Willem Diepraam

Posted on by

Ik probeer, voorzichtig, de draad weer op te pakken
met mijn logs op http://www.argusvlinder.weblog.nl.
Het Rijksmuseum heeft een aantal (800) foto’s gekregen
van de Nederlandse fotograaf Willem Diepraam.
Wat een foto’s.
Hier volgen 4 prachtige voorbeelden.

 

Willem Diepraam, Jerry Hall, Parijs, 1975.

____________________________________________________________

 

Willem Diepraam, Kees van Kooten en Wim de Bie, 1974.

____________________________________________________________

 

Willem Diepraam, Noord Holland, 1976.

____________________________________________________________

 

Willem Diepraam, Shamanee in Spanje, circa 1986.

____________________________________________________________

 

Ik kan weer inloggen

Posted on by

Sinds gisteren kan ik weer inloggen op mijn weblog
………de avonturen van de Argusvlinder.
Allereerst ontdekte ik zo’n 50 berichten
die er twee of drie maal in voorkwamen.
Resultaten van eerdere migraties, denk ik.
Ik begrijp dat het erg moeilijk is
als er 200.000 blogs zijn,
en je hebt dergelijke migratiefouten gemaakt,
om al die blogs te repareren.
Misschien een idee om de bloggers te informeren?

Daarnaast heb ik het aantal berichten dat getoond worden
op een pagina van mijn blog,
beperkt tot 30.
De standaard waarde had veel 9-ens.

Vervolgens heb ik ook een standaard kopfoto opgenomen.
Ik had die er eerder uit verwijderd.
Het is zo’n algemene foto.
Maar ik slaag er nog niet in een kopfoto te importeren.
Misschien de support website maar een raadplegen.

Ik ben in ieder geval dat mijn 3200 blogs,
6 jaar werk,
niet allemaal verloren zijn.

Laat ik eens proberen: Argusvlinder tijdelijk (?) verhuisd

Posted on by

Ik ben het wachten al lange tijd beu en ben daarom
een nieuwe, tijdelijke (?) weblog gestart op een ander adres:
http://www.argusvlinder.blog.com
De migratie laat tot nog toe slechts 50 van de meer dan 3000 blogs zien
die ik de afgelopen jaren heb gemaakt.
Alle tags zijn weg, alle categorieen, de opmaak van alle webpagina’s.
Laat ik positief blijven, op blog.com kan ik al goed oefenen
met het nieuwe platform.
 

Wandelen in juni: spinnen

Posted on by

Woensdag liep ik door Westerpark.
Dreigende wolken, een warme zon, niet echt zomerweer.
Het leverde wel een paar leuke foto’s op.
Al ben ik geen fan van spinnen.


Westerpark in Breda.


In de heg zag ik deze holletjes tussen de spinraggen.


De holletjes zijn bewoond.


Hier door twee spinnen?


Mooi met al die dauw.

8 van Chaam

Posted on by

Ik ben geen enorme wielerfan maar als je in Noord-Brabant woont
dan weet je dat het vandaag de Acht van Chaam is.
Al een paar dagen geleden moest ik denken aan een keer
dat ik samen met een vriend van mij naar dit wielercircus ben geweest.
Hij foto-amateur en wielerfan, ik geinteresseerde toerist.
Het moet al meer dan 25 jaar geleden zijn (voor 1988).

Na afloop van de koers liepen we nog rond het parcours,
toen er plotsklaps een renner voorbij kwam.
Wij er achter aan.
Mijn vriend en ik, we dachten dat het om de populaire,
Nederlandse, renner Peter Winnen ging.


Publiciteitsfoto Peter Winnen.

We rende achter de renner aan die vaart minderde.
Hij draaide zich om en zei zoiets als:
“Ik ben Peter Winnen niet, Ik ben Rudy Pevenage; Is dat ook goed?


Rudy Pevenage, beide rossig haar.

 

Muziek in Breda: Concertorgels

Posted on by

Automaten die muziek maken.
Er zijn zoveel verschillende.
De apparaten die gisteren op het Kasteelplein in Breda stonden
produceren een enorm volume. Ongelofelijk.

Het grootse orgel van de drie die er stonden. Het hart werd gevormd door deze orgelpijpen: Victory.

De locomotief die de naam geeft aan het tweede orgel.

Orgel nummer drie.

 

Een verrassend cadeau: Wang Zhaojun

Posted on by

Mijn Chinese collega is op familiebezoek in China geweest.
Hij verraste me met mooie cadeau’s.
Een ervan laat ik vandaag hier al zien:
een afbeelding van Wang Zhaojun,
een van de vier klassieke schoonheden van antiek China.
De basistekening is geschilderd op wollen vilt.
Daarna is de tekening ingekleurd door het schroeienvan het vilt.
Een heel mooi effect.
Ik ga er een plaats voor zoeken in ons nieuwe appartement.


Het werk kwam in een rode foedraal.


Ik weet niet zoveel over deze dame maar Wikipedia helpt je daar altijd bij. Erg leuk dat ze veel van muziek houdt. Past bij mij.

Wang Qiang, beter bekend onder haar “volwassen” naam: Wang Zhaojun,was de levensgezellin van de ‘chanyu’ van Xiongnu: Huhanye. Chanyu, Shanyu of Shanuy was de titel van de nomadische heersers van midden en centraal Azixeb voor zo’n 800 jaar. De exacte betekenis is niet bekend maar waarschijnlijk betekent het zoiets als ‘Zoon van de oneindige Hemel’ (son of endless sky). Xiongnu, (244 voor Christus – 155 na Christus) nomadisch volk dat een staat of confederatie had gevormd in en rond het gebied dat nu Mongolixeb heet. Tijdens zijn bestaan was het een rivaal van de Chinese Han dynastie (dat zich richtte op landbouw). Het volk speelde een belangrijke rol in het tot stand komen van de Zijderoute. Ze waren belangrijke vervoerders van zijde. Huhanye was een van de drie heersers van Xiongnu rond 56 voor Christus. Huhanye zocht steun bij de Han dynastie door een vazal te worden. Ze staat bekend als een van de Vier Schoonheden van antiek China. Wang Zhaojun werd geboren in een prominente familie van het Zigui-gebied. Het gebied ligt nu als gevolg van de aanleg van de Three Gorges-dam onder water. Het ligt in Hubei. Ze kwam in de harem terecht van Keizer Yuan waarschijnlijk na 40 voor Christus. Ze werd nooit bezocht door de Keizer en sleet haar dagen als ‘Lady in waiting’. Als de Keizer een nieuwe vrouw koos werden hem portretten overhandigd van mogelijke vrouwen. Het portret van Wang Zhaojun was daar blijkbaar nooit bij of het presenteerde haar niet goed. Ze werd niet gekozen. In 33 voor Christus bezocht Huhanye de Keizer. Huhanye gebruikte die gelegenheid om een hechtere relatie aan te gaan door te vragen of hij een Keizerlijke schoonzoon kon worden. In plaats van een prinses werden hem 5 vrouwen gepresenteerd, waaronder Wang Zhaojun. Volgens de verhalen heeft Wang Zhaojun zich vrijwillig gemeld en toen de vrouwen naar het hof werden gebracht was iedereen verbaasd over haar schoonheid. Wang Zhaojun werd de favoriete vrouw van Huhanye shanyu, ze kreeg twee zoons. Slechts een daarvan bereikte een volwassen leeftijd, Yituzhiyashi. Ze had ook ten minste een dochter, Yun, die de titel van prinses kreeg. Na de dood van Huhanye in 31 voor Christus verzocht Wang Zhaojun om te mogen terugkeren naar China maar er werd haar bevolen zich te houden aan de locale gebruiken. Ze werd de vrouw van de volgende shanyu. In dit nieuwe huwelijk kreeg ze nog twee dochters. Wang kreeg als titel Ninghu Yanzhi (Belangrijkste levensgezel, vredestichtster met de Han dynasty “Hu-Pacifying Chief-Consort”).

 

Nieuw beeld in het Begijnhof van Breda

Posted on by

Het staat er al weer meer dan een jaar
maar voor mij was ze nieuw op deze plaats: Johanna van Polanen.

Tekst bij het beeld

Johanna van Polanen (1392 – 1445)
Het beeld van de hand van kunstenares Netty Werkman toont de vrouw van Graaf Engelbrecht I van Nassau, zoals zij met haar echtgenoot op hun grafmonument in de Grote Kerk is weergegeven. Als gevolg van dit huwelijk kwam er voor het eerst een persoon van het geslacht Nassau in Nederland wonen. Johanna was de drijvende kracht achter de bouw van de in 1440 voltooide Wendelinuskapel, tegenwoordig bekend als Waalse Kerk. Nadien, in 1535, verhuisde de 13e-eeuwse Bredase begijnengemeenschap naar de locatie van het huidige begijnhof, gelegen achter deze kerk. Het beeld is bij gelegenheid van de heropening van het Begijnhof na de restauratie van 2007xa0- 2008 op 11 september 2009 onthuld door Mgr. Dr. J.H.J van den Hende, bisschop van Breda.

Netty Werkman: Johanna van Polanen (1392 -xa01445).

Het Begijnhof lag er afgelopen zondag rustig bij.

 

Webschrijfsel: Beelden uit Syrie

Posted on by

Dat het niet goed gaat in Syrie is een understatement.
Het is er een puinhoop.
Er is een Nederlander die met enige regelmaat Syrie
schijnt te bezoeken.
Deze week was hij op de radio.
Veel kon hij over de situatie niet vertellen.
Zijn werken vertellen ook niet zo veel.
Theo de Feyter.

Webschrijfsel.

Theo de Feyter, Damascus, Oude stad met Romeinse boog, 24 april 2011, gouache.

Theo de Feyter, Facade, 2008, gouache.

Theo de Feyter, Omajja Mosque, 2008, gouache.

Theo de Feyter, Oude stad met Bashar (Bashar al-Assad), 2011, gouache.

 

Gelezen: Bezuinigingen op Kunst en Cultuur, Stephan Sanders

Posted on by


In de Vrij Nederland van 25 juni 2011 staat zoals zowat
iedere week een verhaal van Stephan Sanders.
Het staat nog niet op de VN website maar dat gaat vast
binnenkort gebeuren.
Hij schrijft over de manier waarop er door de Nederlandse cultuurwereld
wordt gereageerd op de bezuinigingen.
Stof tot nadenken!

 

Vrij Nederland, 25/06/2011, Stephan Sanders:Zoals een contrapunt in de muziek, zo verwacht ik dat er mensen zijn die tegen zichzelf in denken

Er gaat een merkwaardige tegenstelling schuil in de term ‘massaal protest’: de protestant is iemand die opstaat en ‘nee’ zegt, om met Remco Campert te spreken. Maar het massale protest kent door haar conformisme geen enkele protestant meer. Zelfs het ‘goede doel’ rechtvaardigt geen eensluidendheid. Een zaal die massaal opstaat en ‘hey, hey’ roept of desnoods ‘nee’, dat blijft hoe dan ook een zaal vol ja-knikkers.

 

Webschrijfsel: Niervaart processie in Breda

Posted on by

Donderdagavond was ik even in de binnenstad van Breda.
Kwam daar de Niervaart processie langs.
Gauw wat foto’s gemaakt met de telefoon.

De Niervaart processie komt vanuit de Catharinastraat het Kasteelplein op.

De telefoon laat me soms in de steek.

Gilde St. Joris uit Rijsbergen.

De schutters zijn behangen met zilver.

Het gilde in de Cingelstraat.

Mooie eenvoudige staf. Is dat een Mariabeeldje? Op de achtergrond het Kasteel van Breda.

Plechtstatig onder de bomen in de Cingelstraat.

Laatste lid van het Gilde van het Heilig Sacrament van Niervaart (links, die Gilde vanden heilighen ghebenediden Sacramente van miraculen en vande Nyeuwervaert) gevolgd door onder andere de bisschop van Breda (op een persoon na helemaal rechts).

Zo ging het er rond 1530 – 1540 aan toe in Breda bij de processie. Hier een deel van het Retabel van Niervaart dat in de Grote Kerk van Breda te zien is. De straat die hier geschildert is heet Vismarktstraat en is geschilderd vanuit het centrum naar de haven toe.

Logo van het Gilde van het heilig sacrament van Niervaart.

Terug in 2011. Vanuit de Cingelstraat de Schoolstraat in. Al vendelzwaaiend.

 

Lastiggevallen door de politie

Posted on by

Een tijd terug was hier al een verhaal te lezen
over de politie in Nederland die een onderzoek doet
naar de gevaren van Internet en die daarbij
hun best doen om mij ervan te overtuigen dat ze zeeeer
zorgvuldig om zullen gaan met mijn privacy.
Gisteren werd ik door ze gebeld.

Brief van de politie over het onderzoek naar de gevaren van het internet.

Webschrijfsel: Niko Koffeman

Posted on by

Soms doe ik de inspiratie voor een weblog
terwijl ik in de auto zit en naar de radio luister.
Ik moet dan snel even neerkrabbelen wat me bezig hield.
Daarvoor gebruik ik weleens de rekeningen van het tanken.

Niko Koffeman.

Deze week stond het dierenleed centraal in de media.
Volgens andere ging het over ritueel slachten en
volgens weer andere over de vrijheid van meningsuiting.

Wat mij trof was het betoog van Meneer Niko Koffeman
op de radio. Hij is senator namens de Partij voor de Dieren
(lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal).
Voorheen adviseur van de SP (wat dat ook mag zijn ‘adviseur’).

De man werd geinterviewd terwijl hij pas laat in de nacht
was thuisgekomen en zijn inmiddels koude eten nog op tafel stond.
Wat lag op het bord: een vleesvervanger.

Hier is iemand die geen vlees wil eten maar in plaats daarvan
zich zelf iedere dag iets op de mouw speldt.
Nee, ik eet geen vlees, maar dan is mijn bord zo kaal.
Er moet wel iets buins liggen op mijn bord.
Anders is mijn maaltijd niet compleet.

Deze week liet de Partij voor de Dieren zich ook iets
op de mouw spelden. Met grote woorden werd een overwinning
gevierd die door Staatssecretaris Bleker al lang om zeep was geholpen.

Wat overbleef was een vleesvervanger, of een zoethoudertje,
of een pyrrus overwinning, of een ….

Wikipedia

Een pyrrusoverwinning is een overwinning die zoveel inspanning kost dat het dezelfde uitwerking heeft als een nederlaag. Anders gezegd betekent het dat soms iets een overwinning kan lijken, terwijl het eigenlijk een verlies is; een “valse” overwinning. De uitdrukking is ontleend aan de veldslagen die Pyrrhus leverde tegen de Romeinen.

De Pyrrhus die hier bedoeld wordt, was koning van Epirus (thans een provincie van Griekenland). Hij verloor een groot aantal mannen in een tweetal gewonnen veldslagen tegen de Romeinen. Toen een van zijn generaals hem met zijn overwinning wilde feliciteren zou hij in woede zijn uitgebarsten en opgemerkt hebben “Nog zo’n overwinning en ik ben verloren.” Vandaar de term pyrrusoverwinning.

In dat licht is het interessant nog even te denken over de activiteiten
van Minister de Jager. Hij haalde ook een grote overwinning.
De banken moeten meebetalen!
Eens zien of dat geen pyrrus overwinnig zal blijken te zijn.

Vrij Nederland interview: Umberto Eco, deel II

Posted on by

Uit de thrillergids van mei 2011. Geschreven door Lisa Kluitert, foto’s Maarten Kools.

Umberto Eco: de schijver van De begraafplaats van Praag.

Citaat uit De Begraafplaats van Praag.

Umberto Eco voor Artis.

Vrij Nederland interview: Umberto Eco, deel I

Posted on by

In de thrillergids van Vrij Nederland, die eind mei 2011 uitkwam,
stond een interview met Umberto Eco.
Ik probeer de informatie over De begraafplaats van Praag
een beetje bij te houden.
Op de internet site van Vrij Nederland heeft dit interview (nog) niet.
Vandaar vandaag deel I van dit interview.

Het interview is gemaakt door Lisa Kuitert en de foto’s zijn van Maarten Kools. Het interview is niet sterk. Typisch iemand die vol bewondering geen moeilijke vragen wil stellen en Eco de ruimte geeft zijn reclameverhaal af te steken. Het gevolg is dat er in deze tekst weinig nieuws staat.

 

Keizerlijk porselein in Den Haag

Posted on by

Pronkzucht aan het Hof. Keizerlijk porselein uit Shanghai.
Sovereign Splendour. Imperial porcelain from Shanghai.

Keizerlijk porselein uit het Shanghai Museum: de catalogus.

De Nederlandse titel vind ik niet zo sterk.
Het woord ‘Pronkzucht’ roept bij mij negatieve associaties op.
Bij pronkzucht gaat het om tonen van rijkdom met als doel er over
op te scheppen, andere de ogen uit te steken en
om het haast ziekelijk achtervolgen van die neiging.
Het Engelse begrip ‘Splendour’ heeft die associatie bij mijn weten niet:
Splendour: the quality of being magnificent or splendid or grand
Ik zou het meer gezocht hebben in een uitdrukking als:’Hoofse schittering’.
Ze zullen hun motieven wel gehad hebben.
De tentoonstelling is schitterend.
100 prachtige stukken porselein uit de keizerlijke fabriek in China.
Het Chinese hof gebruikte veel porselein.
Om te beginnen was ‘het hof’, een stad op zich.
Een uitgebreide keizerlijke familie met daarbij de regering en een enorm ambtenarenapparaat.
Daar waren heel veel ruimtes die gedecoreerd diende te worden.
Voor de productie had men een fabriek die met wisselend succes
artistiek hoogstaand porselein produceerde in een periode
die zo’n 300 jaar omvat.

Gemeentemuseum Den Haag.

Het Gemeentemuseum heeft in de eigen collectie ook
een groot aantal mooie stukken porselein.
Het betreft vaak het zogenaamde ‘export porselein’.
Producten gemaakt in China voor de niet Chinese markt.
Die stukken staan onder andere in een aantalprachtige stijlkamers uitgestald.
Prachtig.

Mijn toegangskaartje.

Er is een ding dat ik aan de tentoonstelling zou toevoegen:
spiegels.
Zoals de catalogus mooi laat zien is van de schalen, vazen en doosjes
de onderkant of onderrand soms niet zo interessant als de zijkant,
bovenkant of binnenkant van de objecten.
Een spiegel hier en daar zou helpen de details van zegels en randen
beter te kunnen zien.

Rekening.

Maar het is tijd om te genieten van de prachtige voorwerpen.
Ga zelf kijken want de foto’s van mijn BlackBerry doen
geen recht aan de voorwerpen.
Bovendien zijn ze maar een kleine samenvatting.
Veel plezier.

Vaas met draken tussen gevlochten lotusranken, Qianlong, 1736 – 1795, catalogus nummer 55.

Vaas met acht Boeddhistische geluksemblemen in fencai op turquoise, Qianlong, catalogus nummer 66.

Een van de geluksemblemen: de schelp.

Vaas met oren in de vorm van ongehoornde draken en honderd herten in fencai, Qianlong, catalogus nummer 57.

Mocht je je afvragen hoe dat er uit ziet: ‘oren in de vorm van ongehoornde draken’.

De details op deze vaas met herten, begroeing en rotsen is prachtig. Het aantal herten heb ik niet geteld.

Twee modern ogende vazen: links de afgeplatte vierkante vaas met twee buisvormige oren, Guangxu, 1875 – 1908, catalogus nummer 97 en rechts de Rechthoekige, effen blauwe vaas, Guangxu. catalogus nummer 99.

Schotel met perziken in fencai, Yongzheng, 1723 – 1735, catalogus nummer 37.

Uit de eigen collectie stond er een grote schaal met op de buitenkant illustraties van het pottenpakkersproces. Aan de binnenkant is de schaal versierd met vissen en planten, alsof je een aquarium inkijkt.

Detail vis.

Nog een visje.

Kreeft.

Dekseldoosje met bloemen in fencai, eind Tongzhi – begin Guanxu, 1874 – 1876. Gebakken in de keizerlijke ovens in Jingdezhen als serviesgoed voor Keizerin Cixi, Catalogus nummer 90.

Een prachtig contrast vormen drie vitrines met westers porselein. Hierboven is een verzameling porselein te zien ontworpen door Colenbrander en gemaakt door de Plateelbakkerij Ram in Arnhem in 1921 – 1925. In deze zaal staat nog een verzameling porselein ontworpen door 100 kunstenaars van overal ter wereld. Een idee en ontwerp van de Italiaanse vormgever Alessandro Mendini in samenwerking met het bedrijf Alessi. De naam van het project is: 100% Make Up, 1992

Als ik dan toch in het museum ben
loop ik ook nog even door de andere zalen.
Van Ensor tot Mondriaan.

Carl Andre, Weir (stuwdam, dam), 1983.


Peter Doig, Red house, 1995 – 1996, olieverf op doek.

Naast het Chinese porselein trof dit werk mij het meestvan de werken die ik niet eerder gezien had.

Iris van Dongen, Dragon, 2004, houtskool, pastel en olieverf op papier.