Mexico-Stad, Museo Soumaya, Giorgio Vasari, La Navidad con la adoracion de los pastores, circa 1554, oleo sobre piedra.
Tagarchief: Giorgio Vasari
Palazzo Vecchio
Een van de grootste verrassingen van het bezoek aan Florence. Palazzo Vecchio, The hall of geographical maps. Cosimo had het plan geval een ruimte helemaal te wijden aan de aarde en de sterrenhemel. De cosmos. De ruimte zou een instrument van studie en interesse maar ook van politiek worden.
India, Patagonië en Vuurland.
Een restauratie was in volle gang.
Ik kon mijn ogen niet geloven. Wat een werk, wat een kennis. Niet al die kennis kwam uit Italië. Zo zou werk van Ortelius geruikt zijn. Op de laatste foto Germania met links het gebied dat we nu Nederland noemen.
Ik vond achter een betaalmuur een artikel over de kaarten:
CHARISMATIC COSMOGRAPHY IN LATE CINQUECENTO FLORENCE (2009)
MARK ROSEN
University of Texas at Dallas
Arts & HumanitiesOne of the most significant projects of the Renaissance involving cosmographical decoration was the remarkably ambitious (and only partly completed) Guardaroba of Duke Cosimo I de’ Medici, begun in 1563. It is located in the Florentine ducal home and center of authority, the Palazzo Vecchio, and was described in contemporary correspondence as being the “cosmography of Duke Cosimo” – a lavishly decorated chamber expressing the duke’s interpretation of the physical universe. In creating a new state room to house the Medici collection of artworks and precious objects, Cosimo and his primary artistic advisor, Giorgio Vasari, assembled a team of artists, artisans, humanists, geographers, and scientists to give concrete shape to Cosimo’s cosmos (a pun which was widely acknowledged in his day). The ostensible aim of this room was to re-create the structure of the known universe in miniature, placing maps and astrological imagery at the center of its complex program. In its intended form, the Guardaroba was probably the most significant attempt in sixteenth-century Italy to visualize and demonstrate on a grand visual scale a sovereign’s cosmography.
The initial plans for the Guardaroba were only partly followed and ultimately were greatly scaled back after Cosimo died in 1574. A much abbreviated form of the room was completed by Cosimo’s two successors, his sons Francesco I (ruled 1574-1587) and Ferdinando I (ruled 1587-1609).
It was intended as a collecting area, with cabinets circling the four walls of the room; on those cabinets were to be painted 57 maps of the regions of the world, broken down according to the ancient Ptolemaic divisions as well as updated with more recently explored areas. The objects of the Medici collection would then be placed behind those maps inside the cabinets, according either to place of origin or perhaps according to type of object; in either case, a system designed to give order to the collection was keyed to the maps. Further fleshing out the program were antique portrait busts placed atop the cabinets, three hundred uniformly sized portraits of great leaders of recent centuries, images of plant and animal life, a preexisting planetary clock made in the early sixteenth century by Lorenzo della Volpaia, and, painted on the ceiling, a great astrological chart showing all the currently known constellations. Also planned for the room were two globes, one terrestrial and the other celestial, which would sit hidden in a compartment above the painted constellations until the duke or a courtier pulled a switch to open a panel in the ceiling that would then let the two globes slowly descend to the floor – clearly the most theatrical effect of the ensemble.
The fabrication of the space, however, encountered a number of setbacks primarily owing to changes in patronage.
De tekst in dit boekje sluit grotendeels aan op bovenstaande tekst van Mark Rosen.
De laatste foto geeft een overzicht van alle kaarten.
De volgende foto’s kun je rekenen bij de ruimte met de kaarten
maar ook bij een andere ruimte. Het gaat me om de deuren.
De deuren zijn prachtig ingelegd om zo afbeeldingen te maken. Zo zie je hier een soort van raam in de deur.
Zoals deze Dante door Giuliano da Maiano en Francesco de Giovanni ook Francione genoemd. Het ontwerp is van Sandro Botticelli, 1480.
De tekst is: ‘Nel mezzo del cammin di nostra vita (In het midden van onze levensweg)’, de beginregel van Inferno, het eerste deel uit de Goddelijke komedie.
Palazzo Vecchio
Het gebouw heeft geen eenvoudig programma.
De inrichting van de verschillende ruimtes is in verschillende tijden
gebeurt. Er is samenhang tussen de kamers die samen een appartement
vormen en ook de appartementen ondeling hebben inhoudelijke
afhankelijkheden. Een beetje veel voor een zomerse wandeling.
De afbeeldingen in de berichten over het Palazzo Vecchio zijn willekeurig.
Je ziet was me opviel, wat ik mooi vond. Het is verre van compleet.
Zo zie je in de berichten weinig foto’s van de inrichting
van de ruimtes. De voorwerpen die in de ruimtes staan.
Vandaag een paar voorbeelden.
Florence, Palazzo Vecchio, Apartments of Eleonora.
Even een waarschuwing vooraf: met dit bericht wordt niet geprobeerd een politiek statement te maken. Apartments of Eleonora, Room of Esther, Giorgio Vasari, Giovanni Stradano, frame: Battista Botticelli, 1561 – 1562.
Palazzo Vecchio, Cabinet with mythological scenes. Design by Leonard van der Vinne.
Leonard van der Vinne was een Vlaming die voor een deel van zijn loopbaan
actief was in Italië. Ik vond het volgende over hem op internet:
Known as an intarsiatore (intarsia artist) and cabinetmaker, Flemish master Leonard van der Vinne specialized in inlay techniques, helping to spread the taste for inlaid floral patterns made of exotic wood, ivory, and mother-of-pearl throughout Europe. He moved to Italy to work in the Medici manufactory from 1659 until his death in 1713. Later in his career, Van der Vinne more often collaborated with other artists to construct objects inlaid with hardstone panels known as pietre dure.
Grappige afbeelding met een stiekem hoofdje aan de bovenkant.
Unknown sculptor, Maschera di Dante Alighieri, plaster, 16th – 17th (?) century. Compleet met Dan Brown.
Een andere tijd, een andere sfeer: Apartments of the priors, Chapel of the priors, Ridolfo Bigordi ook bekend als Ridolfo del Ghirlandaio, 1511 – 1514, fresco.
Met daarboven dit plafond: Apartments of the priors, Chapel of the priors, The Holy Trinity among the evangelists: Johannes (Adelaar) en Marcus (Leeuw). De andere evangelisten zijn ook afgebeeld maar niet op deze foto te zien.
Apartments of the priors, Chapel of the priors, Mariano Graziadei da Pescia, Madonna col bambino, San Giovannino e Santa Elisabetta, circa 1511 – 1514.
Weer een compleet andere sfeer. Om indruk te maken. Apartments of the priors, Audience Chamber, Francesco De Rossi, ook bekend als Salviati, 1543 – 1545, fresco. Het werk heeft een erg lange titel: After conquering the Etruscan city of Veii, to be seen on the background, Camillus the general parades in triumph, crowned by Fame and preceded by a chariot with the statue of Juno (godin van het huwelijk).
Camillus op Wikipedia:
Marcus Furius Camillus (circa 446-365 v.Chr.) was een belangrijk Romeins staatsman en militair van Patricische afkomst. …
Camillus veroverde in 396 v.Chr. de Etruskische stad Veii, destijds de belangrijkste rivaliserende stad van het Rome, na een tien jaar durend belegering. Nadat hij beschuldigd werd van het oneerlijk verdelen van de veroverde buit, ging Camillus vrijwillig in ballingschap in Ardea. De burgers verweten hem ook hoogmoedig patricisch gedrag; toen hij op zijn triomftocht de stad binnen reed op een strijdwagen voortgetrokken door vier witte paarden, deed hij ook nog eens de herinnering herleven aan de verdreven Romeinse koningen.
Deze ontvangstruimte probeert op allerlei manieren indruk te maken
op de bezoekers:
Door een marmeren beeld boven de deuren en daarboven dan weer een fresco. Benedetto and Giuliano Da Maiano, Statue of Justice, marble.
Door deze versiering aan de deurstijlen. Als een Hoorn des overvloeds.
Maar ook door het uitzicht uit deze ruimte.
Ik was onder de indruk.
Palazzo Vecchio
Wanneer je door het Palazzo Vcchio loopt,
loop je door de geschiedenis.
Je ziet er veel, heel veel kunstwerken. Echt niet allemaal mooi.
Maar wel erg interessant.
De (hoog) renaissance wordt afgewisseld met maniërisme of
de late renaissance en de ‘grotesque style’.
Een hoofdrol is weggelegd voor Giorgio Vasari maar de ene
naar de andere bekende en onbekende naam komt voorbij.
Alles is kunst: de vloeren, de muren, de plafonds, alle
gebruiksvoorwerpen die er staan, de ramen: alles.
Omdat niet alles altijd even mooi en rustig gedoseerd wordt,
is het vaak overweldigend en komt het onsamenhangend over.
Mijn bericht zal mogelijk dan ook deze kenmerken in zich hebben.
Bij sommige foto’s was ik onzorgvuldig en dat betekent dat het me nu extra tijd kost om van bovenstaande foto de volgende tekst te distileren. Palazzo Vecchio, Terrace of Juno, Andrea del Verrocchio, Putto with dolphin.
Florence, Palazzo Vecchio, Terrace of Juno, Andrea del Verrocchio, Putto with dolphin, circa 1470 – 1480, bronze.
Een vloer uit MDLVI (1556). Hall of Opi, Apartment of the Elements, Palazzo Vecchio.
Apartments of the elements, Rooms of Ceres and Study of Calliope, Ceres seeks her daughter Proserpina (Persephone) after her abduction by Pluto, god of the underworld. Zoals vaker in het Palazzo Vecchio zijn deze werken uitgevoerd door Giorgio Vasari, Cristofano Gherardi en Marco Marchetti da Faenza. Ze gebruikt wel een heel leuk vervoermiddel!
Een klein vertrek, vandaar een moeilijk perspectief op de foto. Je ziet de muur met het altaarstuk ‘Deposition of Christ’ en daarboven de fresco’s van het plafond. Apartments of Eleonora, Chapel of Eleonora, Agnolo Bronzino, Deposition of Christ, 1540 – 1565.
Een reeks foto’s van een relatief klein vertrek. De camerino of study van Grand Duchess Bianca Cappello. De decoraties in grotesque style zijn volgens een gids die ik in Florence kocht van Antonio di Annibale da Campogiallo. Tweede helft 16e eeuw.
Is het hier dan mee gereed.
Nee, er volgt nog meer.
Palazzo Vecchio
Kamer van de elementen
In de renaissance kijkt men naar de oudheid.
Pakt uit de klassieke verhalen juist die verhalen die symbool
kunnen staan voor de machthebber of het programma van de
machthebber kan ondersteunen.
De vetaling hoef je niet direct mooi te vinden maar ze vormen
wel een belangrijke schakel in de kunstgeschiedenis.
De schilderingen zijn in deze kamer gemaakt door Giorgio Vasari, Cristofan Gherardi en Marco Marchetti da Faenza. 1555 – 1557. Een van de lessen die ik van het bezoek heb bijgehouden is de enorm brede rol van Giorgio Vasari. Die gaat veel verder dan schrijver van de ‘Levens’ (Le vite).
Palazzo Vecchio, Room of the elements, Earth offering the first fruits of the earth to Saturn, God of seed sowing.
Fire. Vulcan, God ot fire forges arrows for cupid.
Water. The Gods of water pay tribute to Venus, born of Saturn’s seed spilled in the sea.
Centraal in de ‘Room of elements’ is deze schildering te zien aan het plafond: Air. Cronis, God of time surrounded by allegories of the creators prerogatives, mutilates Uranus, God of the sky whose seed spawns the four elements.
Kamer van Hercules
Palazzo Vecchio, Room of Hercules.
Hercules slays the Lernaean Hydra.
The baby Hercules strangles the snake, Juno had placed in his cradle.
Hercules steals the golde apples from the garden of the Hesperides.
Palazzo Vecchio
Die dag ging de route naar het Palazzo Vecchio.
De dag ervoor waarschuwde de kaartverkoper me dat er een etage dicht
was en dat, als ik kon, beter een dag later kon komen.
Dat heb ik toen gedaan.
Het Palazzo Vecchio is geen paleis zoals de naam misschien
doet vermoeden, al zou je dat niet zeggen aan de inrichting.
Het was eigenlijk een soort stadskantoor of beter nog een
procinciehuis of kantoor van het landsbestuur.
Een beetje afhankelijk van de tijdsperiode waarover we het
hebben.
De huidige decoratie is voornamelijk georganiseerd en gerealiseerd door
Giorgio Vasari. Maar het anders kunnen verlopen.
Op een bepaald moment is er nagedacht over het verhogen van de
grote zaal (die echt gigantisch is) en het houden van een wedstrijd
met Michelangelo en Leonardo da Vinci voor de mooiste muurschildering.
Michelangelo maakte zijn werk nooit af want ging werken voor de paus.
Leonardo da Vinci had zulke technische problemen dat hij het opgaf.
De opdracht ging naar Giorgio Vasari.
Dit is een van de vele schilderijen in het plafond. Florence, Palazzo Vecchio, Great Hall, Ceiling, Giorgio Vasari, Arnolfo shows the plan to enlarge Florence. De schilderingen aan het plafond richten zich allemaal op de geschiedenis van Florence en de strijd met Siena en Pisa over de hegemonie. De officiele naam voor dit werk dat ik vond is: Arnolfo di Cambio presents the Priors with the project for the new circle of walls and the enlargement of the city.
Deze tekst noemt alle ambachtslieden die bij de realisatie van de verhoging en afwerking van het plafond betrokken waren. Het werk vond plaats in 2 jaar tijd! Giorgio Vasari overzag en coordineerde alle werkzaamheden en nam zelf een deel van het schilderwerk voor zijn rekening. Don Vincenzo Borghini is de opsteller van het programma van de te schilderen onderwerpen. Bernardo di Antonio di Monna Mattea was verantwoordelijk voor het metselwerk en Battista di Bartolomeo Botticelli voor het timmerwerk.
Als schilders naast Vasari worden genoemd:
Michele di Ridolfo del Ghirlandaio
Prospero Fontana
Giovanni Stradano
Marco Marchetti da Faenza
Santi di Tito
Giambattista Naldini
Jacopo Zucchi
Stefano Veltroni
Orazio Porta da Monte San Savino
Tommasso di Battista del Verrocchio
Palazzo Vecchio, Salone dei Cinquecento.
De tekst die ik zag gaat nog veel verder want het beschrijft alle voorstellingen die je op het plafond kunt zien. Dat gaat wat ver voor dit bericht maar je kunt zo ook al wel zien wat een enorme prestatie dit is geweest.
De fresco’s op de muren zijn enorm.
Dit is dan de grote zaal. Maar er zijn nog een hele reeks ‘kantoren’
die allemaal heel uitzonderlijk zijn gedecoreerd.
De komende berichten laat ik daar wat van zien.
17 september 2022
De datum is op zich niet relevant maar je moet voor ieder
bericht een titel bedenken dus waarom niet de datum
van mijn bezoek aan het Uffizi, het kantoorcomplex dat
ontworpen is door Giorgio Vasari in opdracht van Cosimo I de’ Medici.
Nu een museum met een ongelofelijke collectie kunst.
Ik had een tijdslot gereserveerd, al vroeg in de ochtend.
De dagen ervoor waren drukkend warm. De regenbui die je hier al ziet op de achtergrond zou later die ochtend voor veel regen zorgen. Terwijl ik in het museum was veranderde de omstandigheden buiten naar veel minder vochtig dus veel aangenamer warm. Dat zou de rest van mijn bezoek aan Florence zo blijven.
Florence. Cosimo I de’ Medici liet veel bouwen en kunstvoorwerpen maken. Zoals dit misschien wat vreemde beeld door Baccio Bandinelli. Beeld van Ludovico di Giovanni De’Medici, de vader van Cosimo. Het beeld staat ook bekend als Giovanni dalle Bande Nere. De verhouding beeld/voetstuk is een beetje kwijt. Waarom zit de man die een groot krijger was ?
Intussen is het al begonnen te regenen. Loggia dei Lanzi. Door het tijdstip nog niet omringd en vol toeristen.
Het typische plein bij het Uffizi. De galerij van de Uffizi bevindt zich op de eerste verdieping, links, rechts en aan het eind van deze u-vorm.
Op de plaats van het nieuwe gebouw van Vasari stond/staat een Romaanse kerk. Deze fresco is daarvan overgebleven en te zien in het Uffizi. De onbekende kunstenaar uit Florence schilderde een fresco met St. Francis of Assisi, circa 1325 – 1335, detached fresco.
Het Uffizi is gebouwd met als kern een grote galerij. Die u-vormige gang geeft toegang tot vele zalen en kamers die uitpuilend met kunst van duizelingwekkende kwaliteit. De gang wordt bevolkt door beelden meestal herinterpretaties van klassieke Griekse en Romeinse beelden. De plafonds zijn beschilderd met mythische afbeeldingen en werkelijk honderden portretten van pausen, keizers, koningen en andere belangrijk geachte figuren. Dit fresco is gemaakt door Antonio Tempesta in 1581. Iedere centimeter van de galerij is bedekt met kunst.
Ooit was er ook een Nederlandse paus, geboren in Utrecht: Adriaan Floriszoon Boeyens (Utrecht, 2 maart 1459 – Rome, 14 september 1523). Galleria degli Uffizi, Cristofano dell’Altissimo, Adrianus VI.
Een kleiner deel van het plafond. Ook geschilderd door Antonio Tempesta in 1581.
Maestro della Croce, Stigmate di San Francesco, circa 1240 – 1250, tempera su tavola.
Giotto di Bondone, Madonna and Child, St. Nicolas, St. John the Evangelist, St. Peter and St. Benedict; the Redeemer and four angels, ‘Badia Polytich’, 1295 – 1300, tempera on wood.
Middelste paneel.
Giotto di Bondone, Madonna and Child enthroned with angels and saints, ‘Ognissanti Maesta’, circa 1306 – 1310, tempera on wood.
Voor een eerste indruk.
Brunelleschi / Vasari / Zuccari
Na een tijdje stap je dan de kerk binnen, de Cattedrale di Santa Maria del Fiore. De kathedraal is vooral groot. De koepel trekt de meeste aandacht maar ook dit mozaïek is prachtig: Christus kroont Maria.
De koepel is het ontwerp van Filippo Brunelleschi. De fresco’s zijn gemaakt door Vasari die an het werk begon. Hij werkte eraan tot zijn door in 1574. Daarna ging de kwast over naar Federico Zuccari die in 1579 het werk afrondde.
Alleen al fysiek was het aanbrengen van de schilderingen een topprestatie.
De aandacht gaat steeds weer naar die koepel…
Vanaf een afstand kun je dan Dante nog zien: Domenico di Michelino, Dante en zijn Commedia, 1465.
Laatste loodjes van dag 1
Dat is dag 1 van mijn vakantie afgelopen jaar in Florence.
Op die dag liep ik zonder plan door Florence om me te
orienteren en bezocht hier en daar een kerk.
Nu was ik in de Basilica of Santa Croce.
Het aantal kuntwerken is overweldigend.
Sommige ken je of je hebt er over gehoord maar nog veel meer
zie je voor het eerst.
Niet in de laatste plaats door de vele gebruikte technieken
en het brede tijdperk waar de werken tot stand kwamen.
Van de 13e eeuw tot aan de 19e.
Voor Goede Vrijdag een toepasselijk begin: Cimabue of Cenni di Pepo, The Crucifixion, before 1288, tempera on wood.
Jacopo di Cione, Madonna and Child, 1360 – 1365, tempera on wood.
Toewezen aan de Master of the Medici Chapel altar piece, Madonna and Child, first half 14th century, tempera on wood.
Bronzino, Agnolo di Cosimo Tori, The descent of Christ into limbo, 1552, oil on wood en twee details ervan.
Alesso Baldovinetti, Saint Cosmas and Damian, 1445, glas in lood.
Lorenzo di Niccolo, Madonna col Bambino, detail: Francis of Assisi, early 15th century, tempera on wood.
De Medicikapel.
Geglazuurd aardewerk, evangelist.
Giorgio Vasari, Last Supper, 1546, oil on wood.
Nog een kerk in Florence
De Santa Croce is in Florence een kerk met een hele reeks
begraafplaatsen en herinneringsplaquettes van beroemde
Italianen. ‘Beroemd’ is geen understatement.
Florence, Basilica of Santa Croce. Op de plaats van de kerk staan al kerken vanaf het begin van de 13e eeuw. Deze versie is van 1294, in 1560 ingrijpend gerestaureerd. In 1966 is de kerk beschadigd door de overstroming.
Op het plein voor de kerk staat dit standbeeld van Dante Alighieri uit 1865. Het ontwerp is van Enrico Pazzi.
De deur met detail.
Geen graf maar een herdenkingsplaats: Guglielmo Marconi.
Het ontwerp is van Giorgio Vasari: graf van Michelangelo Buonarroti.
Dante ligt er niet begraven maar een monument werd er in Florence wel opgericht voor hem: Danti Alighierio.
Nicolaus Machiavelli (Niccolò di Bernardo dei Machiavelli).
Door wie dit schilderij is gemaakt weet ik niet. Het lijkt me de tuin van Gethsemane, met de apostelen die slapen en Chrisus die de Vader aanroept. Het schilderij is waarschijnlijk onderzocht voor een restauratie en er zijn stukjes van het schilderij vastgezet om verdere beschdegingen tegen te gaan.
Donatello, Tabernacle, Cavalcanti Annunciation, circa 1433 – 1435. De komende dagen zou ik nog veel aankondigingen (Annunciation) zien.
Let op het boek
De fresco’s zijn overweldigend. ‘Perspectief’ is ontdekt als techniek bij het tekenen en schilderen, en dat zullen we weten ook. Florence, Basilica di Santa Maria Novella, Domenico Ghirlandaio. Fresco serie ‘Scenes from the life of the Virgin, 1485 – 1490.
Domenico Ghirlandaio. Fresco serie ‘Scenes from the life of the Virgin: St Joachim is driven from the Temple, 1485 – 1490.
In een eerder bericht stond deze bank ook al. Toegegeven, ik liep er rond als een kind in een snoepwinkel. Je weet niet waar je moet kijken. Overal schitterende kunstwerken, vooral uit de renaissance. Wooden choir bench, design Giorgio Vasari, built by Giovanni Gargiolli, inlaid backrest Baccio d’Agnolo.
Giorgio Vasari, Giovanni Gargiolli en Baccio d’Agnolo.
Basilica di Santa Maria Novella.
Basilica di Santa Maria Novella, Giorgio Vasari, Resurrection of Christ with St Cosmo, St Damiano, St John The Baptist and St Andrew. 1568.
Dit is het boek. Giorgio Vasari, Resurrection of Christ with St Cosmo, St Damiano, St John The Baptist and St Andrew. 1568.
Dit vind ik een heel typische afbeelding. Sterk qua symboliek en heel specifiek voor het Christelijk geloof: God de vader die de gekruisigde Christus ‘draagt’. Florence, Basilica di Santa Maria Novella, Tommaso Guidi ook wel Masaccio genoemd, Trinità, 1424 – 1425.
‘Trinità’ is in het Nederlands ‘De Heilige Drie-eenheid’. Er is een heel interessant Wikipedia-artikel (dat ook in het Nederlands beschikbaar is) over dit werk. Dat kun je hier vinden.
Who is who in de renaissance
Toen ik naar Florence ging had ik er geen onderzoek
naar gedaan.
Ik was het boek ‘De boekhandelaar van Florence’,
geschreven door Ross King, aan het lezen.
Ik had wel een reisgids gekocht maar er nauwelijks
iets van gelezen. Zelfs nauwelijks naar de plaatjes
gekeken.
Eén keer eerder was ik in Florence. Met eigen auto, één dag.
Dan loop je de Basilica di Santa Maria Novella binnen.
Een ongelofelijke verzameling kunst in een kerk- en
kloostercomplex. On-voor-stel-baar.
Meteen zie je iets dat je nog nooit gezien hebt (of
je nog nooit eerder was opgevallen).
De komende 10 dagen ga je het nog regelmaig zien.
Florence, Basilica di Santa Maria Novella.
Deze voorstelling (dit deel van deze voorstelling) was me niet eerder opgevallen. Dit is het voetstuk van een kruisbeeld. Geschilderd door Giotto. Je ziet een schedel onder/voor een hoop stenen. Golgotha, schedelplaats. De plaats van de kruisiging van Christus. Dat had ik al wel eerder gezien maar het bloed dat uit de wonden die de kruisiging veroorzaakt, die stroom bloed had ik eerder niet gezien. Het zou niet bij 1 voorstelling hiervan blijven in Florence.
De ingang verliep via een tuin rechts van de kerk.
Dat gaf me tijd om de achterkant van de gevel van de kerk eens te bekijken. Je ziet hier goed dar de vorm van het gebouw en de vorm van de gevel verschillen. Dat komt vandaag nog steeds voor en in Nederland kennen we dat van de grachten in Amsterdam.
Nog een thema van deze vakantie. Ik zal nog veel leeuwen tegenkomen, op schilderijen of als beeld.
Een eerste indruk bij binnenkomst.
Basilica di Santa Maria Novella, Giotto, Crucifix, 1288 – 1289.
Hetzelfde kruisbeeld, maar dan vanaf een prentbriefkaart.
Dit is de afbeelding van Maria zoals te zien is op dezelfde kruisiging van Giotto, de afbeelding links. De houding van het hoofd en het gezicht wijzen op Giotto.
Dit complex is niet alleen een Who is who maar ook een tijdscapsule. De crucifix wasvan net voor 1300, deze Italiaanse voorstelling – Madonna del Rosario – is uit 1938. Van 600 jaar later.
Tomb of Tedice Aliotti de Visdomini, bishop of Fiesole. Circa 1336 – 1350.
Vooral bekend van zijn boek Vite. Dit boek is nog steeds een van de belangrijkste biografische bronnen van renaissancekunst voor kunsthistorici: Giorgio Vasari, Madonna of the Rosary, 1569. Een enorm groot werk.
Dan de fresco’s. Filippino Lippi, Cappella Strozzi, Johannes wekt Drusiana op in Efeze, 1487 – 1502.
Van de briefkaart.
Overal waar je kijkt, iedere vierkante centimeter. De ene meester na de andere. Duccio di Buoninsegna, Christ enthroned between two angels. Circa 1285.
Filippino Lippi, Cappella Strozzi, Adam, 1487 – 1502.
Domenico Ghirlandaio aand workshop, An angel appears to Zacharias in the temple, 1485 – 1490.
Je mag er niet gaan zitten maar daar ben ik nu wel aan toe. Houten bank; ontwerp Giorgio Vasari, gebouwd door Giovanni Gargiolli, inlegwerk in de ruggen door Baccio d’Agnolo.
Ontwerp Giorgio Vasari, gebouwd door Giovanni Gargiolli, inlegwerk in de ruggen door Baccio d’Agnolo.
Argusvlinder 