De gebeurtenissen van de afgelopen week speelden zich af op twee niveaus:
= Europees: door de opstelling van Rutte het afgelopen anderhalf jaar
kon Nederland eigenlijk niet langer zonder een akkoord;
= Nationaal: het afgelopen anderhalf jaar zijn beslissingen genomen
die de meeste mensen eigenlijk niet wilden
maar er moet iets gebeuren naar de toekomst. Zeven weken onderhandelen
leverden niets op.

Europees:
Er leefde een sterke emotie onder de keizers in Nederland.
Onze goede naam stond op het spel.
We zijn het doelwit van hoon en spot geworden in Europa
(we zijn het zuiden van het noorden geworden, the laughing stock of Europe,
een absurde idioot).
Premier Rutte heeft hier samen met het CDA voor gezorgd.
Ministers voerden een beleid uit waar ze eigenlijk niet achter stonden.
Hun achterban al helemaal niet.
Onze goede naam werd te grabbel gegooid:
polenmeldpunt, islamologie, navelstaren, te grote mond, onbeschaafd.

E M O T I E

Nationaal:
Eigenlijk kennen we het akkoord niet.
Er zijn nauwelijks details bekend. Zijn die er al?
Je kunt het uitleggen naar Links:
geen animal cops meer, beetje vergroening, btw op cultuur weg,
hypotheekrenteaftrek wordt gewijzigd.
Je kunt het uitleggen naar het Midden: geen animal cops meer,
voor iedereen btw omhoog, iedereen brengt offers.
Je kunt het uitleggen naar Rechts: geen animal cops meer,
arbeidsmarkthervorming, pensioenhervorming.
Het probleem is dat het akkoord slechts een papieren tijger is.
Pas dit najaar of ergens in de loop van volgend jaar
zal door een nieuw kabinet worden besloten
welke maatregelen zullen verdwijnen of ingevoerd.

R A T I O N E E L

Het probleem met de Nederlandse politiek is
dat we de afgelopen jaren geconfronteerd zijn met populisten
(Fortyun, Verdonk, Wilders, Hero Brinkman).
We kunnen daar niet of maar moeilijk mee om gaan.
Die populisten hebben wel een valide boodschap of valide boodschappen.
Maar dat is niet hun drijfveer.
Hun drijfveer is eigenbelang en eigenbelang alleen.
Ze hebben hun weg gevonden naar de macht en veroorzaken instabiliteit.

Walter Pascoe, Cut the chase, 2005, oil on canvas.

Mijn oplossing is dus niet de oplossing van Max Pam:
verklein het aantal politieke partijen.
Mijn oplossing is: maak het kleine politieke partijen onmogelijk
een doorslaggevende stem te krijgen in kabinetsformaties.
Het is goed dat er kleine politieke partijen zijn.
Ze verwoorden ideexebn van kleinere groepen in de samenleving
maar ze dienen niet op de achterbank van de premier te zitten.
Leveren verkiezingen onvoldoende partijen voor een formeerbare meerderheid
dan volgt er een tweede stemmingsrond.

Details moeten nog uitgewerkt worden
maar ik denk dat het een beter akkoord is dan wat er nu ligt.