Een hoop van het nieuws dat rondgaat over kunst ontstaat naar aanleiding
van veilingen.
Zo ook de verkoop van het volgende waterverfwerk van Paul Cxc3xa9zanne.



Nature morte au melo vert, 1902-1906 (detail).

De Guernica is een groots werk van Pablo Picasso.
In dit filmpje wordt probleemloos het werk van
van Gogh, Salvador Dali en Maurits Escher gekoppeld aan Picasso.
Prachtig!
Het filmpje is groot dus het kan wat tijd vragen.

Het filmpje is gemaakt door Marcelo R. Ortiz.
Een kunstenaar is zijn vak.
De muziek is van Duran Duran.
Past geweldig in de sfeer.

Aan de Haagweg in Breda staat een gebouw dat vandaag de dag
wordt gebruikt als atelierruimte.
Vroeger is het oa (deel van de) muziekschool en bejaardentehuis geweest.
Van alle ruimtes was er maar 1 atelier open.
Een jonge, enthousiaste schilder ontving de geinteresseerden.
Deze kunstenaar specialiseert zich in renaissance stijl portretten.





Op de Vlaszak, in het voormalig gebouw van se sociale dienst
bevinden zich ook een aantal ateliers.
Op de begane grond was er 1 open.
De andere grote ruimtes werden gebruikt voor de ‘200 spijkers’ expositie.
Op de eerste en tweede verdieping waren meer ateliers open.
In een ervan heb ik de wand gefotografeerd met al die kleine portretten.
Allemaal in zwart of blauw.
Al de portretten tesamen vormen een soort levensverhaal
van de kunstenaares.
Met afbeeldingen van haarzelf, familie, vrienden en kennissen.
Het verhaal van adoptie staat hierin centraal.

De gangen zijn niet de meest opwekkende expositieruimte
die je je kunt voorstellen.

In een ateliers was een jonge kunstenares illustraties aan het maken voor
een binnenkort te verschijnen kinderboek.
De tekst heeft ze samen met een tekstschrijfster gemaakt.
Het ziet er prachtig uit.
Ze maakte ook animatiefilms.

Leuke middag.
Deze kunstenaars zouden zich beter moeten realiseren dat
een deel van hun werk te maken heeft met de marketing en de
verkoop van hun werken.
Een kaartje met een mooi afgeronde prijs bij het werk hangen
is hierbij onvoldoende.
Ze zullen wat meer aan de weg moeten timmeren.
Te beginnen door op een dag als vandaag er te zijn
en geinteresseerden te woord te staan.

Een tweede en laatste serie kaarten over de tentoonstelling Istanbul.




Dit voorwerp heeft u op mijn web log nu al een paar keer gezien.
Het is de blikvanger voor de tentoonstelling
Maar wat is het nu precies?

Japon, eigendom van Saliha, dochter van sultan Abdxc3xbclhamid I.
Terecht heeft men gekozen voor dit mooie stuk textiel.
De invloed van de tulp, veranderende mode, staan model voor de
veranderingen in het leven van vrouwen.
Daarom is dit een mooi beeld voor de tentoonstelling.

Gedateerd: eind 18e eeuw.



Het motief van de japon in detail.



Tegeltableau.

De ‘stadsplattegrond’ van Medina.

Gedateerd: eind 17e eeuw.



Koranhandschrift.
Kalligraaf: Katip el-Antalyevi.

Natuurlijk begrijp ik dat dit erg moeilijk te maken is.
Maar gelijkertijd is dit voor mij ook het moeilijkst om te waarderen.
Ondanks de mooie kleuren.
De vele vormen maken het erg druk, bijna een werk van Jackson Pollock.

Gedateerd: 1550-1560.



Hemd met amuletten van Cem Sultan.

Dit is een detail van een heel groot hemd.
Dat was tenminste mijn indruk.
Voor mij zou dit hemd veel en veel te groot zijn.
De broek die erbij getoond werd was al niet veel kleiner.
Maar wat een prachtige versiering.

Gedateerd: 1480.



Ambassadeur Cornelis Calkoen op audientie bij sultan Ahmed III,
14 september 1727.

Schilder: Jean Baptiste Vanmour (1671-1737).

Een van de weinige schilderijen op de tentoonstelling.
Dit werk wordt tentoongesteld met nog twee schilderijen.
Allemaal rond de Nederlandse ambassadeur Cornelis Calkoen.
De opstelling in de Nieuwe Kerk is een beetje ongelukkig.
De drie schilderijen staan ieder op een eigen verhoog,
op de trappen van het praalgraf van Michiel de Ruijter.
Daardoor kijk je tegen de schilderijen op en recht in de
schittering van het licht.
Je ziet de afbeelding zo erg moeilijk.

De drie schilderijen geven zo mooi de sfeer aan
die je ook vandaag nog aantreft in het Topkapi museum.
De prachtige tapijten, de troon,
de diverse ontvangstruimtes van de sultan enz.

Gedateerd: 1727-1730.

Nog een nagekomen foto van de Istanbul-tentoonstelling.
Prachtige tegels met hoofdzakelijk bloemen en andere plantaardige motieven:

Vandaag heb ik nog een aantal foto’s ontvangen
die gemaakt zijn op de tentoonstelling in de Grote Kerk te Breda
van werken van Jan Michielsen.
Hier volgen ze:





Volgens mij loenst deze dame een beetje. Zou dat zo bedoeld zijn?



Zo was de opstelling in de Grote Kerk in een van de nissen.

Zoals gisteren al te lezen was heb ik gisteren
een bezoek gebracht aan de tentoonstelling
‘Istanbul, De Stad en de Sultan’.

Zelf ben ik al herhaalde malen in Turkije geweest.
Voor mijn werk veel in Istanbul en Izmir.
Ik ben dan ook al meerdere keren in het Topkapi museum geweest.
Een deel van de stukken die nu in Amsterdam te zien zijn
komen uit dit voormalig paleis van de sultans.

De tentoonstelling is opgezet als een wandeling door de oude stad.
De verschillende gebouwen en gelegenheden die je in een
Ottomaanse stad zou aantreffen vind je hier terug:
de moskee, de bazaar (markt), het hof en de harem.



De tentoonstelling is omvangrijk en toont hele verschillende aspecten
van het culturele leven:
kalligrafie, textiel, metaalbewerking enz.
De opzet is heel mooi.
Er is gekozen om de verschillende ‘gebouwen’ met doek aan te geven.
De Moskee is daardoor een overwegend blauwe ronde ruimte.
Een gestyleerd beeld dus.
Nadelen van de tentoonstelling:
= de prijs is 10 Euro, da’s niet weinig;
= de tekstbordjes staan soms erg laag.
Dat maakt het lezen niet erg eenvoudig.
= de beveiliging heeft hier ook de vervelende eigenschap
mensen te verbieden te fotograferen.
Dat terwijl er niets hangt om mensen te waarschuwen
dat je niet mag fotograferen.
Het gebouw op zich leent zich erg goed om foto’s te maken.
Veel kwetsbare stukken heb ik niet gezien.
Ik begrijp dat niet.



Ik heb er gisteren wel foto’s gemaakt.
Die vind je hieronder.




Foto vanuit de ruimte met de hofvoorwerpen (het koor van de kerk)
met zicht op de moskee.



Begraafplaats.



De Bazaar.



Keramische hangers: Top Aska.





Aardewerk borden als teken dat we op de bazaar zijn.



Koffiehuis met achter de preekstoel de moskee.



Prachtig gebouw.

Met de huidige prijzen voor kunst blijft diefstal van werken aantrekkelijk.
Zo ook de twee werken van Picasso.
Een van de twee werken is de volgende:




Maya en de pop, 1938.

Hieronder volgen twee artikelen over een expositie in de Grote Kerk van Breda.
Schrijven over kunst of over schilderen is moeilijk
maar dat is nog geen reden om er een potje van te maken.
Het eerste artikel verscheen in De Bode (25/02/2007),
het tweede is van het internet.
Het eerste artikel is pretentieus, weinig informatief, meestal onbegrijpelijk.
Het tweede artikel geeft informatie waar je iets mee kunt.
Morgen maar eens gaan kijken welk van de twee artikelen ergens over gaat.




De olieverfschilderijen van Jan Michielsen zijn intents en veelbekeken. (????)

Men kan kunstenaar zijn. Men moet het ook durven te maken!
Wie niet durft te schilderen, schildert niets! (????)

Jan Michielsen leert van Rembrandt
Geschreven door Groep9 in Reportages

Door Noelia Romero Cabrera

Kunstschilder Jan Michielsen opent 1 februari in de Grote Kerk
zijn tentoonstelling “Hommage aan de zestiende eeuw”.
De schilderijen zijn gemaakt naar reproducties
van beroemde schilders uit de zestiende eeuw.

Weg van het licht
Een van die schilders is natuurlijk Rembrandt,
maar ook kenmerken van Van Dijks schilderijen
zijn in het werk van Michielsen terug te vinden.
Rembrandt is echter zijn favoriet:
“Het ongewone gebruik van het licht, dat vond ik toen zo sterk,
zo nieuw en gedurfd, ik was er helemaal weg van”,
vertelt Michielsen op de site van de Grote Kerk.
De schilder gebruikt reproducties van de grote kunstwerken
van zijn favorieten:
“Als onderwerp van mijn schilderijen gebruik ik vaak mijn prikbord.
Dat hangt vol reproducties van mooie kunstwerken.”

Rembrandt
Rembrandt was vooral bekend om zijn stijl van schilderen.
Het spel van licht en schaduw beheerste hij als de beste.
De contrasten die hij daarbij gebruikte,
zorgden voor een levendig en realistisch tafereel,
iets wat nieuw was in die tijd.
Bovendien stond de schilder tevens bekend als iemand
die aandacht had voor de gewone mens.
De Nachtwacht is daar een goed voorbeeld van.

Hommage aan de zestiende eeuw
De Hommage aan de zestiende eeuw is te bezichtigen
in de Grote Kerk in Breda,
waar de schilderijen in de nissen van de noorderzijbeuken
van de kerk hangen.
De tentoonstelling zal nog duren tot 28 februari 2007.

Prachtige foto’s heeft ze gemaakt.
Een voorbeeld:



Nicole Kidman, 2003.

Deze mooie tentoonstelling krijgt te weinig pers.
In Nederland heb ik er eigenlijk nog niet over gehoord of gezien.
Toch is deze combinatie van een hele grote
en kwalitatief hoogstaande collectie met de huiscollectie van het
Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis erg de moeite waard.

Van twee voorwerpen kocht ik een ansichtkaart:



Verenmantel, vroeger toegeschreven aan Montezuma.
Veren op een net van koorden, hoogte 2 meter.
Atlantische kust van Brazilixc3xab, 16de eeuw.



Vaas met overhandigingsceremonie.
Polychroom aardewerk, 30x12x15 cm.
Guatamala.Wat zo leuk aan deze afbeelding is, is dat de plaatsing van de figuren
grote overeenkomsten vertonen met figuren zoals die op
Egyptische relixc3xabfs te zien zijn. Zie eerdere logs.

In de folder van de tentoonstelling staan een paar afbeeldingen
die je een idee geven
van wat je in het Jubelpark in Brussel kunt verwachten:

















Het museum is helaas niet ingericht voor grote bezoekersaantallen.
Het museum is groot genoeg maar voor de lunch kwam ik toch
op een plaats in de tochtige gang terrecht.
Het eten was prima: blanquette de veau.
Drie soorten kalfsvlees (gehakt, mooi blank vlees en stukjes donkerder vlees)
met wat groente in een witte saus.



De catalogus is een verhaal apart.
Hij is niet goedkoop maar erg mooi uitgevoerd.
Veel foto’s, grote foto’s.
Om aan te geven hoe groot het boek is heb ik hem
maar eens naast een ander koffietafelboek gelegd.





De toegangskaarten.
De audiorondleiding was trouwens erg goed.
Afwisselend een interviews met Dora Janssen die zo haar eigen kijk
en waardering heeft voor de objecten.

Vorig jaar was ik een keer op het postkantoor
en zag daar een vel postzegels met werk van Rembrandt.
Erg mooi!

In Brussel is op dit moment de volgende succesvolle tentoonstelling te zien.
Reeds meer dan 70.000 bezoekers (23/01/2007)
hebben de tentoonstelling gezien.

De wereldberoemde verzameling van Dora en Paul Janssen,
die vanaf de jaren 70 werd opgebouwd,
bestaat uit meer dan 350 uitzonderlijke voorwerpen
en bestrijkt een periode van meer dan 3000 jaar precolumbiaanse geschiedenis.
De beelden van steen en terracotta, de maskers en de sieraden van goud,
de weefsels en de bontgekleurde verencreaties werden gemaakt
door de kunstenaars van de Olmeken, de Maya’s, de Inca’s,
de Azteken en verschillende andere beschavingen.

De namen van de makers zijn niet meer bekend,
maar hun creaties zijn sublieme getuigen van technisch meesterschap
en grote artistieke scheppingskracht.
Met deze tentoonstelling wordt hulde gebracht aan deze kunstenaars.

De verzameling Janssen wordt voor de eerste maal in Belgixc3xab
voorgesteld aan het grote publiek.
De Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis
maken van de gelegenheid gebruik
om ook een vijftigtal belangrijke precolumbiaanse objecten
uit de eigen verzameling Amerika toe te voegen.

Bovendien organiseren zij drie andere tentoonstellingen
over deelaspecten van de Amerikaans-indiaanse culturen:

Indianen in Brussel. De Wereldtentoonstelling van 1935
Traditionele klederdracht uit Mexico
Artistiek vlechtwerk uit de Nieuwe Wereld