De kranten in Ahmedabad.
Ons bezoek aan Ahmedabad was heel kort na het uitroepen
van de noodtoestand in Pakistan.
Er werd toen nog gedacht dat dit werd gedaan
om de verkiezingen te voorkomen.
Mevrouw Bhutto leefde toen nog.
Ik trof er de volgene interessante artikelen aan:
Maar er was ook een aardbeving geweest.
Nog wel in het gebied waar wij ook waren.
Verder kent men er net als in Nederland problemen met vuurwerk.
De staat van beleg begon met het ontslag
van een rechter door President Musharraf.
De kop van The Times Of India,
een grote krant in India,
werd op deze dag versierd met afbeeldingen van een Toran
India kent ook conflicten waar we helemaal niets van horen.
Eenmaal terug in Nederland hoorde ik later een verslag van
Wilma van der Maten (correspondent In India voor NOS) over het conflict
dat in het volgende krantenartikel wordt beschreven.
Hier zijn dorpelingen vermoord door militia van politieke partijen.
Ik weet er het fijne niet van maar dit lijkt me erg eng.
De beelden van Kenia komen voor de geest.
Tagarchief: India
07/11/2007
07/11/07:AM EXPLORE THE SURROUNDING
VILLAGES OF GRASIA & BHILS TRIBES,SEE THERE COLOURFULL
COSTUMES, JEWELLERY AND THEIR HOUSES.LATER DRIVE BALARAM / AHMEDABAD ( 170 KM )
OVER NIGHT SAROVAR PORTICO / AHMEDABAD07/11/2007
Woensdag
Omdat we gisteren al een markt bezocht hadden,
gaan we vandaag direct naar Ahmedabad.
Nou ja, direct, via Adalaj.
Daar de voorlaatste step well bezocht van deze vakantie.
Deze mag je bezoeken tot op het laagste punt, de put.
De afwerking van deze step well is niet zo mooi als de Rani ki Vav in Patan
maar je ziet hier wel de volledige structuur.
Hier tref je een mengvorm van Hindoe en Moslim-kunst aan.
Het diepste punt voor de voetganger, de put.
Vijf verdiepingen.
De Vav van boven af gezien.
Ik dacht dat dit een World Heritage site was
maar de Rani ki Vav in Patan is genomineerd voor de lijst.
Die is eerlijk gezegd ook mooier.
Ze moeten wel een manier vinden om de duiven buiten te houden.
Een vogel doodschieten in een tentoonstellingshal in Nederland
leidde tot een rel een paar jaar geleden.
Hier is dat idee al helemaal niet bespreekbaar vermoed ik.
Maar de zure lucht van duivenstront komt je
in de step well overal tegemoet.
Een hele wand met copieeen van brieven en kaarten gericht aan Gandhi.
Soms met een wel heel sumier adres.
Daarna zijn we doorgereden naar de ashram
van Gandhi (Sabarmati Ashram) in Ahmedabad.
Gandhi verbleef hier van 1915 tot 1933.
Het is van hier uit dat hij zijn ideeen vorm gaf
in een leefgemeenschap met richtlijnen (Satyagraha).
Ook de voettocht naar Dandi om zelf zout te maken aan zee
is hier begonnen door Gandhi en 37 volgelingen.
Bij de ashram is een informatiecentrum en bibliotheek.
Natuurlijk kun je van een dergelijke plaats verwachten dat ze erg hard meewerken
aan een bijzondere status voor Gandhi.
De teksten vond ik bij tijd en wijle wel erg in de verdediging:
waarom werd de zuster van Gandhi weggestuurd uit de ashram,
waarom steunde Gandhi een bepaalde wet nu juist wel.
De boodschap werd soms wat negatief gebracht.
Te bezichtigen zijn het huis waar hij met zijn vrouw woonden
en nog een paar aanverwante gebouwen en de plaats
waar ’s avonds gemediteerd en gebeden werd.
Mooi aangelegd en onderhouden.
Heel schoon.
Daarna hebben we een Jain-tempel bezocht (Hatheesing Jain Temple).
Jains beschikken meestal over nogal wat geld
en de tempels zien er dan ook vaak prachtig en goed onderhouden uit.
Zo ook hier!
Na aankomst in het hotel een deels mislukte poging ondernomener iets te eten te krijgen.
Mijn salade kreeg ik maar na 20 minuten kwam men vertellen
dat de kikkererwten nog niet gekookt warenen dat een salade daarmee dus niet mogelijk was.
Dus heeft L. maar niets gegeten.
Achtergrond:
In India eet men gerust twee maal warm per dag
(of wil men de toeristen dat laten doen).
Dat is wel eens lekker maar om 14:30 uur toch wat laat.
Op de kaart van de room service stond een Pakora-selectie.
Dat leek ons wel wat.
In het restaurant aangekomen bleken ze toch vooral
aan te dringen op het buffet.
Warm eten dus.
Dat vonden we te veel.
Daarom bestelden we twee salades: nicoise en kikkererwten.
In de nicoise zat vlees (vis?) dus (?) dat hadden ze niet
en de kikkererwten waren nog niet gekookt.
Later is het allemaal goed gekomen.
Na de salade nog even gerust en toen gaan wandelen.
Beetje de omgeving verkennen.
We kwamen al snel bij een ‘Italian backery’.
Ik had wel eerder in India ‘German backeries’ gezien maar ‘Italian’ ?
L. nam er een Danish (zoet koffiebroodje met gekonfijte vruchten.
L heeft het opgegeten op een bank voor de bakkerswinkel.
Al snel kwam er iemand een broodje kopen
en blijkbaar als vorm van reclame werd er naar L gewezen.
Even verder op raakten we voor het eerst te voet geconfronteerd
met het drukke verkeer hier in de stad.
We zagen al snel de ‘Treee of Life’-ramen van de Siddi Sayid Mosque.
Weer even later kwamen we terecht in de Diwali markt.
Massa’s mensen, tientallen meters T-shirts tegen de muur,
op de grond stapels broeken.
Veel vuurwerk, veel sierraden.
Ik werd aangesproken door iemand die zich afvroeg
wat we er kwamen doen.
Ze had er zelf zo’n hekel aan.
De politie gebruikt speciale stellages om overzicht
over de mensen te kunnen houden.
Midden tussen de drukte van de markt was een rustig stuk plein afgezet.
Het was voor een tempel.
Daar was het heel feestelijk.
Onder andere door deze band.
Een levensgrote plastic palmboom is een bijzondere verschijning
in een land waar je bijna over de palmbomen struikelt.
Deze mevouw vroeg zich af wat we in de drukte kwamen doen.
Wilde natuurlijk graag op de foto.
Kinderarbeid ?
Dit meisje zat onder een kraam. Ze pakte dozen met
plastic armbanden uit die in grote hoeveelheden werden verkocht.
L heeft als souvenir twee kleine schoentjes gekocht,
rood met geel en goud en spiegeltjes.
Heel lief.
Na afloop van de wandeling was er een boodschap.
Of we Dhr. Randhir Singh Vaghela (van Garha tours & travels)
willen bellen.
Heb ik gedaan.
Hij wil ons morgenavond ontmoeten.
Leuk.
Inmiddels hebben we bij het hotel een eigen terrasje gemaakt.
In de tuin wil niemand zitten.
Men zit liever in de airconditioning.
Twee stoelen gevraagd, er stond nog een tafel in de tuin.
Ze zijn er ons al gewend.
L. zei nog gelukkig steken ze hier geen vuurwerk af.
Inmiddels is het 23:00 uur geweest en zijn we naar binnen gegaan
vanwege de knallen en kan ze de slaap niet vatten vanwege het geluid.
Dat wordt de komende twee dagen nog wat!
3e was
Groene Ganesh sticker gekocht, 5 RP.
Vond men eigenlijk een heel hoog bedrag: 8 Eurocent.
Lees verder
03/11/2007
 |
Deze ketting is bedoeld om rond je pols te dragen. Centraal staat het Hindoe-symbool, de swastika. In het westen is dat een symbool dat een negatieve klank gekregen heeft maar voor Hindoes is dat helemaal niet het geval. Je ziet het dan ook overal dus ook in sieraden.
03/11/07: BHUJ FULL DAY EXCURSION TO NORTH SIDE BANNI VILLAGES, TO VILLAGES LIKE SUMRASER: TO SEESCOOF EMRBODERY DONE BY HARIJAN & SODA COMMUNITY &NIRONATO SEE BELL MAKING BY KHATRI MUSLIM COMMUNITY, TO SEE ROGAN ART BY KHATRI MUSLIM COMMUNITY TO SEE LACE WORK BY VADHA COMMUNITY DHORDO TO SEE JATT COMMUNITY WORKING ON MUTHWA EMBROIDERY & VISIT VILLAGE LUDIYA TO SEE WOOD CARVING & PAINTED HOUSES OF HARIJAN COMMUNITY.KHAVDA: TO SEE AJARAK PRINT &PAINTED POTTERY WORK DONE BY MUSLIM KHATRI COMMUNITY OVER NIGHT KUTCH SAFARI LODGE / BHUJ03/11/2007 Zaterdag. We gaan vandaag op bezoek bij een aantal dorpen in de Kutch,het gebied “ingeklemd” tussen Bhuj en Pakistan. Rogan Art Copper Bells Great Ram (ooievaar, pelikaan) Byrindiair (zand) Dhordo (14:00 uur) Ludiya (commercieel, ketting) Kamelen.Vandaag een aantal dorpen bezocht.In dit gebied van vooral landbouw, productie van houtskool En veehouderij (schapen en kamelen) Maakten de mensen zelf hun kleren en textiel, Richtten ze hun huizen in en maakten zelf hun meubels. Dat doen ze nog maar vooral voor de toeristen. Daar hebben we het een en ander van gezien vandaag. |
Allereerst Rogan Art.
Rogan is een soort hars.
Het wordt gemaakt door de zaden van de castor plant
om te zetten in olie (caster oil) en die vervolgens in te dikken.
Caster-olie plant.
Deze hars mengt men op de hand met watervaste kleuren.
Natuurlijke kleurstoffen worden gebruikt.
Die worden met een soort ijzeren pen aangebracht.
Op textiel.
Oude stukken die we te zien krijgen lijken op batik.
Het moderne werk van deze handwerkers is veel fijner.
Ik vond zijn thema “Tree of life” (levensboom) erg mooi.
In hetzelfde dorp was een familie die van een legering
van ijzer en koper bellen maken.
De bellen worden gegroepeerd of los verkocht.
Van sleutelhanger tot notenbalk.
Het landschap boven Bhuj wordt eerst overheerst door de acacia.
Ik weet niet hoe deze boom normaal groeit maar hier lijkt het
het meest op een struik.
Ondanks dat de moesson later was dit jaar
en er erg veel water is gevallen, was er veel dor gras en vele dorre velden.
Nog iets meer naar het noorden rijden we door een gebied
waar water het grasland afwisselt.
Zo ziet de Rann of Kutch er uit.
We zien pelikanen, flamingo’s en kraanvogels.
Nog verder naar het noorden komt de acacia weer terug.
Omdat we niet verder zullen gaan dan Kalavad
komen we niet echt op de Rann.
In het volgende dorp (spelling van de naam onduidelijk)
komen we via wat zandpaden.
Een paar jonge vrouwen halen water waardoor we
hun enkelsieraden en kleding goed kunnen zien.
De neus-, oor- en halssieraden houden ze verborgen.
Dit dorp bestaat uit huizen die na de aardbeving van 2001 zijn gebouwd.
Wel in de traditionele vorm maar van modern materiaal.
Je kunt in de huizen, waar we overal binnen mogen,
nog wel de traditionele decoratietechnieken zien.
Er stond nog een traditioneel huis.
Muren van leem, koeienuitwerpselen en stro.
Frappant was dat ondanks dat de deur en alle ramen open staan
het er aanmerkelijk koeler is dan in de moderne huizen.
Wandschildering.
Prachtige deuren.
Hoezo kleurrijk.
In het dorp worden we uitgebreid in de huizen rondgeleid
om uiteindelijk in de lokale variant van een Tupperware party
terecht te komen.
Dat zal vandaag nog regelmatig gebeuren.
Prachtig zijn de kleuren op de deuren
(Diwali, in de voorbereiding naar het feest worden de huizen opnieuw
van een kleurtje voorzien), de wandversieringen en de kleding.
Detail van de kleding.
Er komen nog meer oren in deze log, met oorbellen.
Wanneer we bij de Dhordo aankomen is het inmiddels 14:00 uur.
Heel warm en tijd voor gebed (Moslims).
Het dorp is zo goed als verlaten.
In Lydiya lag een berg pallets voor het dorp.
Van dat hout werden bedden, stoelen en kleiner werk als onderzetters
en dergelijke gemaakt.
Wederom veel textiel.
L. past nog 1 of 2 damesblouses maar de bouw van Westerse dames
is toch iets anders dan van Indiase.
De blouses zijn fel gekleurd met borduurwerk, knopen, bolletjes,
spiegeltjes en dergelijke.
De blouses zijn zonder rug.
Ze worden gedragen op een rok en over het hoofd en de rug
dragen de vrouwen een hoofddoek/omslag.
Uiteindelijk kopen we een polsketting als bladwijzer voor mijn journaal.
Alles moet opgeknapt worden voor Diwali.
Voorbeeld van wandversiering. Je ziet het langs deurstijlen, ramen, langs het plafond. Soms worden er hele kastjes van gemaakt. Compleet met televisie erin.
Famile met onze gids.
Voorbeeld van de versiering aan een raam.
Praktische opbergplaatsen.
Een toran.
Tupperware party.
Houten ligbedden, versierd. Gemaakt van oude pallets.
Oud huis met op de achtergrond een modern.
Onderweg zien we steeds bij poelen water dieren staan:
runderen, vogels, ezels, paarden en kamelen.
Bij een hele grote groep kamelen stoppen we even en nemen we foto’s.
Een van de herders (?) van de kamelen.
Terug in het hotel. Een heerlijke stoel.
Voor wie het niet herkent: de rand van de stoel is verstevigd met een fietsband.
Indiaas sprookje
Tijdens onze vakantie in Gujarat (India)
bezochten we ook de streek met de naam Kutch.
Een van de oude handwerkactiviteiten
betreft het verven op textiel.
Het wordt Rogan Art genoemd.
De demonstratie die we er van gehad hebben
leidde tot een foto van een jasje dat
kleurrijk versierd was.
Hier worden de details gebruikt om er
een ‘verhaaltje’ mee te vertellen.
Binnenkort meer hierover in het reisverslag.
01/11/2007
01/11/07: GONDAL
THE TOWN CREATED A MODEL STATE OF SAURASHTRA
IN LATE 19TH AND EARLY 20TH CENTURY.
ONE OF THE OLDEST AND MOST BEAUTIFUL OF GONDAL PALACE,
THE NAVLAKHA PALACE COMPLEX (17TH CENTURY)
IS SITUATED ON A RIVER BANK,
ON A GRAND MASONRY BASE, RISING TO THE MONUMENTAL SCALE
OF THE LAST 30 METER ABOVE THE RIVER BED.
THE GRAND DARBAR HALL, WITH A SERIES OF HUGE WINDOWS
OPENING ONTO A LONG BALCONY
SUPPORTED BY INTRICATELY CARVED BRACKETS.
OTHER TWO ROYAL PALACES:
THE RIVERSIDE PALACE & ORCHARD PALACE ARE CONVERTED
IN HERITAGE HOTELS.
THE RULERS OF GONDAL WHERE GREAT LOVERS OF AUTOMOBILES
AND ONE CAN SEE SEVERAL VINTAGE AND CLASSIC CARS
IN THE ROYAL GARAGE.
TWO ROYAL RAIL SALOON OF THE GONDAL STATE
WERE RENOVATED, KEEPING THE ORIGINAL DECOR AND ARE AVAILABLE FOR ACCOMMODATION
(RUN BY ROYAL FAMILY).
OTHER INTERESTING PLACES TO VISIT ARE
THE SWAMI NARAYN TEMPLE, BHUVANESHWARI TEMPLE,
AYURVEDIC PHARMACY AND THE STUD FARM OF KATHIAWADI HORSES.
OVER NIGHT: ORCHARD PALACE / GONDAL
01/11/2007 Donderdag
Gir cows: 25-30 liter melk per dag.
Wikipedia: The Gir or Gyr is one of the principal Zebu breeds in India
and is used for both dairy and beef production.
It has been used locally in the improvement of other breeds
including the Red Sindhi and the Sahiwal.
It was also one of the breeds used in the development of the Brahman breed
in North America.
In Brazil and other South American countries the Gir is used frequently because,
as a Bos indicus breed, it is resistant to hot temperatures and tropical diseases.
It is very known for its milk producing qualities and is often bred with Frisian cows
to make the Girolando cattle.
The Gir is distinctive in appearance, typically having a rounded
and domed forehead (being the only ultraconvex breed in the world),
long pendulous ears and horns which sweep back, out and aft,
spiralling on its course.
Gir are generally mottled with the color ranging from red through yellow
to white, being black the only color unnacceptable.
They originated in southwest India in the state of Gujerat
and have since spread to neighboring Maharashtra and Rajasthan.
Vandaag gaan we ons helemaal niet aan het programma houden.
Eerste bezoek: een boerderij voor de kweek van en exploitatie van Gir-koeien.
Het melk van deze koeien wordt verkocht als medicijn:
Ayurvedisch medicijn.
Hoe je in een volledig vegetarische staat,
waar Hindoes de dienst uitmaken,
waar koeien het verkeers/straatbeeld bepalen,
koeien kunt opsluiten om ze te melken en fokken, is mij onduidelijk.
Dan een tempel, volgens de Lonely Planet is het de Swaminarayan tempel.
Details van de binnenkant, met name het plafond van de tempel.
Een schilderij op een schilderij.
Is dat een ventilator op de achtergrond ?
Vervolgens snel het Riverside Palace.
Het andere heritage hotel.
Dit wordt op dit moment gerenoveerd.
Daarna naar het ayurvedische pharmaonderneming.
We werden door het hele proces geleid door de leidinggevende aldaar.
Aan het eind van de rondleiding kregen we een folder mee
die de medicijnen beschrijft en de verkoopadressen.
Vervolgens naar het Navlakha Palace (volgens Gujarat India Guide)
volgens mijn handschrift Nauklava paleis.
Het is/was het werkpaleis van de maharadja.
Een prachtig paleis, ingericht met persoonlijke eigendommen,
Foto’s en geschenken van de maharadja.
Leuk is de verzameling speelgoedautootjes.
Mooi is de bibliotheek, de enorme ontvangstzaal (bovenste verdieping) enz.
Te veel om op te noemen.
Navlakha Palace.
Linker deel van het complex, ingestort bij een aardbeving (volgens gids).
Rivier door Gondal.
Poortgebouw van het paleis.
Binnenplaats.
Binnenplaats overspannen met netten tegen duiven ed.
Prachtige details.
Maharaja Shri Bhagwatsihjee’s dynastie.
Foto van de maharadja die Orchard palace verlaat onder grote belangstelling.
Daarna een bezoek aan de groentemarkt.
Altijd leuk om de verschillende soorten groente en fruit te zien.
De manier waarop mensen het uitstallen en uitventen.
Heerlijk.
Hier heb ik een vrucht (?) gezien
waarmee men AMLAH PICKLE
kan maken (spelling van mij).
Ik vond op het web het volgende recept:
AMLA (Gooseberry) PICKLE RECIPE RECIPE
Ingredients:
1/2 kg Amla
125 gms Green Chillies (slit )
125 gms Oil
50 gms Salt
1/2 tsp Jeera
1/2 tsp Mustard seeds
2 tblsp roasted & powdered Sesame seeds
1 small LemonHow to make amla achar:
Wash and dry amla and keep aside.
Heat oil in a pan and fry green chillies for 2 minutes.
Remove the chillies from the pan
Add jeera and mustard seeds.
Then add Amla and fry for few minutes.
Sprinkle some water and cover the pan with a lid and let it stay for 6 minutes.
Turn the flame to medium and stir regularly.
http://www.spicesofindia.co.uk:
Amla is the name given to the fruit of a small leafy tree (Amlica Embillicus)
which grows throughout India and bears an edible fruit.
This fruit is highly prized both for its high vitamin C content
and for the precious oil which is extracted from its seeds and pulp
and used as a treatment for hair and scalp problems.
During colonial times the British referred to the amla fruit
as the “Indian Gooseberry”.
It is edible, very tart and rich in pectin.
Because of this, it is commonly used to make jams, jelly’s,
chutneys and other condiments.
Another common use of this fruit is in medicines and tonics
since it is extremely rich in vitamin C.
In fact, it is said that the amla fruit, on a per pound basis,
is the world’s richest source of vitamin C.
Vanmiddag een weverij annex winkel bezocht.
Daar waren we snel klaar.
Daarna naar een dorp net buiten Gondal.
Een kleine groep mensen die de functie/het beroep van melkboer hebben.
Ze houden koeien.
Weiden en melken die en verkopen de melk in de stad.
Ze hebben grote melkflessen aan een motor hangen
en rijden daarmee naar de stad.
Foto’s maken is een topatractie daar.
De koeien stonden vlak bij de huizen.
Een aantal werden bijgevoed en gemolken.
Een koe was net bevallen en terwijl we er waren ging het kalf
voor het eerst staan en drinken bij de moeder.
Helemaal gladjes verliep dat niet maar uiteindelijk was het geen probleem.
Opa liep er ook rond en zijn zoon vertelde trots dat hij 101 jaar oud was.
We hebben er thee gedronken.
Zelf drinken ze uit roestvrijstalen kommen maar voor ons hadden ze twee kommetjes.
Het jonge kalf en de moeder.
Vanavond boodschappen gedaan.
Broek korter laten maken en de email nagekeken.
Mijn nieuwe afritsbroek had ik (nou ja mijn moeder eerst)
bij de doldwaze dagen gekocht.
Ik heb hem gepast en het was prima.
Ik had met name op de band gelet.
Bij een eerdere poging was het daar misgegaan.
Mijn vader zei nu nog: is de broek niet te lang?
Nee, riepen mijn moeder en ik, dat kan best, zeker op mijn bergschoenen.
Toen ik hem aandeed in India (de labels had ik er nog niet afgehaald),
bleek dat hij toch wel iets korter mocht zijn.
De pijpen twee keer omslaan helpt wel maar dan moet je er steeds op letten.
Dus heb ik het plan opgevat dat even te laten corrigeren.
Eerst hebben we een winkel opgezocht met een naaimachine
waarmee men ook kleding aanpaste of maakte.
Bij een andere winkel stikte men matrassen of iets dergelijks.
Samen met de kleermaker er nog eens naar gekeken.
Ongeveer zonder Engels.
En toen heeft hij de broek vermaakt.
Met een goede kleur garen.
Toen ik naar de kosten vroeg gaf hij aan geen geld te willen.
Ook niet toen ik aandrong.
Een hand en glimlach waren voldoende.
De kleermaker in actie.
Het hotel verraste ons met een thali.
Het eten is hier erg lekker en ziet er ook mooi uit.
Voor de thali had men speciale borden.
Een zilverkleurig materiaal met 4 bijpassende kommen:
= cabbage (kool)
= egg-curry (curry met ei)
= pompkin and tomato (pompoen met tomaat)
= carrot mass with cashew (wortel met cashew)
Op het bord Chapati en Chicken Biryani (heerlijk met kaneel).
Na een carrot soup (wortelsoep) was dit een voortreffelijk diner.
De borden met speciaal gedecoreerde handvaten waren erg zwaar.
Punten !
En de was was vandaag ook gedaan.
1100 RP, de grootste uitgave tot nog toe.
27/10/2007 (deel 1)
27/10/07: DEPARTURE TRANSFER
FROM HOTEL TRANSIT TO
MUMBAI DOMESTIC AIRPORT
FOR YOUR FLIGHT
TO RAJKOT 9W-3409,
DEPATURE FROM MUMBAI AT 07.35 HRS
ARRIVAL AT RAJKOT AT 08.35 HRS,
STRAIGHT AWAY DRIVE TO DWARKA ( 245 KM),
DWARKA IS ONE OF THE 4 PRINCIPAL
DHAM YATRAS OF THE HINDUS,
THE OTHER BEING PURI,
BADRINATH-KEDARNATH AND RAMESHWARAM.
DWARKA WAS THE HOME OF LORD KRISHNA,
WHO MOVED TO THIS PRETTY COASTAL TOWN
WITH THE ENTIRE YUDUVANSHI CLAN.
MARINE EXCAVATIONS OFF THE DWARKA COAST
HAVE REVEALED IMPORTANT EVIDENCES
OF 4 ANCIENT CITIES.
PM ATTEND THE EVENING AARTI AT
THE DWARKADISH TEMPLE.
OVER NIGHT HOTEL DWARKA RESIDECNY / DWARKA
27/10/2008 Zaterdag
L. zag de man met het bordje met mijn naam als eerste.
Het was druk bij de uitgang van het vliegveld van Mumbai.
Snel al zaten we in de taxi.
Warm is het zelfs zo laat op de avond nog (22:20)
Hotel Transit heeft mooie kamers.
Het hotel is verdeeld over ten minste 2 gebouwen.
Het ligt tegen het domestic airport (de binnenlandse luchthaven)
van Mumbai aan.
Ideaal want binnen een paar uur vertrekken we
hier weer vandaan naar Rajkot.
Bij het hotel krijgen we de documenten uitgereikt:
Vouchers voor de hotels, het vervoer en een
e-ticket voor de binnenlandse vluchten.
L maakt zich zorgen of ik wel
door het geluid van de airco heen kan slapen.
Slapen doe ik niet en het geluid van buiten;
mensen, auto’s, vliegtuigen enz, steekt er toch bovenuit.
Onze wake-up call bestaat uit 2 telefoontjes, beide te vroeg.
05:30 en 05:35.
Om 06:15 uur worden we opgehaald.
De badkamer is prima.
Met warm water !
De luchthaven is erg mooi.
Druk.
Chocolate muffin voor mij.
Russian sandwich voor L.
We teren nog op de 300 roepee die we nog hadden van de vorige keer.
En de 175 die ik gisteren terug kreeg
op de dollars die we nog moesten betalen voor onze reis.
Het vliegtuig zit vol.
We kunnen op tijd weg.
Zien of dat lukt.
We krijgen tijdens de vlucht een ijsje.
Ik moet altijd wennen aan de incheck procedure.
In de vertrekhal, vaak vlak bij de ingang,
Staan controleposten voor de ruimbagage.
Als de bagage door de x-ray is gegaan
Wordt de bagage gestickerd.
Vervolgens ga je de bagage afgeven en de instapkaart afhalen.
Je krijgt een label voor de handbagage.
Als je naar de gate gaat wordt je nogmaals gecontroleerd.
Aan het eind van deze controle wordt je ticket
en de label van je handbagage gestempeld.
Voordat je het vliegtuig in kunt (bijvoorbeeld bij het instappen
van de bus die je naar het vliegtuig brengt)
wordt het label van je handbagage nogmaals gecontroleerd.
Dat geldt ook voor je ticket onderaan de trap van het vliegtuig.
08:30 uur Rajkot, 25xb0 Celsius.
We willen geld wisselen en onze chauffeur brengt ons naar een ICICI-bank.
Altijd een avontuur.
Er lopen zoveel mensen rond en wat die doen ?
Willen ze ons ook nog goud verkopen.
Munten.
Ik ben benieuwd.
Ze (de bankbeambte) begreep dat het verhaal
met de gouden munt niet ging werken.
Daar is dan verder ook niet meer over gesproken.
Ze vinden het leuk (zo lijkt het dan toch) dat mensen uit het westen
naar Gujarat komen en ze zijn er van overtuigd
dat het een goede vakantie zal zijn.
Wij denken dat ook.
In Dwarka aangekomen hebben we ons even opgefrist.
Daarna hebben we wat gegeten (vegetable springroll en birjanie rice).
De porties zijn alleen veel te groot.
Daarna zijn we een wandeling gaan maken:
langs de grote tempel (die gesloten was),
langs de Gompti Ghat en langs de locale vismarkt.
Deze tempel was niet intensief in gebruik, denk ik.
Het schip van de woestijn…
… als brenger van schaduw en rust.
De grote tempel ziet er imposant uit.
Dat is hij ook zo zal nog blijken.Maar ’s middags is hij gesloten: hitte.
De ghat is eigenlijk ook ‘dicht’: er zijn nauwelijks bezoekers.
Dat maakte het leuk.
De verkopers van ‘parels’, schelpen, foto’s en dergelijke
hadden geen zin om de toeristen na te jagen.
Er lopen in de stad veel dames rond met hele grote gouden oorsieraden,
soms hangsieraden, allemaal in donkerrode sharees.
Die zijn van het Rabari-volk.
De mannen dragen in beide oren grote oorbellen.
Op de locale vismarkt, buiten het tempelgebeuren,
zitten dames en heren vissen in stukken te hakken.
Beetje veel vliegen.
Nu nog een visum
Vanochtend gehaald.
Vers van de pers.
Wat we nu nog nodig hebben is een visum voor India.
Gujarat (0)
India lokt luipaarden met ringtones
ANP
AHMEDABAD Boswachters in de provincie Gujarat in het westen van India
gebruiken om luipaarden te vangen telefoons met ringtones met veegeluiden.
De methode is in de afgelopen weken succesvol gebleken.
In Gujarat zijn inmiddels vijf luipaarden in de val gelopen,
aldus medewerker Vasani van het bosbeheer in Gujarat maandag.
De boswachters in Gujarat zijn meer energie gaan steken
in de jacht op luipaarden,
omdat de katachtige roofdieren bij hun zoektocht naar voedsel
steeds vaker in dorpen opduiken.
De bosbeheerders sluiten hun mobiele telefoons aan op boxen
en spelen ringtones af met geluiden van onder meer loeiende koeien
en kraaiende hanen.
Luipaarden die op de geluiden aflopen, komen in een kooi terecht.
Gevangen dieren worden teruggezet in bebost gebied.
Mogelijk gaan er de komende tijd,
(mezelf kennende kan die tijd jaren duren)
nog meer berichten volgen over, misschien zelfs wel uit, Gujarat.
Reisverslag India 2004 (32): Dunguriya Kondh
20/11/2004
Vanochtend een bezoek gebracht aan de Dunguriya Kondh op de Niyangiri Hill.
Onderweg werd ik door de spoormedewerkers in een seinhuisje uitgenodigd
om binnen te komen kijken.
We moesten stoppen voor een trein.
Dat was bij Bissam Cuttack West Cabin.
Een jongensdroom die uitkomt.
Thuis altijd met treinen gespeeld.
Nu mocht het even ‘voor het echt’.
Geweldig.
De twee dorpen die we bezochten waren mooi gelegen in de heuvels.
De wandeling ging behoorlijk omhoog.
Mijn haar is vies maar ik kan het niet wassen omdat er zo weinig water was
op de plaats waar we overnachtten.
Maar goed iedereen is vies.
Het is warm, 20+ (dat is in de vroege ochtend als we uit bed komen).
Voorouderverering. Plaats van gebed.
Tekening op de muur van rijstmeel/poeder.
Interieur van gemeenschapsruimte.
Dorpsplein met totem.
Ik weet niet meer waarvoor dit gebouwtje precies diende.
De Kondh-vrouwen kunnen meestal wel gefotografeerd worden voor geld.
Maar de meesten zijn nu op het veld aan het werk.
De mannen, uitgerust met bijl en mes, willen nooit op de foto.
De vrouwen verkopen ons een kleine dolk en een mondharp (50 RP en 300 RP).
De huizen die aan elkaar worden gebouwd (als rijtjeshuizen) hebben daken die bijna tot op de grond komen.
Je moet er zowat inrollen.
Deze haarspeld ligt nu als decoratie in onze woonkamer.
Forse armband.
Varkentjes in de zon. Gewild fotoobject.
Eetbare wortels. De naam ben ik vergeten.
Deze dame fungeert als paspop voor alle souveniers die we kunnen kopen:
omslagdoek, haarspelden.Zie ook de oorbellen.
Wat de tekst op de muur bij het schooltje precies betekent weet ik niet.
Ik vond de tekening van de mensen zo leuk.
De kamer van de ‘Multi purpose worker’. Zeg maar onderwijzer.
Het tafeltje van 6.
Aap, noot, Mies……
En nu maar tellen.
De dorpswinkel. In het algemeen zijn de mensen een stuk kleiner dan wij.
Maar het dak is wel erg laag. Wel goed tegen de zon natuurlijk.
Bij een winkeltje koop ik een koekje (1 RP) tegen een veel te hoge prijs
en deel hem met wat kinderen.
Het koekje is een soort gele rijstcilinder en is niet machinaal verpakt.
Een van de dingen die men ons probeert te verkopen is een tondeldoos.
Een doosje met een stukje katoen en een vuursteentje (2×2 cm) en een stukje ijzer.
Je kunt ermee een smeulend vuur maken dat je een tijdje bij je kunt dragen.
Ik kende dit voorwerp alleen maar vanuit verhalen, ik had er nog nooit een gezien.
Nog eens gezocht op internet,
maar er zijn maar weinig afbeeldingen van te vinden.
De volgende heeft wel wat weg van wat ons te koop werd aangeboden:
| objectnaam | xa0doos, tondeldoos |
| xa0datering | begin 19e eeuw |
| xa0materiaal | ijzer ; hout ; hennep |
| xa0afmetingen | xa0L 12 cm ; B 11 cm ; H 3.6 cm (gestrekt neergelegd) H 5 cm ; B 11 cm ; D 4 cm (rechtop neergezet) |
| verwerving | 1883 JAPAN aankoop |
| herkomst | Japan |
Een tondeldoos is een voorloper van de aansteker:
hij dient voor het produceren van vuur.
In het houten kokertje zit een slagsteen,
die tegen het ijzer geslagen wordt om vonken te maken.
Die vonken laat je afspringen op brandbaar materiaal om vuur te maken.
Het setje kan aan het koordje aan de ceintuur gehangen worden.
Demonstratie tondeldoos voor beginners.
Andere zaken die te koop werden aangeboden:
geborduurde doek, koperen beeldjes, armbanden, ketting om rond je middel te dragen.
We hebben in een van de dorpen gesproken met de “Multi Purpose Worker”.
Deze man is oa onderwijzer voor de kinderen.
Als we tussen de middag rusten, terug op de slaapplaats, blijken we niet alleen te zijn.
Een aantal families, gezinnen, komen op het terrein bij elkaar voor een picknick.
Rashmi geeft intussen de grote baas van het complex (de bungalow zonder stromend water)
en zijn vrouw ook wat te eten en te drinken.
Immers, uiteindelijk heeft hij wel in de bungalow geslapen.
Ik bekijk dit tafereel vanaf een betonnen verhoog
waar ik op lig met een medereizigster en een aantal lokale mensen.
De kippen tokkelen er lustig op los en kinderen spelen overal.
Regelmatig komen de kinderen nieuwsgierig bij ons kijken.
Deze pleisterplaats ligt in de schaduw van een aantal bomen.
Heerlijk in de schaduw met een beetje wind.
In de middag nog een dorpje bezocht
en een dorp waar souveniers worden gemaakt en verkocht (handicrafts).
Onze lunch. Deze eetgelegenheid vertrouwde ik niet. Ik heb er nauwelijks gegeten.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik deze vakantie helemaal niet ziek ben geweest
en dat niemand van onze groep ziek is geworden van het eten bij dit restaurant.
Allemaal gezellig naar de kapper.
Tijdens een stop onderweg liep ik door het dorp en zag dit gebouwtje.
Ik heb de gids nog gevraagd waar het voor dient.
De houten paal in het midden is een belangrijk instrument.
Maar ik heb er niets over opgeschreven en ben inmiddels vergeten
waar dit nu precies voor diende.
Jammer.
Mondharp in foedraal.
Mondharp uit foedraal.
Dit was in het souvenierdorp.
De mensen leven er van het maken van souveniers.
Deze olifanten worden gemaakt door dunne stukjes metaal
te leggen over een mal.
De mal is van een wassoort dus na verwarming verdwijnt de was,
blijft het beeldje over.
Het resultaat.
De smeltoven. De man bedient de blaasbalg die langs onder
het vuur aanwakert.
De smeltvorm. Dit is een andere techniek dan net hierboven beschreven.
Het beeldje bevindt zich in de kleivorm. Langs de tuit
loopt het metaal naar binnen terwijl de was wegsmelt.
Onze ‘beeldjes’ zijn zo gemaakt.
Onze ‘beeldjes’.
De kudde komt thuis.
Onder leiding van een aantal herders is het vee van het hele dorp
de hele dag weggeweest en komt nu thuis.
De dorpsstraat. Aangelegd door de overheid.
SAMBAR HERT
De Sambar (ook wel paardhert genoemd, Cervus unicolor)
is het grootste en wijdst verspreide hert in Zuid-Azie
(16 ondersoorten van India en Sri Lanka
tot in China en Taiwan
en zuidoost-waarts tot Sumatra, Borneo en de Filippijnen).
Het dier is donkerbruin van kleur en heeft stug haar,
dat op de nek manen vormt.
Het grote gewei omvat slechts 6 enden en wordt rond November-December afgeworpen.
Afmetingen en kleur varieren nogal over het grote verspreidingsgebied.
De Sambar leeft weinig sociaal in kleine kudden
in dichte vegetatie en is m.n. een nachtdier.
Een aantal ondersoorten, vnl. die van kleine eilanden,
wordt met uitroeiing bedreigd,
andere vormen zijn nog algemeen.
Sambar en Javaans hert vormen samen het ondergeslacht Rusavan het herten geslacht Cervus.
De tijger is de belangrijkste natuurlijke vijand.
Een volwassen tijger kan zich 4 dagen voeden met 1 hert.
Anders dan andere herten, kijkt de Sambar bij gevaar
eerst de kat uit de boom terwijl hij alarm-geluiden uitstoot tot het gevaar geweken is.
Ondanks het feit dat hij zeer scherpe zintuigen heeft, loopt dit vaak slecht af.
Bovenstaande tekst komt van de Nederlandse website Het gewei.
Deze site gaat helamaal over herten.
Ik ben er niet zeker van dat het dier dat op de foto’s staat een Sambar is.
Maar het komt het dichts bij wat we gezien hebben.
Reisverslag India 2004 (16): Boek in foedraal
In deze web log een paar foto’s waarmee ik probeer
duidelijk te maken hoe zo’n Boeddhistisch ‘boek’ er uit ziet.
Dit is de foedraal in gesloten toestand.
Met een lint worden de twee plankjes bij elkaar gehouden.
De plankjes zijn bekleed met een stuk stof.
Als je het foedraal opent zit het boek tussen de plankjes.
De bladen zijn als het ware bestempelde vellen papier.
Ieder vel is 38,5 cm lang en bijna 10 cm breed.
Hoewel, lang en breed.
Ik kan de tekst niet lezen.
Ik weet niet in welke richting er geschreven is
en dus niet wat boven, onder, links of rechts is.
De vellen liggen los in de foedraal
en kunnen er dus makkelijk uit gehaald worden.
Reisverslag India 2004 (15)
08/11/2004: Tashiding
Reisdag van Pelling naar Rumtek.
Onderweg een stop bij het klooster van Tashiding.
De ochtend begint vroeg.
Op het dak van ons hotel wil ik nog wat foto’s maken van de zonsopgang
met de bergen:
Tashiding
Het klooster kun je bereiken na een behoorlijke wandeling, bergop.
Maar ook nu is het weer de moeite waard.
Deze foto is eerder ontsnapt aan de herbarium-serie. Daar hoort hij zeker bij !
Gebedsvlaggen, een prachtig gezicht.
Bij de kloostergebouwen staat de huizen waar de monniken in wonen.
Een grote groep stupa’s. Rondom het verhoog waar de stupa’s op staan,
uitgehakte en beschilderde stenen.
In deze werkplaats worden die stenen bewerkt.
Dit is een detail van de volgende foto.
Terwijl we naar beneden lopen zien we de spinnen in een enorm web.
Een bamboe-struik.
Geit, in tranche voor de restanten van een stupa.
Er is een web site waar je informatie kunt terugvinden
over zowat alle tempels in India.
Overnachting in een guest house.
Aan het begin van de avond bezoeken we een school
die verbonden is aan het klooster in Rumtek.
Aan het begin van een puja (godsdienstige bijeenkomst)
is er een gebedsbijeenkomst.
Wij mogen daar bij zitten.
Het begint met individueel gebed vanuit een boekje.
De monniken zitten in kleermakerszit en
lezen op eigen tempo door het boekje.
(Deze boeken worden gevormd door twee houten planken
die met linten bij elkaar gehouden worden.
Tussen de planken liggen los de bladzijdes met tekst.
Aan twee kanten bedrukt.
(Er ligt nog altijd zo’n boek in onze huiskamer.)
De monniken zijn allemaal erg jong.
De jongste zijn van lagere schoolleeftijd.
Hun aandacht bij de bijeenkomst is wisselend.
Als bijna iedereen klaar is begint de voorganger met een gebed
en beantwoort iedereen in het zelfde tempo.
De afsluiting wordt gevormd door een toespraak van de voorganger.
Rashmi’s mobiele telefoon gaat.
Bijna tijd om op te stappen.
De school in Rumtek is belangrijk voor de Tibetaanse Boeddhisten.
Ze zijn volgelingen van de Dalai Lama.
Deze school is een opleiding in de Boeddhistische filosofie
en het Sanskriet.
Het avondeten in het guest house is lekker maar eenvoudig.
Het Tibetaans eten lijkt op Chinees: mie met vegetable momo.
We hebben een kleine maar schone kamer, een gezamenlijk toilet en douche.
Maar we slaan de douche een keer over:
de shampoofles (afsluiting) is kapot en konden we niet meer meenemen
en de zeep zijn we vergeten.
Kopen we weer in Gangtok.
Argusvlinder 