Station Sloterdijk, Amsterdam.
Auteursarchief: Argusvlinder
Terug naar de kust
Lang geleden (1976) verscheen er de LP (!) ‘Zing je moerstaal’.
Ik was toen nog radio-amateur en de combinatie Nederlandstalige muziek en
literatuur sprak me wel aan.
Er stond een nummer op waarvan ik zeker weet dat het een soort van hit werd:
‘Terug naar de kust’.
Uitgevoerd door Maggie MacNeal en naar ik afgelopen week heb ontdekt,
geschreven door Theun de Winter.
Hoe ik daar achter kwam?
Uitgeverij Statenhofpers (Jaap Schipper en Christianne Duchateau) nodigde
mij (en veel anderen) uit om in te tekenen op een boek.
De titel en auteur hielden ze nog even geheim.
Het zou in omvang hun grootste boek worden.
Gezien de kwaliteit van eerdere projecten, tekende ik meteen in.
Het was al weer even geleden dus toen het boek tijdens mijn vakantie
kwam was ik eerst verbaasd.
Het was de dichtbundel ‘Licht van Troost’ met teksten van Theun de Winter.
De illustraties zijn van Iris Le Rütte.
Ergens in de introductie of in de ‘fanzine’ wordt gesproken over
het lied dat helaas niet in het boek is opgenomen.
Waarschijnlijk een rechtendingetje.
Het boek is mooi uitgevoerd. Mooie typografie en een prachtige band
met Bhutaans papier.
Veel van de teksten gaan idolaat over een Amsterdamse voetbalclub maar
voetbal is niet mijn eerste interesse.
Dus of het steeds het niveau van Terug naar de kust bereikt?
Oordeel zelf.
Ik weet niet wat het is maar er is iets mis
Hoe zou dat komen
‘T Liefst loop ik alleen, niemand om me heen
In mezelf te dromen
‘K Wil terug naar de kust
Heel ongerust zoek ik de weg naar de kust
Bijna niet bewust van de dreiging dat daar m’n jeugd voorbijging‘K Voel me hier niet goed waar ik wonen moet
Tussen al die mensen
Laat me nu maar gaan achter de meeuwen aan
En mijn vage wensen
‘K Wil terug naar de kust
Heel ongerust zoek ik de weg naar de kust
Bijna niet bewust van de dreiging dat daar m’n jeugd voorbijgingOh, hoe kom ik hier vandaan
Was ik maar niet weggegaan
‘K Hoor de branding in m’n hoofd
Had ik eerder maar geloofd
Wat die stem toen heeft voorspeld
Dat geluk verdwijnt voor geld
Mist en regen, westenwind
Zeg mij of ik ’t ooit weer vindIk wil terug naar de kust
Heel ongerust
Zoek ik de weg naar de kust
Bijna niet bewust van de dreiging dat daar m’n jeugd voorbij gingOh, hoe kom ik hier vandaan
Was ik maar niet weggegaan
‘K Hoor de branding in m’n hoofd
Had ik eerder maar geloofd
Wat die stem toen heeft voorspeld
Dat geluk verdwijnt voor geld
Mist en regen, westenwind
Zeg mij of ik ’t ooit weer vind
Mist en regen, westenwind
Zeg mij of ik ’t ooit weer vind
Zou die muziek nog ergens te vinden zijn?
kant 1:
“Boezem” van Harry Mulisch door Kayak
“Fred” van Jan Kal door Lucifer
“Rond” van Bert Schierbeek door Bots
“Maar één maand” van Kees Buddingh’ door Alexander Curly
“De tijd zegt niets” van Judith Herzberg door Earth & Fire
“Terug naar de kust” van Theun de Winter door Maggie MacNeal
kant 2:
“De Kinderballade” van Gerrit Komrij door Boudewijn de Groot
“Het Dorp” van Wim de Vries door Fungus
“Perpetuum mobile” van Hans Dorrestijn door Peter Koelewijn
“Avondrood” van Jules Deelder door Focus
“Sober Leven” van Nico Scheepmaker door Drs. P
“Juffrouw Nifterink” van Simon Carmiggelt door Robert Long
Eén stand: intens
Vorige week kocht ik de CD (!) van Wende Snijders: Sterrenlopen.
Goede teksten op goede muziek.
Er is eigenlijk maar een opmerking die ik er bij zou kunnen maken:
misschien is het te overwegen om eens, bij wijze van experiment,
af te stappen van die ene stand waarin we Wende steeds tegen komen:
intens.
Misschien dat ze dan zelf en wij als luisteraars even op adem kunnen komen.
Bijvoorbeeld van de tekst van Dimitri Verhulst van ‘Laat mij het zijn’:
Laat mij het zijn die overblijft wanneer je gaat
Zo ben jij het die het wordt bespaard
Te zien dat winters blijven komen
Ook als wij ons niet meer kunnen warmen aan elkaarLaat mij je overleven, zij het niet te lang
Zodat ik je missen kan
En ik zal er mij van vergewissen dan
Dat het duister zuigt, de leegte trekt
Niets ergers dan te moeten wachten
En toch klaar te zijn voor het vertrekLaat mij het zijn die straks alleen ontbijt
Met stompe tanden naast de krant
Ik kom je dagelijks tekort
Sleep mij van spleen naar wee
En wil vooral niet
En wil vooral niet dat het beter wordt
Eltipo
De muurschildering zit er al een tijdje in de Molenstraat bij de bibliotheek maar deze week zag ik voor het eerst ook een verklarend (?) bordje. Veel informatie geeft het bord niet. Dus nog eens kijken op de website.
Op de website:
In deze schildering lees je ‘You Are Welcome’, een duidelijke statement dat aansluit op de kernwaarden van cultureel centrum Nieuwe Veste: iedereen is welkom. Het woord ‘welcome’ verdient de belangrijkste plek in het ontwerp. Iedere letter heeft een ander uiterlijk, kleur en gevoel. In zijn geheel staat dit voor diversiteit en geeft dit elke letter een uniek karakter, net als de bezoekers van Nieuwe Veste.
Naast het statement laten de letters ook zien wat er achter de deuren van Nieuwe Veste gebeurt. De tweede ‘E’ is afgebeeld op een papier, dit staat voor literatuur en creativiteit. De laatste ‘E’ is in de vorm van een muzieknoot, wat verwijst naar het brede muziekaanbod.
Wacht, wacht….kijk naar de derde foto
Ook vandaag weer een korte impressie van de Verlengde Mark
en wat daar bij komt kijken.
Het begint aan de Oude Haven in Breda, bij de Trapkes.
Dit is dan al weer een stukje achter de Trapkes, Markendaalseweg in Breda. Maar, wacht, kijk eens nar de derde foto:
Bargello
De draad wordt weer opgepakt in Florence.
Ik was in het museum met de naam Bargello gebleven.
Vandaag met meerdere werken van Andrea del Verrocchio,
onder andere leermeester van Leonardo da Vinci.
Dit Mariabeeld is misschien niet zo bijzonder maar kijk eens naar de vele hoofden tussen de kleding aan beide zijdes van Mariua. De maker was een beeldhouder die in centraal Italië actief was. The Virgin of Mercy. Circa 1400 – 1420. Painted wood.
Florence, Bargello, Antonio Rossellino, Adoration of the Child and announcement to the shepherds. Circa 1475 – 1477, marble.
Attributed to Andrea del Verrocchio or Antonio Rossellino, Portrait of Francesco Sassetti. Circa 1464, marble. Sassetti was een medewerker van de Medici-bank.
Gian Cristoforo Romano, Portrait of Francesco Sforza. Circa 1470 – 1512, marble.
Andrea del Verrocchio, Woman with a bouquet of flowers, 1475 – 1480, marble.
Andrea del Verrocchio, Madonna and Child, circa 1475. Painted terracotta.
Breda: Kermis
Het is najaar en dus kermis op het Chasséveld. Gisteren ben ik er mijn nieuwe telefoon gaan uitproberen, dat wil zeggen de nieuwe camera van de nieuwe telefoon. De resultaten zie je hier.
Candy paradise.
Winter wonderland.
Palace.
Break.
Bulldozers.
Ave Caesar Arena. Vroeger heette dit ‘touwtje trekken’.
Time machine.
Cool zone.
De kermis is altijd een enorm kijkspectakel.
Vier en vijf november
Binnenkort is het weer zo ver.
De jaarlijkse Boek Ambacht Beurs wordt weer gehouden in de
Pieterskerk in Leiden.
Dit vindt plaats op initiatief van de Stichting Handboekbinden.
Zoals in eerdere jaren in de Pieterskerk in Leiden. Ik ga er zeker heen. Mooie poster trouwens.
Parodia Magnifica
Ik had de luxe dat ik afgelopen periode een tijdje op vakantie was.
Maar die luxe heeft mijn cactus niet.
Toen ik terug kwam stond de plant er zo bij. Parodia Magnifica.
De intussen verdroogde bloemen en knoppen kon ik er zo uitpakken. Altijd weer een leuk gezicht. De plant kan nu aan de winterslaap beginnen.
Soep van de week
De soep van de week voor mij is paprikasoep: ui, knofloop, paprika, tomaat en zoete paprika als garnituur.
Verlengde Mark
De Jetlag en vermoeidheid vallen een beetje tegen.
Daarom heb ik nog niet dagelijks tijd aan mijn blog
kunnen besteden. Dat is wel de bedoeling.
Deze week zag ik voor het eerst de Markendaalseweg /
Verlengde Mark weer. Voor het eerst in 4 weken.
Het is een stuk donkerder en er is een groot deel gereed.
Er zijn nu werkzaamheden op plaatsen waar er eerder niet gewerkt werd. Zoals hier in de Oude Haven.
Ook de ‘achterkant’ van de Trapkes komt nu aan de beurt.
Dit is het nieuwe deel dat nagenoeg af is: Breda, Markendaalseweg of Verlengde Mark.
Nog een keer de achterkant van de Trapkes.
Blad drogen
De plantenbladen en twee zonnebloemen hebben de afgelopen drie weken liggen drogen. Ze zijn niet verplaatst of aangeraakt. Dit is het resultaat.
De vorm blijft er mooi inzitten. Heb blad is veel, heel veel lichter geworden.
DrukKunstBeurs
De margedrukkers van Nederland hebben de volgende editie van
de DrukKunstBeurs aangekondigd: 28 & 29 oktober.
China – Hotelkunst
De afgelopen drie weken was ik op vakantie.
Dit jaar ging de vakantie naar China met als thema:
de zijderoute.
Maar de komende tijd ga ik eerst verder met het afmaken
van de serie over de vakantie van vorig jaar: Florence.
Als lokkertje een bericht over hotelkunst:
De vakantie begon in Dunhuang, een plaats in het westen van China. Reizigers op de zijderoute wisten dat bij de posten in de buurt van Dunhuang een andere wereld begon. Een wereld waar de invloed van het westen langzaam voelbaar werd. De zijderoute gaat niet alleen over producten als zijde maar ook over ideeen en religies. In de buurt van Dunhuang zijn de Mogao caves, grotten met Boeddhistische schilderingen. Het Boeddhisme dat via een tak van de zijderoute van India naar China kwam. Dunhuang hotel & restaurant, 18 Mingshan Road.
Lanzhou, Hualian Hotel, 1-9 Tianshui South Road. Als je diagonalen trekt door China dan ligt bij het kruispunt Lanzhou. Voor mij vooral een extra nacht om bij te komen van de lange reistijd met een High Speed Train.
Xi’an, de oude hoofdstad van China. De plaats van het Terracotta Army. Het leger van aardenwerk beelden van soldaten, boogschutters, paareden, strijdwagens en generaals, die de eerste keizer van China, Qin Shi Huang moesten begeleiden in het leven na zijn leven op aarde. Jiahe Hotel, 6 Jiefang Market. Het begin- of eindpunt van de zijderoute in China.
Shanghai, Central International Hotel, 800 FuPing Road. Shanghai, de moderne handelshoofdstad van China.
Ook in Jing De Zhen verbleef ik.
Maar het hotel had geen kunst op de kamers hangen.
Jingdezhen is de plaats waar de keizerlijke porceleinfabriek stond.
Het was dit porcelein waar we in Nederland gingen ‘namaken’ in Delft.
Dit was de kunst in het futuristische hotel in Hangzhou, vlak naast gebouwen van Alibaba, de grote Chinesche online retailer: FlyZoo Hotel, Ali Mall, No.8 Buidling. In de lobby was een robot aanwezig die de gasten aansprak, kinderen vermaakte met muziek of de gasten voorging richting hun kamers. De andere robots waren er om bestellingen aan te nemen en af te leveren bij de betreffende kamer. Daarbij was de lift voor hen totaal geen hindernis.
Huurders en onderhuurders II
Het vervolg van gisteren.
Alle stukken in deze twee berichten zijn gemaakt op basis van
drie scans. De eerste zit in het eerste bericht.
De andere twee volgen hier.
Hopelijk heb ik niets overgeslagen van het knipsel.
Huurders en onderhuurders I
In een pakket krantenknipsels (mijn pak van Sjaalman) zit
ook onderstaand knipsel.
Waarschijnlijk is het uit 1971, het jaar waarin ‘Huurders en
onderhuurders’ van Hella S. Haasse verscheen.
Het krantenknipsel is uit het Brabants Dagblad (vermoed ik).
Op Delpher kon ik het niet vinden maar misschien heb ik
niet goed genoeg gezocht.
Ik neem het hier op in twee berichten.
Het krantenknipsel is digitaal opgeknipt en daar waar mogelijk
zijn de stukken een beetje afgestoft.
Aan de foto is niets gedaan.
Dit is deel 1.
Hieronder een deel van het artikel op basis waarvan
dit bericht is gemaakt.
St Franciscus
Vandaag is het de feestdag van Franciscus van Assisië.
St Franciscus, detail of Lippo D’Andrea, Enthroned Madonna and Child with Saints Catherine of Alexandria, Francis, Zanobius and Maria Magdalene, tempera on wood panel, 1430 – 1440.
Bargello – Donatello
Het is een beeld van Donatello dat aanleiding was tot het
oprichten van Bargello.
Het beeld staat wel ruim opgesteld maar heeft niet echt
een ereplaats. Het staat tussen de andere meesterwerken
die in het Bargello te zien zijn.
Die zijn er veel, veel meer dan in mijn selectie te zien zijn.
Florence, Bargello, Andrea del Verrocchio, David, circa 1466 – 1469, partially gilded bronze. David de kleine, bijbelse herdersjongen die Goliath de reas verslaat als symbool voor Florence en de Medici.
Donatello (Donato di Niccolò di Betto Bardi), David, circa 1440, bronze with traces of gilding.
Het gebouw waarin het museum is ondergebracht lijkt wel op Palazzo Vecchio. Het heeft ook een reeks loggia’s die op het binnenplein van het gebouw uitkijken. Je ziet dat het vol kunstvoorwerpen staat. Mijn selectie is echt maar een klein deel van wat er te zien is. In de komende berichten volgen nog meer keuzes van mij.
Bargello
Bij dit schilderij viel mij de naam op: Florence, Bargello, Marinus van Reymerswaele, De geldwisselaar en zijn vrouw, Il cambiavaluta e la moglie, 1540. Nu lirp ik op dat moment langs een vitrine met ijzerwaar. Sloten en sleutels…..en dit.
Een beurs of geldbuidel. Tamelijk groot. In de vitrine zag ik dit:
Manifattura Flamminga o Francese, XVI-Sec, Bursa a scarsella con otto tasche en Google translate maakt daar van ‘Portemonneetas met acht vakken. Ik zou het een beurs of geldbuidel noemen. Maar mooi exemplaar!
Bargello – bedriegertje
Het museum Bargello beperkt zich niet tot beelden.
Beelden waren wel de aanleiding van het vestigen van dit museum
maar het kent intussen ook een lange geschiedenis.
Die geschiedenis vormt juist een aantrekkelijke extra voor
de bezoeker.
Een heel bijzonder boek. Er worden drie mensen genoemd die verantwoordelijk zijn voor het verluchtigen van het boek. Florence, Bargello, Gherardo di Giovanni is de eerrste gevolgd door Mariano del Buono en Girolamo da Cremona. k kon te weinig info vinden om de samenhang tussen deze drie personen te kunnen duiden maar mooi dat er meerdere personen zijn geidentificieerd rond een boek uit 1471. Breviary of Saint Giles from the church of the hospital of Santa Maria Nuova, 1473. Het boekblok is gemaakt met perkament en gebonden in leer. Parchment, 392 x 271 mm met folios 1 – 179. Een brevier is een gebedenboek voor dagelijkse gebeden voor een geestelijke in de katholieke kerk.
Als je aan zo’n boek denkt, aan de kerk, aan geestelijken,
dan zijn muziek en een koor niet ver weg.
In een tijd dat je niet even snel een kopie kon maken van muziek
en tekst voor ieder koorlid, was het belangrijk een grote
lesenaar te hebben. Op die lessenaar leg je dan dat groot
uitgevoerde liederenboek. Groot zodat meerdere mensen het
tegelijk kunnen lezen.
Zo’n lessenaar het het Bargello.
Een geweldig exemplaar. Bernardo della Cecca, badalone (Choir Lectern, dit is de Italiaanse naam voor een koorlessenaar), 1498, walnut, carved and inlaid. Uitgevoerd met walnoothout. Maar let op. Dit voorwerp is zo knap gemaakt dat we bijna bedrogen worden.
De kast onder de lessenaar lijkt wel hol. Het lijkt wel of de mooi gesneden versieringen van de deur openingen tussen zich heeft waardoor je in de kast kunt kijken. Je ziet er muziek liggen en instrumenten.
Maar het gaat nog verder…
Staat daar nou een deur open? Nee, we worden bedrogen. Er is zo kunstig met het inleggen van hout gewerkt dat de kast hol lijkt en er deuren lijken open te staan.
Je ziet zelfs de sleutels op de deur zitten. Zo knap. Verbluffend.
