Jan Michielsen

Zoals gister al aangegeven hebben we vandaag de tentoonstelling bezocht
van Jan Michielsen in de Grote Kerk van Breda.
De tentoonstelling van een kleine dertig doeken staat opgesteld
in een drietal nissen in de kerk.
Alle schilderijen gaan terug naar de tijd van Rembrandt.
Hoe deze schilderijen, waavan sommige in 2005 en zelfs 2006 gemaakt zijn,
zich verhouden tot zijn ander werk weet ik niet.
Er waren vandaag geen informatiebladen beschikbaar die misschien
daar meer licht op hadden kunnen werpen.
Het krantenartikel uit de Bode is in ieder geval geen hulp.
Daarin is sprake van bloemstukken, tuinen en beelden,
ik heb er geen gezien.
Dat de schilder het fijnschilderen voorbij is werd mij ook niet duidelijk.
De schilderijen waren, een voor een, sterk geinspireerd door Rembrandt en zijn tijdgenoten.
Dat kan op doeken met deze bescheide afmetingen
alleen met heel, heel fijn schilderwerk.
En dat was er dan ook te zien.

‘Opgeprikte’ etsen van Rembrandt.

Ik herken ‘Jozef en de vrouw van Potifar’ (linksboven)
‘De thuiskomst van de verloren zoon. (grootste ets, rechtsboven)
‘De apostel Paulus’ of de ‘Dronken Lot’ (rechts, net onder het midden)
De andere twee kan ik zo snel niet thuisbrengen.

Detail van het vorige schilderij met stukje plakband om de ets op te hangen.

‘Jozef en de vrouw van Potifar’

Naar het portret van Titus.

Naar het portret van Saskia.

Nog een voorbeeld van spelden.

Twee zelfportretten.

Twee zelfportretten van Rembrandt.

Er is behoorlijk wat techniek aanwezig bij Jan Michielsen.
Maar met de schilderijen gebeurt te weinig om het echt spannend te maken.
Zeker het is knap, leuk om te zien.
Maar kijk eens naar Francis Bacon die een schilderij van Rembrandt
met een karkas (Runderkarkas, 1657) gebruikt als gedeeltelijke inspiratie
voor een nieuw werk (Figuur met vlees, 1954).