Nog wat foto’s van Hotel Nassau

Gisteren ben ik nog wat foto’s gaan maken
van het nieuwe hotel, hotel Nassau, in Breda.
Het is al ver af.

 photo WP_20160417_002HotelNassauAchterkantNieuwstraat.jpg

Dit is de achterkant van de Nieuwstraat. De Nieuwstraat wordt prachtig. Vooral de grote deuren zijn schitterend. Dit is de achterkant. Hier zijn hele nieuwe stukken aangebouwd.


 photo WP_20160417_003HotelNassauWaterstraat.jpg

De Waterstraat zal er straks ook veel beter uitzien.


 photo WP_20160417_004HotelNassauNieuweWeg.jpg

Dit zou zomaar eens de hoofdingang van het hotel kunnen worden. Officieel heet dit het Franciscanessenplein.


 photo WP_20160417_005HotelNassauEntreeRestaurantFranciscanessenplein.jpg


Gezien: El Clan

 photo ElClan.jpg

Filmposter van El Clan.


De film heeft een bizar, maar naar het schijnt waar gebeurd, verhaal.
Het is dit keer het verhaal dat de film overeind houdt.
De film vertelt het verhaal in chronologische volgorde.
Wat de flash forwards er in de film toe doen is onduidelijk.
Ze verhogen de spanning niet, verklappen hooguit hoe het verhaal zal aflopen.
De Volkskrant noemt de film een ‘ontregelende kijkervaring’.
Het lijkt wel of al de filmrecensenten in het reclamevak zitten.
Ze schrijven hun verhalen om mensen naar de film toe te krijgen.
Het verhaal is zeker ontregelend maar de film voegt er niet
zo veel aan toe. Daarom is het geen echt goede film.
Het had een documentaire kunnen zijn.

Gelezen: Radetzkymars

 photo WP_20160417_001JosephRothRadetzkyMars.jpg

Joseph Roth, Radetzkymars, zestiende druk juli 2014. Vertaald door W. Wielek-Berg. Vertaling herzien door Elly Schippers.

En de luitenant ging langzaam zijn zware gang. Het was drie uur in de middag. De kleine kooplieden wachtten mistroostig en verkleumd voor hun winkels op de schaarse klanten. Uit de werkplaatsen van de handwerkers kwamen vertrouwde en vruchtbare geluiden. In de smidse werd vrolijk gehamerd, bij de blikslager dreunde het hol, uit de kelder van de schoenmaker kwam haastig geklop en bij de timmerman zoemden de zagen. Alle gezichten en alle geluiden van de werkplaatsen kende de luitenant. Hij reed er elke dag tweemaal langs. Vanuit het zadel kon hij over de oude blauw-witte uithangborden kijken, waar zijn hoofd boven uitstak. Elke ochtend keek hij in de huiskamers op de eerste verdieping, hij zag de bedden, de koffiekannen, de mannen in hun hemd, de vrouwen met loshangend haar, de bloempotten op de vensterbank, gedroogde vruchten en ingelegde augurken achter versierd rasterwerk.
Nu stond hij voor de villa van dokter Demant. Het hek knarste. Hij ging naar binnen. De oppasser deed open. De luitenant wachtte. Mevrouw Demant kwam. Hij beefde een beetje. Hij herinnerde zich het condoleancebezoek aan wachtmeester Slama. Hij voelde de zware. vochtige, koude, slappe hand van de wachtmeester. Hij zag de donkere gang en de roodachtige salon. Hij proefde de muffe nasmaak van de frambozenlimonade. Ze is dus niet in Wenen, dacht de luitenant pas op het moment dat hij de weduwe zag. Haar zwarte japon verraste hem. Het was alsof hij nu pas ontdekte dat mevrouw Demant de weduwe was van de regimentsarts. Ook de kamer waar hij naartoe werd gebracht was niet de kamer waar hij gezeten had toen zijn vriend nog leefde. Aan de muur hing, zwart omfloerst, het grote portret van de dode. Het schoof steeds verder weg, net als de keizer in het casino, alsof het niet dicht bij de ogen en grijpbaar voor de handen was, maar onbereikbaar ver achter de muur, als door een raam gezien. ‘Ik dank dat u gekomen bent!’ zei mevrouw Demant. ‘Ik kom afscheid nemen,’ antwoordde Trotta. Mevrouw Demant hief haar bleke gezicht op. De luitenant zag de mooie, grijze, stralende glans van haar grote ogen. Ze waren recht op zijn gezicht gericht, twee ronde lichten van glanzend ijs. In de winterse namiddagschemering van de kamer brandden alleen de ogen van de vrouw. De blik van de luitenant vluchtte naar haar smalle, witte voorhoofd en verder naar de muur, naar het verre portret van de dode man. De begroeting duurde veel te lang, het werd hoog tijd dat mevrouw Demant hem verzocht te gaan zitten. Maar ze zei niets. Intussen voelde hij hoe de duisternis van de naderende avond door het raam viel en hij was zo bang als een kind dat in dit huis nooit een licht aangestoken zou worden. Geen passend woord kwam de luitenant te hulp. Hij hoorde de zachte ademhaling van de vrouw. ‘wat staan we hier toch,’ zei ze eindelijk. ‘Laten we gaan zitten!’ Ze gingen tegenover elkaar aan tafel zitten. Daar zat Carl Joseph zoals ooit bij wachtmeester Slama, met de deur in zijn rug. En net als toen voelde hij de deur als een bedreiging. Van tijd tot tijd leek hij zomaar geruisloos open te gaan en even geruisloos weer dicht. Donkerder kleurde zich de schemering. De zwarte japon van mevrouw Eva Demant vloeide erin over. Nu was ze gekleed door de schemering zelf. Haar witte gezicht zweefde naakt, ontbloot op het donkere oppervlak van de avond. Verdwenen was het portret van de dode man aan de muur tegenover hem. ‘Mijn man,’ zei de stem van mevrouw Demant in de duisternis. De luitenant kon haar tanden zien blinken; ze waren witter dan haar gezicht. Allengs onderscheidde hij ook weer de stralende glans van haar ogen. ‘U was zijn enige vriend! Hij heeft het vaak gezegd! Hij had het zo vaak over u! Als u dat eens wist! ik kan niet begrijpen dat hij dood is. En’- ze fluisterde -‘dat ik daaraan schuldig ben!’
‘Ik draag de schuld!’ zei de luitenant. Zijn stem was zeer luid en hard en klonk hem zelf vreemd in de oren. Het was geen troost voor de weduwe Demant. ‘Ik draag de schuld!’ herhaalde hij. ‘Ik had u voorzichtiger naar huis moeten brengen. Niet langs het casino.’
De vrouw begon te snikken. Hij zag haar bleke gezicht, dat zich steeds dieper over de tafel boog, als een grote, witte, ovale, langzaam omlaagzakkende bloem. Plotseling verschenen links en rechts haar witte handen, ze namen het omlaagzakkende gezicht in ontvangst en vlijden het neer. En daarna was er een tijdlang, een minuut en nog een, niets anders te horen dan het gesnik van de vrouw. Een eeuwigheid voor de luitenant. Ik moet opstaan en haar laten huilen en weggaan, dacht hij. Hij stond inderdaad op. Meteen vielen haar handen op tafel. Met een rustige stem, die schijnbaar uit een andere keel kwam dan het gesnik, vroeg ze: ‘Waar gaat u heen?’
‘Het licht aansteken!’ zei Trotta.
Ze stond op, liep om de tafel, rakelings langs hem heen. Hij rook een zacht vleugje parfum, weg was het, opgelost. Het licht was fel; Trotta dwong zichzelf recht in de lampen te kijken. Mevrouw Demant hield haar hand voor haar ogen. ‘Doe het licht boven de console aan,’ beval ze. De luitenant gehoorzaamde. Ze wachtte bij de deur, met haar hand boven haar ogen. Toen het kleine lampje onder de zachte, goudgele kap brandde, knipte ze de plafondlamp uit. Ze nam haar hand van haar ogen zoals een vizier wordt afgenomen. Ze zag er weer resoluut uit in haar zwarte japon, met haar bleke gezicht, dat ze naar Trotta ophief. Vertoornd en dapper was ze. Op haar wangen zag hij de kleine sporen van opgedroogde tranen. Haar ogen straalden, zoals altijd.
‘Ga daar zitten, op de divan!’ beval mevrouw Demant. Carl Joseph ging zitten. De behaaglijke kussens gleden van alle kanten, van de leuning, uit de hoeken, arglistig en behoedzaam tegen de luitenant aan. Hij voelde dat het gevaarlijk was om hier te zitten, schoof resoluut naar de uiterste rand, legde zijn handen op de korf van zijn sabel, die hij tussen zijn benen had gezet, en zag mevrouw Eva komen. Ze leek de gevaarlijke bevelhebber van al die kussens en bekledingen. Aan de muur, rechts van de divan, hing het portret van zijn dode vriend. Mevrouw Eva ging zitten. Een zacht kussentje lag tussen hen in. Trotta verroerde zich niet. Zoals altijd wanneer hij geen uitweg zag uit een van de talrijke, pijnlijke situaties waarin hij verzeild placht te raken, stelde hij zich steeds voor dat hij wel in staat was om weg te gaan.
‘U wordt dus overgeplaatst?’ vroeg mevrouw Demant.
‘Ik laat me overplaatsen!’ zei hij, met zijn blik op het tapijt, zijn kin in zijn handen en zijn handen op de korf van de sabel.
‘Moet dat?’
‘Ja, dat moet!’
‘Dat spijt me! Dat spijt me zeer!’
Mevrouw Demant zat, net als hij, met haar ellebogen op haar knieën, haar kin in haar handen en haar blik op het tapijt gericht. Ze wachtte waarschijnlijk op een woord van troost, op een aalmoes. Hij zweeg. Hij genoot van het heerlijke gevoel de dood van zijn vriend door zijn wrede zwijgen op een verschrikkelijke manier te wreken. Er schoten hem verhalen te binnen over gevaarlijke, kleine, mooie vrouwen die mannen vermoordden, verhalen die in de gesprekken van zijn kameraden steeds terugkeerden. Zij behoorde hoogstwaarschijnlijk tot de gevaarlijke categorie van de zwakke moordenaressen. Hij moest proberen zich ogenblikkelijk aan haar macht te onttrekken. Hij maakte zich gereed om weg te gaan. Op dat moment veranderde mevrouw Demant van tactiek. Ze nam haar handen van haar kin. Haar linkerhand begon zacht en systematisch het zijden galon glad te strijken waarmee de divan was afgezet. Haar vingers volgden het smalle, glanzende pad dat van haar naar luitenant Trotta leidde, op en neer, regelmatig en langzaam. Ze slopen in zijn gezichtsveld, hij wou dat hij oogkleppen droeg. De witte vingers verwikkelden hem in een zwijgend gesprek, dat onmogelijk kon worden afgebroken. Een sigaret opsteken; een uitstekend idee! Hij haalde zijn sigarettenetui tevoorschijn, de lucifers. ‘Geef mij er een!’ zei mevrouw Demant. Hij moest haar aankijken toen hij haar vuur gaf. Hij vond het ongepast dat ze rookte, alsof nicotinegenot tijdens de rouw verboden was. En de manier waarop ze de eerste trek deed, waarop ze haar lippen rondde tot een kleine, rode kring waaruit de ijle, blauwe wolk kwam, was overmoedig en verdorven.
‘Hebt u een idee waarheen u wordt overgeplaatst?’
‘Nee,’ zei de luitenant, ‘maar ik zal mijn best doen om heel ver weg te gaan!’
‘Heel ver? Waarheen bijvoorbeeld?’
‘Misschien naar Bosnië.’
‘Denkt u dat u daar gelukkig kunt zijn?’
‘Ik denk niet dat ik ergens gelukkig kan zijn!’
‘Ik hoop dat u het wordt!’ zei ze snel, heel snel, naar het Trotta voorkwam.
Ze stond op, kwam terug met een asbak, zette hem op de grond tussen hen in en zei: ‘Wij zullen elkaar dus waarschijnlijk nooit meer zien!’
Nooit meer! Het woord, het gevreesde woord, de oeverloze, dode zee van de lege eeuwigheid! Nooit meer zou hij Katharina zien, dokter Demant, deze vrouw! Carl Joseph zei: ‘Waarschijnlijk niet! Helaas!’ Hij wilde eraan toevoegen: ook Max Demant zal ik nooit meer zien! Weduwen moeten verbrand worden! een van de vermetele uitspraken van Taittinger, schoot hem op hetzelfde moment door het hoofd.

Pagina 135 – 139.
Een lang fragment. Maar schitterend geschreven.
Hier zijn Joseph Roth en de vertaler op stoom.

India 2012 – 2013: Nashik

Deel 64.

In Nashik is de Ramkund een belangrijke plaats voor de Hindoes.
Wij bezochten die dus ook. Meerdere malen.

 photo DSC_1394ConstantWaterViaDitBeeldInDeKund.jpg

In een hoek aan het kunstmatige meertje staat dit ‘beeld’. Uit de koppen stroomt constant water.


 photo DSC_1395CeremonieOpDeRandVanDeRamkund.jpg

Op zich geen bijzondere dag maar overal langs het water vinden ceremonies plaats, bidden mensen, alleen of in groepen, sommigem ensen gaan in het water en andere gaan naar de markt of vermaken zich op een andere manier.


 photo DSC_1397OnderdompelingInDeRamkund.jpg

Even onderdompelen, een holy dip.


 photo DSC_1398Ramkund.jpg

Ramkund.


 photo DSC_1400KleurrijkeBijeenkomstVrouwen.jpg

Een kleurrijke bijeenkomst van vrouwen. Ze leken te treuren.


 photo DSC_1402MaarOokWasgelegenheid.jpg

Maar er is ook een wasgelegenheid.


 photo DSC_1403SteedsDruk.jpg

Het is er steeds druk.


 photo DSC_1404RustigWassenMetopDeAchtergrondEenMarkt.jpg

Eerst wassen en dan naar de markt verderop.


 photo DSC_1405Schrobben.jpg

Flink boenen en schrobben.


 photo DSC_1413DrukStraatbeeld.jpg

Druk.


 photo DSC_1414Voorganger.jpg

Rond de voorganger.


 photo DSC_1415OveralBeelden.jpg

Overal beelden die actief ‘in gebruik’ zijn.


 photo DSC_1416Doorkijkje.jpg


 photo DSC_1417ZwemmenVoorHetPlezierOfMetReligieuzeBedoelingen.jpg

Zwemmen voor het plezier of met religieuze bedoelingen.


Creatieve Woensdag

Eindelijk, na een groot aantal weken, heb ik de creatieve
woensdag weer opgepakt:
in de ochtend naar het Nederlands Drukkerij Museum
in de avond naar een workshop in Tilburg.

Natuurlijk heb ik ook weer wat foto’s gemaakt:

 photo WP_20160413_001DeVoesenekken.jpg

In Etten-Leur ben ik aan een nieuw project begonnen. Ik ga een klein boekje maken in een beperkte oplage. Het onderwerp is de ontstaansgeschiedenis van het klooster in Meersel-Dreef. Van oudsher is Meersel-Dreef een begip in Breda. Deze grensplaats ligt in Belgie en wordt , zeker op zondag, dooor veel mensen bezocht.


 photo WP_20160413_002HetBeginVanHetLangsteVerhaal.jpg

In een boekje vond ik 2 oude volksverhalen over het ontstaan van het klooster. Ze verschillen een beetje van elkaar maar hebben ook gemeenschappelijke elementen. Vooral het langere verhaal loopt niet zo lekker, dus ik ga aan de bestaande verhalen een derde versie toevoegen.


 photo WP_20160413_004WeerDrieRegelsErbij.jpg

Ik ben dan wel geen schrijver en ook geen fotograaf maar 1 verhaal zal van mij zijn en de foto’s ook. De teksten ga ik met de hand zetten en daar is gisteren een begin mee gemaakt.


 photo WP_20160413_005HetBeginIsGemaakt.jpg

Dat zal nog heel wat tijd vragen.


 photo WP_20160413_006Taalfout.jpg

In de avond ben ik begonnen aan mijn derde letter, mijn derde boekblok van mijn ABCdarium.


 photo WP_20160413_007BStaatVoorBeeldscherm.jpg

Met houten en loden letters heb ik vormen gedrukt. Soms werkelijke voorwerpen uitbeeldend, soms fantasiefiguren. Die zijn gefotografeerd. Zowel de originele werken als de foto’s snij ik uit. Met de uitgesneden vormen worden dan weer afbeeldingen gemaakt.


 photo WP_20160413_008.jpg

De letter B leent zich heel goed voor florale motieven.


 photo WP_20160413_009BeDeLetterBZijnFloraleMotievenNooitVerWeg.jpg

Deze moeten nog wel vastgeplakt worden. Daarna, als alle bladen af zijn, gaat alles ingebonden worden. Twee boekblokken met een eenvoudige cahiersteek en een in een Japanse binding. De kaft zal nog gerild en gevouwen moeten worden. Het drukwerk is gereed en de kaft is al wel op maat.


India 2012 – 2013: Samen de was uitslaan in Nashik

Even tussen door. Stiekem is dit episode 63.
Na aankomst in Nashik zijn we al snel gaan kijken bij de Ramkund.
Een ‘Kund’ is een meer of waterreservoir.
In Nahik is de Ramkund een van de heiligste plaatsen voor de Hindoes.
Het is hier dat de Kumb Mela wordt gehouden als Nashik aan de beurt is.
Net als op andere heilige plaatsen lopen verschillende groepen mensen en
individuen, door elkaar, terwijl ieder zijn eigen ding doet.
Zo wordt er door veel mensen de was gedaan.
Net als door deze twee vrouwen die de was eens goed uitslaan.

 photo DSC_1406SamenDeWasUitslaanInNashik.jpg
 photo DSC_1407SamenDewasUitslaanInNashik.jpg
 photo DSC_1408.jpg
 photo DSC_1409.jpg
 photo DSC_1410.jpg
 photo DSC_1411SamenUitslaan.jpg


Er verschijnen berichten in de media
die vertellen dat de Ramkund voor het eerst in 130 jaar
helemaal droog gevallen is als gevolg van de droogte in India.

India 2012 – 2013: Nachttrein naar Nashik

Deel 62.

Op zaterdag 29 december 2012 gingen we met de trein naar Nashik.
Eerst anderhalf uur met de auto van Omkareshwar naar een treinstation.
In Nashik stopt geen Nationale trein.
Bij aankomst blijkt dat de trein, de Pushkar Express,
3 uur vertraging heeft.
Uiteindelijk zijn we niet om 15:30 maar om 18:45 in Nashik.
De transfer naar het hotel stond niet bij het station te wachten.
Met drie uur vertraging snap ik dat wel.
Dus wat rondgelopen op het station zodat we goed zichtbaar
zijn voor het geval we opgehaald worden.
Na een tijdje wachten toch maar besloten een taxi te nemen
maar gelijkertijd vindt de transfer chauffeur ons.

 photo DSC_1393TreinNaarNashik.jpg

Op het perron van het station waar we vertrekken staat de koffer die hierboven te zien is. Sanjay R. Manajan of Mahajan, Mail/Exp guard.


Franciscus in Utrecht

In het Museum Catharijneconvent in Utrecht
is een tentoonstelling aan de gang die gemaakt is
onder leiding van Henk van Os:
Franciscus van Assisi.

Vanmiddag bezocht ik de mooie en heel interessante tentoonstelling
en maakte een paar foto’s.
Het was SUPER!

Als je het museum bezoekt loop je eerst door een galerij
met een paar prachtige stukken.
Die hebben niets met de tijdelijke tentoonstelling te maken
maar zijn daarom niet minder mooi.

 photo WP_20160410_001DetailBrevierBreviariumVanBeatrijsVanAssendelftDelft1485.jpg

Detail van een brevier, een gebedenboek van een kloosterling. Breviarium van Beatrijs van Assendelft, Delft, 1485.


 photo WP_20160410_003BreviariumVanBeatrijsVanAssendelftDelft1485.jpg

Van de rechterpagina komt het detail dat op de vorige foto te zien is. De kleuren zijn fantastisch. Breviarium van Beatrijs van Assendelft, Delft, 1485.


 photo WP_20160410_004HeleVroegeAfbeeldingVanFranciscusMetDierenFranciscusPreektVoorDeVogelsNederrijnCa1230-1240.jpg

Een heel vroege afbeelding van Franciscus (in het midden) met dieren. Franciscus preekt voor de vogels, Nederrijn, circa 1230 – 1240 (nauwelijks 10 jaar na de dood van Franciscus gemaakt).


 photo WP_20160410_007FranciscusInEenNoordBrabantsLandschapGerritDeMoree1945.jpg

Heel mooi maakt van Os duidelijk hoe de iconografie rond Franciscus door de eeuwen is veranderd. Hier Franciscus in een Noord Brabants landschap, Gerrit de Moree, 1945.


 photo WP_20160410_008FranciscusMariAndriessen.jpg

Franciscus door Mari Andriessen.


Zou het duidelijk genoeg zijn voor de Postcode en BankGiroLoterij?

Het zijn oplichters.
De Nationale Postcode Loterij en de BankGiroLoterij
(en waarschijnlijk al die andere loterijen ook).
Een keer kocht ik een kaartje voor een tentoonstelling in het Groninger Museum.
Het zou voor 1 keer zijn.
Geen trucs, vertelde de colporteur. Er zou 1 keer geld afgeschreven worden,
namelijk voor het kaartje van de tentoonstelling.
Als promo kreeg je drie bladen van het museum cadeau.

Inmiddels int men iedere maand een bedrag van mijn rekening.
Ik heb de automatische incasso stopgezet en de bedragen
die ik kon terugstorten heb ik terug gehaald.
Maar ze hebben je adres en ze spammen je brievenbus.

 photo WP_20160409_003RetourAfzender.jpg

Dus ik heb twee enveloppen retour afzender meegegeven. Zouden ze dat begrijpen?


 photo WP_20160409_002OngevraagdOngewenstIrritantDusStoppenMetDieTroep.jpg

Wellicht ten overvloede heb ik op de achtekant geschreven: Ongevraagd, ongewenst, irritant. Dus stoppen met die troep!.


Argusvlinder kwadraat (Land of mine)

Gisteravond ben ik naar de film gegaan en kwam daar
volledig onverwacht een collega tegen met dezelfde voornaam als ik.
Argusvlinder in het kwadraat.
Het werd een hele gezellige avond met een film met een zwaar onderwerp.

Land of mine dat je kunt vertalen als ‘Mijn land’ maar ook als
‘Land van mijnen’.

Het gaat over een Deense geschiedenis waar je niet trots op kunt zijn.
Na de tweede wereldoorlog werden 2000 (jonge) Duitse soldaten
gedwongen om de mijnen op te ruimen die aan de westkust van
Denemarken op/in de stranden lagen.
Dat dit grote risico’s met zich meebracht wordt didelijk als je
je realiseert dat 1000 Duitsers hierbij omkwamen of gehandicapt werden.

Het verhaal is aangrijpend, technisch is de film niet sterk, het verloop
van het verhaal is voorspelbaar, maar in tegenstelling tot Brooklyn van vorige week,
was de film goed genoeg om je geboeid te laten kijken.

In de bioscoop lag natuurlijk de gratis Filkrant.
Het blad irriteert steeds meer. In een poging ‘interessant’ te zijn
wordt er steeds een bak met onzin over je uitgestrooid.
De film Brooklyn heeft niets met vrouwenemancipatie te maken
en Land of mine is geen nationale schuldbekentenis van Denemarken.
Brooklyn gaat over wat iemands ‘thuis’ is en Land of mine
is een haast bizar maar historisch verhaal, niet meer
maar ook niet minder.

De Filmkrant pimpt de verhalen op met grote woorden voor de leescijfers.
Niet met verstand van film.
Interessant was wel het interview met Peter van Bueren, filmcriticus
vooral bekend van de Volkskrant. Bij hem geen sensatieverhalen maar
scherpe analyses van films.

Na afloop nog een glaasje gedronken met mijn collega en zo was het
alles bij elkaar een goede filmavond.

 photo WP_20160409_001LandOfMineMartinZandvliet.jpg

Land of mine, regie Martin Zandvliet.


Mieren opnieuw bestraat

Waarschijnlijk was de datum voor de onthulling
van het nieuwste kunstwerk in de stad Breda al
geruime tijd geleden ingepland.
De wethouder was er klaar voor.
De plechtigheid kon beginnen.
De bouwvakkers waren er alleen niet klaar voor.
Voor het oog van de wethouder en de pers werd gauw een aantal
meters voetpad gelegd. Met hier en daar een mier.
Gisteren zijn de mieren weer uit het plaveisel gehaald.
Zo wie zo, zijn grote delen van de voetgangerspromenade
de afgelopen week opnieuw gelegd. Het lag nogal schots en scheef
en ongelijk.
De indruk is dat de stenen met de mieren nu ook in cement worden gelegd.
Maar zeker daarvan ben ik niet.
Florentijn Hofman heeft hier waarschijnlijk niets van meegekregen,
de wethouder ook niet?
Dus nog maar eens een kleine indruk van de mieren:

 photo WP_20160408_001DeMierenOpnieuwBestraat.jpg

Kunstwerk van Florentijn Hofman: mieren op de Willemsbrug en in de toekomst in de Willemstraat.


Kunstvaria (een kleine)

 photo DavidClaerboutBlackElvis2015WashedInkFeltPenAndPencilOnPaper.jpg

David Claerbout, Black Elvis, 2015, washed ink, felt pen and pencil on paper.


 photo KarelAppelHeadAsATree1959OilOnCanvas.jpg

Karel Appel, Head as a tree, 1959, oil on canvas.


Deze week kwamen er een paar rechtzaken voorbij die het onmogelijk moeten
maken dat je op een website meerdere kunstwerken van 1 kunstenaar kunt
tonen (zonder nadrukkelijke toestemming), zelfs als die kunstwerken
zich in de publieke ruimte bevinden.
Wikipedia had volgens mij problemen met Zweden:

A website documenting public artworks in Sweden violated copyright laws, the country’s supreme court has ruled.

Visitors to the Offentlig Konst site could browse a map detailing public sculptures, statues and paintings.

But the Visual Copyright Society in Sweden (Bus) sued Wikimedia Sweden, the site’s owners, for providing free access to a database of art photographs without the artists’ consent.

Bron, 05/04/2016:
http://www.bbc.com/news/technology-35969734

India-boekje vol symboliek

Pas geleden was op mijn weblog een serie van 9 foto’s te zien
van mijn vakantie in India.
Van iedere stad die we aangedaan hebben, had ik een karakteristieke
foto uitgekozen.
Op vakantie hebben we een paar souvenirs gekocht.
Een is een typische moslim boekstandaard.
In deze boekstandaard is het teken van het Sikh-geloof uitgesneden.
We hebben de standaard in Amritsar, in de Punjab, gekocht.
Dat tekend van het Sikh-geloof heet Deg Tegh Fateh.

 photo Deg Tegh Fateh.jpg

Deg Tegh Fateh, een geabstraheerd voorbeeld. Het jaar 1699 is belangrijk in het Sikh-geloof.


 photo DSC_0143BoekstandaardMetSikhSymbool.jpg

Hier zie je hetzelfde teken in de boekstandaard uitgesneden. Je ziet dergelijke boekstandaarden in de Moslim-wereld maar ook op veel plaatsen in Azie.


Om de functie van de standaard beter te laten uitkomen heb ik een boekje gemaakt.
De 9 foto’s met elk een korte tekst, vormen ieder een katern.
De katernen zijn aan elkaar genaaid met een oranje draad (die daar niet
zo geschikt voor bleek). Deze draad heb ik in Haridwar gekocht.
Drie strengen draad, oranje, geel en gebroken wit.
De draad is eigenlijk bedoeld om sieraden te maken.
De katernen zijn vervolgens voorzien van een kaft.
Daarvoor heb ik net als anders karton gebruikt maar dat vervolgens niet
ingebonden met linnen maar met papier.
Op de tentoonstelling Anatolia (Brussel, Europalia) werden boeken
verkocht met uitneembare vellen pakpapier met Turkse en Moslim-motieven.
Een van de vellen met Moslimmotieven heb ik gebruikt.
Omdat de katernen met oranje draad waren gebonden heb ik in de rug
een soort raampje gemaakt. Je kunt het resultaat van het
naaien dus langs de buitenkant zien.
Om voldoende sterkte te behouden heb ik de kaft met boeklon afgewerkt.
Heel sterk is het boekje niet maar op het eerste gezicht
ziet het er leuk uit en het ligt er puur voor de sier.

 photo DSC_0144PapierMetMoslimMotievenBoeklon.jpg

Hier ligt het boekje op de standaard om de Moslim-motieven te laten zien.


 photo DSC_0145OpengewerkteRugOranjeDraad.jpg

Als je goed kijkt zie je in de rug de open ruimte waar de witte katernen door te zien zijn en het oranje stiksel waarmee de katernen aan elkaar vast zitten. De schutbladen zijn extra sterke witte vellen papier.


 photo DSC_0146Lucknow.jpg

Zo hoort het boekje op de standaard, open te liggen. Hier liggen de pagina’s over Lucknow open.


India 2012 – 2013: Omkareshwar

Op 28 december 2012 was onze laatste dag in Omkareshwar.
We hadden besloten een wandeling over het eiland Mandhata
te maken. Dit eiland ligt in de rivier de Narmada.
Het eiland is bezaaid met tempels en er loopt een soort
kerkenpad over het eiland. Dat hebben we grotendeels gevolgd.
Daar ook is het waar de volgende foto’s gemaakt werden.

Deel 61.

 photo DSC_1352DistelInBloei.jpg

Distel in bloei.


 photo DSC_1355.jpg

Langs de waterkant natuurlijke oevers maar ook sporen van menselijk ingrijpen.


 photo DSC_1356.jpg

Overal tempels of beelden. Plaatsen voor overpeinzing.


 photo DSC_1357.jpg

Voor mij is niet altijd duidelijk wat er allemaal voor constructies langs de oevers liggen.


 photo DSC_1358OveralTempelsEnBeelden.jpg


 photo DSC_1359LangsHetPadBordenMaarHelaasNietLeesbaarVoorMij.jpg

Langs het pad markeringen van steen met tekst. Helaas voor mij niet leesbaar.


 photo DSC_1360HetIsEenSoortKerkenpad.jpg


 photo DSC_1361.jpg

Vol van godenbeelden in allerlei kleuren.


 photo DSC_1362.jpg

In de verte de T-splitsing waar de gelovigen naar toe gaan en zich onderdompelen in de rivier.


 photo DSC_1363TweeRivierenKomenSamen.jpg

Daar waar de rivier de Narmada weer samenkomt is er een stroomversnelling die voor de boten niet eenvoudig te nemen is. Dat hadden we al vanuit de boot meegemaakt. Hier ligt een boot nog op het rustige deel.


 photo DSC_1364.jpg

Het was een ‘rustige’ dag in Omkareshwar. Op zich is het een kleine plaats. Waarschijnlijk leeft iedereen hier van de pelgrims, direct of indirect.


 photo DSC_1365OngeorganiseerdMaarIedereenDoetZijnOfHaarDing.jpg

Iedereen doet zijn of haar ding.


 photo DSC_1366.jpg

Zwemmen of een religieuze onderdompeling of beide?


 photo DSC_1367Baden.jpg


 photo DSC_1368InOverdenking.jpg


 photo DSC_1369KledingstukkenRakenVerloren.jpg

Sommige kledingstukken blijken verloren te raken.


 photo DSC_1370NogEvenRustVoorDeBocht.jpg

Nog even rust voor de bocht.


 photo DSC_1372.jpg


 photo DSC_1374.jpg


 photo DSC_1376OokVandaagValtHetNietMeeDeBochtTeMaken.jpg

Ook vandaag valt het niet mee de bocht te nemen.


 photo DSC_1378FotografenMetDraagbarePrinters.jpg

Fotografen met hun draagbare camera en printer bezorgen je foto terwijl je wacht.


 photo DSC_1379RestantenVanTempels.jpg

Restanten van tempels.


 photo DSC_1381RestantenVanTempels.jpg


 photo DSC_1382.jpg

De drietand.


 photo DSC_1383TempelsEnBeelden.jpg

Tempels en beelden.


 photo DSC_1384Schommelstoel.jpg

In een schommelstoel?


 photo DSC_1385.jpg


 photo DSC_1386NietsAanToeTeVoegen.jpg


 photo DSC_1387Omkareshwar.jpg

Omkareshwar.


 photo DSC_1388SomsBenikGewoonSprakeloos.jpg

Vaak zijn we daar sprakeloos van wat we zien.


 photo DSC_1389.jpg


Langs het ‘kerkenpad’ werden overal offerandes verkocht.
Ergens vond ik een pakketje dat daar vaak onderdeel van uit maakt.
Dat heb ik meegenomen naar het hotel om eens nader te bekijken.

 photo DSC_1390GevondenOfferande.jpg

Gevonden offerande. Nog gesloten.


 photo DSC_1391OfferandeUitgepakt.jpg

Uitgepakt.


 photo DSC_1392eenLaatsteBlikOpOmkareshwar.jpg

Nog een laatste blik op de oevers van de Narmada in Omkareshwar.


Small Stories in Silent Buildings II

De tentoonstelling die opgezet is door AKV/St Joost
heeft een titel die nog vaker gebruikt kan worden.
Misschien is het ook de bedoeling om gebouwen met verhalen
(uit het verleden) te laten spreken door werken van leerlingen
van de kunstacademie.

In dit tweede deel nog een reeks foto’s van het klooster en de tuin.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens de Paastijd
altijd moest denken aan de mooie teksten bij de kruiswegstaties.
De staties zijn weg maar om een of andere reden hangen de
teksten nog steeds in de kapel.

 photo WP_20160328_020KruiswegStatie.jpg

Teksten bij kruiswegstaties. Hier: 12 Jezus sterf . Vreemd dat deze hier nog hangen. Ze waren speciaal afgestemd op de staties die hier hingen.


 photo WP_20160328_021DeKerkVanafHetKoor.jpg

Op het koor van de kapel was ik nog nooit geweest. Nu kregen we de kans. Op het koor konden we een animatie dirigeren. Hier het overzicht van de kapel.


 photo WP_20160328_022MoederVanSmarten.jpg

Hier twee voorbeelden van de gebrandschilderde details van de ramen. ‘Moeder van Smarten’ en ‘Biecht’.

 photo WP_20160328_023Biecht.jpg


 photo WP_20160328_024HetKloosterVanuitDeTuin.jpg

Het Kapucijnenklooster vanuit de grote tuin.


 photo WP_20160328_025DeelVanDeTuinVanHetKlooster.jpg

In de tuin staat nog een klein gebouwtje dat via een poort in de muur te bereiken is vanaf de singels. De zuidkant van de tuin.


 photo WP_20160328_026OfDitBeeldAltijdAlInDeKloostertuinStondWeetIkNiet.jpg

Of dit beeld altijd al in de tuin gestaan heeft weet ik niet.


 photo WP_20160328_027GroteBomenInDeKloostertuin.jpg

De grote bomen in de kloostertuin. De tuin wordt al een tijd niet meer gebruikt om groente te verbouwen maar dat werd vroeger wel gedaan. De laagstaande zon maakt hier mooie schaduwen op de foto’s.


 photo WP_20160328_028MoeilijkHerkenbaarDeLourdesgrot.jpg

Door de begroeiing een beetje moeilijk zichtbaar maar in de tuin is ook een kleine vijver voor een Maria- of Lourdesgrot.


 photo WP_20160328_029.jpg


 photo WP_20160328_030Lourdesgrot.jpg

De Lourdesgrot.


 photo WP_20160328_031HeiligHartBeeld.jpg

De foto is natuurlijk waardeloos maar geeft in ieder geval aan dat ook al is de tuin veel kleiner dan de tuin bij het klooster in Meerseldreef, er toch ook hier een aantal religieuze beelden in de tuin stonden en staan. Hier een Heilig Hart-beeld.


 photo WP_20160328_032Sacrestie.jpg

Terug naar binnen kwam ik uit bij de sacrestie. De kasuifels en dergelijke zijn weg maar de inrichting is nog aanwezig.


 photo WP_20160328_034PraeparatioAdMissam.jpg

Zoals dit bord dat aan de muur hangt met de Latijnse gebeden die voor een mis werden gebeden (Praeparatio ad missam). Dit bord zal vast bij het afval terecht komen. Jammer.


 photo WP_20160328_035BovenDeWasbakHuotsnijwerk.jpg

Boven de wasbak in de sacrestie houtsnijwerk met Latijns teksten. Er zitten ook een paar bidprentjes op geprikt. Een van de bidprentjes is voor een overledene die ik kende: Antonius Dingeman Schuurmans. Geboren op 15 oktober 1928 in Lage Zwaluwe. Vanaf 1974 was hij pastor op de Annaparochie in Breda. Op 19 maart 2013 is hij overleden.


 photo WP_20160328_035BovenDeWasbakHuotsnijwerkDetail.jpg

Detail van het houtsnijwerk.


 photo WP_20160328_038.jpg

Een van de werken in de sacrestie. Een soort directe lijn naar God of en aantal niet nader gedefinieerde tekens van de dierenriem en sterrenbeelden?


 photo WP_20160328_039SacrestieWerkenInDeLades.jpg

Een mooie sacrestie. Wat zal daar mee gebeuren?


Nieuw kunstwerk in Breda

Toegegeven, het is wel even zoeken.
Het nieuwe kunstwerk van Florentijn Hofman (je weet wel van die
grote gele badeend) is op dit moment nog niet erg opvallend.
Misschien gaat dat nog komen.

 photo WP_20160331_001FlorentijnHofmanKunstwerkMetMierenBreda.jpg

Kunstwerk van Florentijn Hofman in Breda.


Wat? Kun je het niet goed zien?
Okay, dan help ik je even.
Het zijn niet die opstaande tegels.
Die liggen gereed om gelegd te worden.
Kijk eens goed naar het pad dat men aanlegt in het
verlengde van de Willemstraat in Breda.
Die rode vlekken.
Dat zijn mieren (met wat fantasie).
Zo komen er 800 te liggen.

 photo WP_20160331_001FlorentijnHofmanKunstwerkMetMierenBredaDetail.jpg

Waar een middelgrote stad, eh……. middelgroot in kan zijn.