Categorie archief: Kunst

Kunstvaria

Posted on by

Het mag niet van het Wereld Natuurfonds.
Dat snap ik.
Het gebeurt hopelijk ook niet meer.
Maar dat is geen reden om in 1600 gesneden ivoor
niet meer mooi te vinden.
Ik liep aan tegen een tentoonstelling in het Liebieghaus.
Gevestigd in Frankfurt am Main.
Een prachtige collectie en vandaag een paar afbeeldingen daarvan.




Adam Lenckhardt, Perseus befreit Andromeda, 1643.


Perseus Rescuing Andromeda, 1643
Ivory, height 34,6 cm, width 15,4 cm
Badisches Landesmuseum Karlsruhe




Barbara Hepworth, Curved forms (Pavan), 1956, plaster.


Was volgens mij hier al eens eerder te zien.




Brian Rutenberg, Pine, palm and river 5, 2006.





Borstbeeld van Paus Pius IX.


Misschien is de foto iets te perfect om werkelijk mooi te zijn.
Uit het Vaticaans Museum.




Claude Monet, Les falaises des petites-Dalles, 1884, oil on canvas.





Domenico Tinoretto, Portrait of a Venetian Commander in armor, 1580 – 1590, oil on canvas.





Giotto di Bondone, Bust of an angel, after 1304, polychrome mosaic, Vatican City.





Gold mask, circa 5th – 6th century CE, excavated from Boma cemetery Ili, Mongghul Kura (Zhaosu) County Xinjian, Uygur Autonomous Region China.


Het kan en hoeft niet altijd Toetanchamon te zijn
als het om een gouden masker gaat.




Hans Hofmann, Apparition, 1947, oil on reinforced plywood.


Vorige week ook al een Hofmann.
Toen de laat middeleeuwse schilder.
Nu de expressionistische schilder. Ze heten allebei Hans.




Ignaz Bendl, ca 1692.


Ignaz Bendl (1682xe2x80x931730)
Medaillon commemorating the erection of the mercy columm
ca. 1692
Ivory, height 9 cm, depth 4,2 cm
Kunsthistorisches Museum Wien

In 1679 treft de pest Wenen.
Keizer Leopold I belooft een zuil op te richten als de epidemie zou stoppen.
Ik vermoed dat deze pestzuil de ‘mercy column’ is
waarvoor bovenstaande medallion is gemaakt.
De uiteindelijke zuil is pas in 1693 geinaugureerd.
Aldus Wikipedia.




Jan Steen, Moses and pharaohxe2x80x99s crown, c. 1670, canvas.


Dit motief van ‘Mozes en de kroon van de farao’
had ik niet eerder gezien.
Hier is het een prachtig schilderij waarbij de mensen
waar het om gaat prachtig uitgewerkt en gekleurd zijn
terwijl de figuranten grof zijn opgezet en haast
in de achtegrondkleur verdwijnen.




Jim Dine, Wheat fields, 1989, painted bronze with patina and pigment.





Master of the Martyrdom of Saint Sebastian, The Martyrdom of Saint Sebastian, 1655, Ivoor.


Een ivoren topstuk!


Meister der Sebastians martyrien (detail).



Meister der Sebastians martyrien (detail).





Pablo Picasso, Girl before a mirror, Boisgeloup, 1932.


Meisje voor een spiegel.
Boisgeloup is een plaats in Frankrijk waar Picasso een tijd woonde.




Robert Zandvliet, Pier and ocean, 2010, egg tempera and oil stick on canvas.





Teresita Fernxc3xa1ndez, Portrait (Blind landscape), 2008, polished precision cut stainless steel and enamel..





Victor Dubreuil, The cross of gold, ca 1896, oil on canvas.




Eelco Brand: spelen met perspectief en verwachting

Posted on by




Eelco Brand: tentoonstelling in Breda.




Vandaag opende een tentoonstelling met werk van Eelco Brand.
Mooie computeranimatie/manipulatie.
Te zien in het voormalig kantoorgedeelte van de vestiging van Dagblad De Stem.

De werken die tentoon gesteld worden gaan allemaal
over perspectief en verwachting.

De kantelende huiskamer, de vallende rode bal, lucht, water, bos.
Waar sta jij. Hoe verwacht je dat het volgende moment er uit zal zien…
…en dan de verrassende wending.
De ene rode bal stuiterend, zoals je verwacht
terwijl de andere in de grond verdwijnt.

Van een boterbloem gefilmd als een gigantische boom
die tot een eigenlijk onzichtbare speldekop wordt
als hij wordt bekeken vanachter de wolken.
Alles is perspectief.

De beelden zijn hyperrealistisch maar zonder mensen.
Heel af en toe een vlinder.
Clean, te clean?




De boterbloem als gigantische plant.





Aarde en lucht, gelijk verdeeld.





Hetzelfde groen van achter de wolken bekeken.




Hieronder een voorbeeldje van zijn werk (met dank aan YouTube).



Net als bij Teun Hocks vraag ik me af
wat staat er op het schilderij daar tegen de muur?

De ontbrekende schakel in de carriere van Picasso

Posted on by

Het is een goed bewaard geheim dat de Sjah van Perzie
tijdens zijn regime een collectie Westerse kunst aanlegde.
Kunst die de afgelopen 30 jaar in de kelders in Teheran heeft gelegen.
Warhol, Picasso, Jasper Johns, van Gogh, Monet.
Kort geleden zag ik er al eens een documentaire over.
Nu las ik een artikel over een tentoonstelling in Zurich
waar ten minste een van de werken te zien is:
de ontbrekende schakel in de carriere van Picasso.

Michael Fitzgerald, Wall Street Journal, 05/03/2011.

Picasso, Les Demoiselles d’ Avignon, 1907.

Een zeldzame blik op een ontbrekende schakel
in de carriere van Picasso.
door Michael Fitzgerald
Wall Street Journal, 05/03/2011

Korte vertaling en samenvatting.

Ondanks het feit dat Picasso’s roem al jaren staat als een huis,
is een van zijn beste schilderijen en centrale werken
uit zijn omvangrijke oeuvre met zijn atelier als onderwerp,
nagenoeg onbekend.
Zelfs onder de mensen die Picasso bestuderen zijn er maar weinigen
die ‘Schilder en zijn model’ met eigen ogen gezien hebben.
Het werk dat Picasso maakte in 1927 kennen velen alleen van een reproductie.
Ik heb 30 jaar gewijd aan het bestuderen van de kunst van Pablo Picasso
maar had nooit verwacht dat ik het doek van ruim 4 vierkante meter
zelf ooit zou zien (46 square foot = 4.27 square meter).
Maar nu ben ik een van de gelukkigen die het doek heeft kunnen aanschouwen.
Als je een lijn trekt door de carriere van Picasso
dan wordt die gekenmerkt door twee grote mijlpalen:
“Les Demoiselles d’Avignon” uit 1907
en de “Guernica” uit 1937.

Les Demoiselles d’Avignon is de doorbraak van Picasso
waarbij hij de artistieke conventies van begin twintigste eeuw doorbrak.
Guernica is het krachtigste protest tegen de humanitaire crises
en het politiek geweld van de 20ste eeuw.
Tussen deze twee meesterwerken ligt “Painter and Model”.
Zijn belangrijkste schilderij na Les Demoiselles d’Avignon
en een essentiele voorloper van dr Guernica.
Het is de ontbrekende schakel in de carriere
van de grootste kunstenaar van de 20ste eeuw.

“Painter and Model” is geen shockerend doek met een naakt model,
maar juist het tegenovergestelde:
blindheid, desorientatie en hallucinerend.
Het monumentale doek is gevuld met donkerte.
Diepgrijze schaduwen vullen het grootste deel van het doek
en zorgen ervoor dat moeilijk te zien is
wat er eigenlijk op het schilderij staat.
Zelfs bij het bekijken van het werk in levenden lijve.
De compositie is bij de eerste indruk een verwarrend patroon
van donkere delen, geaccentueerd door kleine stukken licht,
zowel verblindend wit als genuanceerd zacht.

Als we gewend zijn aan de schokkende contrasten,
blijkt de afbeelding een vertrouwde
en afschrikkende werkelijkheid te tonen.
Aan de onderkant van het schilderij wordt een plankenvloer zichtbaar
die een gevoel van ruimte creeert.
In het midden van het doek zien we een vrouw.
Ze zou zo van “Les Demoiselles” kunnen komen.
De ogen staan in een geplet, grotesk vertrokken gezicht.
Hetzelfde geldt voor de neus, borsten en ledematen.
Dit lichaam is nog afschrikwekkender dan de vrouwen
op “Les Demoiselles”.
Maar hier geen verwijzingen naar een mogelijke seksuele relatie
tussen een prostitue en haar klant zoals op zoveel werken
met het thema ‘Model en schilder’.
Integendeel ze lijkt alleen te staan in een duistere ruimte,
als een symbool voor de donkerste ervaringen van de mens.

Alleen na lange bestudering onthult zich het feit
dat de vrouw niet alleen is.
Misschien is ze zelfs niet de belangrijkste persoon op het werk.
Rechts op het doek, in een zacht gekleurde halve maan,
staat de kunstenaar.
Net zo verwrongen, bestaande uit alleen een rechthoekige vorm.
De kunstenaar houdt een palet vast (de gekantelde ‘U’
met in het midden een donkere cirkel)
aan het eind van een zig-zag arm.
Zijn hoofd is in het licht en in het donker.
In de rechter bovenhoek van het doek.
Als een soort zaagblad met de ogen vertikaal naast elkaar.
Een arm strekt zich uit langs een gapende mond,
om verf op een leeg doek te zetten dat zich
naast het hoofd van de vrouw bevindt.
Van de honderden afbeeldingen die Picasso maakten
van een kunstenaar aan het werk,
is dit de meest afschrikwekkende.
In plaats van een passieve ruimte waarin een kunstenaar
rustig werkt in een artistieke uitwisseling met een model,
is het hier een intellectueel conflict tussen de twee.

Het Museum of Modern Art had dit werk graag in zijn collectie gehad.
Begin jaren ’70 werd het werk te koop aangeboden
door de Zwitserse kunsthandelaar Ernst Beyeler
maar de Sjah van Iran had meer geld
en wilde een museum voor moderne kunst vestigen.
In 1977 opende in Teheran het Museum of Contemporary Art.
Maar na de omverwerping van het regime werd het werk opgeslagen
in de kelders van het museum.
In 2003 – 2004 was het werk te zien op een tentoonstelling in Rome,
nu, 2010 – 2011, op een tentoonstelling in Zurich.

Pablo Picasso, The painter and his model, Le peintre et son modle, 1927, oil on canvas, 214 x 200 cm, Museum of Contemporary Art, Tehran.

 

By MICHAEL FITZGERALD
Despite Picasso’s longstanding fame, one of his greatest paintings and a core work in his lifelong series devoted to the artist’s studio is almost unknown. Even among Picasso scholars, few have seen the “Painter and Model” he made in 1927 or even a color reproduction of it. I have devoted 30 years to studying Pablo Picasso’s art, yet I never expected to encounter its actual 46 square feet of canvas. Now, I am one of the lucky ones who has and can celebrate both the picture and the rare but growing opportunities to view it in public exhibitions.If we drew an arc across the great years of Picasso’s career during the first half of the 20th century, there would be two paramount achievements: “Les Demoiselles d’Avignon” in 1907 and “Guernica” in 1937. The first was Picasso’s breakthrough as he shattered the artistic conventions of the 19th century; the second became the most powerful work capturing the humanitarian crises and political violence of the 20th century. Within the 30-year period separating these two masterpieces lies another: “Painter and Model.” In my view, “Painter and Model” is not only Picasso’s most important painting since “Les Demoiselles” but also the essential precedent for “Guernica.” It is the missing link in the career of the greatest artist of the 20th century.There have been few chances to view this seminal work of art, which is closely held by the Tehran Museum of Contemporary Art.We know Picasso began “Painter and Model” with high ambitions because he selected one of the largest canvases he had used since “Les Demoiselles,” and he chose the exceptional proportions of that earlier painting: a nearly square format that concentrates the composition and isolates it from the surrounding panorama of everyday things. But the strategy he employed to capture the imagination of the viewer of “Painter and Model” is radically different from the aggressive confrontation between prostitutes and audience in “Les Demoiselles.””Painter and Model” delivers not the explicit shock of naked bodies, but the opposite: blindness, disorientation and hallucination. This monumental canvas is filled with darkness. Deep gray shadows cover much of the surface and make it so difficult to discover what lies within the space of the painting that specialists have puzzled over mediocre reproductions for years. Even in person, the composition is at first a confusing pattern of darkness punctuated by patches of light, both dazzlingly white and mellow.As we adjust to these jolting contrasts, the situation begins to resolve into a reality both familiar and disturbing. Along the lower edge of the painting, floorboards emerge, marking the space of an interior. Near the center of this room stands a woman who might have stepped from “Les Demoiselles.” Flattened to a grotesque outline of distended eyes, nose, breasts and limbs, this life-size figure is an even more hideous distortion of the human body than any in the Demoiselles, yet she is severed from that painting’s sexual confrontation of prostitutes and client. She seems to stand alone in the murky, light-struck room, an emblem of the darkest experience.Only long and careful examination reveals that she is not alone or necessarily the main character of the composition. Unlike the stark spotlight falling on the woman, a gentle, yellowish glow illuminates a crescent of space on the right side of the painting. In it resides the artist. Equally distorted, he consists only of thick rectilinear lines (unlike the curvilinear ones defining the woman) so spare and scattered that we might easily miss the figure they describe. As the golden light reveals, the artist holds his palette (a flattened “U” rotated 90 degrees and enclosing a large circle) at the end of a zig-zag arm. Crossed by both light and dark near the top right corner of the canvas, the artist’s head is his most important and strangest feature. It is like a weaponxe2x80x94flattened into a saw-toothed, pointed blade on which two eyes are vertically aligned. An arm extends from this gaping mouth to paint with a brush on a blank canvas next to the head of the woman, his model.Of Picasso’s hundreds of images of the artist at work, this is the most horrific. Instead of it being a passive site in which the artist works quietly before a posing model, Picasso conceived the studio as a place of intellectual conflict in which artist and model engage in a creative exchange, albeit orchestrated by the artist.”Painter and Model” shows the culmination of this struggle, one that has unlocked the most disturbing depths of the human imagination, all set in the blandest of everyday places. Picasso described “Les Demoiselles” as “an exorcism” of evil forces from the artist or viewer. In “Painter and Model,” artist and audience are not separate from the danger. They penetrate the painting’s hallucinatory darkness and share in the violence that transforms the model.This willingness not only to acknowledge inhumanity but to plumb its depths was one of Picasso’s greatest but least-praised achievements, far less admired than its complementxe2x80x94his celebration of sensual pleasure. When he reached back to “Les Demoiselles” to create “Painter and Model,” Picasso gathered the tools he would need for “Guernica,” whose shadowy space and writhing women bring to the public stage the private horror of the figures in “Painter and Model.”Except for the chances of the marketplace, this painting would be in the Museum of Modern Art with “Les Demoiselles.” William Rubin, who led the museum’s painting department from the early 1970s through the early ’90s, told me that of all the Picasso paintings he sought for the museum, “this was the one that got away.” When Mr. Rubin tried to acquire it from the Swiss dealer Ernst Beyeler in the ’70s, another client with deeper pockets and an ambition to establish a great collection of modern Western art bought it first: the shah of Iran.”Painter and Model” entered the state collection two years before the opening of the Tehran Museum of Contemporary Art in 1977 and four years before the overthrow of the shah. By all accounts, it has since been well protected in the basement of the museum. In 2003-04, “Painter and Model” appeared in an exhibition in Rome. In late 2010 through early 2011, it was shown at the Kunsthaus in Zurich, where I finally saw it. This last appearance has sparked discussions that may result in an exhibition that will provide the opportunity for many people to see not only this seminal Picasso but also other works in the Tehran museum’s remarkable collection of modern Western art, including major paintings by Johns, Monet, van Gogh and Warhol.xe2x80x94Mr. FitzGerald teaches the history of modern art at Trinity College.

 

Pablo Picasso, Guernica, 1937.

De gruwelen van de oorlog, Guernica detail.

een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

Posted on by

In het voorwoord van het boek ‘Denken over kunst’
(A. A. Van den Braembussche) wordt mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.

De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.

Aanleiding om met deze tekst eens op zoek te gaan op het internet.
Ik stuitte op een aantal heel uiteenlopende teksten
en die laat ik in een korte serie op mijn weblog passeren.
Vandaag het laatste deel.
Hier vallen alle stukjes op zijn plaats.
Ik kwam een verhaal tegen over St. Franciscus dat ik niet eerder gehoord of gelezen had: De maan in het water.

De maan in het water.
Franciscus was met een broeder onderweg naar een kluizenarij.
Hij was niet vrolijk en sjokte maar wat voort.
Hij had zorgen om zijn broederschap, maar ook om zijn eigen leven.
Volgde hij de weg van zijn Heer?
Het begon donker te worden, maar de kluizenarij was nog ver.
Gelukkig was het volle maan en konden zij verder gaan.
Ze komen langs een put.
Franciscus blijft staan, buigt zich voorover en kijkt in het stille water.
Hij wordt stil.
De maan weerspiegelt zich in het donkere water.
Hij klaart op, ze vervolgen hun weg; dan begint hij te zingen.
Hij jubelt het uit.
De broeder vraagt waarom hij plotseling zo vrolijk is.
Franciscus zegt: “Zag je dan niet wat ik zag in de diepe put?”
“Ik vermoed dat u de maan zag”, antwoordde de broeder.
“Ik zag in het licht van de maan het gezicht van onze zuster Clara.
“Clara, de lichtende, herinnert hem aan de bron van het levende water.
En Franciscus bruist weer van levenslust.

Herkomst onbekend

Ik vond dit verhaal op de volgende sites:Hans Sevenhoven, Duiven, Nederland
en hier Hans Sevenhoven, Franciscusverhalen
Ik denk niet dat iedereen gelijk zal warmlopen van de redenering:
“Ik zag in het licht van de maan het gezicht van onze zuster Clara.”
Daarvoor moet je wat meer van St. Franciscus en zijn geschiedenis weten.
Nu wil het toeval dat ik in 2007 in Milaan was (daarom
zijn alle foto’s in deze serie foto’s uit Milaan)
waar we een wandeling maakten.
Daar zagen we een fontein die ik pas nu echt kan plaatsen
nadat ik bovenstaand verhaal las.

Hier zie je Franciscus die zich tussen en over de bloemen heen naar de fontein buigt.

De maan heb ik in de fontein niet gezien maar wellicht moet ik deze plaats nog eens op een avond bezoeken. Wel zijn er nog een aantal duiven van de partij

Dit verhaal is de laatste van een korte serie onder de titel:
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt
De vorige delen zijn hier te vinden:
Deel 1: 6 september 2010
Deel 2: 22 september 2010
Deel 3: 3 oktober 2010
Deel 4: 30 oktober 2010

Kunstvaria

Posted on by

Vandaag relatief veel beeldhouwwerk.
Twee schilderijen van Rembrandt en nog veel meer moois.
Vincent is vandaag ook weer de uitsmijter.
Veel plezier!




Attributed to Taddeo di Bartolo, The Virgin annunciate, Siena, circa 1362 – 1422.


Van Taddeo di Bartolo zijn niet heel veel werken bekend
maar hij wordt door Vasari genoemd in zijn ‘Le Vite delle pixc3xb9 eccellenti Pittori,
scultori, ed. architettori (de Levens van de voortreffelijkste schilders,
beeldhouwers en architecten).
Hier gaat het om een vermoedelijke toeschrijving.




Fernand Lxc3xa9ger, Smoke, 1912.


Een van mijn ‘Favorite things’.
Lxc3xa9ger: Rook.




Hans Hoffmann, An affenpinscher, 1580, watercolor and gouache on vellum.


‘Affenpinscher’ is een Duits hondenras.




Jan Brughel the Elder, Village landscape with figures and cows, 1568 – 1625, oil on copper.


Wat een bijzobdere blauwe lucht.




Jun Kaneko, Untitled-Dango, 2009, geglazuurd keramiek.


Dat glazuren is geen eenvoudige opdracht geweest.
Ik vermoed dat het in meerdere lagen heeft plaatsgevonden.
Jun Kaneka is een van oorspong Japanse kunstenaar.
Het woord Dango staat voor ‘ronde vorm’.
De vorm wordt als het ware gebruikt als een doek.
Daarop doet de kunstenaar met het glazuur zijn werk.




Leon Underwood, The liar, 1953, bronze.


De leugenaar. Mooi hoe de kleine armen het gezicht doen vervormen.
In een plooi proberen te houden.




Lucas Cranach the Elder, Portrait of a young woman holding grapes and apples, 1528 oil on panel transferred to canvas.





Tell Halaf.


In 1899 ontdekt Max Freiherr von Oppenheim de resten van een paleis
in wat nu Noordoost Syrie is (Tell Halaf).
De vondsten gingen natuurlijk naar Duitsland en werden in 1930
tentoongesteld in een fabrieksgebouw.
Dit prive museum werd tijdens de tweede wereldoorlog gebombardeerd.
De afgelopen jaren zijn met/uit de 27000 fragmenten
een aantal beelden gereconstrueerd.
Het beeld dat hierboven getoond wordt is er een van.




Pierre-Auguste Renoir, Venice, the Doge Palace, 1881, oil on canvas.





Rachel Perry Welty, Orange tee shirt, 24/07/2009.





Ray Caesar, Homecoming, editions 1 xe2x80x94 5, 2010, digital media on panel (Ultra chrome print on Epson luster paper, mounted on dibond.





Rembrandt Harmensz. van Rijn, David et Jonathan, 1642, huile sur bois, parquetage).



Rembrandt Harmensz. van Rijn, Portrait of a man with arms akimbo, 1658, oil on canvas.





Robert Polidori, Unit 4 control room Chernobyl, 2001.





Susan Schwalb, Toccata I, 2010.





Tony Cragg, Red figure, bois.


Het Louvre toont dit werk van Tony Cragg ter vergelijking
met een tentoonstelling van werken van Messerschmidt
die er tegelijkertijd te zien zijn.




Vincent van Gogh, The wheat field behind St. Paul’s Hospital in St. Rxc3xa9my, 1889.




De eigen beeldtaal van Rivelino

Posted on by

Een serie van 10 grote bonze beelden,
gemaakt door de Mexicaanse kunstenaar Rivelino,
trekt al een aantal jaren door de wereld.
Vorig jaar deed de beeldengroep Brussel aan.
Onderstaande foto’s zijn van die installatie.
De beelden zijn groot: 3,5 bij 2,3 bij 1,1 meter.
Al de beelden zijn verschillend en voorzien van de
kalligrafie die bij Rivelino steeds voorkomt.

Ze zijn gemaakt met de ‘verloren was’-techniek.
Dat wil zeggen dat je in was (smelt bij hoge temperaturen) een beeld maakt,
dat je het beeld vervolgens omwikkeld met een materiaal
zoals bijvoorbeeld klei (bestand tegen hoge temperaturen).
Door verwarming laat je de was weglopen en de holte
die dan ontstaat vul je met bijvoorbeeld brons.
Dit is een heel erg oude techniek.
De techniek wordt vaak toegepast op kleine voorwerpen.
Dat is hier duidelijk niet het geval.
De beelden zijn vervolgens voorzien van een witte en oker patina.
De patina is een laagje op beelden dat natuurlijk kan ontstaan (oxidatie)
of dat met een kleur kan worden aangebracht.

De naam van de beeldengroep is Nuestros Silencios (Onze stiltes).
Het dwingt de toeschouwer na te denken over stilte en in het bijzonder
de vrijheid van meningsuiting.
De beeldengroep is door de kunstenaar gemaakt in het kader
van het tweehonderdjarig bestaan van de staat Mexico.


















Interieur Grote Kerk Breda: Sara Bisschop

Posted on by

In de veiling van de nalatenschap van Juliana komt een lot voor
dat ondertekend is met ‘Sara Bisschop’.
Waarschijnlijk gaat het om een afbeelding van het interieur
van de Grote Kerk in Breda.
Toen ik wat vragen stelde aan het veilinghuis Sotheby’s
ontving ik direct een afbeelding.
Die plaats ik hieronder want het is een mooie prent.
De ondertekening is ook duidelijk.

Eens kijken hoe dat gaat op zo’n veiling.




Sara Bisschop (1894 – 1992), waarschijnlijk gaat het hier om het Interieur van de Grote of Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk in Breda.





Ondertekend met Sara Bisschop.




Kunstvaria

Posted on by

Een beeld van de wind,
een schilderij van wolken,
drie schilderijen van de mysterieuze Rene Magritte,
twee van de wispelturige Pablo Picasso,
drie schilderijen van Marc Chagall met zijn eigen beeldtaal.
In totaal 38 kunstwerken in waarschijnlijk de langste Kunstvaria
tot nog toe.
Vooral te danken aan een aantal zeer bijzondere veilingen
die eerder dit jaar plaatsvonden.

Agostino Brunias, Free women of color with their children and servants in a landscape, circa 1764 – 1796, oil on canvas.

Agostino Brunias is een Italiaans schilder die via Engeland
onder andere werkzaam was in de ‘West Indies’ (het Caribisch gebied).
Vrije, gekleurde vrouwen met hun kinderen en bedienden in een landschap.

Alberto Giacometti, Annette or Portrait d’Annette au pullover rouge, 1961, oil on canvas.

De portretten van Giacometti. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Zo intrigerend.

Alexander Calder, L’acrobate, 1928, wire sculpture on wooden base.

Calder kennen we vooral van zijn abstracte werken.
Hier een acrobaat, draadsculptuur op een houten voetstuk.
Leuk detail is dat hij het werk ‘gesigneerd’ heeft met draad.
Aan de voet van dit beeld is zijn naam te lezen, uitgevoerd met draad.

Blue glazed flask-form vase, Qianlong seal mark underglaze, 1736 – 1795.

Kijk eens naar de prachtig afgewerkt oortjes van deze vaas.

Carlos Luna, Catalina or La modista, 2010, oil on canvas.

Tweemaal Carlos Luna. Voor mij onbekend.
Olieverf op doek maar het lijkt wel grafitti.
De kleermaakster.

Carlos Luna, Horoscopo las estrellas, 2010, oil on canvas.

Carole Bayer Sager, Lavender blue, 2010, oil on linen.

Deze mevrouw schijnt een bekend schrijfster te zijn van muziek(teksten).
Vanhaar hand zijn onder andere “A Groovy Kind of Love”,
“That’s What Friends Are For”,”You Are My Life”.
Ik vind het gewoon mooi.

Chinese bronze ritual vessel, early Western Zhou dynasty, 11 century BC, Freer Gallery: F1938.20.

Christian Vincent, Waterfall, 2010, oil on canvas.

Eduardo Chillida, Peine del viento II, Wind comb II, 1959, iron.Windkam.

Edward Weston, Charis Wilson, Nude, 1936.

Eric Ravilious, Caravans circa 1930s, watercolor.

Eric Tillinghast, Water series #69, 2005, water, fabricated steel.

Op de grens van kunst en onderzoek.
Het is meer het idee dan dat er werkelijk iets plaatsvind (denk ik).
Zouden ze die plaatsen met water op het staal iedere dag bijgieten?
Maar water op een plaat van staal, al is hij nog zo dik,
op den duur heeft dit effect.
Dat wordt hier prachtig onderzocht.

Friedensreich Hundertwasser, Five men standing, 1951, watercolour, chalk and glue on paper.

Friedensreich Hundertwasser is niet de echte naamvan deze kunstenaar en architect uit Oostenrijk.

Georges Roualt, Paysage Biblique, circa 1953, oil on paper.

Je ziet niet zoveel werk van Georges Roualt.
Maar ik vind het steeds opniew geslaagd.
Een bijbels landschap.

Gunther Uecker, Mutation.

Werken van Uecker zijn altijd een plezier om in het echt te zien.
Door het spel met licht en vormen en de beweging van de toeschouwer
is het altijd spannend.

Hans Baldung Grien, Portrait of a young man, 1509.

Gestreng.

Hans Hartung, T1961-35, 1961, acrylic and pastel on canvas.

Jean Fautrier, Dark clouds, 1962, mixed media on paper laid down on canvas.

Een schilderij van wolken.
Heel bijzonder.
In de Nederlandse landschappen zie je veel wolken.
We zijn dus wel wat gewend.
Heel af en toe lijkt het op de Hollandse landschappen dat de wolken
de voornaamste rol spelen op een dergelijk schilderij.
Maar zo openlijk. Zo duidelijk als hier.

Julio Gonzalez, Masque ombre et lumiere, circa 1930, iron.

Dit is misschien wel de grootste vondst in deze kunstvaria.
Zo schijnbaar eenvoudig.
Zo effectief.

Kader Attia, Untitled, 2010.

Kijk maar eens goed naar deze muurschildering.

Karel Appel, Birds over the Red Sea.

Dit schilderij is de avatar van mijn Twitter-account @Kunstvaria
en de achtergrond van de berichten.

Marc Chagall, Bethsabee, 1965, oil on canvas.

Marc Chagall, David, 1961 – 1963, oil and ink on canvas.

Marc Chagall, La musique, 1967, oil on canvas.

Marlene Dumas, Equality.

M. F. Husain, Battle of Ganga and Jamuna: Mahabharata 12, 1971, oil on canvas.

Kunst uit India.

Milton Avery, City harbor, circa 1930, gouache on black paper.

Moctezuma Headdress.

We kennen hem wellicht beter onder de naam Montezuma.
Het is de Azteekse leider van de Amerikaanse inlanders
die als eerste in contact kwam met de Spanjaarden.

Pablo Picasso, Fontainebleau, 1921, oil on canvas.

Pablo Picasso, Portrait D’ Olga, 1923, oil on canvas.

Paul Gauguin, Crouching Tahitian woman, 1901 – 1902, traced monotype print.

Rembrandt Harmensz. van Rijn, Rembrandt laughing, 1627 – 1628, oil on copper.

Ik weet niet zeker wie hier het hardst lacht.
Rembrandt (maker?), Sotheby (veilinghuis), Noortman (Kunsthandelaar),
of de eigenaar…….Maar goedgekeurd door het Rembrandtproject.

Rene Magritte, La Joconde, 1960, oil on canvas.

La Joconde (Frans) kennen we ook als La Gioconda (Italisaans)
of de Mona Lisa.
Op het web vond ik nog het volgende gedicht van Mark Young:

Vrij vertaald:
Da Vinci zou blij zijn dat Magritte er in is geslaagd
de geheimzinnige glimlach zo goed vast te leggen.

Rene Magritte, Le maitre d’ecole, 1955, gouache on paper.

Rene Magritte, Les tambours de la mort, 1965, gouache on paper.

Seated Buddha Mathura, Uttar Pradesh, India, Kushan dynasty, circa 150 – 175 CE, red sandstone.

Mathura is de streek waarvan dit beeld komt.
Samen met beelden uit Gandhara vormen dit de eerste
volledige ‘vrijstaande’ beelden van Buddha in India.

Suzuki Harunobu, Daruma and a young woman in the rain, 1765.

Daruma is een Boedistische leermeester.

@Kunstvaria en @Argusvlinder

Posted on by

Sinds vanochtend zijn er twee Twitter-accounts actief
ter ondersteunnig (?) van deze blog.
De een is @Argusvlinder. Daarmee zal ik een aantal
van mijn ‘reguliere’ blogs mee delen.
Daarnaast @Kunstvaria.
Daarmee zal ik de Kunstvaria logs delen.
Neem maar eens een kijkje.

Doortwitteren – Retweet

Posted on by

Omdat ik nu ook zo’n uitgebreide telefoon heb,
van mijn werkgever, waarmee je ook kunt Twitteren enzo,
volg ik natuurlijk een aantal belangrijke Amerikaanse
musea en dat is bijna een dagtaak.
De berichten vliegen je om je oren en overdag heb ik geen tijd
om die berichten te bekijken.
In de avond loop ik dan een aantal van die berichten door
die allemaal door dezelfde Amerikaanse markteer zijn gemaakt.
Alles is prachtig, uitdagend, wonderful, unique enzovoort.
En daar zit natuurlijk een probleem met Twitter.
140 karakters is te beperkt voor een inhoudelijk bericht.
De meeste berichten die ik zie zijn dan ook alleen verwijzingen
naar sites waar wel een (uitgebreid) verhaal staat.
Maar al de Retweets zorgen alleen voor meer ruis op de lijn.
Meer berichten, weinig inhoud, niet altijd interessant.




De leeuw valt de stier aan, een hyena kijkt toe. Symboliek te over: Attributed to Sultan Muhammad, Lion attacks the bull and a hyena watches, Iran, Tabriz, Safavid period, circa 1525, opaque watercolor, ink and gold on paper (F1996-2).




Soms zitten er echt pareltjes tussen.
Die ‘retweet’ ik dan.
Maar daar heb je als volger van mijn weblog weer niets aan.
Bovndien houdt het mij af van het schrijven van een log.




Degene die de troon bedreigt,ordt op het hoofd geslagen: Shahnama or The Book of Kings, attributed to Sultan Muhammad.




Daarom dat ik nu op mijn weblog je wil verwijzen naar
de website van de New York Times en de Freer / Sackler Gallery.
De Sackler Gallery heeft een tentoonstelling met Iraanse miniaturen.
Niet zo bekend in het Westen maar niet minder mooi.
Helaas kan ik er geen volledige afbeeldingen van krijgen.
Je zult dus zelf moeten gaan kijken naar de site.
De zogenaamde Shahnama is een boek of eigenlijk een tekst
die door de jaren heen steeds weer opnieuw
in een al dan niet geillustreerde vorm, wordt uitgegeven.
Steeds handwerk, de boekdrukkunst bestaat nog niet.
Er bestaan slechts een beperkt aantal van deze boeken.




Elegante toeschouwers: Shahnama or The Book of Kings, attributed to Sultan Muhammad.




New York Times artikel

Freer and Sackler Galleries

Geschiedenis van de kunst

Posted on by

Nog een andere manier om de geschiedenis van de kunst
weer te geven.
Paul Giovanopoulos heeft heel veel van zijn werk er aan gewijd.
Je kunt twisten over de kwaliteit van zijn werk maar
onderstaand beeld levert wel een quiz op.

Paul Giovanopoulos, Mona Lisa A, Mona Lisa B, 2004, detail, acrylic on canvas, One of two panels.

Ik heb een eerste poging gedaan. Wie heeft betere of aanvullende suggesties?

 

The Estate of Queen Juliana of the Netherlands

Posted on by

Niet alle stukken op de aankomende veiling van de erfenis van Juliana
zijn topwerken. Waarom doe je ze anders weg.
Maar dat wil niet zeggen dat een groot aantal voorwerpen
niet heel erg de moeite waard zijn om te bekijken.
Dat heb ik dan alvast gedaan via het web
en ik laat hieronder een aantal bijzondere of opmerkelijke stukken zien.

Ik heb een zwak voor kamerschermen. Op de veiling zijn er heel wat te koop. Dit is een bijzonder scherm door het aardewerk dat in het scherm is opgenomen. A Dutch marquetry, rosewood and porcelain, four leaf screen, Grand Bazar Royal, The Hague, circa 1886.

Marquetry is de term voor het versieren van voorwerpen met
fineer (dunne laagjes hout).

Andreas Schelfhout, 1787 – 1870, Sailing vessels in choppy waters, watercolour and brown ink over black chalk on paper.

Sotheby’s heeft er voor gekozen om bij de voorwerpen niet
het jaartal te vermelden.
Waarschijnlijk omdat dit van veel voorwerpen niet bekend is.
Dit schilderij heb ik hier opgenomen omdat Andreas Schelfhout
een bekende Nederlandse schilder is en het in dit geval
ook nog eens een typisch ‘Nederlands’ tafereel betreft.
De term ‘Choppy’ staat voor ruw water.

Antonie Lodewijk Koster, 1859 – 1937, Peasants at work on a bulb field, oil on canvas.

Wederom een typisch Nederlands tafereel.
Ik ben benieuwd wat de overwegingen bij de selectie van de voorwerpen
precies geweest zijn.
Ik heb nog niet vaak bollenvelden gezien op schilderijen.
En dit schilderij is nog eens mooi ook.

A Sevres-style porcelain, blue ground, amorous tete-a-tete, late 19 th centrury.

De veiling omvat heel, heel veel serviesgoed.
Dit is zomaar een willekeurige selectie.
Naast serviezen zie je ook heel veel oude stoelen, klokken,
zilver (bestek en anders), glas, tafels, kasten enz.

Sevres-style porcelein is afkomstig van een fabriek in Frankrijk.
Hier betreft het een imitatie.
Een serviesje met afbeeldingen van verliefde stelletjes.

A silver miniature horse and carriage, possibly 18 th century.

Ik vond het een grappig gezicht.
Al krijg ik de indruk dat het kwalitatief niet zo hoogstaand is.
Maar de veiling heeft hele series miniaturen.
Leuk voor verzamelaars.

Al kreeg ik het cadeau. Sommige voorwerpen zijn werkelijk kitsch. A small Austrian bronze horseshoe shaped desk timepiece, circa 1880, Gebr. Robeck Wien.

Gebr. Robeck, Wien….. ik kom ze niet tegen op het internet.
Ik vermoed dat er niet heel diepgaand onderzoek is gedaan naar de voorwerpen.
Tenslotte is de opbrengst voor goede doelen
en ik denk dat men de kosten heeft willen beperken.

Barend Cornelis Koekkoek, The reapers, 1847, watercolour and brown and grey wash over pencil on paper.

Er zijn ten minste twee werken van Koekkoek aanwezig op de veiling.
De maaiers (met de zeis).

Charles Chaplin, niet de komisch acteur maar de Franse schilder, A lady with a guitar, 1825 – 1891, watercolour and chalk heihtened with white on paper.

Over kitsch gesproken: Charles Landelle, 1821 – 1908, A portrait of a gypsy woman, oil on canvas.

Charles Landelle staat bekend om zijn ‘portretten’ van vrouwen
in verleidelijke poses.

George Edward Horton, 1859 – 1950, The ministers house Rotterdam, watercolour on paper.

Horton is een redelijk bekende Engelse schilder die zowel in Engeland
als in Nederland regelmatig schilderde.
Jammer genoeg is het hier een waterverfschilderij.
Die worden over het algemeen lager gewaardeerd op veilingen.
Mooi werk.

Hendrik Savrij, 1823 – 1907, A peasant with cattle on a sunlit meadow, oil on canvas.

Hendrik Willem Mesdag, 1831 – 1915, A sailing vessel on ice flows, watercolour on paper.

Ook een waterverfschildering.
Deze keer van Mesdag.
Een schip maar vanuit een interessant perspectief.
Best een mooi werk alleen, en je kunt dit zien
bij meer werken, aan de randen verkleurd.
Waarschijnlijk is dit het gevolg van het feit
dat het werk in een lijst heeft gezeten.
Ik vraag me af of je dat nog kunt herstellen?

Gewoon grappig: Jan Bonket, A Dutch miniature baby walker, Amsterdam 1774.

Regelmatig stuitte ik op voorwerpen waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde.
Een zilveren baby rollator.
Jan Bonket is een bekende Nederlandse zilversmid
en gespecialiseerd in miniatuurvoorwerpen.
Werk van hem is te zien in het Rijksmuseum.

Johannes Anthonie Balthasar Stroebel, 1821 – 1905, The Petition, oil on canvas.

Stroebel is maker van een groot aantal Hollandse interieurs.
Mooi werk.

Mari Ten Kate, 1831 – 1910, A Javanese girl tending to her dog, oil on canvas.

Ik heb dit werk en het volgende speciaal gekozen omdat het me opviel
dat zo weinig werken van of over de kolonieen op de veiling te koop zijn.
Dat geldt zowel voor Indonesie maar zeker voor Suriname.
Naast deze twee werken hier en daar een meubelstuk.

Mari Ten Kate, 1831 – 1910, A Javanese household, watercolour and pencil heightened with white on paper.

Pair of Chinese Famille Rose porcelain, baluster vases with cover, Qing Dynasty, 19th century.

Pieter Alardus Haaxman, 1814 – 1887, Kenau Simonsdochter Hasselaer on the city walls of Haarlem, oil on canvas.

‘Vaderlandse geschiedenis’, ook dat is niet sterk vertegenwoordigd.

Dit is een van de uitzonderingen.

Wikipedia

Kenau Simonsdochter Hasselaer (1526-1588/1589) was een scheepsbouwer en houthandelaar die vooral bekend is geworden door haar felle verzet bij de verdediging van Haarlem tijdens de Tachtigjarige Oorlog.

Toen Kenau geboren werd, was haar vader, Simon Gerritszoon Brouwer, burgemeester van Haarlem. Haar zwager was Hadrianus Junius, de lijfarts van Willem van Oranje. Tijdens het ‘Beleg van Haarlem’ leverde ze scheepshout voor schepen die via het Haarlemmermeer in verbinding stonden met de Prins.

Volgens sommige ooggetuigenverslagen van Duitse huursoldaten vocht ze zelf actief mee tegen de Spanjaarden. Zo zou ze aan het hoofd staan van 300 vrouwen die met kokend water, brandend stro en gesmolten pek vanaf de stadsmuren de vijand van zich afhield. Hooft schijnt soortgelijke verhalen hierover gebaseerd te hebben op gesprekken met haar neef, Pieter Dirksz. Hasselaer. Volgens Hooft was ze niet bang om met spies, geweer en degen tegen de vijand te strijden. De vrouwen vochten volgens hem actief mee omdat ze wisten hoe de Spanjaarden waren omgegaan met de vrouwen in andere veroverde steden. Hierdoor is de mythe om haar persoon ontstaan. Volgens sommige historici is echter niet vast te stellen dat ze daadwerkelijk meevocht. In een in 1586 geschreven verzoekschrift aan de burgemeesters, schepenen en vroedschappen van Haarlem zinspeelde Kenau hier zelf niet op, hoewel ze wel aangaf dat ze als een goede patriot had meegeholpen aan de verdediging van de stad.

Salomon Leonardus Verveer, Figures in a Dutch fishing town, 1851, watercolour, chalk and wash, heightened with white on paper.

Dit is een detail van de linker bovenhoek van het werk van Salomon Verveer. Dat lijkt me niet echt de bedoeling.

Samual Klinkenberg, An oak figure of an uhu, circa 1920.

 

Kunstvaria

Posted on by




Ann Shostrom, Rose nebula, 2010, cotton, chiffon, lace, dyes and embroidery.

De ‘Rose nebula’ is een sterrenstelsel, ver van ons vandaan.
Hier krijgen we een beeld van dit stelsel met hoofdzakelijk textiel.
De ‘harde’ wetenschap en het ‘zachtere’ naaldwerk.




Attributed to Hasegawa Togaku, Waves and rocks, Momoyama period, first half of the 17th century, Pair of six-panel folding screens, ink and color on gold leaf.





El Anatsui, Crumbling wall, 2000.

Wat ik van deze ‘Verkruimelende Muur’ begrijp is dat hij is opgebouwd
uit platen staal. Die gaan natuurlijk roesten en ze vergaan
net als sommige (oude) muren.




Firm of Carl Faberge, Icon with Our Lady of Kazan, Moscow, 1890 – 1900, wood, tempera, silver, gold, rose-cut diamonds, sapphires, emeralds, rubies, pearls, enamels.





Marco Casentini, Landscape in red, 2010, acrylic and plexiglass on canvas.





Pablo Picasso, La lecture, 1932.





Ray K. Metzker, Frankfurt, Man in canoe, 1964, gelatin silver print.





Ruby Sky Stiller, No title (Wall relief, Open mouth), 2010; acrylic. resin. foam. polymer. adhesive and pigment.



Ruby Sky Stiller, No title (Wall relief, Small square face), 2010; acrylic. resin. foam. polymer. adhesive and pigment.





Zeng Xiaojun, Tree study no 4, 2009, ink on paper.



De geschiedenis van de kunst in een oogopslag

Posted on by

Op de website van Holland Art Avenue trof ik de volgende afbeelding aan
die in een oogopslag een overzicht geeft van de kunst vanaf 1450 tot nu.
De makers van de website van Holland Art Avenue hebben de afbeelding
ook weer ergens anders gevonden.
Geen probleem dus om hem hier over te nemen.




De geschiedenis van de kunst.




Caldic collectie

Posted on by

De kleuren van de omgeving.
Op de tentoonstelling Caldic Collectie in de Kunsthal in Rotterdam
viel het me op.
De enorme grote rol die de omgeving
en dan met name de kleuren van die omgeving,
spelen bij het tentoonstellen van kunstwerken.

Nederland hangt vol met de poster met de tekst ‘I promise to love you’.
Een gitzwarte foto met in neon de tekst in een hart.

In Rotterdam hangt dit werk echter tegen een witte muur.
Ik vermoed dat bij de tekst ‘I promise to love you’
Tracy Emin meer een ‘Roxanne’ in gedachten had
dam een reine maagd.

Songtekst van het nummer ‘Roxanne’ van Sting:

Roxanne
You don’t have to put on the red light
Those days are over
You don’t have to sell your body to the night

Wat overblijft is een neon kunstwerk, gemaakt in 2007,
door een kunstenares die veelvuldig de roddelbladen haalt.
De techniek is al te vaak gebruikt, de kunstenares niet serieus.
Ik zou het niet gekocht hebben.

Er is naast een uitgebreide catalogus ook een klein boekje beschikbaar om de tentoonstelling door te komen.

Jean-Marc Bustamante, Empty cages, 2003.

Lege kooitjes.
Deze foto is niet van de organisatie maar heb ik op het web gevonden.
Hij is wel van de tentoonstelling want daar stond dit werk
in een ruimte waar de muren ongeveer dezelfde kleuren hadden
als de kooitjes.
In de originele opstelling waren de kooitjes omringd
door foto’s van het uitgaansleven (volgens het boekje).
Drukke foto’s in felle kleuren kan ik me zo voorstellen.

Bijzonder is dat de tralies van het breekbare materiaal glas zijn.

Door het ontbreken van de originele foto’s en de kleur van de omgeving
ontstaan heel andere associaties.
Nu geen tegenstelling drukte – stilte maar het vervagen van het begrip kooi.

De werken die mij het meest aanspraken waren:

Berlinde de Bruyckere, Per Benedetto, 2009
Jean-Mar Bustamante, Empty cages, 2003
Tonny Cragg, Blue Horn (Axt), 1982
Ad Dekkers, Relief met afgeschuinde blokjes, 1964
Wim Delvoye, Cabinet, 1990
Stan Douglass, Hastings Park, 16 Juliy 1955, 2008
Bernard Frize, Organise, 2005
Rodney Graham, Lighthouse keeper with lighthouse model 1955, 2010
Tom Hunter, The way home from ‘Life and death in Hackney’, 2000
Anselm Kiefer, Karfunkelfee, 2008
Yayoi Kusama, Pumpkin, 2009
Ernesto Neto, Paff (turmeric), 1997
Bridgit Riley, Out there, 2004
Jan Schoonhoven, R 72-73-M-2, 1973
Sam Taylor-Wood, Sigh, 2008
De James Turrel heb ik helaas niet gezien.
Levi van Veluw, Sterling wood, 2008
Robert Zandvliet, Pyramide de cranes, 2008

Van een aantal van deze werken stelt de organisatie foto’s ter beschikking.
Die zijn hier dan ook te zien.
Aangevuld met foto’s van het web.

Helaas geen foto’s van het werk van Sam Taylor-Wood.
Deze grote videoinstallatie laat leden van een orkest zien,
het BBC-orkest, die in hun normale kleren,
een speciaal voor deze installatie geschreven werk spelen.
Het werk is geschreven door Ann Dudley (Art of noise).
Het orkest ‘speelt’ het werk zonder instrumenten.
Het betere luchtgitaar werk.

Een kleine indruk.

Ze doen dat geprojecteerd op 8 schermen die in Rotterdam
in een soort circel zijn opgesteld waar je als toeschouwer tussendoor kunt lopen.
Op 1 scherm, aan het hoofd van de opstelling,
staat de dirigent te dirigeren.
De muzikanten playbacken perfect op de muziek en als toeschouwer
kun je de verschillende partijen goed volgen.
Het treft mij bij live-uitvoeringen van klassieke muziek altijd
dat je de fysieke dynamiek van de muziek niet meekrijgt als je naar
een CD luistert. Zelfs niet als je naar een DVD kijkt.
Maar nu sta je midden in het orkest.
Ontdaan van alles wat kan afleiden.

Anselm Kiefer, Karfunkelfee, 2008, Gold paint, chemise, jesmonite, snake, bramble, concrete, acrylic, oil, emulsion, ash, shellac on canvas in steel and glass frame.

Ik was blij een werk van Kiefer te zien.
De komende tijd zal enorm veel kritiek in Nederland losbarsten
vanwege het werk dat hij oplevert aan het Rijksmuseum.
Het zou moeten gaan over Rembrandt en we weten nu al,
zonder dat we het gezien hebben,
dat het over Van Gogh gaat.
Ik stel voor dat we het werk eerst eens bekijken.
Bekijk ook eens de uitzending van 10 oktober 2010 van
Het uur van de wolf op Uitzending gemist.

Anselm Kiefer, Karfunkelfee (detail), 2008.

Bridget Riley, Out There, 2004.

Folkert de Jong, The last thinker, 2010, fotograaf Aatjan Renders.

Stan Douglas, Hastings Park, , 16 Juliy 1955, 2008.

Thomas Ruff, Substrat 13l, 2003.

Tracey Emin, I promise to love you, 2007.

 

Wim Oepts

Posted on by

Een van de vier tentoonstellingen in de Kunsthal in Rotterdam
gaat over het werk van Wim Oepts.
Wie?! Wim Oepts.

Ik had van deze schilder nog nooit gehoord,
laat staan dat ik een werk van hem gezien had.
En gezien de beperkte aanwezigheid van informatie over deze kunstenaar
op het internet ga ik er van uit dat niet veel mensen hem kennen.
De Kunsthal stelt voor de pers 3 werken ter beschikking
en die zie je dan ook in deze blog.
Prachtige kleuren, gestyleerde afbeeldingen maar
het blijven figuratieve werken.
Ik ben heel blij verrast.

 

Wikipedia

Wim Oepts Willem Anthonie Oepts (1904 – 1988) was een Nederlandse kunstenaar, bekend door de vele geabstraheerde en zonovergoten landschappen die hij na 1945 schilderde. Vanaf 1935 woonde hij voornamelijk in Frankrijk. Oepts was een uitgesproken colorist.
Biografie Als kunstenaar was Oepts een autodidact; hij bezocht als jongen de ambachtsschool en volgde een opleiding tot machinetekenaar. Aanvang jaren ’20 begon hij daarnaast “vrij” te tekenen; hij maakte vooral hout- en linoleumsnedes. In 1924 trok zijn werk de aandacht van de bekende schilderes Charley Toorop, die hem onder haar hoede nam en introduceerde bij haar vriendenkring (o.a. John Radecker, Gerrit Rietveld, Kurt Schwitters, Adriaan Roland Holst). Toorop moedigde de jonge Oepts aan met olieverf te gaan werken. Dit wordt voortaan zijn medium. Tot ongeveer 1935 maakt hij voornamelijk donkergekleurde straatscenes en stadsgezichten van Amsterdam, de stad waar hij toen woonde.Bezoeken aan Parijs brengen Oepts in contact met veel lichtere schilderstijlen; vooral het werk van Andre Derain en Pierre Bonnard spreekt hem aan. In 1939 vestigt hij zich met zijn Franse vrouw Marthe in Parijs. Hij volgt daar lessen van Othon Friesz, die vooral de nadruk legt op het samenspel van kleuren in een schilderij. Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog wijkt Oepts uit naar Engeland, waar hij bij de Nederlandse regering in Londen als ‘war artist’ aan de slag komt. Vandaar neemt hij in 1944, als militair, deel aan de invasie op het vasteland van Europa. Hij maakt o.a. illustraties voor het legerblad Pen Gun en het illegale Vrij Nederland. In 1958 krijgt Wim Oepts de Prijs van de Stichting Kunstenaarsverzet 1942-1945 voor zijn activiteiten tijdens de oorlog.In 1946 keert Oepts terug naar Frankrijk. Hij leidt daar een teruggetrokken bestaan, mijdt de publiciteit en heeft weinig contacten met de kunsthandel of met andere kunstenaars in Parijs. Hij concentreert zich nu geheel op zijn schilderwerk. ’s Zomers tekent hij veel in het zuiden, vooral in Saint-Tropez, ’s winters verwerkt hij zijn schetsen in zijn atelier te Parijs tot schilderijen. Hij kent jaren van grote armoede. In Nederland is het in de ‘officiele’ kunstwereld al abstractie wat de klok slaat; werk dat als ‘figuratief’ wordt bestempeld, wordt niet bekeken. In Frankrijk heeft niemand van deze buitenlander gehoord. Pas vanaf de jaren ’60 gaat het wat beter, doordat Nederlandse verzamelaars Oepts’ werk gaan kopen.De Franse landschappen van de ‘volwassen’ Oepts zijn meestal direct herkenbaar door de “aan de vroegere houtsnijder herinnerende” opbouw van de compositie in contrasterende vlakken en door het eigenzinnig kleurgebruik. Zo kan Oepts het felle zuidelijke licht weergeven door de hemel groen te kleuren en gebruikt hij in later werk vaak ook zwart als kleur. Het zijn schilderijen met een heel eigen karakter, Oepts hoort niet tot een ‘school’, hoogstens is er enige verwantschap met de (jongere) Ecole de Paris-schilder Nicolas de Stael (1914 – 1955). Tegenwoordig is Oepts’ werk bij liefhebbers in Nederland zeer in trek. Op veilingen en in de handel kosten zijn doeken vaak bedragen waarvan de kunstenaar, in 1988 te Parijs overleden, gemakkelijk een jaar had kunnen leven.

Wim Oepts

Wim Oepts, Het gele huis, 1980, olieverf op doek (particuliere collectie).

Wim Oepts, Oogst, 1968, olieverf op doek (particuliere collectie).

Wim Oepts, Paarse straat, 1984, olieverf op doek (particuliere collectie).

Edvard Munch, Kunsthal Rotterdam

Posted on by

De laatste week is ingegaan voor de tentoonstelling
over het werk van Edvard Munch.
De tentoonstelling is helemaal opgebouwd
met werken uit privecollecties.
Dat zijn schilderijen en litho’s die je normaal gesproken
helemaal niet te zien krijgt.
Vandaag op mijn weblog de werken die ik uit deze tentoonstelling
gekozen heb omdat ik ze van museale kwaliteit vind.
Dat is natuurlijk erg subjectief.
Trek dus naar Rotterdam om je eigen selectie te maken
en sla vier vliegen in 1 klap:
1. Edvard Munch
2. I promise to love you, Caldic collection
3. de fototentoonstelling VOODOO
4. Wim Oepts

De kassa staat nog op wintertijd. Een bezoek aan de Kunsthal is duur. 12,50 Euro voor een tentoonstelling is veel geld.

De catalogus. Gemaakt door Uitgeverij d’jonge Hond. De uitgaves van deze uitgeverij, voor zover ik die tot nog toe gezien heb, zijn steeds van hoge kwaliteit. Zo goed zelfs dat ik in de beoordeling of ik naar een tentoonstelling ga, laat meewegen of zij de catalogus gemaakt hebben. Nu niet zomaar een opsomming van de aanwezige werken. De schilderijen en litho’s worden prachtig in het hele oeuvre van de kunstenaar geplaatst.

Dan in alfabetische volgorde de werken die mij het meest trokken. Het verkorte perspectief in de boomstam. Vaak een uitdaging voor Munch. Edvard Munch, De gele boomstam, 1912, olieverf op doek (Europese collectie).

Een heel vroeg werk. De kleuren van een ondergaande zomerzon. In het echt nog veel warmer en mooier. Edvard Munch, De Tonbergfjord, 1888, olieverf op doek (Particuliere collectie).

Een veel later werk maar nog steeds die prachtige kleuren. Edvard Munch, Graanoogst, 1917, olieverf op doek (Europese collectie).

Een van de vele varianten op een van de centrale thema’s in het werk van Munch: Ziekte. Edvard Munch, Het zieke kind (in rose en rood), 1896, litho (Particuliere collectie).

Absoluut hoogtepunt van de tentoonstelling. Algemeen wordt beweerd dat het beste werk van Munch voor 1900 is gemaakt. Dit is daarop zeker een uitzondering. Edvard Munch, Huilend naakt, 1914 – 1919, olieverf op doek (Sarah Cambell Blaffer Foundation, Houston).

Verrassend.Edvard Munch, Jonge visser uit Nice, 1891, pastel op papier, gelijmd op karton (Particuliere collectie, New York).

De beklemmende sfeer zoals in veel werken van Munch voorkomt rond de man-vrouw-relatie. Edvard Munch, Kus op het haar, 1915, houtsnede (Particuliere collectie).

Een Madonna. Edvard Munch, Madonna, 1896 – 1902, litho (Particuliere collectie).

Het verkorte perspectief en de beweging bij paarden. Een centraal thema bij Munch. Edvard Munch, Man met paard, 1918, olieverf op doek (Europese collectie).

Het fotografisch perspectief in zijn werk. Edvard Munch, Straat in Kragere, 1910 – 1911, olieverf op doek (Collectie Alexander M.S. Vik).

Deze voorstelling laat me niet los. Je ziet dat de vorm langzaam de regie overneemt. Bij Munch zie je dat vaak bijvoorbeeld bij de afbeelding van de maan. Vaak ook in combinatie met de kleur die dat ondersteunt. Zie bijvoorbeeld de laatste afbeelding in deze reeks. Edvard Munch, Vampier II, 1895, litho, houtsnede bewerkt met Oost-Indische inkt en schraapmes (Particuliere collectie).

De vorm en kleur nemen langzaam de regie over in dit schilderij. Het onderwerp van het schilderij is eigenlijk alleen nog maar de aanleiding om dit werk te maken. De vormen en kleuren gaan bijna hun eigen weg. Edvard Munch, Zomernacht in Studenterlunden, 1899, olieverf op doek (Collectie Perez Simon, Mexico).

 

Christian Krogh (Noors schilder en tijdgenoot van Edvard Munch over Munch)

Zijn schilderkunst, dat wil zeggen zijn blik, is anders dan bij andere kunstenaars. Hij ziet alleen het essentiele, en schildert daarom alleen het essentiele.

 

Het grafisch werk van uitgeverij De Jonge Hond is alleen aleen lust voor het oog:


Kunstvaria

Posted on by

Deze keer een heel uitgebreide Kunstvaria.
31 Afbeeldingen.
Eerlijk gezegd komt dat wel omdat er een paar series in zitten.
Zo tref je drie werken aan van Titiaan, twee Indiaase oudheden
van 1 New Yorkse kunstshow, een serie van 4 foto’s van 1 fotograaf
en nog een serie van twee foto’s van een andere.
Als hekkesluiter vier afbeeldingen van een kunstenaar
die met keramiek werkt.
Er zitten weer voldoende werken tussen die wellicht niet door
de Amerikaanse censuur komen. We wachten af.

Anonymous, Mask, Haida people, 1880 – 1850, Mc Cord Museum, ME892.32.2.

De diversiteit is vandaag weer groot.
De eerste afbeelding is van een masker van het Haida-volk.
Noord Amerika.

Bearded head with a knotted turban, Gandhara region, 4th – 6th century, terracotta.

Dit is een werk dat op de particuliere markt te koop is.
Prachtig werk.

Claude Monet, River at Lavacourt, 1879, oil on canvas.

Het lijkt wel of er een kolk in dit schilderij zit.

Dancing Shiva, Eastern India, Bihar or Bengal, 5th – 6th century, terracotta.

Dan Holdsworth, Array, 2006, C-type print.

Dan Holdsworth, Untitled 09, 2003, C-type print.

Deze eerste twee foto’s van Dan Holdsworth zijn al wat ouder.
De volgende twee zijn van een recent project.
De fotograaf schrikt niet terug voor het digitaal bewerken van de foto’s
maar de originele afbeelding blijft bewaard.

Dan Holdsworth, Blackout 07, 2010, C-type print.

Dan Holdsworth, Blackout 22, 2010, C-type print.

Een van de dodemaskers van de Egyptische farao Tutankhamun.

Een gouden, ouwe met een hoge actualiteitswaarde.

Dixie Jewett, Drifter and Stormy Bay, Welded steel and found objects.

Deze werken zijn opgenomen vandaag omdat ik al eerder
werk van Deborah Butterfield heb getoond
die ook moderne beelden van paarden maakt.
En deze zijn toch weer heel anders.

Emil Nolde, Flower garden, 1908, oil on canvas.

Gerrit Dou, An elderly woman seated by a window at her spinning wheel, eating porridge, 1613 – 1675, oil on panel.

Onlangs is er een grote internationale veiling gehouden
waarvan vandaag hier een paar werken te zien zijn.
De meeste zijn verkocht.
Wel een lange titel: een oudere vrouw, gezeten bij een raam
en haar spinnewiel terwijl ze pap eet.
Het volgende werk kwam ook op die veiling.

Giovanni Pietro Rizzoli (called Giampietrino), The Virgin and Child by a window, “Madonna of the cherries”, 1495 – 1540, oil on panel.

Henri Cartier-Bresson, Natchez, Mississippi.

Tweemaal Henri Cartier-Bresson. Wat een fotograaf!

Henri Cartier-Bresson, Pavement school.

Jacqueline Humphries, Untitled, 2010, oil on canvas.

Louise Bourgeois, Eugenie Grandet, 2009, gouache sur papier.

Twee vrouwenportretten achter elkaar.

Lucas Cranach II, Portrait of a lady three quarter lenght in a green velvet and orange dress and a pearl embroidered black hat, Wittenberg, 1515 – 1586.

Portret van een vrouw, driekwart van haar volle lengte,
in een groen fluweel en oranje jurk en een met parels
geborduurde, zwarte hoed.

Luc Tuymans, Still life, 2002, oil on canvas.

Was al eerder te zien hier(?)

Pablo Picasso, Woman at the mirror, 1912 – 1950, Feder, sandpapier auf zink.

Paolo Veronese, Venus Cupid and Mars, about 1580, oil on canvas.

Tintoretto (Jacopo Robusti), Christ carried to the tomb, 1565, oil on canvas.

Titian, Sacra conversazione, The Madonna and Child with Saints Luke and Catherine of Alexandria, 1560.

Titian, Self portrait, about 1560, oil on canvas, transferred to panel.

Titiaan: zelfportret met wat vreemde handjes.

Titian (Tiziano Vecellio), Venus rising from the sea, “Venus Anadyomene”, about 1520, oil on canvas.

Ville Lenkkeri, Sergey in the bottle house, 2007.

Verhaal bij deze foto was dat de man zijn familie beloofd had
twee jaar lang geen fles meer aan te raken.
Vandaar dat hij in dit huis dat bestaat uit flessen
drinkt uit de theepot.
Maar of dat waar is………

Warren Mather, Commonwealth Avenue, clay and photographic techniques.

Viermaal fotografisch keramiek.

Warren Mather, Commonwealth Avenue (detail).

Warren Mather, Sycamore.

Warren Mather, Sycamore (detail).

William Kentridge, drawing for the film “Sobriety, Obesity, Growing Old”, Soho and Mrs Eckstein in pool, 1991, charcoal and pastel on paper.

Art project

Posted on by

Natuurlijk heeft Google geen reclame nodig.
Maar Google biedt in samenwerking met een aantal grote musea in de wereld
een interessant beeld van een aantal bekende en minder bekende werken.
Je kunt inzoomen op de werken tot op een niveau dat je zelfs
in het echt als museumbezoeker niet kunt.
De url is: Googleartproject




De sterrennacht van Van Gogh bijvoorbeeld. Een van de werken in MoMa.





Een voorbeeld van een stukje blauwe nacht.





Een stukje van het grote hemellichaam, rechts op het schilderij.




Most Wanted

Posted on by

Met enige regelmaat verschijnen er overzichten
van kunstwerken waarnaar gezocht wordt door instanties
als bijvoorbeeld de FBI.
Zo ook tegen het einde van vorig jaar.
Het vreemde is dat van een groot deel van die werken
er niet eens een foto op het internet beschikbaar is.
Van de volgende 4 wel.




Rembrandt van Rijn, The Storm on the Sea of Galilee, 1633.

Het schilderij is gestolen uit het Isabella Stewart Gardner Museum
in Boston. Op 18 maart 1990, vermomd als politieagenten,
stalen dieven dit werk en nog 12 anderen.
Het Concert van Vermeer was een van die 12.




Johannes Vermeer, The Concert, 1664.





Paul Cezanne, View of Auvers-sur-Oise.

Gestolen in de nacht van 31 december 1999.
De overgang naar het nieuwe millenium.
Tijdens het vuurwerk werd het schilderij gestolen
uit het Ashmolean Museum in Oxford.




Van Gogh, View of the Sea at Scheveningen, 1882.

Gestolen uit het Van Gogh museum in Amsterdam.