiziano (Titiaan), Portrait of a man (The Sick Man), 1514. Oil on canvas.
Tiziano Vecellio detto Tiziano (Titiaan), Flora, 1515 – 1520. Oil on canvas.
Tiziano Vecellio detto Tiziano (Titiaan), Venus known as the Venus of Urbino, 1538. Oil on canvas.
Sebastiano Luciani detto Del Piombo, Portrait of a Lady: The Fornarina, 1512. Oil on wood panel.
Paolo Caliari detto Il Veronese, Portrait of Guiseppe da Porto with his son Adriano, circa 1552. Oil on canvas.
Uffizi
De vakantie is al een jaar geleden maar ik ben nog steeds
door mijn foto’s aan het gaan om er berichten van te maken.
Ik ben pas bij dag drie van 10 dagen Florence.
Dus ga ik de komende tijd even in de versnelling.
Soms lijkt de route door het Uffizi langs een thematische
route te gaan. Soms lijken de werken willekeurig bij elkaar
te hangen en staan.
Dit bericht gaat met een paar werken in op de materialiteit
van de kunstwerken. Niet zozeer de verf en zijn samenstelling,
de ondergrond van hout of canvas.
Maar meer de verschijningsvorm.
Florence, Uffizi, Benvenuto Tisi detto Garafalo, Annunciation, circa 1535. Oil on panel.
Benvenuto Tisi, detto Garafalo, Adoration of the shepherds, circa 1530 – 1550. Oil on panel.
William Holman Hunt, Self portrait, 1875. Oil on canvas. Plotseling een niet zo bekende Engelse schilder met een zelfportret. De aandacht ging vooral uit naar de lijst. Alle schilderijen zitten wel in een of andere lijst. Vaak achteraf aanhet werk toegevoegd. Vaak is onbekend wanneer de lijst is toegevoegd, door wie en waarom precies die lijst. Daarom laat ik de lijsten zoveel mogelijk weg. Hier is de lijst geen doolhof van bloemen, planeten en dieren, geen samenspel van bladvormige versieringen. De lijst is strak en eenvoudig.
Amico Aspertini, Adoration of the shepherds, circa 1520 – 1530. Oil on panel.
De bijnaam van dit schilderij is ‘De non’. Het feit dat de vrouw in het zwart gekleed is is reden voor die naam. Maar er is hier nog iets anders aan de gang. Hier wordt haast een spel gespeeld. Dit schilderij kon je verbergen achter een deurtje (tirelle) . Dat deurtje was ook beschilderd. Dat spel met een schilderij kwam wel vaker voor maar er zijn maar weinig werken bewaard gebleven met het deurtje. Hier is dat wel het geval. Het deurtje zie je hieronder.
Giuliano Bugiardini, Portrait with cover, circa 1510. Oil on panel.
Argusvlinder 