David Bowie, Glastonbury 2000.
Ik moet er eerst nog even naar luisteren.
Categorie archief: Muziek
Ik luister naar…Paul McCartney: Egypt Station
People want peace.
Ik luister voor de eerste keer naar de CD.
Ben altijd onder de indruk van het optimisme van Paul.
People want peace.
De CD hoes is een concertina. Dat wil zeggen dat als je hem open klapt het een heel breed beeld geeft. Ik kon er maar een klein stuk in een keer van inscannen.
En nu luister ik naar Elvis Costello & The Imposters
Elvis heeft een nieuwe CD.
Deze week las ik een interview met Elvis Costello en Carole King
in the New York Times. Daarom wist ik dat er een CD aankwam.
Elvis Costello en Carole Kinh hebben samen een nummer geschreven dat
op deze CD staat (Burnt Sugar Is So Bitter, geweldige titel voor een lied).
Verder zie ik dat een aantal nummers geschreven zijn samen met
Burt Bacharach.
Humo schrijft over deze CD:
‘Look Now’ is complex én rechtuit, compact én weelderig, to the point én genuanceerd. De plaat wisselt de stuwkracht van soul af met ballads waarin het meestal slecht afloopt. En ze zit – speciaal voor u getest in tram, keuken en ligbad – vol oorwurmen.
Elvis Costello samen met Burt Bacharach (of andersom)
geeft in eerste instantie, ook 20 jaar na hun eerste CD,
een vreemd gevoel. Maar de muziek maakt alles goed.
Dat de Imposters meedoen. Wat maakt het uit.
De violen en zang nemen het voortouw en bepalen de sfeer
zonder afgezaagd te zijn.
Laat Elvis maar schuiven, kijk nou maar.
Ik luister naar: Prince – Piano & a microphone 1983
Toen ik gisteren een CD-zaak inliep wist ik niet dat er
een ‘nieuwe’ CD van Prince uit was.
Het gaat om een studio opname uit 1983.
Prince alleen met een piano.
De officiële website beschrijft het als volgt:
This September 21st, the timeless Prince back catalogue welcomes a new, special addition – Piano & A Microphone 1983: 9 tracks and 35 minutes of Prince – solo with just a piano and a microphone.
The private rehearsal recording, captured at Prince’s home studio in Chanhassen, Minnesota, provides a rare, intimate glimpse into the iconic artist’s creative process as he works through songs including “17 Days,” “Purple Rain,” “Strange Relationship” and “International Lover”, the performance is a truly unique insight into Prince’s timeless genius.
In de bekende Oor-stijl heet het dan:
Veel intiemer en vocaal veelzijdiger hoorde je Prince niet eerder. Zijn stem glijdt, brult en kruipt. Hij zet een stap op iedere trede van de toonladder, gewoon omdat het kan. Ook kon hij lekker experimenteren, er luisterde immers toch niemand mee. Zodoende zit er in opener 17 Days zelfs een bescheiden stukje beatboxen. Piano & A Microphone 1983 biedt een zeldzame glimp achter de paarse gordijnen van de kleinste kamertjes van Paisley Park.
Ik vind het gewoon prachtig.
Zo mogen ze nog een heleboel CDs uitbrengen.
Hopelijk de volgende keer met nog meer (langer) muziek.
Ik luister naar: Louis Couperus – In transit
Spinvis over Napels: Alles ruikt naar fraude, zwarte ogen in je rug, je kunt de schaduw niet vertrouwen, zelfs de vogels zijn corrupt. Op Louis Couperus – In Transit. De stal van Excelsior Recordings leeft zich uit op deze CD met het werk van Louis Couperus.
Goed initiatief.
In het bijzonder:
Yorick van Norden;
Esther de Jong;
Maurits Westerik.
Philips Symfonie Orkest
Vanmiddag was het Philips Symfonie Orkest in Breda
te horen in het Spanjaardsgat. Heel leuk.
Ik luister naar: Tutu Puoane
Tutu Puoane en Tineke Postma bij Jazz ten Toon in Breda. Super!
Gistermiddag ging ik naar Jazz ten Toon.
Uiteindelijk kon ik maar kort daar zijn in de Reigerstraat in Breda.
Ik ging voor een band of project waarvan ik de naam niet kende: Tutu Puoane.
Maar ik wist dat het een band was van/rond Tineke Postma.
Wat ik zag was het eerste nummer van de tweede set.
De stem was indrukwekkend en af en toe schijnt Joni Mitchell
door de teksten en het zingen heen.
Helaas moest al snel weg maar vandaag eens even op het internet
op zoek gegaan naar wat/wie ik precies gezien en gehoord had.
Toen de CD gekocht want Tutu Puoane heeft een tribute
gemaakt aan de fantastische Joni Mitchell.
Tutu Puoane sings Joni Mitchell. Tutu Puoane – voice, Tineke Postma – sax, Ewout Pierreux – piano, Clemens van der Feen – bass, Jasper Van Hulten – drums
Wikipedia:
Nonthuthuzelo Puoane (31 mei 1979) is een jazz-zangeres uit Zuid-Afrika.
Tutu Pouane werd geboren in een township nabij Pretoria en studeerde aan de University of Cape Town. Ze trok in 2002 naar Europa, meer bepaald naar Den Haag, waar ze een tijdlang studeerde. In 2004 verhuisde ze naar Antwerpen.
Bowie, Berlin and Beyond: ik luister naar het Delta Saxophone Quartet
Delta Saxophone Quartet: Bowie, Berlin and Beyond.
Dit Engelse saxofoonkwartet werpt zich ook op moderne muziek.
Hun meest recente project bevat muziek van David Bowie uit zijn Berlijnse periode.
Bijvoorbeeld met het nummer Heroes.
Daarnaast staan op deze CD ook een eigen nummer (Chris Caldwell, Peter Whyman,
Timothy Holmes & Graeme Blevins in de stijl van,
een nummer van Brian Eno (Music for Airports), een nummer van
Ryuychi Sakamoto (Merry Christmas, Mr. Lawrence van de film met Bowie
in de hoofdrol) en nog meer.
Heel geslaagd.
Persoonlijk vind ik Speed of Life, Art Decade en Warszawa het best.
Mooie hoes.
Nu luister ik naar Ruben Hein: Groundwork Rising
Ruben Hein, Groundwork Rising.
Als snel plakt men het bordje ‘Jazz’ op deze muzikant.
Dat vin ik wat ver gaan.
Mooi is het pianowerk maar dat zou te kort doen
aan de andere muzikanten.
Gewoon een mooi geluid van Nederlandse bodem!
Met handtekening!
Ik luister nu naar Mens van Wende Snijders
Wende Snijders, Mens. Met het nummer ‘Voor alles’ waarvoor ze pas de Annie M.G. Schmidtprijs ontving. De tekst is van Joost Zwagerman.
Het gaat me om het nummer ‘Voor alles’ dat gaat
over alles waarvoor ze bang was.
Goede tekst.
CD met een ouderwets mooi boekje. Veel foto’s, veel kleur, mooi ontwerp.
Ik luister nu naar: Van Morrison and Joey Defrancesco – You’re driving me crazy
Nieuw jazzy album van Van Morrison met prachtig orgelspel. Luister eens naar: Miss Otis regrets. You’re driving me crazy.
De informatie in iTunes is wel een beetje vreemd. De informatie is afkomstig van de CD. Die heb ik geïmporteerd. Slordige platenmaatschappij of gereed voor de Chinese en Japanse markt?
Wat heeft een mysterieuze boekenvrouw te maken met een lied van de Nits?
De mysterieuze boekenvrouw van Silvia Celiberti.
Het nummer van de Nits is natuurlijk Nescio.
De Nits brachten wel meer nummers uit die een relatie met kunst
en literatuur. De eerste die me te binnen schiet is Soap bubble box.
Een nummer van het album Ting uit 1992.
Toe opa vertel eens.
Afgelopen zaterdag verscheen de Volkskrant met een hele mooie voorpagina
voor de boekensectie. Die pagina zie je hierboven.
Een groot artikel, geschreven door Paul Onkenhout, gaat over Nescio,
de schrijver. Het is een soort crash course over Nescio.
Zijn werk stond ook op mijn literatuurlijst.
100 jaar geleden debuteerde Nescio en daarom is dit jaar
een heruitgave van hem te koop: De uitvreter,Titaantjes, Dichtertje.
‘Jongens waren we, maar aardige jongens’ is een bekende zin van Nescio. Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten, hun album uit 2008 heette waarschijnlijk niet toevallig ‘Aardige jongens’.
Het boek in losse katernen dat ik deze week ontving ga ik later proberen in te binden samen met het artikel uit de Volkskrant.
De Argusvlinder luistert vandaag naar…….
Ton Koopman, Johann Sebastian Bach, Matthäus Passion (BWV244). Al weer uit 1993 is deze opname maar zo mooi! De afbeelding (hier van het boekje met de tekst dat al wat versleten is) is wel heel knullig geknipt en geplakt. Maar dat is de eerste keer dat me dat opvalt.
Vandaag luister ik naar: American Utopia van David Byrne met medewerking van Brian Eno
De creativiteit van Byrne en Eno kent nog lang geen einde: Every day is a miracle.
Ik luister nu naar: After Bach van Brad Mehldau
Brad Mehldau is een van de leidende figuren in moderne jazz wereldwijd.
Ook hij heeft de trend opgepikt van het combineren van klassieke muziek
met jazz.
Zijn nieuwste werk is een verademing: After Bach.
Afwisselend worden werken gespeeld die geinspireerd zijn door
Johann Sebastian Bach of door Bach geschreven.
Brad Mehldau, After Bach.
Brad Mehldau in actie.
Natuurlijk is Van Morrison geen Frank Sinatra
Nee, Van is geen Frank Sinatra.
Maar dat wil niet zeggen dat zijn ‘crooner’-album
Versatile niet de moeite waard is. Al was het alleen maar omdat:
– er eigen nummers van Van opstaan die zich prima overeind
houden tussen het werk van Gershwin, Loesser of Cole Porter;
– er nu andere beluisteraars de pennevruchtend van Porter,
Gus Khan en andere horen;
– het enorm swingt;
– het zingen van Van op Broken Record alleen al de moeite
van het luisteren waard is. Past prima in die tijd en stijl.
Van Morrison, Versatile. Mooie hoes trouwens. Kijk maar eens op Google: Sinatra had wat met een portret met hoed op een platenhoes.
Indrukken van een jazzfestival
De Oude Haven in Breda vanaf de Trapkes.
Gisteren, de eerste dag van de 2017 editie van het Jazzfestival in Breda,
heb ik een paar foto’s gemaakt.
Wat andere foto’s dan anders, misschien.
Het succes van de inloopfontein op het Kasteelplein heeft zich wel bewezen. Iedere warmere dag, en dus ook die tijdens het Jazzfestival, wordt de fontein bevolkt door kleine kinderen en honden.
Stinkbommen, fakkels en rookbommen van jonge fans van NAC.
Het was in ieder geval druk. De fietsenstallingen konden het niet aan zodat er veel fietsen ‘wild’ stonden geparkeerd zoals hier in de Cingelstraat.
Ze is gearriveerd: Ella Fitzgerald
Een tijd geleden kondigde ik al aan dat er een CD uitkwam
met daarop twee concerten van Ella Fitzgerald in het
Concertgebouw. Vandaag hoorde ik de CD voor het eerst
en ik heb genoten!
Gisteren zou ze 100 geworden zijn.
Ella Firtzgerald, ’s Wonderful.
Reikhalzend kijk ik er naar uit
Onlangs las ik dat er een CD uitkomt met opnames
van Ella Fitzgerald in de serie Jazz at the Concertgebouw.
Als de CD vandaag te bestellen zou zijn zou ik dat ook doen
maar ik moet nog wachten tot begin april.
Ella Fitzgerald, ’s Wonderful, Jazz at the Concertgebouw.
…and all that jazz
Cleo Laine, Shakespeare and All that Jazz. 1964. Zomaar. Een grappige foto/albumhoes.
Argusvlinder 