Ik voel me net Martin Parr

Ik dacht dat de tijd van de communiecantjes nu toch wel voorbij is.
Is er misschien een ander feest bij een andere geloofsovertuiging
die er voor zorgt dat kinderen in augustus zich opdirken?





Westerpark, Breda.






Westerpark, Breda.





It's a Bird…It's a Plane…It's Superman

Is het een opvouwbare bonbonnixc3xa8re?
Een opvouwbare aluminium wc-borstel?
Een camping kooktoestel?
Een instelbaar ventilatierooster?
Een verstelbare bakvorm?
Is het een sterrenkundig instrument?
Een draagbare televisieschotel?
Is het een designer wieldop?





Nee, dit is een stoommandje.






Volgens de verpakking speciaal voor het stomen van groente.






Ik ga er zaterdag de Jiaozi mee klaarmaken.






En zo vouw je hem dicht.





China reisverslag / travelogue 45

Na de Nine Dragon Screen Wall komt dan een nieuw
hoogtepunt van de dag in de Verboden Stad: de Treasure Gallery.
Letterlijk de schatkamers van de Verboden Stad.
Net zoals alle andere zaken in deze stad
is het van een enorme omvang.
Om daar een idee van te geven begin ik met de plattegrond
van dat deel van de stad, het noord-oostelijke deel
van de stad, waar al de gebouwen liggen die samen
de schatkamer vormen.


Onder aan de zuidkant is de Nine dragon screen wall. Vervolgens poorten en hoven voor je bij de schatkamers komt. Paleizen, hallen, een tuin en zelfs een operapodium.Op de kaart zie je drie kleine fotootjes. Die zul je in wat groter formaat ook in deze log zien. Als je de drie foto’s gepaseerd bent heb je ongeveer de helft van de oppervlakte van de Treasure Gallery achter je. Dan begint het grote werk.


In deze log koop ik al wel het kaartje,
ga ik ook al wel naar binnen,
maar kom ik nog niet aan de schatten toe.
Dat volgt in de volgende logs.


Het kaartje, het is dan al half drie in de middag.


Ning Shou Quan Gong(Complete palace of peace and longevity)

Originally, Ning Shou Quan Gong (Complete palace of peace and longevity) included Ren Shou Gong (Palace of Benevolence and longevity), Hui Luan Gong (Hall of Chirping Phoenixes) and Jie Feng Palace (Hall of Phoenixes), where empress dowagers and imperial concubines lived in the Ming Dynasty. In the Kangxi reign period of the Qing Dynasty, it was renamed Ning Shou Gong (Palace for Peace and Longevity), and also served as the residence for empress dowagers and imperial concubines. In 1776 (the 41st year of the Qianlong reign period), the palace was rebuilt into a residential area for Emperor Qianlong after he abdicated. The layout of the whole palace is an imitation of the Forbidden City with a central axis, and front and rear parts. The buildings in the front part include Nine Dragon Screen, Huang Ji Men (Gate of the norms of government), Ning Shou Men (Gate of Peace and Longevity), Huang Ji Dian (Hall of the norms of Government) and Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). The rear part consists of three routes. Along the central route, there is Yang Xing Dian (Hall of Moral Cultivation), Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity), Yi he Xuan (Hall of Harmony), and Jing Qi Ge (Pavilion of Prospective Happiness). Yue Shi Lou (Pavilion for Reading) and Chang Yin Ge (Pavilion of Cheerful Melodies) are on the eastern route. On the western route is Ning Shou Gong Hua Yuan (garden of the palace of peace and longevity), or Qianlong garden. The names of all the buildings in this area express wishes for longevity, peace and harmony, such as Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity) and Yi He Xuan (Hall of harmony). After Emperor Qianlong abdicated in favour of his son, Emperor Jiaqing, he remained in Yang Xin Dian (Hall of Moral Cultivation) until his death, and never resided in Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). Banquets were held at this palace on the birthdays of the emperor and empress dowager. On his 80th birthday, Emperor Qianlong held a banquet to entertain 1000 old men here. In late Qing Dynasty, Empress Dowager Ci Xi once lived here.

Ning Shou Quan Gong
(Het complete complex van het paleis van vrede en een lange levensduur )

Dit paleizencomplex herbergt de schatkamer van de Verboden Stad en bestaat uit een grote groep gebouwen. In sommige van deze gebouwen woonden keizers, keizerin-weduwes en de keizerlijke concubines. In 1776 is het herbouwd om geschikt te maken als residentie van de afgetreden keizer Qianlong.
De plattegrond van het complex is een verwijzing naar de Verboden Stad: een centrale as, voorhoven en bijvoorbeeld een tuin. Alle gebouwen hebben een naam die naar vrede of een lang leven verwijzen. Een van de paleizen Ning Shou Gong werd bijvoorbeeld gebruikt voor het houden van grote banketten. Zo werd ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van de inmiddels afgetreden keizer Qianlong een banket gehouden waarop 1000 oude mannen waren uitgenodigd.


De toegangspoort: the Gate of Imperial Supremacy.


Plein met een volgend toegangsgebouw: the Gate of Tranquil Longevity.


Regenwater afvoer.


Tegeltableau van the Gate of Tranquil Longevity.


Detail.


Detail.


De bewaker.


The Hall of Imperial Supremacy.


 

Mafalda Arnauth

Een tijd terug kreeg ik de kans, net als alle andere Nederlanders,
om mee te doen aan de verloting van kaartjes voor een Robeco Zomerconcert.
Een bezoek aan het Concertgebouw in Amsterdam is altijd een belevenis.
Ik had de voorkeur uitgesproken voor een jazzconcert
maar heb kaartjes gewonnen voor een Fado-uitvoering.
Portugese muziek.





Mafalda Arnauth.





De uitvoerende artiesten zijn:
Mafalda Arnauth, zang
Helder Moutinho, zang
Luxc3xads Guerreiro, Portugese gitaar
Marco Oliveira, akoestische gitaar
Ramxc3xb3n Maschio, akoestische gitaar
Fernando Jxc3xbadice, akoestische basgitaar

Van de website van het Concertgebouw

Mafalda Arnauth wordt geboren in Lissabon (1974) en wil aanvankelijk veearts worden. Per toeval belandt ze in de muziek en dat betekent de start van een glansrijke carrixc3xa8re. Haar debuutalbum, getiteld xe2x80x98Mafalda Arnauthxe2x80x99 (1999) was meteen een schot in de roos en leverde haar in eigen land de prijs voor de beste nieuwkomer op.

De beeldschone Arnaut zingt een combinatie van Portugese fado met zwemen folk en chanson waardoor ze een breed publiek aan zich weet te binden. Met haar lichtere toon onderscheidt ze zich van Cristina Branco, Dulce Pontes en Misxc3xada. Mafalda wil de Portugese tradities en cultuur vertegenwoordigen op een manier die past bij haar eigen woorden en muziek. Wanneer u haar albums beluistert, zoals het prachtige ‘Encantamento’, hoort u inderdaad meer vrolijkheid. Wat niet wegneemt dat Arnauth geldt als een van de meest authentieke vertegenwoordigers van de moderne fado.

Arnauth is een van de weinigen die het aandurft nummers te zingen van Amxc3xa1lia Rodrigues, de moeder van de fado. Met deze vertolkingen maakt zij veel indruk. Tijdens haar optreden zult u zien dat Arnauth ook live een unieke benadering van fado heeft.



Jiaozi

Mijn Chinese collega verraste me vandaag door ingevroren
jiaozi mee te brengen.
Ik heb dat toen we samen in China waren een paar keer gegeten
en ik vind het erg lekker.
Ik heb ook een keer bij de bereiding geholpen dus ik weet
dat het niet zo eenvoudig te maken is.
Vooral de vorm van Jiaozi is belangrijk.
Nu hij voor mij een zak meegebracht heeft van een winkel
in Eindhoven ga ik ze zaterdag klaarmaken.
Dan ga ik eerst nog een stoompan of stoommandje kopen.





De winkel.






Jiaozi, zak met 25 stuks.





China reisverslag / travelogue 44

Een wereldwonder zijn ze niet maar ze vormen een
van de parels van de Verboden Stad.
Dit hoogtepunt van de Forbidden City is een muur
met daarop een heel groot tegeltableau.
Het tegeltableua toont negen draken.
De draak is het symbool van de Chinese keizer.







Nine Dragon Screen Wall

This glazed screen wall facing Huang Ji Men (Gate of Norms of Government) was constructed when Emperor Qianlong of the Qing Dynasty renovated the Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity) area.
There are nine dragons on the wall, hence the name. Nine Dragon Screen Wall has a double roof in wudian (thatched hall) style covered with yellow glazed titles (Argusvlinder: typo? tiles), and sits on a white marble stone Sumeru base, 3,5 meters high and 29,4 meters wide. This wall is composed of 270 glazed decorative bricks. With seawater as the background, nine dragons are encircled by waves and clouds, and separated by six groups of rocks. A yellow dragon is in the centre, and eight dragons in blue, white, purple and yellow dragons are on both sides. The dragon was the symbol of the emperor in ancient China. The roof has five ridges each having a dragon, and the main ridge also has fife dragons. Incidentally, Datong in Shanxi Province has a Nine dragon Screen Wall built in the Ming Dynasty and Beihai Park in Beijing has one constructed in the Qing Dynasty.



Negen draken tableau

Dit geglazuurde tableau tegenover Huang Je Men Poort (Poort van de Regeernormen) is gebouwd tijdens de renovatie van het Ning Shou Gong-paleis in opdracht van keizer Qianlong van de Qing dynastie.
Er staan negen draken op afgebeeld, vandaar de naam. De muur heeft een dubbel dak in Wudian stijl (hiervan kan ik op internet nauwelijks iets terugvinden) met geel, geglazuurde dakpannen. Het is gebouwd op een marmeren Sumeru basis (Argusvlinder: Sumeru basis wil zeggen dat er een basis is die de vorm heeft van de Sumeru-berg. Deze berg die voorkomt in de Boeddhistische leer heeft de vorm van een zandloper). De muur is 3,5 meter hoog en 29,4 meter breed. De muur bestaat uit 270 geglazuurde tegels. Zeewater vormt de achtergrond waarop negen draken omgeven worden door water en wolken. Gescheiden door 6 rotsgroepen. Een gele draak staat in het midden omgeven door acht draken in de kleuren blauw, wit, purper en geel. De draak is het symbool van de keizer in het oude China. Het dak heeft vijf richels met elk een draak. De belangrijkste richel heeft vijf draken.Er bestaat ook een Negen draken muur in Datong, in de provincie Shanxi. Deze is gebouwd in de Ming dynastie. In Beihai park in Beijing is nog zoxe2x80x99n muur gebouwd ten tijde van de Qing dynastie.





De hele muur.






Detail van het dak.






Een witte en purperen (?) draak. In het midden een rotspartij.






Kleurenschema en kijkrichting van de draken.


Als je naar de kleuren van de draken kijkt dan zie je een patroon.
Ook de richting waarin de draken kijken kent een ritme.
Op basis van mijn aantekeningen bij de foto’s
heb ik het volgende overzicht gemaakt:





Kleurenschema en kijkrichting van de draken.


De gele draak in het midden kijkt je frontaal aan.
Dan heb je vier draken rechts en vier links.
Van die twee maal vier draken kijken steeds drie draken
naar de centrale gele draak.
Alleen de witte draak kijkt naar buiten.





De gele, meest rechtse draak voor de toeschouwers.Let op die mooie golven






Kop van de draak met hoorns, haren, voelsprieten en tanden.






Detail van de golven.






Detail van de wolken.






De centrale, gele draak die je frontaal aankijkt.






En ook van hem de pasfoto.





Kunstvaria

Het is zomer en dan is het aanbod op het gebied van kunst beperkt.
Maar daarom niet minder gevarieerd of de moeite waard.
Geniet!





Howard Hodgkin, Home; home on the range, 2001 – 2007.


Toeval bestaat niet.
Afgelopen zondagavond bij Zomergasten.
Ik had van de man nog nooit gehoord maar volgens
Marijnissen was het een topper.
Nu kwam ik vanochtend een afbeelding van hem tegen
naar aanleiding van een tentoonstelling.
En wat bleek, in oktober van dit jaar komt die tentoonstelling
naar, of all places, Tilburg:
Museum de Pont.
Daar moeten we na de vakanties dus naar toe.

Van de web site van het museum

De Pont is vernoemd naar de jurist en zakenman mr J.H. de Pont (1915-1987) uit wiens nalatenschap in 1988 een stichting ‘ter stimulering van de hedendaagse kunst’ kon worden opgericht. Het museum is gevestigd in een voormalige wolspinnerij die is verbouwd tot een ruimte waar hedendaagse kunst optimaal tot haar recht kan komen. De monumentale oude fabriek met de grote, lichte zaal en de intieme ‘wolhokken’ vormt een prachtige omgeving voor de vele kunstwerken. De Pont is sinds september 1992 voor het publiek geopend en kan dankzij het legaat van de stichter functioneren zonder gebruik te maken van overheidssubsidies of sponsoring.







Jackson Pollock, Untitled, 1946.






Marian Drew, Lorikeet with green cloth, 2006.






Mateo Lopes, Made to measure, 2010.






Paul Delvaux, The Iron Age, 1951.






Paul Gauguin, Auti te pape (Women at the river), Noa Noa suite, 1894.


Houtgravure van Gauguin.


Paul Gauguin, Eve (The nightmare), 1899 – 1900.






Tristano di Robilant, Water Point, 2010.


Ik ben niet zeker van wat me hierin nu precies treft.
Dit glassculptuur heet Water point.
Ik vertaal dat maar met smeltpunt.
Het moment waarop ijs in water verandert.




Albert Kahn

Albert Kahn was een bankier.
Hij woonde op het toppunt van zijn rijkdom in Parijs.
En rijk was hij.
Hij heeft een project in gang gezet om een fotoverzameling
aan te leggen met kleurenfoto’s van monumenten, mensen en landschappen
van over de hele wereld.
Zijn project speelde zich af begin 1900: zeg maar 1909 – 1931.
Ik heb een paar van de kleurenfoto’s gevonden op het web
en drie ervan laat ik hier zien.
Helaas zijn plaatsen, persoonsnamen en datums bij mij onbekend.

Een uit Nederland, een typisch Hollands echtpaar.
De foto zou zo in Volendam of Marken gemaakt kunnen zijn.

Een uit India.
Een prachtige Taj Mahal in Agra.

Een fantastische foto uit Italie.
Plaats bij mij onbekend.


Albert Kahn, Nederland.


Albert Kahn, India, Agra, Taj Mahal.


Albert Kahn, Italie.


Wikipedia

Albert Kahn was a banker and French philanthropist. He was born Abraham Kahn at Marmoutier, Bas-Rhin, France on 3 March 1860, into a Jewish family, one of 5 children of his parents, Louis and Babette Kahn. He died at Boulogne-Billancourt, Hauts-de-Seine, France on 14 November 1940,

In 1879 Kahn became a bank clerk in Paris, but studied for a degree in the evenings. His tutor was Henri Bergson, who remained his friend all his life. He graduated in 1881 and continued to mix in intellectual circles, making friends with Auguste Rodin and Mathurin Mxc3xa9heut. In 1892 Kahn became a principal associate of the Goudchaux Bank, which was regarded as one of most important financial houses of Europe.

In 1893 Kahn acquired a large property in Boulogne-Billancourt, where he established a unique garden containing a variety of garden styles including English, Japanese, a rose garden and a conifer wood. This became a meeting place for French and European intelligentsia until the 1930s when due to the Wall Street Crash of 1929, Kahn became bankrupt. At that time the garden was turned into a public park in which Kahn would still take walks. Kahn died during the Nazi occupation of France.

In 1909 Kahn travelled with his chauffeur and photographer, Alfred Dutertre to Japan on business and returned with many photographs of the journey. This prompted him to begin a project collecting a photographic record of the entire Earth. He appointed Jean Brunhes as the project director, and sent photographers to every continent to record images of the planet using the first colour photography, autochrome plates, and early cinematography. Between 1909 and 1931 they collected 72,000 colour photographs and 183,000 meters of film. These form a unique historical record of 50 countries, known as “The Archives of the Planet”.

 

Noorwegen 15

De zondag in juni, 27 juni 2010 om preceis te zijn, was de cultuurdag.
Dus na het Munch Museet nog een museum:
de National Gallery/Nasjonalmuseet.
Daar mocht je niet fotograferen en er werd heel streng op je gelet.
Leuk museum met vooral een Noorse collectie.
Best interessant te zien hoe een ster als Munch uitgroeit
in een land met heel veel realistische landschapschilders.

Er is een zaal met kunst die ooit gekocht is
door een Noorse particuliere verzamelaar.
Een onverwacht pareltje.
Daarnaast ook mooi werk van Christian Krohg.

Erg mooi was de Franse Zaal, Den franske sal.
Een prachtige zaal die gebruikt wordt als cafe/restaurant.
Een mooie kaart met snacks, mooie thee, veel koffie,
nationale drankjes en gewoon lekker eten.
De muren zijn van een groen marmer, aangevuld met beelden
die een cadeau zijn van Frankrijk.
In de zaal staat een hele mooie moderne ‘kiosk’ waar mooie drankjes
en chocolade liggen te wachten op de klanten.
Die ‘kiosk’ is fel verlicht, en de kleur contrasteert mooi
met de kleur van het marmer.





Den franske sal op een foto van de website van het museum.Toen ik er was stonden er geen tafels in het midden van de zaal. Dat zat heerlijk rustig en ruim.






Een goede soep met brood en een heerlijke pot Darjeeling.





Zomergasten

In een tijd dat Zomergasten op zondagavond op de televisie is
heb ik altijd een hele week werk om al die televisie ook
te bekijken. Dan blijft er minder tijd over om te bloggen.

De eerste uitzending van 2009 met de nieuwe reporter Jelle Brandt Corstius
en Jan Marijnissen als gast.
Eerlijk gezegd vind ik tot nu toe Don Camillo nog het leukst.
Die DVD’s heb ik ook en ga ik de komende weken nog eens bekijken.
(Nog minder tijd om te bloggen)





Don Camillo en Peppone.






Jan Marijnissen met ……





Noorwegen 14: Edvard Munch

Na de koffie ga ik dan het Munch Museet in.
Als gevolg van dit bezoek is dit een log met veel foto’s,
allemaal van schilderijen of van grafisch werk van Munch.
Fotograferen in musea valt niet mee.
Ook als je naar deze reeks foto’s kijkt zult je dat meteen zien.
Het licht is een probleem. Sommige schilderijen hebben glas
in de lijst en een aantal schilderijen hangen helemaal
achter een glazen wand.
Niet geheel ten onrechte.
Denk nog maar eens terug aan de diefstal in dit museum
een paar jaar geleden. Op klaar lichte dag
werden er toen schilderwerken van Munch gestolen.
Maar als je foto’s wilt maken is al dat glas vervelend.
De enorme verzameling van Munch maakte op mij wel heel veel indruk.
Misschien ook op u.


Edvard Munch, The sun.

Als je het museum inloopt kom je eerst langs een hele grote zaal.
Formaat gymzaal.
Daar is men ontwerp tekeningen/schilderingen aan het restaureren.
Deze werken bewaart ment normaal op een rol.
Het betreft enorme grote werken. Ontwerpen voor muurschilderingen.


Edvard Munch, The scientists.

‘De wetenschappers’op het doek met die naam zijn hier kinderen
die druk in de weer zijn hun nieuwsgierigheid de kans te geven.


Edvard Munch, The scientists, de ruimte.

Hier, op deze foto, krijg je een idee van de grootte van de ruimte.


Edvard Munch, Anxiety, 1894.

De eerste zaal heeft werken die allemaal achter glas zitten.
Ze zijn onderdeel van de Frieze of Life.


Edvard Munch, The girl and death, 1893.


Edvard Munch, The voice / Summer night, 1893.

Op de Voice zien we die karakteristieke manier waarop Munch
de maan en de weerspiegeling in het water, schildert.
Je ziet deze vorm op meerdere schilderijen en ook in zijn grafische werk.


What is art?

What is art?
Art grows from joy and sorrow.
But mostly from sorrow.
It grows from human lives.

Edvard Munch.

Wat is kunst?
Kunst groeit uit vreugde en verdriet.
Maar voor het merendeel uit verdriet.
Het groeit uit menselijke levens.


Edvard Munch, Death in the sickroom, 1893.


Edvard Munch, Madonna, 1893 – 1894.


Edvard Munch, Kissing couples in the park, 1904 (The Linde frieze.


Edvard Munch, Golgotha, 1900.


Edvard Munch, Summer night / The voice, 1894.


Edvard Munch, Self portrait against a green background, 1905.

Als je alleen al een studie zou willen maken van het kleurgebruik
bij Munch dan is daar een heel interessant werk over te maken.
Het prachtige groen, hier in de achtergrond, komt heel regelmatig terug.


Edvard Munch, Desire, 1907.


Edvard Munch, Jealousy, 1907.

Groen van jaloezie kun je hier heel letterlijk nemen.


Edvard Munch, The death of Marat II, 1907.

De dood van Marat is een klassiek schilderij.
Ook uit de catalogus wordt mij niet duidelijk waarom Munch
nu juist dit thema gekozen heeft.
Ja, het is een vrouw die de politicus doodt.
En vrouwen komen op het werk van Munch er meestal niet positief van af.
Op het originele schilderij is de vrouw niet te zien.
Het was een politiek schilderij en in een hyperrealistische stijl.

Jacques-Louis David, De dood van Marat, 1793.

Als geheugensteun heb ik het werk van David hierboven opgenomen.
Het is wel interessant wat Munch met het werk doet.
Hij verplaatst het van de badkamer naar de slaapkamer.
Schildert niet hyperrealistisch.
Munch maakt uiteindelijk twee versies.
Waarschijnlijk heeft hij het werk gezien in Parijs toen hij daar studeerde.
Maar daar ben ik niet zeker van.
Het verschil tussen de twee versies is heel interessant.

In Tijdschrift voor Skandinavistiek schrijft Suze van der Poll:
Dat Munch zelf een duidelijk verband zag tussen gebeurtenissen uit zijn eigen leven en de stukken van Ibsen, heeft ook invloed gehad op zijn interpretatie van Ibsens werk, dit blijkt volgens Templeton met name uit de schets van Hedda Gabler. Zij is op dezelfde wijze afgebeeld als Mathilde (Tulla) Larsen, de voormalige geliefde van Munch door wie hij verlaten was en die model stond voor De moordenares (1906) en Marats dood I (1907). Op dit laatste schilderij is Munch zelf te herkennen in de figuur van Marat. Door Hedda dezelfde positie in te laten nemen als Marats moordenares Charlotte Corday, beschouwt Munch haar als de moordenares van Ejlert Lxf8vborg, een interpretatie die door Ibsen niet geexpliciteerd wordt.

Maar het zijn wel erg belangrijke werken in zijn oeuvre.
Dat is ook de mening van Toine Moerbeek in Tirade (jaargang 43, pagina 181):

Het lukte Munch pas in 1907 om zijn houtsnedestijl toe te passen in zijn schilderijen. Amor en Psyche, De Baders, en vooral De Dood van Marat zijn versimpelde, klassieke composities waaroverheen een x93rasterx94 van dik geschilderde verticale lijnen zijn geschilderd, imitaties van houtnerven, die niet meegaan met het plastisch model maar deze integendeel kapot maken. In De Dood van Marat worden de vlakke silhouetten van de vermoorde man en diens moordenares doorbroken en het interieur waarin de moord plaats vond was in de eerste versie nog geen badkamer. Munch rekende dit schilderij nooit tot zijn topstukken maar wel tot zijn belangrijkste experimenten. x93Een moeilijke bevalling, die meer dan negen jaar duurdex94, schreef hij aan een vriendin. Vanaf dat moment wilde hij al zijn oude schilderijen overschilderen in de nieuwe stijl. (Later zou hij dat in zekere zin ook doen, zij het niet op de bestaande doeken.)

 


Munch maakte zelf foto’s en gebruikte die ook als documentatie om bijvoorbeeld zelfportretten te kunnen maken. Hij had een heel positieve visie op de fotografie.

The camara cannot compete with painting as long as
it cannot be used in heaven or hell.

De camera is geen competitie voor schilderen
zolang de camera niet in de hemel of de hel kan worden gebruikt.


Edvard Munch, New snow, 1900 – 1901.

Edvard Munch, New snow.


Edvard Munch, The bathers.


Edvard Munch, The haymaker, 1907.

Dat Munch zeker overeenkomsten in zijn werk heeft
met het werk van de impressionisten kun je onder andere zien door
zijn keuze van sommige onderwerpen:
de hooimaker (agrarische thema’s van bijvoorbeeld Van Gogh en Renoir)
tapijt met felle kleuren (bijvoorbeeld Matisse)
water (rivier of zee, wie niet van de impressionisten zou ik zeggen)
een sterrenhemel (bijvoorbeeld Van Gogh), enz.


Edvard Munch, Five puppies on the carpet, 1919 – 1921.


Edvard Munch, The girls on the bridge, 1927.


Edvard Munch, Starry night, 1922 – 1924.


 

Kunstvaria





Diego Velazquez (attributed), The education of the Virgin, circa 1617 xe2x80x93 1618.


Van dit schilderij is onlangs door onderzoekers vastgesteld
dat het waarschijnlijk een werk van de jonge Velazquez betreft.





Edvard Munch, Madonna (Liebendes Weib), 1885.


Puur toevallig kwam ik een paar weken geleden deze afbeelding tegen.
Toevallig past hij in deze Kunstvaria en heb ik net een serie
blogs over Noorwegen en Munch onder handen.





Gary Edward Blum, Specks of dust, 2010.


Het lijkt wel een ‘picture in picture’.
Een schilderij in een schilderij.
Maar de stofdeeltjes van de titel liggen op de voorgrond.





Jiang Guo Fang, Reclining court lady, 1995.



Detail.


Dit is een close up van het beeld in de spiegel.
Een landschap met bergen en een typisch Chinese stempel
die je op schilderijen en bij calligrafie ziet.





Michael Barletta, Exit, 2008.


Meestal doe ik dit niet: twee afbeeldingen van 1 kunstenaar.
Maar vooruit, het is zomer.





Michael Barletta, Passage.






Paul Delvaux, The conversation, 1944.






Paul Klee, Bluten in der nacht, Blossoms in the night, 1930.






Robert Longo, Untitled (Boris), 2010.






Toetanchamon, Golden sandals.


De laatste afbeelding van deze Kunstvaria is een huiselijk beeld.
De sandalen van de koning.




Munch, Frieze of Life: Love blossoms and dies



Edvard Munch, The three stages of women, Sphinx, 1894.


Een heel optimistisch beeld van vrouwen heeft Munch niet.
En dat is zacht uitgedrukt.





Edvard Munch, Ashes, 1894.






Edvard Munch, Jealousy, 1907.






Edvuard Munch, Vampire, 1893 – 1894.






Edvard Munch, Melancholy, Jappe on the beach, 1892-1893.




Edvard Munch: The Frieze of Life

Munch is een schilder die de meeste mensen kennen van ‘de Schreeuw’.
Dat vreemde schilderij van een soort buitenaards wezen
dat het uitschreeuwt van…. ja van wat eigenlijk.
Het schilderij toont ons onmacht, vervreemding, angst
in de meest pure vorm.


Edvard Munch, the Scream, Skrik, 1893.


Het schilderij is echter slechts een kleine schakel
in het alomvattende werk dat Munch heeft geprobeerd te maken:
de Frieze of Life, De fries van het leven.
Eerst het woord ‘fries’.
Dat heeft niets met Friesland te maken.
In de kunst is het een begrip dat Wikipedia als volgt omschrijft:

Wikipedia

Een fries is in de kunstgeschiedenis en archeologie de term voor iedere uitgebreide, narratieve voorstelling van mensen, mythologische figuren en/of dieren binnen een duidelijk kader.

Munch probeert in een serie schilderijen
zijn volledige boodschap te tonen.
Het begint met de tentoonstelling in 1893 in Berlijn
als de ‘Study for a series: Love’.
Net als tijdgenoot Gustav Mahler die probeert de ultieme
symfonie te schrijven, zo probeert Munch vanaf 1893
zijn Gesamtkunstwerk bij elkaar te schilderen.
Ik ben op zoek gegaan naar de schilderijen die samen
de ‘Study for a series: Love’ vormen,
maar ik kom steeds op andere plaatsen tot een andere,
onvolledige samengestelde lijst van werken.
Het zal duidelijk worden, Edvard Munch is in die jaren
geen optimist. Het leven zat hem ook niet mee.
De Frieze of Life is een opsomming van zijn centrale thema’s:
leven, liefde, angst, dood, melancholie, bezorgdheid,
ontrouw en jalouzie.

Combineer dat met zijn opvatting over kunst:

We should no longer paint interiors with men reading and women knitting. We should paint living people who breathe, feel, suffer and love.

We moeten niet langer kamers schilderen waar mannen lezen en vrouwen breien. We moeten levende mensen schilderen die ademen, gevoelens hebben, lijden en van elkaar houden.

En het is niet vreemd dat Munch een voorloper is van het Expressionisme.
Het volgende overzicht is zeker niet van die eerste tentoonstelling in Berlijn
maar is een soort ideaalbeeld van de Frieze of life:
Munch beschreef het zelf als: “A poem about life, love and death.”
Een gedicht over het leven, de liefde en de dood.

Each of the four walls had its own title:

the left hand wall was called “Love’s awakening”

On the next wall hung pictures characterised as “Love blossoms and dies”

Then came “Fear of Life” and

on the final wall hangs “Death”.

Elk van de vier muren had zijn eigen titel: de linkermuur heette: Het ontwaken van de liefde, dan volgde: De liefde bloeit op en sterft, vervolgens: De angst voor het leven, en de laatste muur heette: De dood.