Categorie archief: Geschiedenis

Noorwegen 09: Vikingschepen

Posted on by

Toen ik wist dat ik een weekend in Oslo kon blijven,
heb ik opgezocht wat daar zoals te zien is.
Ik heb toen besloten in ieder geval de twee dingen te bezoeken
die uniek zijn: de vikingschepen en het Munch museum.

Kaft van het boekje ‘The Viking ships in Oslo’ van Thorleif Sjovold.

Jarenlang was de kennis over vikingschepen bepaald door
afbeeldingen zoals op het tapijt van Bayeux,
afbeeldingen op grafstenen enz.
In 1867 werd in een grafheuvel een vikingschip gevonden: het Tuneschip.
In 1880 werd het Gokstadschip gevonden en in 1904 het Osebergschip.
Lange tijd zijn dit de enige drie Vikingschepen geweest waarvan we
tastbare vondsten hadden waaruit de bouw en de grootte
van de schepen feitelijk konden worden bepaald.
In Oslo is hier een apart museum voor gebouwd: het Vikingskipshuset.
Meer recent (1962) zijn vijf vikingschepen gevonden
in de buurt van Roskilde in Denemarken.
Ze zijn in het verleden gebruikt om een blockade op te werpen
tegen andere schepen.In 1970 werd in Tjolling een deel van een Vikingschip gevonden.

De locatie van de vindplaatsten met bovenaan Oslo: Oseberg, Gokstad en Tune.

Kaartje voor het Vikingskipshuset.

De rekening voor het boekje (8 Euro en negen cent).

Het beeld als je het museum inkomt is overweldigend: het Osebergschip.

Deze foto toont links ook een van de de speciale balkons
die in het museum zijn gerealiseerd om mensen ook
een beeld te geven van de binnenkant van de schepen.

Houtsnijwerk aan de boeg van het schip. De boeg zoals afgebeeld op het boekje is een reconstructie. Dat is ook op te maken van de originele foto van de opgravingen die zodadelijk te zien is.

Opbergplaats voor de roeispanen. Ook de gaten voor de roeispanen zijn hier te zien

The Oseberg ship

The Oseberg ship was found in a large burial mound on the Oseberg farm in Vestfold and excavated in 1904. The ship was built sometime between 815xa0- 820 AD but was later used as a grave ship for a woman of high rank who died in 834 AD. The woman had been placed in a wooden burial chamber on the aft deck of the ship.The burial mound was constructed of layers of turf which preserved both the ship, and its rich contents of wooden objects, leather and textiles. The burial mound was plundered by grave robbers in ancient times; probably the reason why no jewellery or gold or silver objects were found in the grave. The finds from the Oseberg ship burial can be seen in the Finds Wing.
The 22 meter long ship was built of oak. The number of oar holes indicate that the ship was rowed by a crew of 30 men. The ship had no seats, and the oarsmen probably sat on their own wooden ships chests. The oars could be drawn in when the square sail was raised. The steering rudder was placed on the right aft side (aft= in het Nederlands achtersteven of spiegel) of the ship – the starboard side. The Oseberg ship is less solidly constructed than the Gokstad ship – only the upper two rows of side planking extend above the water line. It was probably a royal pleasure craft used for short journeys in calm waters.

Nederlandse vertaling (met hier en daar een aanvulling)

Het Osebergschip.
Het Osebergschip is gevonden in een grote grafheuvelop de Oseberg
boerderij in Vestfold
(een provincie niet ver van de hoofdstad Oslo) en opgegraven in 1904.
Dit was voor mij de grootste verrassing.
Ik had niet stilgestaan bij waar de schepen
eigenlijk gevonden zijn.
Maar ze zijn gevonden in grafheuvels.
Bij het overlijden van belangrijke vikingen werd
het lichaam begraven in een grafkamer.
Die grafkamer bestond uit een houten gebouwtje in de vorm van een tent.
Dit gebouwtje werd geplaatst op de achtersteven van een schip.
Het schip, de grafkamer en het lichaam
werden vervolgens met grafgiften ondergebracht in een grafheuvel.
Het schip zelf is gebouwd tussen 815 en 820 na Christus
en werd later gebruikt als begrafenisschip
voor een belangrijke dame die in 834 na Christus stierf.
Het lichaam van de vrouw was geplaatst in een houten grafkamer
op het achterdek van het schip.
De grafheuvel was gemaakt met lagen turf die het schip
en de rijke vondsten van hout, leer en textiel bewaard hebben.
De grafheuvel is eeuwen geleden geplunderd
en daarom zijn er geen juwelen, gouden of zilveren voorwerpen gevonden.
De vondsten van dit schip kunnen bekeken worden in de Afdeling vondsten.
Het museum heeft het ontwerp als dat van een kruiskerk:
vier stenen vleugels.
In drie vleugels staat steeds een van de drie schepen opgesteld.
In de vierde vleugel worden de grafvondsten getoond.
Onderdeel van de grafvondsten zijn drie sleden en een wagen.
Die worden niet genoemd in de tekst van dit bord.
Waarom niet is mij achteraf niet duidelijk.
Leuk om te weten is dat het hele gebouw van steen is.
De architect heeft dit bewust gedaan om het gevaar
van brand zoveel mogelijk te beperken.
Alleen op dak (aan de buitenkant) is hout gebruikt.
De stenen constructie heeft zijn dienst reeds bewezen
want in juni 1975 raakte het dak boven het Gokstadship in brand.
Uiteindelijk heeft dit geen gevolgen gehad voor de schepen.
De bouw van het museum heeft heel wat jaren geduurd.
Het ontwerp was gereed in 1913.
De eerste stenen vleugel (voor het Osebergschip) was gereed in 1926.
De volgende twee vleugels waren gereed in 1932.
Het laatste deel werd in 1957 geopend.
Het 22 meter lange schip is gebouwd met eikenhout.
Het aantal gaten voor de roeispanen geeft aan
dat het een schip was voor zo’n dertig bemanningsleden.
Het schip had geen zitplaatsen voor de roeiers.
De oeiers zaten waarschijnlijk op hun eigen houten scheepskist.
De roespanen konden worden ingenomen als men ging zeilen,
gebruik makend van een vierkant zeil.
Het roer is rechtsachter geplaatst, aan stuurboord.
Het Osebergschip is niet zo stevig van bouw als het Gokstadschip.
Slechts twee planken van de wand steken boven de waterlijn uit.
Waarschijnlijk was het een koninklijk pleziervaartuig
dat werd gebruikt voor korte afstanden op rustig water.

Foto gemaakt vanaf de speciale balkons die in het museum zijn aangebracht. Op deze manier kunnen de mensen ook de binnenkant van de schepen zien.

Wat een prachtig ranke vorm.

Deze foto (Photo Vaering) geeft een beeld van hoe dit schip werd gevonden en in 1904 en wat een enorm werk de opgraving, de conservering en de reconstructie is geweest.

Het roer.

De wanden. Iedere hogere plank begint aan de buitenkant van de plank eronder. Zo wordt het schip steeds breder.

Schip nummer twee: het Gokstadschip.

The Gokstad ship

The Gokstad ship was found in a large burial mound on the Gokstad farm in Vestfold and excavated in 1880. It was built around 890 AD and later used as a grave ship for a Viking chieftain. The body lay in a grave chamber built of horizontal timber logs (displayed in the Tune Wing).The Gokstad ship burial was plundered by grave robbers in ancient times who probably removed all objects of gold or silver. Some of the remaining Gokstad finds are on display in the Finds Wing.The Gokstad ship is 24 meters long with room for 32 oarsmen. It is the largest of the Viking ships on display and also the most robust. Compared with the Oseberg ship, we can see that the keel and the keelson are larger and more solidly constructed, the side planking higher, and that, when sailing, the oar holes could be closed and sealed using wooden flaps.During excavation the archaeologists found the remains of 64 shields which had been attached to the outside railings.While the Oseberg ship was a luxury, pleasure craft, the Gokstad ship was a sturdy and practical vessel, capable of sailing the high seas.

Nederlandse vertaling.
Het Gokstadschip

Het Gokstadschip is gevonden in een grote grafheuvel
op de Gokstadboerderij in Vestfold en is opgegraven in 1880.
Het schip is rond 890 na Christus gebouwd
en later gebruikt als grafschip voor een Vikinghoofdman.
Zijn lichaam lag in een grafkamer gebouwd met
horizontale houten balken (de grafkamer is te zien in de Tune Vleugel).
Het Gokstadschip is geplunderd door grafschenners
die waarschijnlijk alle voorwerpen van goud en zilver hebben verwijderd.
Dit is eeuwen geleden gebeurd.
De vondsten van het Gokstadschip zijn te zien in de Afdeling vondsten.
Het Gokstadschip is 24 meter lang met ruimte voor 32 roeiers.
Het is het grootste en meest robuuste schip dat hier te zien is.
Vergeleken met het Osebergschip, kun je zien dat de kiel
en de mastvoet groter en steviger zijn geconstrueerd.
(ik heb een hele tijd gezocht naar de vertaling van ‘keelson’.
In de Engelse toelichting op de term wordt er gesproken
van een versteviging op de kiel in de lengte van het schip.
Op de foto’s is op de kiel, in de lengte van het schip,
een groot stuk hout te zien dat als voet voor de mast dient.
Toen ik zocht op de term mastvoet leek me dat dit een ‘keelson’ is.)
De zijplanken, als verlengde van de scheepswand zijn hoger,
en de gaten van de roeispanen konden worden afgesloten
tijdens het zeilen.
Tijdens de opgraving werden resten gevonden
van 64 schilden die aan de buitenkant van reling
(de leuning aan de bovenkant van de verschansing op een schip)
konden worden bevestigd.
Terwijl het Osebergschip duidelijk een luxueus, pleziervaartuig was,
is het Gokstadschip een stevig en praktisch schip
dat op de open zee kon varen.

Fotograferen in het geheel witte gebouw is niet eenvoudig. Vooral omdat de schepen pikzwart zijn.

De mastvoet (keelson) en restant van de mast. Ook de hogere opstaande rand met de roeispaangaten (en hun afsluiting) zijn goed te zien

Balkon. De balkons zijn aangebracht waar de vier vleugels van het museum bij elkaar komen.

Vanaf het balkon en door het ‘trappenhuis’.

Schip nummer drie: het Tuneschip.

The Tune Ship.

The Tune ship was found in a large burial mound on the Haugen farm in Ostfold, and excavated in 1867. The Tune ship dates from about the same time as the Gokstad ship (ca 900 AD), and also contains the remains of a man of high rank. This chieftain had been placed in a wooden burial chamber built on board the ship, but his grave gifts have not survived due to poor preservation conditions. The ship itself is severely damaged, but the illustration shows how it may have looked.

Nederlandse vertaling:
Het Tuneschip.
Het Tuneschip is gevonden in een grote grafheuvel
op de Haugenboerderij in Ostfold en opgegraven in 1867.
Het schip dateert ongeveer uit dezelfde tijd
als het Gokstadschip: 900 na Christus.
Het bevatte het lichaam van een hoog geplaatst persoon.
Het lichaam van deze hoofdman was geplaatst in een grafkamer
die op het schip gebouwd was.
De grafgiften hebben het niet overleefd
door de slechte conserveringsomstandigheden.
Het schip was zwaar beschadigd maar hier wordt getoond
hoe het er uit gezien kan hebben.

Door de slechte staat is het wel mogelijk de constructie beter te bekijken.

Tentvormige begrafeniskamer van het Gokstadschip.

The Gokstad burial chamber and tent.

Each of the three Viking ships had a wooden burial chamber that had been raised on deck behind the mast. They were all tent-like structures, probably designed to resemble the tents used on land. Real tents were also found aboard the ships. A pair of tent poles may be seen here on the wall, another pair is displayed in the Finds Wing.

De grafkamer van het Gokstadschip en de tent.
Elk van de drie Vikingschepen had een houten grafkamer
die op het dek, achter de mast was geplaatst.
Het waren constructies die doen denken aan een tent.
Waarschijnlijk ontworpen als nabootsing van de tenten
zoals die aan land werden gebruikt.
Op de schepen zijn ook echte tenten gevonden.
Een paar tentstokken zijn hier aan de muur bevestigd,
een ander paar kan men zien in de Afdeling vondsten.
De volgende twee voorwerpen zijn niet op mijn foto’s te zien.

The Gokstad small boats.

The three small boats found in the Gokstad ship were all broken to pieces, probably in connection with the burial ceremony. It was possible to reassemble two of the boats which were constructed in the same manner as the large ships. They closely resemble boats still used in western and northern Norway, and bear witness to Norways long boat building traditions.

De Gokstadboten.
Drie kleine boten zijn gevonden aan boord van het Gokstadschip.
Ze waren alle drie in stukken gebroken.
Waarschijnlijk is dit gebeurd als onderdeel van de begrafenisceremonie.
Twee van de boten konden worden gereconstrueerd.
Ze zijn gemaakt op dezelfde manier als de grote schepen.
Ze lijken sterk op de boten die ook vandaag nog
in het westen en noorden van Noorwegen worden gebruikt
en tonen de lange traditie van de Noorse scheepsbouw aan.

The Oseberg wooden container.

The large wooden container, one of several from the Oseberg ship burial, may have been used to preserve food or for brewing beer.

De Oseberg houten container.
De grote houten container, een van vele van het Osebergschip,
werd waarschijnlijk gebruikt om etenswaar te bewaren of bier te brouwen.

De constructie wordt zichtbaar in het Tuneschip. Op de muur achter, een paar tentstokken.

Ook hier is de mastvoet of keelson goed te zien.

 

The cart of the Oseberg find is the only one of its kind from the Norwegian Viking Age. Finds of carts are rare, however bodies of carts are found in other burials in Scandinavia. It is therefore possible that both carts and roads were common in towns. Images on the textiles from the Oseberg find indicate that carts were also used in processions in religious contexts.The body of the car is made of oak, the boards joined as in a boat. The cart has two shafts of ash (Es) with a short iron chain joining them at the end. The cart was likely drawn by two horses, one on each side of the shafts (dissel).The cart has intricate carvings. On one of the sides, as scene depicts a horseman, a dog, a man and a woman. At the cart bodyxe2x80x99s front end a man lies on his back, attacked by serpents. The supports cradling the body of the cart terminate in carved images of menxe2x80x99s heads.

Nederlandse vertaling:
De kar uit de Osebergvondst is enig in zijn soort
uit het Noorweegse Vikingtijdperk.
Vondsten van karren zijn zeldzaam maar bovenstellen van karren
zijn gevonden in andere graven in Scandinavie.
Het is daarom mogelijk dat karren en wegen
een normaal onderdeel waren van een stad.
Afbeeldingen op het textiel van de Osebergvondst
zijn een indicatie dat karren ook gebruikt werden
in religieuze processies.
Het bovenstel van de kar is gemaakt van eikenhout,
de opstaande planken zijn op dezelfde manier bevestigd
als op de schepen.
De kar heeft twee trekbomen (disselbomen, lamoen)
gemaakt van essenhout met een korte ijzeren ketting
die de uiteinden bij elkaar houdt.
De kar werd waarschijnlijk getrokken door twee paarden,
een aan elke kant van de dissel.
De kar is rijk versierd met houtsnijwerk.
Aan een kant wordt een scene getoond van een ruiter,
een hond, een man en een vrouw.
Aan de voorkant van het bovenstel ligt een man op zijn rug
terwijl hij wordt aangevallen door slangen.
Het onderstel eindigt in uitgesneden voorstellingen van mannenhoofden.

Houtsnijwerk.

De achterzijde van de kar.

Beeld van de hele kar.

Tweede poging.

Detail van het houtsnijwerk.

Het wiel.

Dierenkop van een van de slee-dissels.

Een van de sleeen gevonden op het Osebergschip.

Menselijke koppen, houtsnijwerk aan het uiteinde van het onderstel van een van de sleeen.

After some years as a sea-going vessel the Oseberg ship was finally laid to rest as a grave ship for a wealthy woman of high ranking. This woman received grave gifts for her journey in the realm of the dead, which included three highly decorated sleds and one sled of simpler design (not displayed).

The three highly decorated sleds were constructed in the same way: a separate upper frame was originally tied to the chassis with rope. The corner posts, shaped as animal heads, bind the sides of the frame. A detachable pole allowed the sled to be drawn by two horses. The sleds represent the work of several woodcarvers. Carved animal forms are combined with geometric patterns. The design is further emphasized with paint, tinned iron nails, and nails of silver and brass. On two of the sleds sacrificial runners protected the finely carved set, showing that the sleds were in regular use.This sled was found mid-ship in front of the grave chamber. The design on the runners was painted in dark colours in contrast with the lighter shade of natural wood. The frame is older than the chassis. The sacrificial runners are made of oak.

Nederlandse vertaling:
Na jaren als zeewaardig schip te hebben gediend
werd het Osebergschip te rusten gelegd als een grafschip
voor een hoog geplaatste, rijke vrouw.
De vrouw kreeg grafgiften mee voor haar reis naar het dodenrijk.
Daaronder waren drie rijkversierde sleeenen een eenvoudige slee (hier niet getoond).
De drie rijk versierde sleeen zijn elk op dezelfde manier gemaakt:
een los bovendeel dat vastgebonden werd op het onderstel met touw.
De hoekpalen, versierd met dierenkoppen, houden het bovenstel bij elkaar.
Een afneembare dissel maakte het mogelijk
om de slee te trekken met twee paarden.
De sleeen zijn gemaakt door verschillende houtsnijders.
Dierlijke en geometrische motieven zijn gecombineerd.
Het ontwerp werd vervolmaakt met verf, vertinde nagels,
zilveren en bronzen nagels.
Op twee van de sleeen is het houtwerk beschermd door sierlopers
wat aangeeft dat de sleeen werkelijk zijn gebruikt.
De slee die hier wordt getoond is mid-schip gevonden,
voor de grafkamer.
De lopers zijn donker geverfd in contrast met de lichte,
natuurlijke kleur van het hout.
Het bovenstel is ouder dan het onderstel met de lopers.
De sierlopers zijn gemaakt van eikenhout.

Hier is te zien hoe een slee gevonden werd op het Osebergschip.

En zo ziet diezelfde slee eruit na reconstructie.

Versiering aan de sleedissel.

In the Oseberg ship three sled poles were recovered. These were, however, not found together with the sleds and likely do not belong to any of the sleds on display. The sled poles were originally a little over 2 meters long and were carved from a single piece of wood.The sled poles possess some of the finest carvings found in the Oseberg grave. Silver nails are used to accentuate the design.

Nederlandse vertaling:
In het Osebergschip zijn drie slee-dissels gevonden.
Ze zijn echter niet bij de sleeen gevonden
en behoren waarschijnlijk ook niet bij deze sleeen.
De dissels waren origineel langer dan 2 meter
en waren uit een (1) stuk hout gemaakt.
Ze bevatten het mooiste houtsnijwerk in de Osebergvondst.
Zilveren nagels zijn gebruikt om het ontwerp te accentueren.

Nog een laatste blik op het Osebergschip.

Filosofie van de kunst, Anne Sheppard

Posted on by

Het vervolg van de samenvatting van hoofdstuk 3.
Na Tolstoj bespreekt Sheppard twee mensen Croce en Collingwood.
Daar nemen we de draad weer mee op:

Croce en Collingwood.

Bij het lezen van dit deel was het voor mij niet altijd duidelijk
vanuit welk oogpunt het verhaal geschreven werd:
dat van de kunstenaar of van de toeschouwer.
blijkt verder op dat de theorie beide gezichtspunten
probeert te verduidelijken.

Volgens de samenvatting van Sheppard ga je door drie fases heen
bij het tot uitdrukking brengen van emotie in kunst:

1. ontvangst van de ruwe gegevens

De eerste indruk en de spontane, onbewuste reactie.

2. verbeelding / intuitie

De imaginatieve expressie kan plaatsvinden.
Ben ik in fase 1 gelukkig en fase 2 maak je een liefdesgedicht
of een schilderij.
Dit eist de actieve verbeelding van de toeschouwer.
Met die verbeelding kan de toeschouwer dan de ervaring
van de kunstenaar herscheppen.

3. mentale activiteit

Begrippen worden geformuleerd, begrijpen.

De inhoud van fase 3 wordt me in het boek van Sheppard niet duidelijk.
Ik ben dan ook op zoek gegaan naar meer (beschrijvingen van) werk
van Croce en Collingwood.
Ik heb twee artikelen gevonden en zal die in een latere blog bespreken.

Een conclusie van de theorieen van Croce en Collingwood zou kunnen zijn
dat het kunstwerk eigenlijk alleen in het hoofd van de kunstenaar bestaat.

En dat brengt Sheppard bij een aantal kritiekpunten:

= de meeste toeschouwers/toehoorders zijn niet in staat
het ‘ware kunstwerk’ in het hoofd van de kunstenaar herscheppen.
Bovendien ervaren toeschouwers zaken die de kunstenaar
en niet in gelegd heeft.
Daarnast zijn er verschillende manieren om emoties op te wekken:
snel en oppervlakkig en ingewikkeld en diepgaand (afstandelijk esthetisch).
Snel en oppervlakkig is niet waar men in de kunst naar op zoek is.

= Er zijn heel veel, zeer verschillende reacties op een en hetzelfde werk.

= Er wordt in deze theorieen geen acht geslagen op de verschillen
tussen de verschillende kunstvormen.

Giovanni Bragolin, Huilend jongetje: snel en oppervlakkig?.

Wikipedia:

Bruno Amadio (1911-1981), popularly known as Bragolin, and also known as Franchot Seville, Giovanni Bragolin, and J. Bragolin, was the creator of the group of paintings known as Crying Boys. The paintings feature a variety of tearful children looking morosely straight ahead. They are sometimes called “Gypsy boys” although there is nothing specifically linking them to the Romani people.He was an academically trained painter, working in post-war Venice, producing the Crying Boy pictures for tourists. 27 such paintings were made under the name Bragolin, reproductions of which were sold worldwide. In the 1970s he was found to be alive and well-to-do and still painting in Padua.

 

Positieve kanttekeningen zijn:

= Er wordt een verschil gemaakt tussen kunst en de conceptuele gedachte.

= Het maken van een kunstwerk is niet perse een intelectuele
activiteit.

= esthetische waardering is ongelijk aan verstandelijk begrijpen
(maar hoeft dat niet te zijn).

Door deze theorieen doemen er twee vragen op:
1. Zijn er hoedanigheden die objectief te beschrijven zijn
in termen van emotie om alle kunst te beschrijven?
2. Wat bedoelen we als we zeggen dat we ons voorstellen
hoe het is om bijvoorbeeld verdrietig te zijn
op een speciale, afstandelijke esthetische manier?

Interessant is dat duidelijk wordt dat er zich hier taalkundige
problemen voordoen.
Voor emotie kunnen we eigenlijk geen sluitende definitie geven
die door alle culturen onderschreven kan worden.

Wat we wel kunnen is:

1. objecten van emotie vaststellen.

Op wie of wat is de emotie van toepassing.

2. formuleren van conventies.

Droevige mensen bewegen langzaam en spreken zacht.
Dat is een soort spelregel die we kunnen afspreken
onafhankelijk van de vraag of dit in de werkelijkheid
ook echt zo is.

3. onze eigen gevoelens proberen te beschrijven.

Rogier van der Weyden, De Kruisafneming, Tranen (detail).

“Expressie = emotie in vorm”
staat in potlood onder de titel van hoofdstuk 3 geschreven.
Emotie is naast verstand een drijvende kracht
achter het creatieve proces en speelt een belangrijke rol
in de communicatie tussen het de toeschouwer.
Emotie appeleert.
Soms is emotie zelfs het doel van de communicatie.
Ja, “Expressie = emotie in vorm”.

Maar wat is emotie en hoe vindt de vertaalslag van de emotie
van de kunstenaar naar het werk en vervolgens naar de toeschouwer plaats?
Wat is nog mis in het model van gezichtspunten zoals dat hier eerder
getoond is, zijn invloeden zoals het oeuvre van een kunstenaar,
de school, de leermeester, de stroming en de tijd waarin
die verschillende actoren zich bevinden.

Tot zover even de samenvatting van hoofdstuk 3.

De Faam: industrieel erfgoed

Posted on by

Jaren geleden heb ik er zelf nog gewerkt.
Een vakantie baantje.
Eerst in het magazijn aan de Emerput en later in de fabriek.
Winegums werden er toen veel gemaakt.
En Engelse drop en pepermunt.

De Faam.

Nog steeds een snoepfabriek.

De Faam, rechts het kantoordeel en links de fabriekshallen.

Prominent is de naam aanwezig op de muur. En voor wie het niet mocht weten: Fabriek van Suikerwerken. Natuurlijk ook de overheersende fabrieksschoorsteen.

En ook op de schoorsteen staat de naam ‘De Faam’.

 

Gisteren gezien

Posted on by



Het is de tijd van het jaar
dat er meer dan normaal naar oorlogsfilms wordt gekeken.
Ook op de tv is er meer aandacht
voor de Tweede Wereldoorlog dan normaal.
Ik heb de film Valkyrie gezien.




Valkyrie.



Het is een redelijke film. Geen topfilm.
Natuurlijk is het goed dat het verhaal van Claus von Stauffenberg wordt verteld.
Het verhaal heeft een snel verloop.
Is goed en duidelijk verteld.
Om het verhaal goed te begrijpen moet je waarschijnlijk
meer weten van de Duitse militaire cultuur
en de rol van het leger in Duitsland.
Dat wordt in de film bijvoorbeeld wel geprobeerd
door de eed van trouw aan het begin van de film
te tonen maar voor een goed begrip is er meer nodig.
Dan kan natuurlijk wat moeilijk in een verder goede actiefilm.

Wikipedia:
Claus Philipp Maria Schenk Graaf von Stauffenberg, kortweg Claus von Stauffenberg, (Jettingen (Beieren), 15 november 1907 xe2x80x93 Berlijn, 21 juli 1944) was een Duits edelman uit het geslacht (Schenk von) Stauffenberg. Tijdens het naziregime was hij kolonel en (controversieel) verzetsstrijder, die een mislukte aanslag pleegde op het leven van de Duitse dictator Adolf Hitler.



Naar mijn gevoel hoort de toevoeging ‘(controversieel)’ niet
in bovenstaande tekst.
Zijn politieke ideeen waren misschien niet zo verlicht als wij in het westen
graag zouden willen zien maar hij was in ieder geval duidelijk tegen genocide.
Dat er lang weinig of geen waardering was voor de aanslag is waar.
Medestrijders waren onder andere Henning von Tresckow,
Friedrich Olbricht en Fritz-Dietlof Graaf von der Schulenburg.

Filosofie van de kunst, Anne Sheppard

Posted on by

Hoofdstuk 3: Expressie.

Met potlood is er in het boek als een soort ondertitel
geschreven: “Emotie in vorm”.
Ik ben benieuwd.

Edvard Much, The screem, 1910.

Terug naar de tweede filosofische stroming volgens Sheppard: Expressie.

In dit hoofdstuk zal Sheppard aantonen dat de kunstenaar emotie uitdrukt
in en via een kunstwerk en dat de expressie een van de stuwende krachten is
om te komen tot kunst en de waardering voor kunst.

Als iemand aan een kunstwerk bezig is gebeurt er iets tussen
de kunstenaar en het kunstwerk (namelijk een overdracht van emoties)
maar ook later tussen het kunstwerk en het publiek (namelijk
het opwekken van emotie).
De stroming die er van uitgaat dat kunst een expressie van emotie is,
bestaat al vanaf de klassieke oudheid mar komt tot volle bloei
door de 18e en 19e eeuwse romantici.

Sheppard behandelt een paar mensen die in de ontwikkeling
van deze stroming een rol spelen:

Tolstoj.

Wikipedia:

Lev (Leo) Nikolajevitsj Tolstoj (landgoed Jasnaja Poljana, 9 september 1828 xe2x80x93 Astapowo, 20 november 1910) was een Russisch schrijver die veel invloed heeft gehad op de Russische literatuur en politiek. Hij maakte als graaf deel uit van de Russische adel.

In 1897 schrijft hij een werk met de titel ‘Wat is kunst?’.
Sheppard noemt Tolstoj en het werk ‘Wat is kunst?’
in hoofdstuk negen van haar boek.
Terug naar Sheppard:
In het kort verwoord Sheppard de visie van Tolstoj als volgt:
1. Kunst is het besmetten van het gevoel.
2. Kunst is een communicatiemiddel
3. In de waardering van kunst staan kennis en intelect niet voorop.
Tolstoj koppelt echter aan bepaalde emoties een negatief waardeoordeel
waardoor werken die deze emoties in zich hebben volgens Tolstoj
geen kunst zijn.

Dit is de foto gemaakt door Sergej Prokudin-Gorskij, een pionier van de kleurenfotografie (trichromatische fotografie) van Leo Tolstoj in mei 1908.

 

“Art is a human activity consisting in this, that one man consciously by means of external signs, hands on to others feelings he has lived through, and that others are infected by these feelings and also experience them.”x9d (Leo Tolstoi, What is Art?)

Tijdens onze eerste reis door Rusland in 1992
hebben we het landgoed Jasnaja Poljana bezocht.
De geboorteplaats, ouderlijk huis, familielandgoed
en begraafplaats van Leo Tolstoj.
In 1992 maakte ik nog dia’s.
Ik heb een paar dia’s en 1 foto gemaakt door L.
teruggevonden en gedigitaliseerd.
We hebben dat jaar, toen de Sovjetunie nog bestond,
een reis gemaakt van Leningrad (St. Petersburg) via onder andere
Moskou, Tver, Jasnaja Poljana en Kiev naar Jalta.
Het was onze eerste vakantie buiten het vrije westen
en gingen dat jaar dan ook met een groepsreis.

Dit is de foto die L. maakte. Wat altijd is bijgebleven is dat je in Rusland in paleizen en musea gevraagd werd je schoenen te verwisselen voor sloffen. Dit om de vloeren te beschermen en vuil buiten te houden.

Dit is de eerste dia, Over de kwaliteit ben ik niet zo tevreden. Het is met mijn scanner nog niet zo eenvoudig om dia’s in te scannen. Jammer genoeg zijn de digitale copieen niet zo scherp en helder als de originelen. Jammer want als je ze projecteert zijn ze prachtig.

De groep bij het landgoed.

Het landgoed Jasnaja Poljana. Iedereen maakt geloof ik van ongeveer dezelfde plaat deze foto. ik zal op het web, op Wikipedia een foto van nagenoeg dezelfde positie.

De groep aan het eind van het bezoek aan het landgoed dat is ingericht als museum.

Het graf van Tolstoj.

Zomaar een Russisch huis.

Ik laat via de vertaling naar het Engels door Alymer Maude uit 1899
Leo Tolstoj nog even aan het woord over kunst:

Art begins when one person, with the object of joining another or others to himself in one and the same feeling, expresses that feeling by certain external indications. To take the simplest example: a boy, having experienced, let us say, fear on encountering a wolf, relates that encounter; and, in order to evoke in others the feeling he has experienced, describes himself, his condition before the encounter, the surroundings, the woods, his own lightheartedness, and then the wolf’s appearance, its movements, the distance between himself and the wolf, etc. All this, if only the boy, when telling the story, again experiences the feelings he had lived through and infects the hearers and compels them to feel what the narrator had experienced is art. If even the boy had not seen a wolf but had frequently been afraid of one, and if, wishing to evoke in others the fear he had felt, he invented an encounter with a wolf and recounted it so as to make his hearers share the feelings he experienced when he feared the world, that also would be art. And just in the same way it is art if a man, having experienced either the fear of suffering or the attraction of enjoyment (whether in reality or in imagination) expresses these feelings on canvas or in marble so that others are infected by them. And it is also art if a man feels or imagines to himself feelings of delight, gladness, sorrow, despair, courage, or despondency and the transition from one to another of these feelings, and expresses these feelings by sounds so that the hearers are infected by them and experience them as they were experienced by the composer.

De volgende personen die Sheppard behandelt zijn Croce
en Collingwood. Maar dat bewaar ik voor een volgende log.

China reisverslag / travelogue 34

Posted on by

Toen ik in de Verboden Stad was kwam ik ook langs souvernierwinkels.
Daar zag ik een mooi boek liggen.
Het is niet echt een catalogus, dat kan bijna niet.
Er zijn zoveel kunstvoorwerpen in de Forbidden City,
Dat past allemaal niet in een boek.

The Palace Museum.

Het boek dat ik zag is uit twee delen opgebouwd.
Deel 1 leidt je door de Verboden stad met heel veel foto’s.
Een aantal van die foto’s waren al eerder op mijn web log te zien.
De zonovergoten Verboden Stad, De Verboden Stad in de sneeuw enz.

Deel 2 leidt je door de enorme hoeveelheid voorwerpen die in de Stad
bewaard worden en te zien zijn.
De organisatie van het Paleis Museum (Palace Museum)
is opgezet aan de hand van de type voorwerp.
Zo zijn er mensen die zich bezig houden met de handschriften en boeken.
Andere met jade, bamboe en houtsnijwerk.
Ik zag dat er per afdeling boeken zijn die meer op een catalogus lijken
maar deze uitgaven zijn te groot in aantal en duur.

Boek over het Paleismuseum, Beijing, Verboden Stad.

Ik heb geprobeerd om van al die afdelingen tenminste 1 hoogtepunt
in deze log op te nemen.
Ik heb heel veel gezien die dag in de Verboden Stad
maar ik weet niet meer of ik alle voorwerpen in het boek
ook daadwerkelijk gezien heb.
Maar dat doet voor de kijker niets af van de schoonheid, de verfijning,
de cultuur of het vakmanschap dat van de voorwerpen afstraalt.

Ivory carving of the pleasures of court ladies in twelve months, Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Dit is een deel van twaalf uit ivoor gesneden voorstellingen.
Onderwerp is het leven van de hofdames.
Er is door meerdere kunstenaars aan gewerkt.
Van de medewerkers worden er vijf met naam genoemd:
Chen Zuzhang, Gu Pengnian, Chang Cun, Xiao Hanzhen en Chen Guanquan.
Een zeer kunstig werk. Let eens op de visjes in het water
of de kleding van de dames op het volgende detail.

Carving of the pleasures of court ladies (detail), Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Dai Jin, Travelers through mountain passes, Ming dynasty, 1389 – 1462.

Wikipedia:

Dai Jin (1388 – 1462) is noted as the founder of the Zhe School of Ming dynasty painting. He began his life in Hangzhou. Although he studied painting as a boy his initial occupation was carpentry.

Nederlandse vertaling/samenvatting:
Dai Jin wordt gezien als de grondlegger van de Zhe school van de Mingdynastie.
Hij is geboren in Hangzhou en ondanks dat hij werd opgeleid als schilder
In zijn jeugd, was aanvankelijk timmerman zijn beroep.

Dit schilderij is een rol die bedoeld is om opgehangen te worden.
Fascinerend vind ik de gewoonte om op het schilderij stempels
aan te brengen.
Ook komt het voor dat een voorstelling gecombineerd wordt met een tekst.

Dai Jin, Travelers through mountain passes (detail).

Daya Zhai, Draft of flower pot with design of wintersweet and Camellia, Guangxu period of the Qing dynasty, 1875 – 1908.

Weer een tekening, maar dit keer betreft het een schets
voor een afbeelding op een bloempot.

“Wintersweet” op Neerlandstuin.nl:

Chimonanthus is een van de vroege voorjaarsbloeiers. De bleekgele bloemen verspreiden een plezierige geur. De Engelsen voerden de struik in 1766 in uit China. De struik verwierf daar al snel de bijnaam ‘winter sweet’.
De wasachtige bloemen hangen de hele winter aan kale takken.
Chimonanthus praecox is inheems in China. Hij groeit in het gebergte van Sichuan en Hubei tot op een hoogte van 3.000 meter.

“Camelia” op Neerlandstuin.nl:

Camellia, roos uit het verre oosten.
Camellia staat al heel lang in de belangstelling. In China, waar de meeste soorten van nature groeien, worden nog steeds soorten van het geslacht ontdekt. Bloemkleur: rood.

Daya Zhai, Draft of flower pot (detail).

Maar wat voor vogel is dat nu?

Daya Zhai porselein werd gemaakt voor het dagelijks gebruik
door de Keizer.
Bij iedere schets staat vermeld op wat voor voorwerp de afbeelding
is aangebracht, de vorm van het voorwerp, kleur
en het aantal dat er uiteindelijk van gemaakt werd.

Unknown, Blue and white covered porcelain jar with red engraving, Yuan dynasty, 1271 – 1368.

Ik ga kriskras door het boek.
Niet gehinderd door stijl, tijd, paginanummer of wat dan ook.
Deze pot vond ik zo mooi omdat de centrale afbeelding,
qua kader en invulling, ook vaak te zien is als wandversiering
in bijvoorbeeld de Verboden Stad.

Champleve, enamel ox shaped zun (wine vessel), Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Encyclo.nl:

Champleve
bijzondere emailtechniek, waarbij het email in uitgespaarde holten wordt gegoten.

Een ‘zun’ is een wijnvat.
Je ziet hier een veel voorkomende versiering op Chinese voorwerpen:
wolken. Wolken omringen vaak ook de Draak of de Phoenix.
Op het voorwerp op de rug van de os staat:
“de stijl van de oudheid in de Qianlong regeerperiode”.

Unknown, Gilt silver covered Kapala bowl, Qing dynasty.

Dit is een heel bijzonder voorwerp.
Ik had nog nooit van een “Kapala bowl” gehoord.

Wikipedia:

A kapala (Sanskrit for “skull”) or skullcup is a cup made from a human skull used as a ritual implement (bowl) in both Hindu Tantra and Buddhist Tantra (Vajrayana). Especially in Tibet, they were often carved or elaborately mounted with precious metals and jewels.

Het woord Kapala kom van het woord in Sanskriet voor schedel.
Een Kapala bowl is een “schedelkom”. Vooral de Tibetaanse uitvoeringen
waren rijk uitgesneden, op een voetstuk geplaatst
en versierd met dure metalen en juwelen.

Het is een ritueel voorwerp dat vooral in het Tibetaans Boeddhisme
gebruikt werd/wordt(?). Verguld zilver.
Na de begrafenis van een persoon kon zijn schedel gebruikt worden
om tot een dergelijke kom te worden bewerkt.
Daar ging een selectieproces en een aantal rituelen aan vooraf.

Unknown, Gui (food container) to worship ancestors, Middle period of the Western Zhou dynasty.

De enige betekenis die ik lang geleden al kende van het woord GUI
was Graphical User Interface (ik werk in de automatisering).
Maar in de Chinese wereld van de bronzen staat een Gui voor
een pan of ketel om eten in te bewaren.

Gui, “twisted dragon design”.

De afbeelding op de voet wordt het “twisted dragon design” genoemd.
Zeg maar de gedraaide draak.

Gui, handvat.

Unknown, Mink winter crown, Qing Dynasty.

Winterkroon gemaakt met minkbont.

Unknown, Openwork polychrome porcelain vase with design of Phoenix among clouds, Wanli period of the Ming dynasty, 1573 – 1620.

Opengewerkt, meerkleurig porseleinen vaas met als afbeelding
de feniks omringd door wolken.
Mocht je nu denken waar zit die Phoenix of Feniks.
Op de volgende afbeelding heb ik het symbool voor de keizerin,
de feniks, proberen te isoleren.

Openwork polychrome porcelain vase with design of Phoenix among clouds (detail).

Los van de afbeelding en het feit dat de vaas opengewerkt is
is dit stuk bijzonder omdat dit niet in een keer gemaakt is
maar uit verschillende stukken bestaat,
die in het productieproces uiteindelijk zijn samengevoegd.
De kleuren bevatten email dat bovenop het glazuur is aangebracht en
andere die juist onder het glazuur zijn aangebracht.

Unknown, Painted enamel bowl with design of bird playing in peony flowers, Yongzheng period of the Qing dynasty, 1723 – 1735.

Naast de afbeelding van een fazant (denk ik) tussen pioenrozen
staat er ook een gedicht op deze kom.
Een paar regels van het gedicht van Han Zong’s gedicht
Ode aan de pioenrozen.
Het gedicht dateert uit de Tang dynasty.

Neerlandstuin.nl:

Pioen is een plant voor de eeuwigheid Er zijn tientallen soorten van het geslacht Paeonia bekend, vandaar dat aan een indeling ervan niet valt te ontkomen. Zo zijn er enkel- en gevuldbloemige soorten, struikpioenen en kruidachtige pioenen. Paeonia lactiflora hybr. ‘Edulis Superba’ is een gevuldbloemige soort Nieuwe cultuurvarieteiten van de pioen zijn ontstaan door hybridisatie (kruising van soorten). De pioen is al lang in cultuur, ook voor de tuin. Het is nog steeds een belangrijke snijbloem. Van oorsprong komt de plant uit China en Japan.

Het emaille werd vanuit het Westen ingevoerd rond 1728.
Al snel waren de Chinese vakmensen meesters in deze techniek.

Unknown, Sandelwood imperial seal, Qing dynasty, By Quinlong mentioned as one of the 25 treasures, 1644 – 1746.

Dit voorbeeld van de grote Chinese zegels
hebben een grote aantrekkingskracht op mij.
In 1746 kiest Qianlong 25 zegels uit de voorafgaande dynastieen
en betitelde die als de 25 schatten.
Ze symboliseren de keizerlijke macht.

Afdruk van de zegel.

Dit is de afdruk die gemaakt kon worden met bovengenoemd zegel.
Er zijn Chinese en Manchurische karakters te zien.

Unknown, Twelve node Cong with magic figures and incantations, New stone age, Liangzhu culture, 3400 – 2250 BCE.

Ik zag een dergelijk voorwerp onlangs nog in Brussel
op de tentoonstelling “Zoon van de Hemel”.
De buitenkant is vierkant terwijl de binnenkant
circelvormig is uitgehakt/geboord.
Het voorwerp is vier tot vijf duizend jaar oud en is gemaakt van jade.

Wu Zhifan, Boxwood brush holder carved with design of reporting a victory, Beginning period of the Qing dynasty, 1662 – 1722.

Een houder voor kwasten gemaakt uit Buxus-hout
en rozenhout voor de voet en mond.
De afbeeldingen zijn gesneden uit bamboe.
De afbeelding toont drie mannen die zitten te schaken
terwijl op een andere afbeelding twee mannen te paard
het bericht van een overwinning komen brengen.

Wu Zhifan, Brush holder (detail).

Zhang Cheng, Carved red lacquer plate with design of gardenia flowers, Yuan dynasty, 1271 – 1368.

Deze lacquertechniek mag niet ontbreken in dit overzicht.
een ‘gardenia’ of jasmijnbloem.

Editor: Wang Renxu; Copiist: Wu Cailuan, Kan Miu Bu Que Qie Yun.

Kan Miu Bu Que Qie Yun=
Fouten herstellen, het ontbrekende aanvullen
en het ritme maken.
Het werk gaat over de Chinese taal, fonologie.

De afbeelding is het kleinst en dat komt
omdat hij over twee pagina’s in het boek staat afgebeeld.
De afbeelding toont een heel bijzonder boek.
Het is de ‘missing link’ tussen de Chinese boeken die werden opgerold
en de ingebonden boeken.
De tekst is nog op een rol maar er zijn al meerdere lagen.
De eerste pagina zit aan beide kanten aan een rol vast.
de drieentwintig volgende bladen zitten alleen rechts vast.
Om de twee pagina’s worden de bladen steeds een centimeter korter.

Zelfde boek maar dan verticaal.

Het boek heb ik uiteindelijk niet in de Verboden Stad gekocht.
Ik vond het te zwaar een hele dag mee te dragen en besloot dus
om bij het verlaten van de stad het boek te kopen.
Alleen toen ik de Verboden Stad uit moest (sluitingstijd)
waren de winkels al dicht.
In een Engelstalige boekwinkel in het centrum van Beijing
heb ik later het boek alsnog kunnen kopen.

Woord & Wapen

Posted on by

In de Grote Kerk in Breda is een tentoonstelling te zien met de naam:
Woord & Wapen.
De ondertitel verklaart de naam:
Militairen en dominees in de Grote Kerk van Breda
In dienst van de Nassaus.







Zoals de titel al aangeeft gaat het over de belangrijkste militairen,
Breda had 5 grote kazernes in de (binnen)stad en de KMA,
en over de dominees in de stad.
Nadat de Spaanse bezetter in 1637 verdreven is uit Breda
wordt de Grote Kerk een protestantse kerk.
In die kerk worden door de Nassaus dominees aangesteld.
Al deze trouwe volgelingen van de Nassaus krijgen een korte introductie
door het tonen van hun werken (vooral van de dominees)
of hun portretten.
Maar een aantal liggen ook begraven in de Grote Kerk.
En ze kozen ‘goede plaatsen’.
Naast het begraven liggen herstelt de tentoonstelling tijdelijk
het oude gebruik wapen- of rouwborden op te hangen in de kerk.
Voor mij een prachtig schouwspel. Ik kende dat gebruik niet.




Vincent van der Vinne, Interieur van de St Bavokerk te Haarlem, 1789.


Het ‘collectieboekje’ zegt over deze tekening:

Ter herinnering aan overledenen uit de hogere burgerij, uit de rangen van de hogere militairen en de adel werden in de kerk wapen- of rouwborden opgehangen. Naast het wapen van betrokkene werden de borden versierd met de wapenkwartieren van de overledene.



Een wapenkwartier duidt er op dat er meerdere wapenschilden
op een afbeelding staan. Bijvoorbeeld van vier steden.




Dit is een voorbeeld van een Wapen- of rouwbord: Wapenbord Johan Butler, Capiteijn van de compangnie voetknegten en Commandeur van het Fort ter Heijden, 13 april 1678.





Tekening gemaakt door Vincent van Gogh van zijn grootvader de dominee Van Gogh in 1881. Van 1822 tot 1853 was hij werkzaam in Breda.





Jean Fournier (Toegeschreven), Portret van Andreas August Pretorius, circa 1750. Pretorius is een voorbeeld van een militair die in het zuiden van Nederland actief was in dienst van de Nassaus. Een begrafenis/herinneringsmonument (epitaaf) is te vinden in de Grote Kerk van Breda.



Nu mag je geen foto’s maken op deze tentoonstelling die je niet echt
kunt omschrijven als een publiekstentoonstelling.
De presentatie is nogal droog.
Daar waar iets van te maken zou zijn,
zoals van de weerdagboeken van Josias Eckhardt,
wordt dat onvoldoende uitgebouwd.
Jammer.
Het collectieboekje bevat niet 1 afbeelding en je kunt er niets in vinden
omdat er geen index of inhoudsopgave in zit.
De presentatie op het internet is ook geen vermelding waard.
Alles bij elkaar had dit beter gekunt.
Te veel dingen geprobeerd,
te weinig zaken goed voor een groter publiek uitgewerkt.
Wil je van een beperkt publiek dit doen dan moet je niet
de Grote Kerk als locatie kiezen.

Mooi vond ik dat de kerk nu helemaal leeg was zodat de graven goed
te bezichtigen zijn.
De multimediale presentatie van de graven vond ik te beperkt.
Waarom kan ik dat niet zien op het web?




Gelukkig heb ik 1 foto gevonden waarop iets van de Wapen- rouwschilden te zien is. Maar te beperkt. Het beeld in de Grote Kerk met die borden is zo prachtig. Zeker met een klein beetje zon zoals afgelopen zondag.



Een eigen bijdrage van 5 euro per huisartsbezoek

Posted on by

Het leuke aan politiek is dat veel van de politici
een erg kort geheugen hebben.
Vandaag werd het alweer met veel bravour aangekondigd:
een eigen bijdrage van 5 euro per huisartsbezoek.
Als ambtenaren alleen met dergelijke ideeen kunnen komen
kunnen ze inderdaad maar beter wegbezuinigd worden.
Alleen ieder kind kan je vertellen dat het wegbezuinigen
van ambtenaren geen geld oplevert.
Ook al geen goed idee.

Herinnert u zich deze nog?






Enkele fragmenten uit een groter artikel.










In 1983 werd de ‘medicijnknaak’ ingevoerd.
Per aflevering moest voor medicijnen een rijksdaalder worden bijbetaald,
tot een maximum van 125 gulden per jaar.
De maatregel leidde echter niet tot bezuinigingen,
wxc3xa9l tot allerlei ongewenste bij-effecten:
administratieve rompslomp,
patixc3xabnten die om onverantwoord grote hoeveelheden medicijnen vroegen
en de nodige frustraties bij artsen, apothekers en patixc3xabnten.
Met name chronische patixc3xabnten met een groot medicijngebruik
werden de dupe. Na verloop van tijd werd de maatregel geschrapt.

In 1988 kregen we het ‘specialistengeeltje’.
Een poliklinische verwijzing naar de specialist kostte de patixc3xabnt 25 gulden,
tot een maximum van 75 gulden per jaar.
Evenmin als de medicijnknaak leidde het specialistengeeltje
tot minder verwijzingen en evenals de medicijnmaatregel
dupeerde deze maatregel het minder koopkrachtige
en minder gezonde deel van Nederland.
En ook deze maatregel werd bij gebrek aan resultaat geschrapt.

Ik stem geen SP maar zelfs ik kan dit eenvoudig beredeneren.

China reisverslag / travelogue 31

Posted on by


De Verboden Stad: 04/10/2009


Bao He Dian

De Hall of Preserving Harmony, dat is de naam van deze hal in het Engels.
Het is de derde grote en laatste grote hal in het buitenhof van de Forbidden City.
Door de jaren heen heeft de hal verschillende functies gehad:
van kleedruimte voor de keizer tot de plaats waar een keer in de drie jaar
de belangrijke stadsexamens werden gehouden.




Bao He Dian, Hall of Preserving Harmony.





Afwerking van de deuren. Ook hier zie je het drakensymbool weer terug komen.





Een hele draak.





De keizerlijke troon.









Weer een prachtig marmeren vloerdeel.





Draak.





Leeuw.





De troon of liever het platform en de trappen naar de keizerlijke plaats.







De Engelse tekst:

Bao He Dian
Hall of Preserved Harmony

First constructed in 1420 during the Ming Dynasty, this hall was destroyed by fire and reconstructed several times. It still retains its original beams and columns. In the early Ming Dynasty it was named Jin Sheng Dian (Hall of Scrupulous Behaviour). During the Qing Dynasty, in 1562 it was renamed Jian Ji Dian (Hall of the Peoplexe2x80x99s Sovereign) and then Ban He Dian in 1645. The hall is nine bays wide (bay= Architecture A part of a building marked off by vertical elements, such as columns or pilasters), and four bays deep, with a gable roof and carved overhanging eaves. It has an area of 1.240 square meters. The construction of the hall adopted a special xe2x80x9cpillar reductionxe2x80x9d method. By omitting six pillars from under the front eaves, the hall is given a spacious feeling. Above the throne, at the center of the hall, hangs a board with an inscription written by emperor Qianlong. The inscription reads xe2x80x9cHuang Jian You Jixe2x80x9d (the highest norms for the emperor to found a regime).
During the Ming Dynasty, the emperor changed clothes in this hall before an important ceremony. In the Qing Dynasty, the Emperor held banquets here for his princes, dukes and ministers of ethnic minorities on the lunar New Yearxe2x80x99s Eve and the Lantern Festival (Lantern Festival: The 15th day of the 1st lunar month is the Chinese Lantern Festival. The 15th day is the first night to see a full moon and then there should be thousands of colourful lanterns hung out for people to appreciate). In the early Qing Dynasty, before the renovation of the three rear halls was completed, Emperor Shunzhi and Emperor Kangxi lived here and it was named Wei Yu Gong (Palace of Proper Places and Cultivation of things) and Qing Ning Gong (Palace of Peace and Tranquillity), respectively, during their reigns. The wedding ceremony of Emperor Shunzhi was held here. In 1789, the emperor supervised the final stage of examinations to select officials from among scholars from all over the country. The words xe2x80x98Bao Hexe2x80x99 are from the Book of Changes, and mean xe2x80x9cmaintaining harmony between all things on earth to have a long period of peace and stability.xe2x80x9d



Nederlandse vertaling en samenvatting:

De hal werd voor het eerst gebouwd in 1420 tijdens de Ming dynastie maar vernietigd door een brand en daarna weer opgebouwd. Dat gebeurde verschillende malen.
Het gebouw heeft nog steeds zijn originele draagbalken en pilaren.
Het gebouw heeft in de tijd verschillende namen en toepassingen gehad.
Het is negen delen breed en 4 delen diep. Een deel is de ruimte tussen twee pilaren.
Het heeft een puntdak met uitstekende, overhangende daken.
De oppervlakte is 1240 vierkante meter.
Er is een speciale constructie toegepast waardoor er 6 pilaren minder nodig waren en er een groot gevoel van ruimte ontstaat.
Boven de troon hangt een spreuk van keizer Qianlong (De keizer hangt de hoogste normen aan als basis voor zijn regering).
Er zijn tijden geweest dat de hal diende als kleedkamer voor de keizer voordat hij een belangrijke ceremonie ging uitvoeren.
Later werden er banketten gehouden voor de prinsen, hertogen en de ministers van minderheden van het Chinese rijk.
De feestelijke banketten vonden plaats ter gelegenheid van het Maan nieuw jaar en het Lantaarnfeest.
De keizers Shunzhi en Kangxi woonden in deze hal.
Keizer Shunzhi trouwde in deze hal.
In 1789 werden er de examens gehouden om de hoogste ambtenaren te kunnen selecteren.
De woorden xe2x80x98Bao Hexe2x80x99 komen van het boek xe2x80x98Book of Changesxe2x80x99 (een van de vijf klassieke Chinese filosofische werken). De woorden betekenen: harmonie tussen alle dingen op aarde onderhouden om een lange periode van vrede en stabiliteit te hebben.






Daarmee sluiten de deuren van Bao He dian zich voor ons, net zoals ze even geleden open gingen..




CSM / Suikerfabriek Breda in de sloop

Posted on by

Er staat nu bijna niets meer van de gebouwen van de CSM in Breda.
De suikerfabriek is bijna met de grond gelijk.
Vanuit de stad is er al niets meer te zien,
zeker niet als je de situatie van voorheen niet kent.
Alleen de kalkoven staat er nog maar ook daar
is de ontmanteling al begonnen.




Ik heb mijn vaste rondje weer gemaakt. Deze foto is vanaf het NAC-stadion. Daar zit een inrit voor de vrachtwagens met bieten. Inmiddels in gebruik door een transportonderneming die het terrein gebruikt als parkeerplaats en de wagens van de sloop.





Deze foto is vanaf het Spinveld, het industrieterrein tussen de Mark en het NAC-stadion.





De Mark, de Markkade, de lange en hoge muur waar achter bieten werden opgeslagen en gereinigd, maar waar is de suikerfabriek? Je ziet de bui al hangen.















De laatste restanten van de stroopafdeling.





Er ligt nog heel veel puin.





Twee grote ketels.





Het ruikt er naar brand.










Salzgitter is het bedrijf dat deze machine gebouwd heeft. Op het web vond ik wel een bedrijf in Duitsland met ongeveer die naam maar volgens mij is het maken van deze ketels niet meer hun kernactiviteit.




















Een mooie foto is het niet met een lantaarnpaal in het midden. Het geeft wel een redelijk overzicht van wat nu waar staat of ligt. Links de stroopfabriek en rechts de ketels.










Vanuit de stad is de suikerfabriek nauwelijks nog te zien.





Wel zie ik vanaf deze plaats plotseling de watertoren uit de Belcrum die tot voor kort verborgen bleef.




China reisverslag / travelogue 28

Posted on by

Mijn wandeltocht door de Verboden Stad ging
na de muziekinstrumenten verder.
Al snel kwam ik bij een volgend deel van het museum.
Maar eerst nog wat algemene indrukken van de centrale,
officiele gebouwen van de Forbidden City.



De Verboden Stad: 04/10/2009




Veel van de gebouwen in de Verboden Stad zitten goed in de verf. We zullen later zien dat dit niet overal het geval is.





Diermotieven.










Hall of Supreme Harmony.





De deuren in de poorten zijn enorm.





Allemaal goed in de verf, rood met goud.





Central Right Gate.





Hall of Central Harmony (midden) en de Hall of Preserving Harmony (links).




De Verboden Stad

Posted on by

Zeg maar hoe je het wil noemen:
de Verboden Stad, the Forbidden City, Palace Museum,….

De Verboden Stad: 04/10/2009

Ik worstel een beetje met de Verboden Stad.
Het was er geweldig, begrijp me niet verkeerd.
Maar ik heb er erg veel foto’s gemaakt.
En hoe presenteer ik die nu op mijn web log.
Het antwoord heb ik nog niet.

Ik begin in ieder geval met het heel korte
geschreven verslag dat ik op 4 oktober rond half drie in de middag,
in de Verboden Stad en later op de middag in mijn hotel heb opgeschreven.

Om 08:00 uur ben ik vertrokken vanuit mijn hotel.
Heb in de straat geld gepind en ben dan direct naar De Verboden Stad gegaan.
Om 09:15 uur koop ik een kaartje, maar dan ben ik al in het complex.
Het is nu 14:30 uur.
Ik ben nu aan de achterkant van het paleis
(bij Shenwu (Spiritual Valour) Gate).
In mijn redenering ligt de voorkant van de Verboden Stad
aan het Tiananmen Square.
Ik ben langs de linkerkant door het complex gelopen.
Nu ga ik via de rechterkant terug.
16:45 uur. Ik ben net het paleis uitgeraakt.
Ze sloten de poorten achter me dicht.
Ik schrijf steeds paleis maar het is een echte stad.
Toeval wil dat ik de East Prosperity Gate uitgelopen ben.
Daar is wel mijn hotel.
Dus daar geniet ik nu van het uitzicht op alle mensen die nog verder
naar hun hotel of huis gaan en van een glas drinken.

Van een bezoek aan de gallerie met de naam 789
is dan ook niets gekomen.
Zal moeten wachten tot een volgend bezoek.

In Beijing koop ik later een boek met veel foto’s over de Verboden Stad.
Het boek heet ‘The Palace Museum’, edited by the Palace Museum,
Uitgegeven door ‘The Forbidden City Publishing House’.
De volgende foto’s heb ik van het boek gemaakt.
Het geeft een eerste indruk van het enorme complex.

De foto’s beslaan twee pagina’s en dat kun je zien aan de foto’s.

Een van de keizerlijke tronen in de Verboden Stad. Palace of Heavenly Purity.

Er loops een rivier door de Verboden Stad en op een van de grotere pleinen zijn daar een aantal bruggen: Inner Golden River Bridges and the Gate of Supreme Harmony.

Er is veel keramiek te zien in de Verboden Stad. Niet alleen in de vorm van gebruiksvoorwerpen als borden en kommetjes maar ook in de vorm van grote tegeltableaux. Hier: Nine dragon screen het Negen-drakentableau. Liulong Bi.

Bij de kunstvoorwerpen zit ook deze uitklapfoto: Han Huang, Five Oxen (Vijf ossen). Huang leefde van 723 tot 787 tijdens de Tang dynastie.

Deze foto geeft een idee van de structuur van de Verboden Stad. De centrale as wordt gevormd door de grote officiele hallen en poorten. Aan weerszijde grote aantallen kleinere gebouwen, vaak paleizen van de keizerlijke familie met ieder een binnenplaats en een gangenstelsel dat de paleizen verbindt.

Hall of Supreme Harmony in de sneeuw.

Het bovenste boek van deze stapel is het boek waar deze foto’s uit komen.

 

China reisverslag / travelogue 16

Posted on by

The Sacred Way: 03/10/2009

Na de lunch gaan we naar de Ming tombs.
Maar voor je daar aankomt, kun je langs de Sacred Way gaan.

De graven van de Mingkeizers liggen verspreid in een natuurlijk
gevormde kom in de heuvels.

Verspreid tussen en tegen de heuvels liggen de Ming graven.
Ieder ‘graf’ is in feite een grafcomplex bestaande uit poorten,
tempels, altaren, een grafheuvel, ondergrondse grafruimtes,
een ommuring, paden en wegen, torens enz.

Die ‘kom’ in de heuvels heeft een natuurlijke bescherming: de heuvels zelf.
De natuurlijke ingang is op een plaats waar geen heuvel is.
Daar staat een soort poortgebouw en er is een muur gebouwd
tussen de heuvels in.
Dit was een te bewaken gebied.

Naar het poortgebouw loopt een weg: de Sacred Way (Heilige weg).
Aan beide zijde van de weg staan meer dan levensgrootte beelden.
Nog voor je op de Sacred Way komt staat er een grote poort.

Hier zie je een schematisch voorstelling van de ‘kom’ met de Minggraven. Bij de witte pijl, links achteraan, bevindt zich ‘Dingling’ (Tomb of Stability, Tombe van de stabiliteit), een van de Minggraven. Dit graf is open voor het publiek.

Anders dan bijvoorbeeld in de Vallei der Koningen (Luxor, Egypte)
zijn de keizers niet opgegraven.
De graven zijn, op een na, nog volledig intact.

Dezelfde afbeelding maar dan nu wat ingezoomd op het begin van de Sacred Way.

Linksonder begint de route naar de graven met een grote poort.
Even verderop gevolgd door een poortgebouw.
Van het poortgebouw lopen aan weerszijde muren naar de heuvels toe.
Daarachter het zogenaamde Stele paviljoen.
Daar staat een enorme stenen schildpad met op zijn rug een pilaar
met een tekst ter ere van de keizer die hier begon met bouwen
en die ook de Verboden Stad bouwde: de Yongle keizer.
Daarachter begint de Sacred Way met aan beide kanten de beelden.

Voorkant kaartje.

Achterkant.

Het Stele paviljoen zoals het te zien is in een toeristische gids: The Ming Tombs.

Bij de Sacred Way aangekomen staan er borden die uitleggen wat er te zien zal zijn.

Alle beelden worden opgesomd.

Het Stele paviljoen.

Detail van de opsomming van de beelden.

Het Stele paviljoen is een gebouw dat een enorme massieve indruk maakt en een dubbel dak heeft.

Mooie schilderingen.

Stele paviljoen.

Vertaling van de tekst:

Stele pavilion of the divine merits and sacred virtue of Changling

Stelepaviljoen van de goddelijke verdiensten
en heilige waarden van Changling
(Changling is de naam van de tombe van de Yongle keizer)

Het gebouw is aangelegd in het tiende jaar (1435)
van de regering van Keizer Xuande. Ming dynastie.
Tijdens de reparaties die tijdens het 50ste tot 52ste jaar (1785 – 1787)
van de regering van keizer Qianlong werd het originele houten gebouw
vervangen door een stenen gebouw omdat het dak was ingestort.
In het paviljoen staat een stele.
De tekst op de voorkant is opgesteld door keizer Zhu Gaochi
en gegraveerd door de kalligraaf Cheng Nanyun.
Deze tekst van 3000 woorden verteld over de prestaties
van Keizer Zhu Di die begraven ligt in de Changling tombe.
De tekst op de achterkant en de zijkanten
bestaan uit gedichten van Keizer Qianlong en Keizer Jiaqing.
Een pilaar ter versiering, gehakt uit wit marmer,
staat bij iedere hoek van het paviljoen.
Deze pilaren worden Huabiao genoemd.

De schildpad en de stele op zijn (haar?) rug.

Er werd me uitgelegd dat de keuze voor een schildpad niet toevallig is: een schildpad is langzaam en wordt heel oud. Dat kun je uitleggen als bestendig, constant, eeuwig, standvastig, trouw, betrouwbaar, onwankelbaar, wijs. Bovendien is de schildpad een van de vier hemelse dieren.

Huabiao.

Het begin van de heilige weg.

Kameel.

Olifant.

En nog een.

Fabeldier: Qilin.

Een aantal dieren zijn in een knielende en een staande houding afgebeeld.

Het paard.

Ook staan er militairen, hoge ambtenaren en geleerden afgebeeld.

Pasfoto 1.

Dit is een mooie foto uit de toeristische gids die ik bij de Ming tombs heb gekocht.

Aan het einde van de weg kom je bij de Dragon and Phoenix Gate. De poort van de Draak en de Feniks. De draak is het symbool van de keizer, de feniks van de keizerin. De officiele naam is de Lingxing gate.

Lingxing Gate.

Lingxing Gate.

Vertaling van dit bord:

De Draak en Feniks-poort.

In oude tijden symboliseerde deze poort de adel van het keizerlijk systeem.
In plaats van het woord ‘adel’ kun je denk ik ook wel
het Nederlandse woord ‘nobelheid’ lezen.
De poort werd in de gewone omgang ‘De poort van de hemel’ genoemd.
Dit type ‘gebouw’ kom je meestal tegen
in belangrijke architectonische complexen zoals voormalige keizerlijke paleizen,
tempels en mausoleums om verering te tonen.

Eenmaal door de poort kom je bij een toeristische markt. In China hoef je geen zorgen te hebben dat mensen opdringering zijn om je iets aan te praten. Ieder blijft in zijn kraam, achter de koopwaar en probeert dan je dingen te verkopen.

Maar als ik er ben is het niet druk. De handelaars zitten rustig te kaarten.

 

Kreta 2009

Posted on by

Tijdens je vakantie op Kreta of Rhodos realiseer je
niet altijd wat een enorme geschiedenis
deze eilanden achter zich hebben.
Ik werd daar nog eens op gewezen toen ik gisteravond
een passage las uit de Ilias van Homerus.
Ik ben niet dat hele boek aan het lezen maar ik lees het
meest recente boek van Umberto Eco
en daarin wordt dit werk geciteerd.
In de Ilias wordt een enorme opsomming (lijst) opgenomen
met legeraanvoerders, het aantal schepen,
de afkomst van de bemanning enz.




Umberto Eco, De Betovering van lijsten, Vertigine della lista.



Ik lees dit prachtige boek in het Nederlands
en over de Griekse eilanden staat er dan:

Roemrijke speerheld Idomeneus leidde het volk der Kretenzers
zij die het stevig ommuurde Gortyna en Knossos bewoonden,
Lyktos, Miletos en schitterend krijtwit liggend Lykastos,
Faistos en Rhytion, prachtig gelegen, welvarende steden
en de bevolking der honderd andere steden van Kreta.
…
Herakles’ grote en dappere zoon Tiepolemos leidde een
negental schepen uit Rhodos, bemand met dappere strijders,
zij die verspreid over Rhodos een drietal steden bewoonden:
Lindos en Lalysos en ’t schitterend krijtwit Kameiros.
Homerus, Ilias, boek 2, versen 455 – 760.

Boek 2 is de opsomming van de krijgsmachten in de Trojaanse oorlog,
een heel oud vpprbeeld van een lijst.

Edward VII

Posted on by

Op dit moment bekijk ik een BBC-serie uit 1975 over Edward VII.
Een typisch BBC-drama, daar waar ze zo bekend om zijn.
Zeker het genre kostuumdrama beheersen ze.

Wie is Edward VII?
Wikipedia biedt uitkomst:

Eduard VII (Engels: Albert Edward) (Londen, 9 november 1841 xe2x80x93 aldaar, 6 mei 1910) was koning van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannixc3xab en Ierland en keizer van India vanaf 22 januari 1901 tot zijn dood op 6 mei 1910. Hij was de eerste vorst uit het huis Saksen-Coburg en Gotha die over het Verenigd Koninkrijk regeerde. Ook zijn zoon, koning George V, behoorde tot het huis Saksen-Coburg en Gotha maar tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de naam door George V veranderd in het Brits klinkende huis Windsor.

Voordat hij de troon besteeg hield Eduard de titel Prince of Wales en was hij erfgenaam van de Britse troon. Hij was degene die de titel Prince of Wales het langst hield in de geschiedenis van Groot-Brittannixc3xab. Tijdens de lange periode dat zijn moeder, koningin Victoria, weduwe was, werd Eduard buiten de staatszaken gehouden en mocht hij zich niet bemoeien met de politiek. Hij hield zich deze periode veel met zichzelf bezig, met zijn vele minnaressen, de mode en zijn familie.

De periode waarin Eduard regeerde stond in het Verenigd Koninkrijk bekend als het Edwardiaans tijdperk (Edwardian period), de opvolger van de beroemde Victoriaanse periode. Het was het begin van een nieuwe eeuw en van vele veranderingen in de technologie, het sociale leven, de opkomst van de luchtvaart en het steeds populairder worden van het socialisme. Ook werd op 27 februari 1900 de Labour Party opgericht. Eduard speelde een rol in de modernisering van de in Groot-Brittannixc3xab beroemde home fleet, een onderdeel van de Britse Royal Navy. De home fleet beschermde de Britse territoriale wateren. Hij was ook verantwoordelijk voor de reorganisatie van het Britse leger na de Tweede Boerenoorlog die zich afspeelde in Zuid-Afrika, dat toen onderdeel was het Britse Rijk. Ook al deed Eduard er alles aan om de relaties tussen landen op het Europese continent te verbeteren, vooral de relatie tussen Groot-Brittannixc3xab en Frankrijk, waar hij de bijnaam “Peacemaker” voor kreeg, toch kon hij niet voorkomen dat in 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Dit was dan wel tijdens de regering van zijn zoon, maar dat er een grote oorlog aan kwam, dat was tijdens de regering van Eduard VII al wel zichtbaar.






Edward VII, BBC-serie.




Versailles

Posted on by

Een vriend van me bracht een cadeau mee
van zijn weekend in Parijs.
Ik kreeg een boek over Versailles.
Het fantastische paleis waar Lodewijk XIV zijn hof hield en
na hem nog vele koningen en presidenten verbleven
of feesten gaven.
Ik heb dit boek gelezen en wil een paar afbeeldingen met jullie delen.
Allereerst de kaft van het boek.




De omslag van de gids over het paleiscomplex Versailles.


Dat is wellicht het belangrijkste feit dat ik uit deze gids heb gehaald:
Versailles is een complex van 1 enorm groot paleis, een tuin,
of liever, vele, grotere en kleinere tuinen bij elkaar,
een paar kleinere paleizen, veel waterwerken en een pastoraal landschap.




Slaapkamer ingericht zoals het was in de tijd van Marie-Antoinette 1755 – 1793.


Of je het paleis wel of niet gezien hebt maakt niet zo veel uit.
Iedereen kent de verhalen van de enorme rijkdom van Lodewijk XIV
en de hofhoudingen die op hem volgden.
Hierboven een voorbeeld van een slaapkamer.

Ik ben er zelf een keer geweest.
Maar toen volgde ik nog een opleiding
dus het is meer dan 25 jaar geleden.
Het was op een dagtrip naar Parijs. Dus naast Versailles
stonden nog vele andere bezienswaardigheden op het programma.
Onze tocht was die dag beperkt tot het hoofdpaleis.




Jean-Baptiste de Champaigne, Mercurius op zijn strijdwagen.


Het is niet alleen het gebouw dat fantastisch is.
De kunst in de vorm van beeldhouwwerk, schilderijen,
plafond- en muurschilderingen, gebruiksvoorwerpen als stoelen,
tafels, bureaus, vazen, enzovoorts, enzovoorts.

Jean-Baptiste de Champaigne is een schilder/decorateur.
Zijn bekendste werk is wel de afbeelding hierboven.
Zijn oom was Philippe de Champaigne die zeer geliefd was
in de hogere kringen. Zo schilderde hij 11 keer een portret
van Kardinaal Richelieu.




Versailles, de spiegelzaal.





Le Hongre, de Seine.


xc3x89tienne Le Hongre was een Franse beeldhouwer.




Pastoraal gebied voor de koningin.


Onderdeel van het complex zijn naast al die paleizen
ook een paar gebouwen en gebouwtjes die een heel landelijke indruk geven.
Het gaat om een klein dorpje met 12 gebouwen en een kunstmatig meer.
Er was een huis voor de koningin, een biljarthuis, een melkerij, een watermolen,
en een boerderij met schuur en een boter- en kaasmakerij.
Niet al deze gebouwen bestaan meer maar een paar zijn er nog.
Dit was een plaats waar de koninklijke familie
zich kon terug trekken uit de drukte van het hofleven.


Ik moet er toch nog eens heen.

Archeologische top 10 van 2009

Posted on by

Het Archaeological Institute of America benoemd ieder jaar
een top 10 van nieuwe archeologische ontdekkingen.
Ik ben door hun lijst heen gegaan.
Natuurlijk is zoxe2x80x99n lijst heel subjectief.
Daarom kan ik er eenvoudig een eigen lijst van maken.
Met foto’s.
De meest spectaculaire en interessante in de top 10 zijn volgens mij
(in willekeurige volgorde):

Popol Vuh-relief in Guatamala.

In Guatamala, in El Mirador, zijn twee grote relixc3xabfs gevonden
die dateren uit ongeveer 300 voor Christus.
Beide zijn 8 meter lang en bevinden zich boven elkaar.
De twee relixc3xabfs tonen scxc3xa8nes uit de Popol Vuh,
door sommige de Maya-bijbel genoemd.
Voor het eerst zijn er nu afbeeldingen van de twee hoofdpersonen
uit dit oeroude verhaal.
De helden tweeling staan op het ene relixc3xabf
afgebeeld omgeven door monsters en boven hen een gevleugelde godheid.
Op het andere relixc3xabf is de Maya maisgod te zien,
omgeven door een kronkelende slang.

De hoofdarcheoloog is Richard Hansen.





Hunahpu en Ixabalanque op het Popol Vuh-relief.




Moche-graf ontdenkt in Peru.

Het graf bevat een houten sarcofaag met het skelet van een man
met zijn xe2x80x98schattenxe2x80x99: 14 gouden kronen en maskers,
sieraden gemaakt van kostbare kralen, zilver en goud.

Archeologen: Steve Bourget en Bruno Alva Meneses.




Masker van de heer van Moche.



















Tombe van priesteres gevonden in Eleutherna op Kreta.

Een graf is ontdekt met meerdere vrouwen.
Ze waren vergezeld van hun juwelen.
Waarschijnlijk gaat het om twee volwassenen,
twee priesteressen.
De tombe is zoxe2x80x99n 2900 jaar oud.

Hoofdarcheoloog: Nikos Stambolidis.




Oorbel?.




Angelsaksische schat gevonden met metaaldetector.

Er is in Engeland, in Staffordshire een schat gevonden
met ongeveer 1500 voorwerpen.
De voorwerpen stammen uit de 7e eeuw van onze jaartelling.

De vinder is Terry Herbert.




Deel van een helm.





Gouden vis en adelaar.





Gouden plakaat met vervlochten armen..





Gouden band met Latijnse spreuk: Rise op o Lord and may thy enemies be dispersed and those who hate thee be driven from the face.





Deel van een hanvat van een zwaard of dolk.





Knoop.





Deel van het handvat dat de hand beschermt tegen de degen van de aanvaller.




Op zoek naar het moderne China

Posted on by

Heel wat jaren geleden heb ik dit boek gekregen/gekocht.
Het is een boek dat de moderne geschiedenis van China beschrijft.
Het boek is in 1990 verschenen onder de titel The search for modern China.
Het is geschreven door Jonathan Spence.
Deze meneer wordt op het internet door verschillende bronnen
aangeduid als een van de grootste sinologen van onze tijd.
Ik heb het boek al een keer gelezen en ben van plan
een gedeelte opnieuw te lezen:
de hoofdstukken 14 en 15 van deel III.
Hoofdstuk 14 als inleiding en om hoofdstuk 15 is het mij
eigenlijk te doen.
Daarin komt aan de orde de rol van Japan in China en met name
het zogenaamde Mukden-incident.
Al in 1905 zet Japan voet aan de grond in China.
Eerst door een pacht overeenkomst.
Later door de gebieden van de pachtovereenkomst militair te bezetten.
De Japanse overheid stimuleerden de migratie van Japanners
naar het vaste land van China.
Op 4 juni 1928 wordt door een groep Japanse militairen
door een bomaanslag op een trein, Zhang Zuolin vermoord.
Zhang Zuolin was een van de krijgsheren die,
na het einde van het Chinese keizerrijk,
de macht had in Mantsjoerije.
De spaningen stijden, Chiang Kai-shek wordt steeds belangrijker
als leider van Nationalistisch China en op 18 september 1931,
wordt een spoorlijn opgeblazen.
De Japanners geven de Chinezen de schuld en rukken op om
hun belangen veilig te stellen.
Maart 1932 is dan heel Mantsjoerije in Japanse handen en
wordt de staat Manshxc5xabkoku in het leven geroepen.

Wikipedia beschrijft de gebeurtenissen van 18 september 1931
als volgt:

de militaire actie die ondernomen werd door het Japanse Kantxc5x8d-leger (xe9x96xa2xe6x9dxb1xe8xbbx8d,Kantxc5x8dgun) in de nacht van 18 september 1931. Het begrip omvat echter veel meer dan dit alleen. Het Mantsjoerije-incident staat symbool voor de gehele politiek die Japan heeft doorgevoerd in Mantsjoerije, vanaf het ontwikkelen van het Kantxc5x8d-pachtgebied (xe9x96xa2xe6x9dxb1) tot en met het oprichten van de onafhankelijke staat Manshxc5xabkoku (xe6xbax80xe5xb7x9exe5x9bxbd). Het Mantsjoerije-incident is een cruciale factor in de ontwikkeling van militarisme en imperialisme in Japan.






Jonathan Spence, Op zoek naar het moderne China/The search for modern China.



Aanleiding voor mijn interesse in deze episode
van de Chinese geschiedenis is dat ik onlangs in Shenyang
in het museum ben geweest dat speciaal is gebouwd
ter herdenking van en herinnering aan 18 september 1931.




Jonathan Spence, Op zoek naar het moderne China, Index.





Troepenbewegingen rond het Mukden-incident, 18 september 1931.



Het museum dat ik in Shenyang bezocht
is een combinatie van een museum en een herinneringsmonument
voor die mensen die omgekomen zijn als gevolg van de
Japanse bezetting van China en speciaal van dit deel van Noord-China
dat vroeger Mantsjoerije heette.




Het monument voor 18 september 1931.





Het eigenlijke museumgebouw.





Herdenkingshal bij binnenkomst van het museum.