De aandachtige luisteraar zal gezien hebben
dat ik het afgelopen weekend in het Breda’s museum ben geweest.
Ik ben er zelfs twee keer geweest.
Beter gezegd anderhalve keer.
Bij mijn eerste bezoek was ik van plan een tentoonstelling te bezoeken
die echter nog niet begonnen was.
Men ewas een en ander nog aan het opbouwen.
De vaste collectie kon ik wel bekijken.
Tegen half geld want slechts de helft van de ruimtes was open.

Het Breda’s museum heeft een collectie
waarbij de nadruk natuurlijk ligt bij Breda.
Voorwerpen die iets vertellen over de geschiedenis van Breda of voorwerpen
gemaakt door Bredanaars.



Van oudsher was Breda een garnizoensstad.
Daardoor zijn er in het centrum altijd nog een aantal kazernes.
En niet te vergeten de KMA.
Het Breda’s museum is gevestigd in een oude kazerne.





Het eerste voorwerp is er een met een hoge actualiteitswaarde.
Dit is de klok die vroeger bij de haven van Breda hing.
Hij werd gebruikt om mensen te waarschuwen dat er een
boot/schip in de haven was gekomen dat gelost diende te worden.
Men kon aan het werk.
Met de aanleg van de nieuwe haven en de havenfeesten in zicht
heel actueel.



Het beleg van Breda was wereldberoemd in Spanje en Nederland.
Dit is een kaart die de stellingen toont.
Na enig zoeken konden we de omgeving vinden waar we nu wonen.



Het turfschip uitgevoerd in zilver.



De hele bokaal.

Het leukste vond ik naast het vermeende roer van het turfschip,
het skelet van een varken.
Men had een skelet opgegraven en een skelet van een ‘modern’ varken.
Indrukwekkend wat moderne foktechnieken met een dierenras doen.
Haast zielig.

Tijdens mijn bezoek aan het Breda’s museum vond ik
de volgende viltjes.
Ze zijn afbeeldingen, reconstructies van tegels zoals die
in het kasteel van Breda moeten hebben gelegen.



Zoals je ziet kun je er mooie vormen mee leggen.

Vincent van Gogh, Bank of the Oise at Auvers, 1890.

De vorm van figuren, details in het algemeen blijven primitief.
Ze verstoren het kleurgebruik en de zo eigen techniek.
Dat is het wat kraaien boven een graanveld zo mooi maken.
En hier het water en de bomen.



Claude Monet, Nympheas, 1904.

Die reflectie in het water. Eng gewoon.
De keuze van het onderwerp en de compositie.
Heel anders dan de andere schilders in die tijd.
Maar de waardering voor kleuren hebben alle drie de schilders.



Paul Cezanne, Die versuchung des heiligen Antonius, 1875-77.

Een oud meesterthema op moderne manier verwoord.
Het thema van de H. Antonius zien we bij veel kunstenaars.
Hier al zo abstract.
Roze koppen op de wolken !
Heel verleidelijk.

Vandaag een hele uiteenlopende reeks kunstvoorwerpen.



Samual Cooper, Oliver Cromwell, 1657.

Het bijzondere aan dit portret buiten het feit dat Cromwell hierop goed
getroffen is (het is een goede pasfoto naar het schijnt),
is dat dit een miniatuur is.
10 bij 8 centimeter.

Dan moet je hele kleine kwastjes gebruiken.



George Maciunas, U.S.A. Surpasses all the genocide records, 1970.

Deze kunstenaar die geboren is in Litouwen leefde vanaf 1948 in Amerika.
Hij was een van de oprichters van Fluxus.
Fluxus wilde als tegenbeweging tegen het abstract expressionisme
de beeldende kunst uit zijn ivoren toren halen;
mengvormen ontwikkelen en dxc3xa9mystificeren,
zoals John Cage dit in de muziek had gedaan.
‘Fluxus-composities’ zijn vaak speels, meestal tijdgebonden
(soms zeer kort) en eigenlijk steeds zxc3xa9xc3xa9r onorthodox.

Wikipedia



Eadweard Muybridge (1830-1904), The Captain, Yosemite.



Carl Banks, Hands off my playthings
(Blijf met je handen van mijn speeltjes af), 1975.

Carl Banks werkte tussen 1935 en 1942 voor Disney en schilderde
een groot aantal van dit soort werken.
Toch op z’n minst bijzonder.



Albert Watson, Kate Moss, 1993.

En zie het bewijs is geleverd met deze prachtige foto.
We stammen van de apen af.</br<

In de pers wordt vooral melding gemaakt hoeveel dit werk
wel niet gekost heeft. Alleen de tanden op deze 17e eeuwse schedel
hebben een fortuin gekost.
Wat je ziet zijn overigerns allemaal diamanten.

Damian Hirst, For the love of God.

Flowers of Mexico.

Bij mij bekend van zijn architectuur.
Maar hij heeft ook ander werk gemaakt.
In Rotterdam (NAI) is er een grote tentoonstelling over zijn werk aan de gang.
Toeval wil dat ook op andere plaatsen in de wereld
er tentoonstellingen van zijn werk zijn.
Ik kwam toevallig het volgende plaatje tegen.
(Ontwerp?) voor een tapijt.

Le Curbusier, La Femme et le Moineau, 1957.

Lees verder →

De kunstwereld, althans die van het kopen en verkopen van kunstwerkenstaat op zijn kop.Er worden enorme bedragen neergeteld voor kunstwerken.Het ene record na het andere sneuvelt.Het goede nieuws is dat we zo regelmatig werken te zien krijgendie al lange tijd niet meer in het openbaar waren.Zo is het ook met het volgende schilderij van Raphael.De afgelopen 40 jaar is het niet in het openbaar te zien geweest.Nu zal het binnenkort worden verkocht.Echt mooi vind ik het niet.De andere twee afbeeldingen vind ik van een hogere kwaliteit.Maar ja, dat zal voor de veiling vast niets uitmaken.Raphaello Sanzio, Portret van Lorenzo de Medici.Raphaello Sanzio, De heilige familie.Dat prachtige blauw.Raphaello Sanzio, Baldassare Castiglione.Zo’n levensecht portret. Veel echter dan het portret van Lorenzo. Lees verder →

Sakti Burman, Village Enchante, 1980.

Nooit van de man gehoord.
Wel mooi.

Le Miroir	L’arrivee au mont Ararat

Een groep archeologen van de Katholieke Universiteit van Leuven
hebben in Egypte een ongeschonden graf ontdekt.
Onder andere met kleifiguren.
De persoon die hier begraven is heet Henu.
Het graf is 4000 jaar oud.

White Center (Yellow, Pink and Lavender on Rose), 1950.

Het abstract-expressionistische doek White Center
(Yellow, Pink and Lavender on Rose) van de Rothko werd
vorige week voor een record bedrag verkocht
door de filantroop David Rockefeller.

Na een realistische (1926-1942) en een surrealistische periode (1942-1947)
in het werk van Mark Rothko,
ontstonden in 1947 de eerste abstracte werken
met eenvoudige, in de ruimte zwevende vormen.
In 1949 introduceert Rothko een compositorisch formaat,
waarin hij die mystieke ervaring in zijn werk gestalte wilde geven.
Het beeld is gereduceerd tot bijna niets.
Schijnbaar immaterixc3xable kleurvelden maken zich,
zonder vaste begrenzing, los van de achtergrond.
De symmetrische opbouw maakt zijn doeken tot ikonen,
vervuld van een van binnen uit opgloeiend licht.
Zijn schilderijen vertonen hierdoor een poxc3xabtisch karakter,
maar ook religieus en metafysisch.
Dit is mede te verklaren door zijn Joods – Russische achtergrond.

Met dank aan NRC en http://www.kunstbus.nl.

Volkskrant, zaterdag 12 mei 2007. Lees verder →

Niki de Staint-Phalle, Lady with Handbag.

‘The Cleveland museum of art’ (http://www.clevelandart.org/) heeft
een enorme hoeveelheid afbeeldingen beschikbaar op het web.
Zo hebben ze bijna 700 werken uit Nederland.
Dat is inclusief ‘De Zuidelijke Nederlanden’.
Dit is een van die werken:



The annunciation, tempera, oil paint and gold on wood, 1350-1360.

Het is dit jaar 100 jaar gelden dat Picasso het schilderij
‘Mademoiselles d’Avignon’ schilderde.
Reden om nog eens naar dit icoon van de moderne schilderkunst te kijken.
Prachtig.

Tegenwoordig neemt de belangstelling voor het luisterboek flink toe.
Er verschijnen ook steeds betere uitgaven.
Technisch zijn ze nog niet erg goed.
Dat is ook het geval met Het Parfum van Patrick Suskind.
Het is leuk om naar te luisteren maar de cd-speler heeft
met sommige delen moeite en slaat stukken over.
Soms hoor je nog net commentaar van de opnameleider,
je hoort de bladeren met tekst omgeslagen worden, enz.
Maar een prettig tijdverdrijf is het zeker, ideaal voor mensen
die langer in de auto moeten zitten.
Zo duurt deze opname meer dan 7 uur.
Het probleem is natuurlijk dat je slecht kunt beoordelen of en hoe
er ingegrepen is in het oorspronkelijke werk.
Is er in geknipt ?
Heel af en toe is er een verantwoording opgenomen
op de luisterboeken maar dat zie/hoor je niet vaak.

Over dit boek.
Heel fantasievol.
Steeds nieuwe invalshoeken die de luisteraar binden aan fe tekst.
Je wilt steeds het volgende stuk horen.
De thema’s zijn groot en door hun setting komt het over als
een verhaal voor een opera.
Onlangs is er een film gemaakt naar dit boek.
Die zou ik nu wel eens willen zien.

Mstislav Leopoldowitsch Rostropowitsch
geboren 27 maart 1927 – overleden 27 april 2007

Rostropovitsj gaf zijn eerste celloconcert in 1942.
De cellist kreeg in eigen land verscheidene onderscheidingen
maar conformeerde zich niet aan het Sovjet-regime.
Hij onderhield contact met Sjostakovitsj
toen deze uit de gratie viel bij de communistische autoriteiten,
en smokkelde diens muziek naar het Westen.
In 1970 schreven Rostropovitsj en Visjenvskaja
een open brief aan de autoriteiten,
waarin zij het opnamen
voor de dissidente schrijver Aleksandr Solzjenitsyn.
De brief verscheen in de westerse media
en de reactie van het Kremlin was rigoureus.
Concerten, tournees en plaatopnamen werden geschrapt.
Rostropovitsj vertrok in 1974 met zijn gezin uit de Sovjet-Unie,
nadat de autoriteiten hem zijn staatsburgerschap hadden ontnomen
omdat hij de dissidente schrijver Aleksandr Solzjenitsyn
vier jaar lang onderdak had geboden.
In 1990 keerde Rostropowitsch naar zijn geboorteland terug en kreeg
zijn Russische staatsburgerschap terug.
Tijdens de staatsgreep in 1991 reisde de cellist spoorslags af naar Moskou,
waar hij dagenlang in het belegerde ‘Witte Huis’
de personificatie was van de steun die de Russische president Boris Jeltsin
en laatste Sovjetleider Michaxc3xafl Gorbatsjov genoten
van het Westen en de Russische intelligentsia.



Met dank aan Wikipedia.