Met de nadagen van WOII heeft de film eigenlijk niet zo veel te maken. Het is een drama over een echtpaar dat hun jonge kind verloren heeft en hun verdriet niet kunnen verwerken. Keira Knightley in the Aftermath.
De beelden zijn mooi gemaakt.
Maar verder schiet de film tekort.
**
Sunset van de regisseur László Nemes met het fenomenaal camerawerk van Mátyás Erdély. Van ‘Son of Saul’ was ik ondersteboven. De kleuren van Sunset zijn geweldig.
****
Twee mooie rollen gespeeld door twee goede acteurs.
Dat is zo ongeveer de samenvatting van de film ‘Can you ever forgive me?’.
De acteurs zijn:
Melissa McCarthy (in de rol van Lee Israel)
Ik kende haar wel maar weet eigenlijk niet waarvan. Ook niet nadat
ik de lijst met films op IMDB heb doorgenomen.
Richard E. Grant (in de rol van Jack Hock)
Waarschijnlijk ken ik hem van vele kleine rollen maar hier
past hij precies.
De filmposter is van een komisch moment in de film dat wel iets zegt over het karakter van de hoofdrolspelers maar niet een echt centraal element in de film vertegenwoordigt.
Een geloofwaardig beeld van de bizarre wereld van uitgeverijen,
literaire agenten, de kunsten en hun verzamelaars.
****
Willem Dafoe in de rol van Vincent van Gogh in de film At Eternity’s Gate. De regisseur is Julian Schnabel.
Op de aftiteling van de film staat dat de schilderijen
die in de film te zien zijn, het werk van Vincent,
gemaakt is door drie kunstenaars.
Twee daarvan zijn Julian Schnabel en Willem Dafoe.
Amerikanen zullen de film wel mooi vinden.
De laatste jaren van Van Gogh zijn het onderwerp van de film
en de manier van filmen (schokkerig, uit de hand, vaak
met een onscherpe onderkant van het beeld) gaat meer
over de geestestoestand van Vincent dan over zijn werk.
Willem Dafoe is een goede acteur.
***
Mary Queen of Scots: Saoirse Ronan en Margot Robbie.
De filmkrant spreekt van een feministische film, rrn
film die over de huidige maatschappij gaat, niet het verleden.
Feit is dat de mannenwereld heel duidelijk wordt gemaakt
door soms ook echt alleen maar mannen te tonen.
Zelfs de belangrijke vrouwen in de film zeggen dat ze zich gedragen als man.
Redelijke film.
Mooie beelden van Schotland (als ze daar gemaakt zijn).
De scene met de twee koninginnen is een mooie poging maar overtuigd
toch niet. Daarvoor is de dialoog te onnatuurlijk.
***
Tijdens de jaarwisseling 2017 – 2018 waren we in Cambodja en Laos.
Helemaal waar is dat niet want we hadden bovenstaande foto niet
kunnen maken in die landen. We vlogen via Bangkok in Thailand.
In Bangkok bezochten we het Grand Palace, het koninklijk paleis.
Daar werd de foto gemaakt.
Daar waren we ineens op bezoek bij de Koning van Siam.
Ik kon me zo voorstellen dat Yul Brynner dadelijk om de hoek kwam.
Wikipedia:
Yul Brynner, geboren als Joeli Borisovitsj Briner (Vladivostok, 11 juli 1920 – New York, 10 oktober 1985) was een acteur met karakteristiek kaal hoofd van Russische komaf en met het Franse burgerschap die voornamelijk bekend werd door Amerikaanse films en toneelstukken. Zijn bekendste rol is die van de koning van Siam uit The King and I. Ook was Brynner een befaamd fotograaf.
Deborah Kerr en Yul Brynner in de film The King and I (1956).
Nou ja, je moet wel je fantasie een beetje gebruiken.
The Favourite, een film van Yorgos Lanthimos, met in de belangrijkste rollen Olivia Colman, Emma Stone en Rachel Weisz.
In een voor zijn doen heel druk bezochte bioscoopzaal,
zag ik gisteren The Favourite.
Een prettig gestoorde film die het vooral van zijn uiterlijk
en fysiek vertoon moet hebben (speeksel, spugen, verlamming,
vuil, fish eye effecten, prachtige kostuums, modder,
seks, water, bloed, dieren(leed), enz), maar waar de inhoud
best wat meer diepgang had mogen hebben.
De film is best aangenaam om naar te kijken maar of kijkers
dat over 10 jaar nog vinden weet ik nog niet.
De film gaat over macht en juist op dat punt zou het aardig
zijn als de film meer diepgang had getoond.
Als ik een film gezien heb kijk ik altijd nog even
op IMDB (Internet Movie Database) en een van de onderwerpen
waar ik altijd even naar kijk zijn de trivia.
Leuke feitjes, toevalligheden of verhaaltjes.
Deze keer bijvoorbeeld:
The characters eat lobster and venison (deer meat).
Yorgos Lanthimos’s two previous films were
The Killing of a Sacred Deer (2017) and The Lobster (2015).
Nederlandse vertaling:
De karakters in de film eten kreeft (lobster) en hert (venison of vlees
van het hert/deer).
De vorige twee films van de filmmaker heten:
Het doden van het heilige hert en De kreeft.
Je hebt er niets aan maar ik vind het leuk te lezen.
Wat erg geslaagd was is de aftitelingssong: Skyline pigeon.
Skyline pigeon komt van het album Empty Sky van Elton John uit 1969.
Dit nummer met klavecimbel door Elton John geeft het iets
decadents, iets prettig gestoords. Daarom past het zo goed
als afsluiting van de film.
De tekst ‘Over green fields, trees and mountains. Flowers and forest fountains.’
is afkomstig uit het lied waarvoor Bernie Taupin de tekst heeft geschreven.
****
De film Cold War gemaakt door Pawel Pawlikowski met in de hoofdrollen Tomasz Kot en Joanna Kulig.
Een mooie film in zwart/wit over een stel
dat onder moeilijke omstandigheden elkaar leert kennen
in Polen, na de Tweede Wereldoorlog.
Na de kennismaking ontmoeten ze elkaar steeds opnieuw.
Vaak in andere landen.
Met andere vrienden en kennissen.
In andere beroepen en omstandigheden.
Zo moeilijk als hun levensloop klinkt
zo moeilijk is hun liefdesrelatie.
Top film!
Prachtige muziek.
****
Vrijdagavond heb ik de film The Wife gezien.
Het optreden van Glenn Close is prachtig, zoals je dat van haar
kunt verwachten.
De film zelf is maar matig.
Glenn Close in The Wife.
Andere rollen worden gespreeld door Christian Slater, Jonathan Pryce
en Elizabeth McGovern.
Het leukste in de film was nog de quote van de ontvanger van de Nobelprijs
voor literatuur, Jonathan Pryce, die Don Quixote aanhaalt.
Jonathan Pryce speelde in de recente film ‘The man who killed Don Quixote’
van Terry Gilliam de rol van de ‘echte’ Don Quixote.
**
De hoofdrolspelers van de film zijn:
Robert Redford
Sissy Spacek
Casey Affleck
Danny Glover
Tom Waits
Op het lijf geschreven voor Robert Redford. Althans zo lijkt het toch. Genieten. Lachen.
****
In het Engels heet de film The Sisters Brothers.
Maar de film heeft een klein Nederlands tintje.
Gedurende een 10-tal seconden is Rutger Hauer te zien.
De meeste tijd als de dode ‘Commodore’.
The Sisters Brothers. Leuk weer eens een Western te zien. Maar de film is erg onevenwichtig.Soms mooie beelden van uitgebreide vergezichten met op de achtergrond bergen en dan weer een close up van een paardenschouder met paardentas.
Als er op een avond geen andere leuke film is kun je
best naar gaan kijken.
**
Drie letters die in een keer het thema van de film beschrijven.
Tillotama Shome en Vivek Gomber spelen de hoofdrollen in Sir.
Toen we in 1995 voor het eerst naar India gingen was de standaard
reactie van mensen of dat daar niet erg was met al die armoede.
Dat zou nog jaren de standaard reactie blijven.
Maar de armoede, hoe erg ook, is niet het grote probleem van India.
De onverschilligheid, de vooroordelen, het standverschil dat
gekoesterd wordt. Dat is het centrale probleem in India.
Mensen klagen in Nederland dat de multiculturele samenleving mislukt is.
Ja, het softe ideaalbeeld dat die mensen hebben is niet bereikt.
Maar de relaties zijn hier in Nederland zo veel beter, met meer
kansen voor iedereen, dan in een land als India waar de grootste groep
mensen allemaal dezelfde godsdienst aanhangen.
Maar dat levert de volgelingen van die godsdienst nog geen bevrijding op.
Deze film maakt dat heel helder.
***
Jonathan Pryce and Adam Driver (links) in The Man Who Killed Don Quixote.
Afgelopen vrijdagavond zag ik deze prachtige film.
Het plezier waarmee de film gemaakt is,
de liefde voor het verhaal, het spat van het doek af.
Misschien is het niet het grootste meesterwerk van Terry Gilliam,
zoals sommige recensisten zeggen, maar ik heb genoten.
Het verhaal zit intelligent in elkaar. Veel elementen die
terugkomen in de verstripte versie van Rob Davis
(ik heb het boek van Cervantes zelf nog niet gelezen)
komen in de film terug.
De logica van Don Quixote is fantastisch.
In meerdere betekenissen:
vol fantasie maar ook prachtig om aan te horen.
In de film wordt vaak gewezen op een belangrijke reden om iemand
te casten in een rol: de kop.
In de film zelf is dat precies zo. Het gezicht van Jonathan Pryce
met de milde, wat spottende glimlach, houdt je de film bij de les.
Dan Adam Driver, hij heeft niet het figuur van een Sancho Panza,
maar zijn vaak verbaasde en twijfelde blik, is gemaakt voor de rol.
Jonathan Pryce in The Man Who Killed Don Quixote.
Hoe moeilijk het is om een komische film te maken
en hoe belangrijk timing daarbij is
wordt ook in The man who killed Don Quixote duidelijk.
In een scene ligt Sancho op zijn rug en wordt gezoend door
een prachtige vrouw. Dat zoenen gaat langzaam over in likken.
Dat likken duurt naar mijn gevoel net iets te lang,
misschien een halve seconde te lang.
Daardoor wordt duidelijk dat dit een overgang is naar een andere realiteit.
Daar draait het bij Don Quichot steeds om.
Want de mooie vrouw blijkt een likkend schaap te zijn.
Leuke scene, heel grappig maar hij duurt net te lang
waardoor het effect kleiner wordt, iets minder grappig.
****
Het centrale thema van de film, hoe ver zijn we bereid te gaan
voor dingen die we willen, is interessant.
Maar interessant genoeg voor een film?
De film toont duivelse dilemma’s en mensen
die daarin hun afwegingen maken.
Sommige van de afwegingen zijn verrassend.
De beslissing om die film in één ruimte te filmen,
de bar, the place, maakt het voor de kijker niet eenvoudiger.
Een film is bijna per definitie gericht op beweging, op actie.
Actie ontbreekt in deze film en dan moet het script
wel erg intelligent zijn om de film overeind te houden.
Dat is het echter niet.
Waarschijnlijk had het verhaal beter tot zijn recht gekomen
op het toneel.
The Place, Paolo Genovese.
**
De foto die afgelopen zaterdag van deze film in de Volkskrant stond. The Last Son over Ted Kennedy en het incident bij Chappaquiddick. Volgens mij had Kennedy geluk dat we in Europa het een moeilijk uit te spreken plaatsaanduiding vinden. Ook het slachtoffer van het incident had een ingewikkelde naam: Mary Jo Kopechne.
De recensie van de Volkskrant (Kevin Toma).
Knap dat Kevin Toma kan bepalen dat het om een
‘integere en voortreffelijk geacteerd drama‘ gaat.
Alles wat bekend is van het ongeluk komt van Ted Kennedy.
Er zijn alleen getuigen van wat voor of na het ongeluk gebeurde.
Een autopsie van het lichaam van Mary Jo Kopechne is er niet geweest.
De verhalen over wat er precies is gebeurd variëren van dronken achter het stuur,
buitenechtelijke relatie, verbloemen van een ongeluk op het land, enz.
De film die in Amerika uitkwam onder de naam Chappaquiddick
probeert naar mijn gevoel niet de waarheid boven tafel te brengen.
Het verhaal is een selectie over wat op Wikipedia staat over het
incident en brengt niets nieuws.
Dus ik zou het woord ‘integer’ bij deze film niet gebruiken.
Het interessantst zijn de pogingen van de Kennedy-clan om
de affaire in de doofpot te krijgen.
Let op de rollen van Bob McNamara (minister van defensie onder John F. Kennedy
en Lyndon B. Johnson) en Theo Sorenson (speechschrijver voor John F. Kennedy).
Ze zouden het prima doen naast Nixon.
Maar om dat goed te doen ontbreekt er nogal wat in de film.
Bijvoorbeeld de betalingen van Ted Kennedy
aan de ouders van Mary Jo Kopechne. Ook de rechtbankprocessen
en andere bevindingen die er na de televisieverklaring
van Ted Kennedy nog geweest zijn, ontbreken.
Veel interessanter zijn de laatste beelden.
Interviews met ‘gewone’ Amerikanen die in grote aantallen
de Kennedy’s blijven steunen.
Niet omdat ze geloven in de onschuld van Ted Kennedy maar
omdat het beter is voor de blanke, katholieke, Ieren en uit
West-Europa afkomstige inwoners van de VS, om de rijen te sluiten.
Maar die interviewopnames lijken haast per ongeluk in de film te zitten.
Dit is een fenomeen dat we sinds kort ook in de Nederlandse politiek zien.
Wat politici presteren is minder belangrijk.
Ze zijn van jouw bloedgroep en daarom zie je het gekonkel en
de misdragingen maar door de vingers.
Een slechte ontwikkeling.
Ted Kennedy wordt weggezet als een lijzig pratende,
wat arrogante en domme man. Een verwend kind.
Gebukt onder de last van de drie broers die hem voorgingen
waarvan er 1 president werd en de andere minister.
Of dat werkelijk factoren zijn die zijn gedrag bepaalden,
weet ik niet maar Jason Clarke speelt een interessante Kennedy.
**
Van zijn eigen website:
Kevin Toma (Sittard, 1974) studeerde Film en Opvoeringskunsten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen (tegenwoordig Radboud Universiteit). Hij begon met het schrijven van filmrecensies voor de Filmkrant, en werkte later een periode als webredacteur voor Cinema.nl. Hij is sinds 2007 als filmjournalist verbonden aan de
Volkskrant.Daarnaast begeleidt hij al sinds 1994 stille films. Als muzikant en componist is hij autodidact. Hij heeft in opdracht van bkkc, Filmhuis Den Haag, Go Short Filmfestival, Movie W, Ekko en ook voor het IFFR en popfestival Lowlands nieuwe scores geschreven (en live uitgevoerd) bij onder andere Sunrise (1927), Häxan (1922) en Berlin, die Sinfonie der Groβstadt (1927). Toma, tegenwoordig gevestigd in Arnhem, is tevens filmdocent en dj.
Gezien afgelopen vrijdag.
Een hele leuke film zeker voor Star Wars-fans.
Opvallend vond ik wel dat ik zo ongeveer de oudste toeschouwer was.
Star Wars heeft dus veel fans die de films pas veel later dan het initieel
verschijnen van de films de films voor het eerst gezien moeten hebben.
Ook deze keer worden weer veel dingen duidelijk die eerder vaag bleven:
– hoe komt Han Solo aan zijn naam;
– hoe kent Han Solo Lando Calrissian;
– hoe leerde Han Solo Chewbacca kennen;
– hoe kwam Han eigenlijk aan de Millennium Falcon.
Natuurlijk zijn dit geen definitieve antwoorden maar antwoorden
bedacht door de schrijvers van deze film.
Maar de antwoorden komen redelijk natuurlijk aan.
Solo: a Star Wars story. Ik heb genoten in 3D.
De film is in 3D, dat voegt toch echt wat aan je beleving toe.
het maakt de film nog levensechter.
Ik lees graag de informatie op de Amerikaanse site IMDB.
Zeker de Trivia.
Daarom een Trivia van mij en een van die site:
= dit is de tweede film die ik dit jaar zie waarin Woody Harrelson
voor het einde van de film overlijdt. (van mij)
De andere film was ‘Three Billboards Outside Ebbing Missouri’.
= in de vergaderruimte waarin Dryden Vos met onder andere Han Solo spreekt,
staat een beeldje. Hetzelfde beeldje is het vruchtbaarheidsbeeldje dat
zo’n belangrijke rol speelt in de intro van Raiders of the Lost Ark.
Natuurlijk speelde Harrison Ford in die film Indiana Jones en
is hij de ‘originele’ Han Solo. (van IMDB)
***
The Bookshop.
Een tweede film in een paar weken tijd over boeken.
Begin mei zag ik ‘The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society’.
Die film was een soort romantisch drama:
schrijfster woont in mondain Londen, is verloofd, bezoekt boekclub,
wordt verliefd op lezer. Dat tegen de achtergrond van Guernsey kort ma de oorlog.
Uiteindelijk krijgen ze elkaar en ze schrijft nog veel boeken.
The Bookshop gaat ook over een eiland. Een drama, niet romantisch.
Deze keer geen schrijfster die de hoofdrol speelt
maar een verkoopster van boeken.
Haar maatje is een slim kind dat eerder door heeft dan de verkoopster
dat het moeilijk zal worden voor The Bookshop op het eiland.
Het boek Lolita van Vladimir Nabokov speelt een beetje een onwaarschijnlijke
rol in de film. De boekverkoopster slaat er 250 exemplaren van in.
Zoveel mensen zijn in de film niet eens te zien.
Verder is de film leuk om naar te kijken.
Uiteindelijk zal het goed komen want je bent nooit eenzaam in een boekwinkel.
Let goed op de boektitels aan het einde van de film:
het boek waarop de film is gebaseerd is er te zien.
***
Vladimir Nabokov, Lolita.
Der Hauptmann.
De titel trok me al een paar weken.
Typisch een 4/5 mei film dacht ik zo.
Dat klopt ook wel, maar dan een moderne film,
een film met volgens mij een hele berg citaten.
De ontwikkeling van ‘reguliere’ oorlogsgebeurtenissen in het begin van de film
naar absolute waanzin verderop,
vind je bijvoorbeeld ook op een prachtige wijze in ‘Apocolypse Now’.
Het slachtoffer wordt dader en ontspoord volledig net als het regime
van Mussolini die zich vanaf 1943 moeten terugtrekken op Salo,
een plaats in noord Italië.
In Der Hauptmann zien we uitspattingen die doen denken aan die in de film
van Pier Paolo Pasolini: ‘Salò of de 120 dagen van Sodom’.
Dan zien we bijna aan het eind van de film een beeld dat herinneringen oproept
aan ‘The Killing Fields’. Niet alleen dat beeld maar ook het element
van het gevaar dat in ideologieën schuilt. De bizarre organisatievormen
die daar vaak mee samen gaat. De alles goedpratende politieke macht.
Nergens bereikt de film het niveau van een van de hierboven genoemde films
maar dat maakt hem niet perse oninteressant.
Twee elementen springen er namelijk uit:
– de gebeurtenissen zijn deels op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Dan bedoel ik
niet de elementen die op de oorlog betrekking hebben maar wel
de elementen van ontsporing;
– het einde van de film speelt zich af in het nu. Beelden die je aan het denken
zetten in een tijd met opkomend populisme en ‘alternative facts’ of alternatieve feiten.
***
Tom Courtenay, Michiel Huisman, Penelope Wilton, Katherine Parkinson, Lily James and Kit Connor in The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Tom Courtenay speelde in 1965 de rol van Pasha in Doctor Zhivago en hier ook opnieuw weer een schitterende rol.
Een film over boeken.
Over hoe boeken mensen plezier kunnen geven door mensen te laten dromen
en nieuwe werelden te laten ontdekken.
De klassieke Engelse literatuur speelt een rol.
Denk Charlotte en Emily Brontë, denk Jane Eyre, Wuthering Heights
en The Tenant of Wildfell Hall.
Dat speelt zich af tegen een echte wereld: de Tweede Wereldoorlog en de
keuzes die mensen maken in hun leven. Plus de gevolgen daarvan.
Allemaal net niet te zoet.
Maar erg romantisch is het allemaal wel.
Prachtig gefilmd, niet op Guernsey maar vooral in Devon.
Echt Engels drama.
***
Nu was 3 maart 2016 (de dag waarop[ deze foto is genomen) geen vrijdag maar een donderdag, maar vandaag is het wel vrijdag. Vrijdag is meestal mijn filmavond. Geen van de films hier op de posters in Lucknow heb ik gezien en de kans is klein dat ik ze ooit ga zien. Maar het is een mooi beeld zo.
Argusvlinder 