In deze blog het eerste deel van het artikel van de Amerikaanse
geschiedkundige Robert H. Ferrell over het Mukden Incident.
Dit artikel verscheen in maart 1955 in het Amerikaanse tijdschrift
voor moderne geschiedenis.

Het artikel kan men naast op mijn weblog ook nalezen op de volgende site:
Japanse site (?)

Op mijn weblog herhaal ik de Engelse tekst volledig
en vervolgens vertaal ik de tekst in het Nederlands.
Ik probeer zoveel mogelijk de tekst te illustreren
met foto’s uit die tijd.
Ik probeer de bron te vermelden en te achterhalen
wat je nu precies op de foto’s ziet.
Omdat de meeste foto’s van Chinese websites komen,
is dat niet eenvoudig.
Sommige van de foto’s zijn in scene gezet door de Japanners
na het incident en de geweldadigheden.
Een deel is met propaganda doelen in gedachten gemaakt.
Indien iemand foto’s heeft, bronvermeldingen kan toevoegen
of op een andere manier kan bijdragen, dan houd ik me aanbevolen.

Robert H. Ferrell The Mukden Incident, Journal of Modern History, March 1955.

The Mukden incident: September 18-19, 1931.
Robert H. Ferrell

On the night of September 18, 1931 Chinese soldiers allegedly blew up a portion of the track on the South Manchurian Railwayxe2x80x99s main line several miles north of Mukden. Troops of the Japanese Kwantung army, acting in what was later claimed to be self-defense, that night began an occupation of cities and towns along the line of the railway, which soon extended to all of Manchuria. Although the Chinese government appealed to the League of Nations under the provisions of the Convenant and to the United States government under the Kellogg-Briand pact and the Nine-Power Treaty, Japan in 1932 established the puppet government of Manchukuo and the following year withdrew from the League. Nothing short of full-scale war would have persuaded the Japanese to give back Manchuria to China. China could not get it back herself xe2x80x93 the Nationalist armies were too weak even to keep order in China proper xe2x80x93 nor were any of the great powers of the West, including the United States, eager to fight Japan during the worst years of the Great Depression. The Japanese conquest was not recognized by most of the powers, but nothing more serious occurred.
To Western observers at the time and afterward it did seem that 31 inches of steel rail was hardly sufficient excuse for seizing a rich Chinese province larger than the American state of Texas. The Japanese never claimed that the Mukden Incident was their sole reason for action. Japanese publicists had already compiled a total of hundreds of provocative incidents in Manchuria and China during the period prior to September 18, 1931; and, for the benefit of Americans, they quickly recalled how similar provocations in the Caribbean had brought swift intervention by the United States marines. Among fair-minded students there never was any doubt that the Chinese during and after the Nationalist revolution of 1925-1928 had needlessly irritated the Japanese on a good many occasions, and if each irritation in itself had been only a pinprick, it was still a case where a thousand pinpricks equalled a slash of the saber. Provocation of course, was not altogether one-sided, for Japanese troops and civilians were seldom noted for their tact and careful behaviour. By the late summer of 1931, sino-Japanese relations had deteriorated dangerously. Japanese newspapers were regaling their readers with the xe2x80x9cNakamura butchery casexe2x80x9d, in which a captain of the Japanese Army had been apprehended by the Chinese and shot while engaged in plainclothes reconnaissance of an out-of-the-way region of Manchuria. Anti-Chinese riots in Manchuria, had increased the tension. A Chinese boycott of Japanese goods did not help matters. In Japan economic conditions among the peasantry were becoming desperate, and the Tokyo government was doing little for the farmer; there was rumor, moreover, of corruption and scandal among high government officials.

Intocht Japanse leger 18/09/1931. Bron van de foto.

Nederlandse vertaling/samenvatting:

In de nacht van 18 september 1931 zouden Chinese soldaten
een deel van het spoor van de belangrijkste lijn
van de South Manchurian Railway,
even ten noorden van Mukden, hebben opgeblazen.
Japanse troepen die gelegen waren in Mantsjoekwo
grepen xe2x80x98uit zelfverdedigingxe2x80x99 in door steden en dorpen
langs de spoorlijn te bezetten.
Al snel was heel Mantsjoekwo bezet.
Ondanks het beroep van de Chinese regering op de Volkenbond,
met verwijzing naar het Kellogg-Briand verdrag
en de Nine-Power Treaty,
vestigde Japan in 1932 een marionettenregering in Mantsjoekwo.
Het jaar daarop trok Japan zich terug uit de Volkenbond.
Alleen een oorlog op grote schaal zou Japan er toe kunnen dwingen
de bezetting op te geven.

Japanse artillerie vernietigd Beidaying, 18/09/1931. Bron van de foto: Chinese Wikipedia.

China kon het gebied niet zelf heroveren
en de grote naties ondernamen geen actie.
De meeste landen erkenden de bezetting niet maar verder gebeurde er niets
(en kon Japan zijn gang gaan. Argusvlinder).
Volgens Westerse waarnemers, op dat moment en later,
was 80 centimeter verwrongen stalen spoorlijn
geen excuus om een rijke Chinese provincie,
groter dan de Amerikaanse staat Texas, te bezetten.
Japan heeft nooit verklaard dat het Mukden incident
de enige reden was voor de actie.
De Japanse media hadden gepubliceerd over honderden provocaties
in Mantsjoekwo en China gedurende de aanloop naar 18 september 1931.
Om de Amerikanen aan hun zijde te krijgen werd gewezen
op vergelijkbare provocaties in het Caribische gebied
waarop de VS snel had ingegrepen.
Onder weldenkende studenten werd nooit getwijfeld
dat China tijdens en na de Nationalistische revolutie van 1925-1928,
meer dan eens Japan onnodig had gexc3xafrriteerd.
Al waren de provocaties slechts speldenprikken,
1000 speldenprikken zijn als een slag met een sabel.
Natuurlijk kwamen de provocaties van beide kanten.
Japanse soldaten en burgers stonden niet bekend om hun tact
of voorzichtig optreden.

Zogenaamd bewijs voor de ‘Chinese’ aanval: twee bielzen, hoofddeksels en een geweer. Bron van de foto: dezelfde Chinese Wikipedia pagina.

Laat in de zomer van 1931 waren de verhoudingen tussen China en Japan
gevaarlijk verslechterd.
Japanse kranten schreven over de xe2x80x9cNakamura butchery casexe2x80x9d,
een zaak waarbij een Japanse legerkapitein,
die in burger op onderzoek was in een uithoek van Mantsjoekwo,
opgepakt was door China en gexc3xabxecuteerd.
Anti-Chinese rellen in Mantsjoekwo braken uit
en verhoogden de spanningen.
Een Chinese boycot van Japanse goederen
ten tijd
e van een economische crises hielpen niet.
Door de Japanse economie waren de boeren in Japan radeloos
en de Japanse regering hielp hen niet;
er waren zelfs geruchten over corruptie en schandalen
rond hoge regeringsfunctionarissen.

Japanse remake aan de aanval op Mantsjoerije, 1931. Bron: een Chinese foto site (?)

Misschien lijkt het een beetje saai maar de acties van Japan
in Noordoost China waren een schending
van een aantal internationale verdragen.
Deze verdragen worden hieronder beschreven.



Betrokken verdragen:

Kellogg-Briand pact
Het Kellogg-Briand-pact, ook wel het Pact van Parijs genoemd,
is een internationaal rechtsverdrag dat op 27 augustus 1928
in Parijs werd gesloten tussen 23 landen.
De stuwende krachten achter dit pact waren
de Franse minister van buitenlandse zaken Aristide Briand
en zijn Amerikaanse ambtgenoot Frank Kellogg.
Briand hoopte door het sluiten van dit verdrag
de banden tussen de voormalige bondgenoten
weer aan te trekken. (Nederlandstalige Wikipedia)

De 23 aanwezige landen waaronder Frankrijk, De Verenigde Staten,
Duitsland, Groot-Brittannixc3xab, Japan, Polen en Belgixc3xab
kantten zich in dit verdrag tegen de aanvalsoorlog
en bestempelden deze als onrechtmatig.
Zij legden hiermee de grondslag voor het strafbaar verklaren
van een aanvalsoorlog zoals later in de principes
gebruikt voor het Proces van Neurenberg werd beschreven.
De Verenigde Staten vonden het echter jammer
dat er in het verdrag geen clausule was opgenomen
over verdedigingsoorlogen en dat er geen voorzieningen werden getroffen
om het verdrag ook af te dwingen.

In totaal 62 landen (waaronder Duitsland) ondertekenden dit
“Verdrag tot uitbanning van de oorlog”,
maar het heeft in de jaren daaropvolgend weinig invloed gehad
getuigende de vele oorlogen die er sindsdien zijn geweest.
Wel kan het verdrag als een voorloper worden gezien
voor een soortgelijke bepaling in het Handvest van de Verenigde Naties.

Frank Kellogg kreeg voor het pact in 1929 de Nobelprijs voor de Vrede.
Aristide Briand had de prijs al in 1926 ontvangen
vanwege een ander verdrag: het Verdrag van Locarno.

De intocht van Japanse troepen in Shenyang, 1931 (Bron: Wikipedia).

Nine Power Treaty
The Nine-Power Treaty or Nine Power Agreement
was a treaty affirming the sovereignty and territorial integrity
of China as per the Open Door Policy,
signed by all of the attendees to the Washington Naval Conference
on 6 February 1922. (Engelstalige Wikipedia)

United States Secretary of State John Hay
had issued the “Open Door Notes” of September-November 1899,
followed by a diplomatic circular in July 1900,
asking that all of the major world powers with vested interests in China
declare formally that they would maintain an xe2x80x98open doorxe2x80x99
to allow all nations equal rights and equal access
to the treaty ports within their spheres of influence in China.
Fearing that the European powers and Japan were preparing
to carve China up into colonies, Hay also added provisions
that Chinese territorial and administrative integrity
should be maintained.

Although no nation specifically affirmed Hayxe2x80x99s proposal,
Hay announced that each of the powers had granted consent
in principle and treaties made after 1900 make reference
to the Open Door Policy.
Nonetheless, competition between the various powers
for special concessions within China for railroad rights,
mining rights, loans, foreign trade ports, etc.
continued unabated.

The United States was especially leery of Japanese designs
on China after the Russo-Japanese War (1904-1905)
and the Twenty-One Demands (1915) and repeatedly signed agreements
with the Japanese government pledging to maintain
a policy of equality in Manchuria and China.
These agreements concluded with Lansing-Ishii Agreement in 1917,
which was soon shown to be completely ineffective.

During the Washington Naval Conference of 1921-1922,
the United States government again raised the Open Door Policy
as an international issue, and had all of the attendees
(United States, Japan, China, France, Great Britain, Italy,
Belgium, Netherlands, and Portugal) sign a new treaty
which intended to make the Open Door Policy international law.

However, the Nine-Power Treaty lacked any enforcement regulations,
and when violated by Japan during its invasion of Manchuria
in 1931 and creation of Manchukuo,
the United States could do little more than issue protests
and impose economic sanctions.

World War II effectively nullified the Nine-Power Treaty.

Nederlandse vertaling/samenvatting:
Het Negen Machten Verdrag of de Negen Machten Overeenkomst
was een verdrag dat de soevereiniteit en gebiedsintegriteit van China
bevestigde volgens de Open Deur Politiek
en werd ondertekend door al de aanwezigen op de Washington Naval Conference
(de Washington Marineconferentie) op 6 februari 1922.

De Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken John Hay
had de xe2x80x9cOpen Deur Notitiesxe2x80x9d uit laten gaan in september en november 1899,
gevolgd door een diplomatieke toelichting in 1890.
In deze Notities werd aan alle wereldmachten
met staande belangen in China
gevraagd om formeel uit te spreken dat men een xe2x80x9cOpen Deurxe2x80x9dinstelling
zou volgen die er voor zou zorgen dat alle landen
dezelfde rechten en dezelfde toegang zouden krijgen
tot de verdragshavens binnen hun invloedssferen in China.
Hay was bang dat de Europese landen en Japan,
China zouden opdelen en omzetten in kolonies
en had daarom voorzieningen opgenomen
om de eenheid van het Chinese grondgebied en het Chinese bestuur te bewaren.

Amerika was met name wantrouwend ten opzichte van de Japanse plannen
van na de Russich-Japanse oorlog (1904 xe2x80x93 1905),
de Eenentwintig Eisen (1915)
en de herhaaldelijk getekende overeenkomsten met de Japanse overheid
om de politiek van gelijkheid te bevestigen in Mantsjoerije en China.

Op de Marineconferentie van 1922 werd dit onderwerp naar voor gebracht
om het onderdeel te laten worden van het internationaal recht.

Echter het Negen Machten Verdrag bevatte geen middelen
om de afspraken ook af te dwingen.
De Verenigde Staten konden in 1931 dan ook alleen protesteren
tegen Japan in zake Mantsjoerije en dreigen met economische boycots.

De Tweede Wereldoorlog vernietigde het Negen Machten Verdrag.

Genoemde incidenten:
Nakamura butchery case

Al eerder was er het een en ander te lezen op mijn weblog
over het Mukden incident.
Vanaf vandaag start een nieuwe serie met een tekst van
Robert Ferrell. Hij schreef in maart 1955 een artikel
in het Amerikaanse blad Journal of Modern History.

Het “incident” deed zich voor op 18 september 1931
en had zeer grote gevolgen voor het noordoosten van China
en later voor heel Azie.

Op het internet is er maar weinig informatie te vinden (buiten Wikipedia).
De tekst waar het mij hier om gaat ben ik maar op 1 site tegengekomen.
Daarom dat ik in 6 delen de tekst hier herhaal:
= als een plaatje (zoals hij ook op de andere web site staat)
= als Engelse tekst (zodat hij doorzoekbaar wordt)
= als Nederlandse tekst (zodat hij toegankelijk is voor Nederlanders).

Met de hulp van mijn Chinese collega heb ik foto’s gevonden
op Chinese en Japanse websites.
Die zijn voor westerlingen wat moeilijk te vinden.
Die foto’s gebruik ik bij mijn artikelen.



Vandaag open ik met een overzicht van de spelers.
Uiteindelijk moet het een overzicht worden met……De betrokken partijen: Japan, China, Volkenbond.
De betrokken diplomaten en militairen: Seishiro Itagaki
(het vermoedelijke brien achter het incident), Zhang Xueliang
(de Chinese warlord), Henry L. Stimson (de Amerikaanse minister
van buitenlandse zaken), enz.
De betrokken schrijvers: Robert Ferrell en Ben Dorfman.
De verdragen die werden geschonden enz.

In het Journal of Modern History, een Amerikaans tijdschrift
dat een keer per kwartaal verschijnt,
schreef in de uitgave van maart 1955
de Amerikaanse historicus Robert H. Ferrell een artikel
over het Mukden-incident.
In deze logs neem ik het artikel integraal over.

Een foto van de schrijver heb ik niet kunnen vinden.
Maar wel een korte levensloop op Wikipedia:

Robert Ferrell is geboren in 1921, een Amerikaans historicus
en schrijver van verschillende boeken.
Harry S. Truman en de diplomatieke geschiedenis van Amerika
zijn twee onderwerpen waarover hij veel heeft gepubliceerd.

OVERZICHT VAN DE BETROKKEN PARTIJEN