Foto van de dag: infinity pool capuchino
Categorie archief: Foto’s van de razende reporter
Gast bij de brievenbus
Al een tijdje zit deze gast bij de brievenbus. Waarschijnlijk achtergebleven na halloween.
Foundable
Wanneer het idee zich niet laat maken, maar zich aandient
Toeval speelt een centrale rol in het denken van de DADA-kunstenaars.
Daarnaast ontwikkelden zij, vooral Marcel Duchamp, een werkwijze
die ze een ReadyMade noemden.
Duchamp wilde hiermee de nadruk verschuiven naar het idee
achter het kunstwerk,
niet op het ambacht of de schoonheid.
Zijn bekendste ReadyMade, Fountain, dateert uit 1917.
Daarvoor nam hij een urinoir, voorzag het van een pseudoniem
en presenteerde dat als een kunstwerk.
Het veroorzaakte opschudding in de kunstwereld.
Dat wil zeggen dat andere elementen zoals
kleur, vorm of materiaalgebruik,
nog best een rol kunnen spelen.
Maar het gaat de kunstenaar toch vooral om
het idee.
Dat idee
was er natuurlijk altijd al.
Bram de Klerck in de NRC van 16/10/2025.
Afgelopen zaterdag las ik nog een artikel in de NRC
(donderdag 16 oktober, Bram de Klerck, C14-15)
waar een poging werd gedaan om de beeldmotieven
in één specifiek werk van Fra Angelico te duiden.
Daarbij werd ook ingegaan op de ideeën achter die motieven
Wat is de betekenis van de ommuurde tuin achter de gordijnen en achter Maria?
Antwoord: de ommuurde tuin is een middeleeuws symbool van de maagdelijkheid van Maria.Waarom zien we het hoofd van de knielende heilige Cosmas zo nadrukkelijk?
Antwoord: als gezicht zien we een portret van Cosimo de Medici, de opdrachtgever.
Dus het idee was er altijd al in de kunst.
Niet iedereen zal iedere boodschap direct begrepen hebben.
Door het verloren gaan van symbolen in de tijd tussen de 15e eeuw
en nu, hebben we nu hulp nodig om de boodschap te begrijpen.
Maar ook bij hedendaagse kunst is vaak niet meteen
duidelijk wat het idee achter een werk is.
Ik zie dat als een groot probleem in de communicatie tussen
kunstenaar, zijn werk en de toeschouwer.
Vaak wordt betoogd dat de toeschouwer een actievere rol
zou moeten vervullen, in het (voor zichzelf) bepalen wat
die ervaart bij een werk.
Maar als we willen dat mensen waardering gaan ontwikkelen voor
bijvoorbeeld Cy Twombly, dan helpt het niet als kunstenaars
en curatoren zwijgen of onbegrijpelijke teksten voortbrengen.
Laat ik terugkeren naar mijn Foundable.
Bij de ReadyMade maakte Duchamp nog een keuze voor een urinoir.
Bij een Foundable ontbreekt die keuze volledig.
Het diende zich vanmorgen onverwacht aan.
Ik liep door de Molenstraat en zag het ineens.
Gelijk maakte ik een foto, en het idee om er een bericht
over te schrijven ontspon zich spontaan.
Mijn foto van een Foundable in de Molrstraat in Breda.
De vormen blijken van betekenis.
Kijk eens naar het stramien dat door de stenen en de put worden gevormd.
Van de put zien we een paar letters en cijfers, rechtsboven.
De platgelopen kauwgom, een soort van cirkel,
de witte vlek in het midden in de bovenste helft.
Dan die figuur die uit één lijn lijkt te bestaan:
een soort van letter ‘C’ in spiegelbeeld.
Het materiaal lijkt op papierwol.
Bij een Foundable is er helemaal geen vooropgezet idee.
De maker is onbekend, een collage van toevalligheden met
de gemeente die verantwoordelijk is voor de bestrating,
een toevallige kauwgom etende passant,
een persoon die verpakkingsmateriaal heeft verloren
en de wind die de papierwol er, tijdelijk, heeft weggelegd.
Vervolgens maakte ik de foto die waarschijnlijk
nu niet meer te herhalen valt.
Een Foundable.
Als er al een idee of bedoeling is, dan is dat
ik het een mooie vorm en een mooie compositie vond.
Maar verder niet.
Een trosje avonturen
Misschien vind je het “flauw”.
Maar ik kan me nog herinneren dat we op de lagere school
de tekst
‘een trosje yoghurt’
erg leuk vonden. We lagen dubbel.
Deze tekst was het antwoord op een vraag
waarin kleur en plaats
een rol spelen.
Iets als:
het is wit
en het hangt in een boom.
Je weet het antwoord al, vermoed ik.
We vonden het erg leuk: het ding kan niet bestaan.
Yoghurt houdt zich niet op in trossen.
Maar in de taal kon het wel.
Daarom gebruik ik het heel soms als titel.
Misschien vind je het flauw.
Maar ik kan me nog herinneren dat we op de lagere school
de tekst ‘een trosje yoghurt’ erg leuk vonden.
Deze tekst was hetr antwoord op een vraag waarin kleur
en plaats een rol spelen.
Iets als: het is wit en het hangt in een boom.
Het antwoord ken je intussen al.
We vonden het erg leuk: het voorwerp kan niet bestaan.
Yoghurt houdt zich niet op in trossen.
Maar in de taal kon het wel.
Daarom gebruik ik het heel soms als titel.
Misschien vind je het flauw.
Maar ik kan me nog herinneren dat we op de lagere school
de tekst ‘een trosje yoghurt’ erg leuk vonden.
Deze tekst was hetr antwoord op een vraag waarin kleur
en plaats een rol spelen.
Iets als: het is wit en het hangt in een boom.
Het antwoord ken je intussen al.
We vonden het erg leuk: het voorwerp kan niet bestaan.
Yoghurt houdt zich niet op in trossen.
Maar in de taal kon het wel.
Daarom gebruik ik het heel soms als titel.
Wanneer de beelden zich niet laten vangen.
Afgelopen dagen maakte ik een paar foto’s die niets met elkaar
te maken hebben, behalve dan dat ik de maker ben.
Een trosje avonturen, dus.
Pizza van de week: tomaat, burrata (achteraf pas toevoegen!) en chorizo.
Deze bloeiende plant zet stug door. Hij staat in een perk aan de Nieuweweg of Markendaalseweg (zo je wilt) in Breda.
Er is een boom afgezaagd aan de Nieuwe Prinsenkade. Met een schroef is er een kaartje op bevestigd met een QR-code voor extra info. Dit zag ik niet eerder. Leuke service van de Gemeente Breda.
Breda kijkt uit naar de feestdagen. De Haven van Breda.
Gisterochtend
Breda, de kop van de Haagdijk vanuit het centrum. Met vuilniswagen.
Nieuweweg, raam-in-raam.
Klaprozen.
Ginnekenstraat.
Voormalig Stadhuis.
Nerven dragen vorm, bewaren kleur, vervoeren betekenis
Plantenchemie in het Begijnhof door Mandy den Elzen
Het eerste blad dat ik gefotografeerd heb lijkt op een engel
in vlucht, die op je af komt, met een opvallend groot hoofd,
alsof het ons iets wil zeggen.
Voor de meeste kijkers is dit natuurlijk gewoon een blaadje…..
‘Gewoon’? Nee, helemaal niet gewoon.
Mandy den Elzen heeft gedurende twee jaar het Begijnhof in Breda
bezocht om er bladeren van planten te oogsten en die voor ons
te conserveren en zichtbaar te maken.
Ze maakte 80 platte houten kistjes en verfde die zachtgroen.
Deze cassettes bevatten ieder een beschrijving en een zorgvuldig
geconserveerd blad. De bladen zijn prachtig, ze zijn compleet,
heel, zorgvuldig uitgelegd en hebben hun kleuren behouden.
De beschrijving begint met de Latijnse naam
gevolgd door de Nederlandse naam.
Het geeft details van het moment van vinden, de verzamelaar
en de plaats van de vondst.
Daarna volgt een opsomming van actieve stoffen
met als afsluiting het historisch gebruik.
Dat laatste riep bij mij de vraag op hoe de
hedendaagse wetenschap daartegenover staat.
Eten wij ook bosaardbeien tegen diarree of zetten
we thee van de bladeren als ontstekingsremmer?
Of bleken deze historische adviezen toch minder bruikbaar?
Sommige plantennamen klinken alsof ze al een verhaal in
zich dragen. Bloedwortel, Bloedzuring, Zilverschoon.
Het zijn woorden die klinken als formules, als echo’s van
volksgeneeskunde en botanische poëzie.
Ze roepen beelden op van kleuren, genezing en schoonheid.
Zo is plantenkennis onvermijdelijk ook mensenkennis.
Juist deze sprekende namen sluiten prachtig aan bij het thema
van de Bredase Maand van de Geschiedenis: Natuurlijk.
Naast het bladerarchief is ook een zadenarchief samengesteld.
Twee reeksen kleine flesjes staan er. Ze tonen in elk flesje
een zaadje, als een belofte in glas.
Dat moet ik bij mijn volgend bezoek nog eens langer bij stilstaan.
Bij de zaden stonden en lagen volgens mij ook enkele glazen flesjes
die in Breda zijn opgegraven. Daar is de archeologische
dienst vast verantwoordelijk voor.
De cassettes en belangrijker nog de bladeren en hun
toelichtingen zijn te zien in de tentoonstelling
‘Plantenchemie in het Begijnhof’.
De tentoonstelling loopt gedurende de maand oktober
in het kader van de Bredase maand van de geschiedenis
die als thema ‘Natuurlijk’ heeft.
Bezoek haar, want de verzameling bladeren zijn een genot
voor het oog.
Bosaardbei of Fragaria vesca.
Vaste Lupine of Lupinus polyphyllus.
Zilverschoon of Pontentilla anserina.
Bloedzuring of Rumex sanguineus.
Bloedwortel of Sanguinaria canadensis.
Oost-Indische Kers of Tropaeolum majus.
Geen ogen, toch gezien
De schaduw van het licht
Grijs-Groene Kat
Niet zwart,
maar grijs met een zweem van groen,
alsof hij het mos heeft geleend
om zijn vacht te kleuren.Hij liep langs beton,
waar schaduwen scherp zijn
en stilte klinkt als steen.Later lag hij op gras,
alsof hij wist
dat zachtheid niet in kleur zit
maar in rust.Geen mysterie,
maar een fluistering van alledaags wonder —
een kat die niet absorbeert,
maar weerspiegelt
wat jij zag
toen je keek.
Spoiler:
Een liefhebber van katten ben ik niet.
Maar toch maakte ik eerder deze week deze twee foto’s
van een kat vanuit mijn slaapkamerraam.
Ik wilde er, als een soort van grap, een blogbericht bij schrijven.
Iets in de trend van:
‘als je veel bezoekers op je blog wilt hebben,
plaats je foto’s van katten’.
Vanochtend luisterde ik naar de podcast van Adriaan van Dis waarin
hij een in het Nederlands vertaald (Gerard Kessels) gedicht voorlas
van Rainer Maria Rilke: Schwarze Katze.
Van Dis bij wijze van toelichting:
‘als je heel lang in zwart kijkt, dan zie je niks meer’.
Rilke in vertaling:
‘zelfs een spook heeft nog een plek
waar zich je blik aan stoot
en klank laat horen.
Maar in die zo donker zwarte vacht
raakt je allersterkste blik verloren…’
Toen moest ik aan de ene kant denken aan de foto’s
die ik maakte van de kat, maar aan de andere kant
aan het werk op de tentoonstelling Human Nature
van Anish Kapoor met de naam Void (1992, glasvezel, pigment).
Die rode ‘kijkdoos’ laat je ervaren dat wanneer je
in een kleur kijkt, je het kunt ervaren als een peilloze diepte.
Het wordt letterlijk zwart voor je ogen, je kunt geen diepte
meer schatten. Je ervaart het niets.
Goede kunst, dichtkunst of anders, kan je laten ervaren
wat we niet kunnen verklaren, wat er niet is.
Terwijl het werk van Rembrandt, ook heel goede kunst,
juist ook, zo goed mogelijk, je laat ervaren wat er wel is.
Zelfs zo goed, dat het lijkt alsof je het kunt aanraken.
Wat ik zo leuk vind zijn de associaties die je kunt maken
en die zaken met elkaar in verband kunnen brengen die
op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben en
die soms, op het moment dat je er mee bezig bent, die
associaties nog lang niet onthullen.
Intrigerend is waarom nu juist deze associaties wel gemaakt
worden en waarom niet de associatie kattenoor – mensenoor,
of staart – staartloos, of…..
Wat begon als een ironisch blogidee
— kattenfoto’s voor de statistieken —
eindigde in een kleine reis langs poëzie, kunst en het onzichtbare.
Een kat die niet zwart is, maar grijs met een zweem van groen.
Een gedicht dat niet uitlegt, maar laat verdwijnen.
Een kunstwerk dat geen vorm toont, maar leegte.
En ergens daartussen: het plezier van associaties
die zich niet laten sturen.
Waarom deze verbanden en niet andere?
Waarom Rilke en Kapoor, en niet kattenoor versus mensenoor?
Misschien omdat betekenis zich soms niet laat kiezen.
Ze kiest soms jou.
Verfplanten of Planten verven?
Eerlijk gezegd ben ik geen kenner van bloemen en planten.
Maar als ik dan in Tilburg bij het TextielMuseum een tuin
met verfplanten zie, kan ik het niet laten daar rond te kijken.
Dat je met planten verf kunt maken trekt me gewoon.
Natuurlijk stonden de meeste planten niet meer in bloei.
De zomer loopt op het eind al zou je dat niet zeggen met
de temperatuur van vandaag.
Mansoor of Asarum europaeum.
Soms ook te zien op de weekmarkt: dahlia.
Kattenstaartamarant of Amaranthus caudatus.
Met deze erg korte serie zou het bericht wel erg kort worden.
Maar vanochtend maakte in terug in Breda nog twee foto’s.
Ruim voor 08:00 was het nog fris maar de zon scheen al behoorlijk en voelde al meteen warm aan. Hier schijnt de zon op een boom in de Cingelstraat. Mooie, warme kleurtonen.
Deze bloem zag ik langs de Verlengde Mark ter hoogte van de Markendaalseweg. Groot kaasjeskruid.
Tilburg en toch mooie foto’s?
Vandaag was ik in Tilburg (en ja de trein naar Breda ging wederom
uren niet).
Als ik zou zeggen dat Tilburg de mooiste stad van Nederland is,
dan zou ik liegen. Maar je kunt er toch best mooie foto’s maken.
Tilburg, Stedekestraat.
Cooperatieve Tilburgsche Melkinrichting en Zuivelfabriek,
Tilburg, Leo XIII straat, 51A.
Tja Ling, Een ode aan hen die van heinde en verre zijn gekomen, 2023.
De vreemde dingen die je zoal op zondag doet
Als de Parodia Magnifica is uitgebloeid kun je na verloop van tijd het restant van de knop zo uit je cactus pakken.
Als de cactus buiten staat, zoals bij mij, dan kun je na een regenachtige periode het overtollige regenwater uit de pot laten weglopen.
Een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt
Afgelopen week zag ik er een.
Niet een monnik, die zijn nog zeldzamer dan een
zonnebloem in ons straatbeld.
Let eens op het prachtige kleurverloop: in de bloembladeren
van donker- naar lichtgeel (of omgekeerd) en van groen
in het centrum naar geel.
Fantastisch!
FABULOUS Dordt
Het maken van foto’s in Dordrecht is een feest.
Iedere foto vertelt een verhaal, je kunt bij iedere foto
een verhaal vertellen of verzinnen of je leest hier op mijn
blog een verhaal bij de foto’s.
Veel kijkplezier!
De eerste foto is niet in Dordrecht gemaakt maar onderweg, nog in Breda. Wat zie je hier……? Is het een bruine vlinder of is het iets anders….? Verzin er maar een eigen verhaal bij.
Terwijl ik in Dordrecht door een straatje liep zag ik in een etalage van een boekhandel plots dit boek liggen. Toeval bestaat niet. Eerder besprak ik een margeuitgave met de titel ‘Nescio’. In de artikelen in het boek worden Japie en Bavink regelmatig aangehaald. En dan ligt hier: ‘Japi en Bavink en de doorbraak van de moderne kunst’.
Een beer in een bootje op een gedenksteen uit 1949 voor de Nederlandse Scheepsverband maatschappij ‘Haar arbeid’. Weinig over bekend in publieke bronnen. Dus ik hoor het graag als je iets hiervan weet.
Ik zou die schoorsteen weghalen….
Gebouwd in 1646 door wolwever Philips opde Beeck.
In de 18e eeuw woonde dominee François Valentijn er,
bekend van zijn reizen met de VOC.
Hij beweerde op Ambon een zeemeermin te hebben gezien
en versierde de salon met schelpen.
De naam “De Meerminnen” werd pas in 1980 aan het huis gegeven.
De voorgevel dateert uit 1740 en bevat witte stenen beeldhouwwerken
die lijken op zeemeerminnen, maar het zijn eigenlijk kariatiden:
vrouwenfiguren die als pilaren dienen.
Het tableau op de stadspoort: de Groothoofdspoort in Dordrecht.
Het tableau boven de poort van de Groothoofdspoort in Dordrecht toont
de Maagd van Dordrecht, omringd door zestien stadswapens die
verwijzen naar steden die historisch verbonden zijn met Dordrecht en
de vroegste fase van de Nederlandse Opstand in de 16e eeuw.
Symboliek van het tableau
De Maagd van Dordrecht verbeeldt de stad als beschermer van vrijheid,
verdraagzaamheid en stedelijke autonomie.
De omliggende wapens verwijzen naar steden die in de 16e eeuw
een rol speelden in de beginnende Nederlandse Opstand,
en symboliseren een bredere verbondenheid tussen deze steden.
De tuin waarin ze zit, omringd door stadsmuren, suggereert veiligheid
en rust te midden van politieke turbulentie — een soort
‘hortus conclusus’ voor de idealen van vrijheid.
Onder het tableau zijn twee zinnen te lezen in Latijn:
Pax civium et concordia tutissime urbem muniunt
“De vrede en eendracht van de burgers versterken de stad het veiligst”
en
Custos esto mihi Deus Jehova
“Laat God Jehova mijn beschermer zijn”
Maar er is nog een tweede boodschap in de laatste zin.
Als je de letters optelt die ook een Romeins cijfer zijn
dan vindt je 1618:
Maar er zit nóg een laag in: het is ook een chronogram. Als je de Romeinse cijfers in de zin optelt (C, V, M, I, I, D, V, I, V), kom je uit op 1618—het jaar waarin de poort zijn huidige vorm kreeg
Het volgende plaatje verklaart het nog eens:
Gezichten in Dordrecht
Vandaag was ik in Dordrecht waar het veel minder druk was
dan wat ik verwachtte. Dat was enorm prettig.
Tijdens mijn wandeling fotografeerde ik wat gezichten,
van beroemde mensen maar ook van onbekenden.
Dordrecht, Gebroeders de Witt.
Carel de Nerée, portret in potlood.
Georges Remi / Hergé, Kuifje.
Parodia Magnifica
Vanwege de verwachte regen staat de cactus nu binnen, achter het raam, met behulp van de prikmal.
De laatste foto is van vanochtend.
La Vita è Gustosa zoals Fernand Léger hem had kunnen maken
Het kostte me erg veel tijd, gisteravond en vandaag, om
tot een in mijn ogen goede oplossing te komen met Copilot.
Daarom heb ik de laatste stappen zelf gedaan met Paintshop Pro.
Dit is het resultaat.
Eindelijk kan je het dan hebben over de zaken waar het over moet gaan: is het geel te bleek, had er nog een derde kleur bij gemoeten, staan er niet te veel objecten bij de figuur, enz.
De smaak van het leven tussen een sleutel en Léger
ik heb twee foto’s gemaakt die ogenschijnlijk niets met elkaar
te maken hebben.
Een foto van een gevonden sleuteltje.
Het lijkt een goedkoop hangertje.
Op de andere staat een pizza met tomaat, chorizo en kappertjes.
Hoe breng je die twee zaken bij elkaar in één verhaal
van 100-150 woorden? Je vraagt het Copilot.
Eerste resultaat:
Lara staarde naar het sleuteltje in haar hand. Het zag eruit als niets bijzonders—een eenvoudig hangertje, waarschijnlijk verloren door iemand die het nauwelijks miste. Maar toen ze het sleutelhangertje omdraaide, viel haar oog op een kleine gravure: La Vita è Gustosa. Haar Italiaans was roestig, maar ze wist genoeg—het betekende iets als Het leven is smaakvol.
Hongerig en nieuwsgierig besloot ze het te vieren op haar favoriete manier: een pizza. Ze bestelde haar gebruikelijke—tomaat, chorizo en kappertjes—en terwijl ze een hap nam, kwam een herinnering boven. Dat sleuteltje leek precies op het hangertje dat haar grootvader haar gaf toen ze klein was. Een hanger die ooit aan een oude kast hing in zijn pizzeria. Zou het écht…? Ze glimlachte. Soms vonden verloren dingen hun weg terug. Soms, zelfs via een pizza.
Een keuze uit één is geen keuze dus vraag ik
om nog een tweede resultaat. Copilot biedt dat zelf meteen aan.
Wat vind je ervan? Wil je dat ik het aanpas?
graag het is wel erg sentimenteel
Tweede resultaat:
Tom staarde naar het kleine sleuteltje dat hij op straat had gevonden. Een goedkoop ding, waarschijnlijk van een kluisje of een dagboek. Maar wie weet—misschien was het wel de sleutel tot iets bijzonders.
In gedachten verzonken stapte hij zijn favoriete pizzeria binnen en bestelde zijn gebruikelijke: tomaat, chorizo en kappertjes. Terwijl hij wachtte, speelde hij met het sleuteltje en mompelde: “Wat als dit toegang gaf tot de ultieme geheime pizzarecepten?” Hij grijnsde bij de gedachte.
De pizzabakker zag hem en knikte naar het sleuteltje. “Ah, dat lijkt wel op het hangertje dat we aan onze geheime voorraadkamer hebben hangen,” zei hij met een knipoog. Tom trok een wenkbrauw op. “Geheime voorraadkamer?”
Hij had geen idee of de man serieus was, maar één ding wist hij zeker: hij zou nooit meer hetzelfde naar pizza kijken.
Heel erg creatief vind ik het allemaal niet.
Je ziet in beide verhalen dezelfde elementen terugkomen:
een vrouw is hoofdpersoon in verhaal 1. In 2 een man,
dan volgt een beschrijving van voorwerp 1 en het vinden,
dan volgt een overgang naar voorwerp 2,
dan volgt een beschrijving van beschrijving van 2 en
wending.
De werkelijkheid is al bijzonder genoeg.
Op donderdag ging ik naar mijn werk.
Meestal werk ik van huis uit, maar af en toe ga ik
naar kantoor. Het kost verhoudingsgewijs veel (reis)tijd
en geld. Effectief is het ook niet. Mensen besteden
veel tijd aan kletsen over voetbalwedstrijden,
de huisdieren en allerlei andere onderwerpen.
Je werk wordt daar niet beter van, wel duurder.
Maar goed, soms moet je.
Toen ik het plein overstak zag ik iets liggen tussen de
kasseien. Echt, die basaltblokken liggen bij mij voor de deur.
Eerst liep ik door. Er was genoeg maar niet te veel
tijd om de trein te halen.
Omdat ik het voorwerp, een sleuteltje, in gedachten al op
of aan een binnenkort te maken boekband zag,
raapte ik het op en stak het in mijn zak.
Na mijn werk wil ik niet te veel tijd besteden aan eten.
Ik heb bijvoorbeeld ook een blog die veel tijd vraagt.
Maar sinds kort heb ik pizzabodems ontdekt die bijna gereed zijn.
Ik hoef ze alleen te beleggen met iets en dan een paar
minuten in een oven die op temperatuur is.
Deze donderdag werd het een pizza met saus, kleine tomaatjes,
plakjes chorizo en een restantje kappertjes — simpel en snel,
precies wat ik nodig had na een lange dag.
Dat is het werkelijke verhaal rond de twee foto’s dat ik
door het avontuur met Copilot kan uitbreiden met een paar
afbeeldingen die Copilot maakte en één foto die ik vandaag
maakte.
Het sleuteltje zag er op de foto vuil uit, vond ik.
Daarom ligt het nu in water met afwasmiddel.
Intussen ben ik met Copilot afgedwaald naar afbeeldingen maken van
‘La Vita è Gustosa’. De spaghetti op de eerste poging brachten me
op het idee om te vragen om een verfijning in de stijl van Fernand Léger.
De resultaten heb ik als illustratie bij dit bericht gebruikt.
Ik ben nog niet tevreden.
De drie kleuren zijn prima maar er zijn nog steeds
te veel kleurvlakken die niet onafhankelijk van de
figuur en objecten zijn aangebracht zoals in het latere
werk van Léger het geval is. Dat vind ik nou
juist zo mooi.
De vraag om nog een versie van de afbeelding te maken
kost erg veel tijd. Terwijl Copilot aan het werk is,
denk ik bij me zelf:
“Zou Léger eerst de kleurvlakken schilderen en daarna pas
de figuren en objecten of andersom?”
In een andere sessie antwoord Copilot:
Fernand Léger stond bekend om zijn unieke benadering van kleur en vorm binnen het kubisme en later het mechanische kubisme. Zijn techniek was niet altijd uniform, maar hij had een sterke voorkeur voor het scheiden van kleur en vorm, waardoor zijn werken een dynamische en gestructureerde uitstraling kregen.
In veel van zijn schilderijen lijkt hij eerst de grote kleurvlakken te hebben aangebracht, waardoor een krachtige basis werd gelegd. Vervolgens werkte hij de figuren en objecten uit met duidelijke contouren en zwarte lijnen, waardoor ze zich scherp aftekenden tegen de achtergrond. Dit gaf zijn werk een bijna grafische kwaliteit, waarbij de vormen en kleuren afzonderlijk een sterke impact hadden.
Het duurde te lang voor een volgende versie van
‘La Vita è Gustosa’ kwam.
Ik probeer morgen opnieuw.
Drukken met de Natuur: Fluitenkruid
Er waren al veel resultaten te zien op mijn blog van de
workshop Natuurdruk bij Grafische Werkolaats RAAF.
Eén serie was aan mijn aandacht ontsnapt is die opsomming.
Vandaag vandaag een kort bericht over die serie.
De serie met Fluitenkruid (Anthriscus sylvestris) ging van donker naar licht met daartussen nog drie blaadjes die niet eerder waren gebruikt maar waarvan een kant met een beetje rode drukinkt was geverfd.
Het is een ideale plant voor deze techniek: karakteristiek en met voldoende stevigheid waardoor het beeld vertrouwd overkomt, terwijl de bloemenkroon echt in elkaar gedrukt wordt en tot bijnaa moes worden. De drukinkt is bewust niet egaal aangebracht.
Welke vind je het mooist, de donkere of de lichte?
Een uitnodiging om dieper te kijken
Een foto gemaakt in Breda. Op een stralende zondag, alleen was het onderwerp niet de blinkende façade van de binnenstad maar een spiegeling in een raam. Een uitnodiging om dieper te kijken.
Op het eerste gezicht leek het een gewone weerspiegeling—de muren, daken, schoorstenen en een klein stuk van de lucht. Maar toen Thomas stil bleef staan en zijn ogen liet dwalen over het glas, merkte hij iets op. De vormen in het raam waren meer dan een reflectie, ze waren een puzzel van verleden en heden.
Het café achter de ruit had al jaren gesloten, maar in de spiegeling leek het nog steeds te leven. Binnen zag hij vage contouren van tafels die er misschien nooit hadden gestaan, een lamp die flauw schemerde, alsof de avond pas net begon. Was het een echo van wat ooit was, of een illusie van zijn eigen herinneringen?
Zijn vingers gleden langs het kozijn. Een fragment van een affiche was nog zichtbaar achter het glas—een oude aankondiging van een voorstelling die allang voorbij was. Hij glimlachte. Alles hier, elke reflectie, elk detail, droeg een verhaal. Maar niet voor iedereen. Alleen voor degenen die de tijd namen om te kijken, om te zien wat verborgen lag tussen de lagen van het beeld.
Hij zette een stap achteruit en maakte een foto. Niet van het raam, niet van de straat, maar van het moment waarin het verleden en het heden elkaar kruisten. Een uitnodiging om dieper te kijken.
De foto is van mij.
De eerste allinea ook.
De titel en de overige tekst hebben Copilot en ik uitonderhandeld.
Magnolia
Ik was in Amsterdam….en zag de metro
De roltrappen (hier van het station Vijzelstraat) doen het altijd goed op een foto.
De laatste van de twee foto’s vind ik het best.
Argusvlinder 