Industrieel Erfgoed: Drukkerij H. Engelbregt

Mijn vader komt uit het grafisch vak.
Hij heeft bij een paar bedrijven in Breda gewerkt.
Als jonge jongen begon hij een van de drukkerijen in de binnenstad.
Hij kende dus het wereldje.
Een van de drukkerijen was Drukkerij H. Engelbregt.

Mijn vader heeft een keer een kalender cadeau gekregen
die door deze drukkerij was uitgebracht.
Het was de kalender voor 1940, gemaakt in 1939 dus.
Hij heeft deze kalender altijd bewaard en ik heb hem nu gekregen.

Op het internet kom ik als adres voor drukkerij Engelbregt ook de Catharinastraat tegen. Maar dit bedrijf geeft een ander adres op: Sint Annastraat (Stadserf). Er was al wel telefoon, maar kijk eens naar het korte nummer. Blijkbaar was een kengetal niet nodig.


Zoals te zien bestaat de kalender uit een paar delen. Per kwartaal is er een blad met daarop en afdruk van een schilderij met de kalender voor drie maanden. De plaat is eenvoudig van de ondergrond af te halen. Je kunt er dus gemakkelijk een permanente wandversiering van maken


De afbeelding van het eerste kwartaal: Pieter de Hoogh, Binnenhuis. Punt is wel dat als je met deze titel gaat zoeken je meerdere werken tegenkomt. De Hoogh schildert op zijn beste werk vaak kamers met daarin mensen en vaak ramen met een zicht naar buiten. Hier versterken de plankenvloer, de schilderijen en de meubels rechts het perspectief


Wikipedia:
Pieter de Hooch (Rotterdam, 20 november 1629 – 24 maart 1684 in het Dolhuis te Amsterdam) is een Nederlandse kunstschilder. Zijn naam wordt ook wel geschreven als Pieter de Hoogh, Pieter de Hooghe en Pieter Hendricksz. de Hooch.

Later (vanaf 1658) legde Pieter de Hooch vooral de interieurs van de Gouden Eeuw vast, met daarin vooral vrouwen. Opvallend is dat hij vrijwel altijd een tegelpatroon op de vloer afbeeldt, waardoor zijn beheersing van het lijnperspectief duidelijk wordt. De diepte van de schilderijen wordt bovendien vrijwel altijd versterkt door een doorkijkje naar buiten, naar een binnenplaats, of naar een andere kamer in het huis. In het doorkijkje is het altijd lichter dan in de kamer op de voorgrond.

De afbeelding van een vredig interieur was in de Gouden Eeuw populair. Dit zou kunnen komen doordat de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) juist voorbij was en de mensen behoefte hadden aan vrede en rust.

Door het afbeelden van vrouwen aan het werk idealiseerde Pieter de Hooch het Hollandse huiselijke leven, met eenvoudige deugden, het efficixebnt draaiend houden van het huishouden, en het gewetensvol opvoeden van de kinderen.


De maand mei. 10 Mei 1940 was een vrijdag.


De drie maanden van het tweede kwartaal.


Hickies, geen veters meer

Normaal promoot ik geen producten op mijn weblog.
Maar dit simpele product, kleurig en hopelijk erg bruikbaar
verdient volgens mij wat extra aandacht: Hickies.
Simple design, effectief en erg flexibel.

Het is een soort slim, elastiek bandje.
Er staan filmpjes op de internet site die je laten zien hoe je het kunt gebruiken.
De volgende foto’s geven je een idee.

Hickies.


Voor vrouwen.


Voor iedere schoenmaat. Past altijd.


Voor mannen.


De illusie voorbij

Er was minder dan een helft nodig om de illusie abrupt te beindigen.
Het gaat iedereen in Nederland een hoop televisie-uren schelen,
een hoop geklets en verspilde energie.
kunnen we ons weer richten op de dingen die belangrijk zijn.
Het leverde wel weer een aantal foto’s op al moet ik zeggen
dat het veel minder druk was dan ik me van het verleden kan herinneren.
Was dat een voorgevoel?

Breda, Havermarkt, rond 16:00 uur.


Breda, Hoek Havermarkt, Vismarktstraat, Schoolstraat, rond 16:00 uur.


Breda, Havermarkt.


Breda, Havermarkt.


Vervolgens zo’n twee uur later, zo kort na 18:00 uur.
Dan is het beeld als volgt.


Breda, Haven.


Breda, Vismarktstraat.


Havermarkt vanuit de Vismarktstraat.


Havermarkt, het terras van De Suyckerkist.


.


Havermarkt, tribune van de Corenmaet.


Hoek Havermarkt, Vismarktstraat, Schoolstraat.


Schoolstraat, het is dan bijna half zeven.


Reigerstraat.


Hoek Grote Markt, Veemarktstraat.


Grote Markt.


Grote Markt, zuidkant.


Zo zou ik ook niet herkend willen worden. Halsstraat. Let op de oranje veters.


De illusie vooraf

Die bijzondere sfeer,
we geloven er nog in.
We?
Die argeloosheid.
Die hunkering naar het geluk. Het succes.

Okay, ik moet ook niet te veel zeuren.

Breda, hoek Grote Markt – Reigerstraat.


Cafe de Vrachtwagen, hoek Havermarkt.


Tribunes op de Havermarkt.


Hoek Havermarkt – Schoolstraat.


Moesson: Steve McCurry

Ik was vanochtend een log aan het schrijven over de regen
van afgelopen donderdag.
Even later stuitte ik op de blog van Steve McCurry.
Zijn meest recente blog ging over de moesson (regen dus).
Van die fantastische frotoblog heb ik een paar foto’s geleend
die over de regen gaan.

Dit is de minst sterke foto naar mijn smaak: Steve McCurry, Right as rain, Tokyo, Japan.


Steve McCurry, Porbandar, India.


Steve McCurry, Java, Indonesia.


Steve McCurry, Kabul, Afghanistan.


De foto’s van Steve McCurry zijn soms zo perfect dat je haast denkt dat ze in scene gezet zijn. Maar of dat nu het geval is of niet, ze zijn fantastisch. Steve McCurry, Right as rain, Two men try to cross a monsoon swollen river after the bridge was swept away (twee mannen proberen een door de moesson aangezwollen rivier over te steken nadat de brug is weggeslagen), Goa, India.


De kleuren van deze foto en de belichting maken de foto zo perfect (nog even los van het onderwerp), dat je denkt dat de foto in een studio is gemaakt waar de fotograaf alle omstandigheden in de hand heeft. In zijn blog schrijfr McCurry dat hij de moesson in zijn rapportage niet wil benaderen als een ramp maar als een fact of life. Een onderdeel van de seizoenen waar mensen mee moeten leven. Het beste er van moeten maken, misschien zelfs wel er hun voordeel mee doen. Steve McCurry, Bojonegoro, Java, Indonesia.


.


Santa Ana, Navio Espanol de primera linea

Iedere week boekt mijn vader weer voortgang met het schip de Santa Ana.


Hij werkt naar de opbouw van de achterkant (de spiegel) van het schip toe.


Een regenachtig Spanjaardsgatfestival

Terwijl ik buiten kom, hoor ik tromgeroffel. Vanuit de Catharinastraat komt er een processie aan. Net als vorig jaar ga ik toevallig naar buiten en zie ik ze lopen. Vorig jaar was het warm en zonnig. Vanavond is het anders. Het plenst. Het gaat hier om de Niervaertprocessie.


Bewogen foto’s probeer ik zoveel mogelijk van mijn blog weg te houden maar de combinatie van de regen, het donkere weer en het beeld dat het opgeleverd heeft, maken veel goed.


Ik loop zomaar wat door de stad en kom bij het Spanjaardsgat. Daar wordt een concert gegeven door de leerlingen (denk ik) van de muziekschool.


Jammer genoeg voor hen zijn er maar een handvol toeschouwers. De meeste zijn waarschijnlijk ouders, vrienden en kenissen.


Het regent dan ook ongenadig: Nieuwe Prinsenkade.


De Haven.


Zou het wat lichter worden?.


De stoelen blijven natuurlijk leeg, nou ja, leeg. Ze staan wel vol water.


De tribune blijft leeg.


Het levert wel een paar ongewone foto’s op. Vanuit deze positie maak je niet vaak een foto. De Hoge Brug.


Vervolgens nog een spetterend optreden van de docenten.


Woord van de dag: Sportzomermisselijk

Dit geweldige woord van Dominee Gremdaat levert 45 punten op!

Volkskrant web site, Dominee Gremdaat (Paul Haenen): Sportzomermisselijk.


Als je het hele verhaal van de dominee wilt horen dan kun je terrecht op de website van de Volkskrant.


Kasteel van Breda: renaissancekasteel

Op de Kastelendag/Nassaudag kon je veel historische plaatsen bezoeken in het Kasteel van Breda. Ze stonden op een speciale plattegrond.


Ik heb dit jaar mijn aandacht verdeeld over het Blokhuis (zie vorige blog) en het Kasteel. Hier een opvallend ornament in de gangen van het Kasteel


Het interieur van de Grote Zaal.


Uitzicht vanuit de Grote Zaal op het binnenplein van het Kasteel. Boven de pilaren, dus tussen de bogen, zijn heel klein, de portretten te zien van geleerde en krijgshaftige historische figuren. De terracotta portretmedaillons


Ook deze keer heb ik er weer een hele reeks gefotografeerd. Ik ben benieuwd of iemand ze al eens allemaal in beeld heeft gebracht en heeft uitgezocht wie al die mensen eigenlijk zijn. Dan de kijkrichting. Is die toevallig? De eerste is waarschijnlijk eenvoudig: Romulus. Broer van Remus. Mythische stichters van Rome


Een stoere Griek.


Een Griekse Aristides.


Alex…wordt hier Alexander de Grote bedoeld?.


Dion Sirac. Dion of Syracuse?


Cimon van Athene.


Octavianus Augustus, eerste keizer van Rome.


Bij binnenkomst kon je dit boekje kopen dat je in grote stappen wegwijs maakt op het terrein.


Ik heb me weer een middag goed vermaakt in het centrum van Breda!

Blokhuis van het Kasteel van Breda

Het blokhuis van het Kasteel van Breda zijn de officiele vertrekken,
de kantoren en privevertrekken van de gouverneur van het Kasteel.
Afgelopen Kastelendag waren er ruimtes ingericht en opengesteld voor
bezoek in groepen. Ik was daar nog niet eerder geweest.
Reden om weer eens een paar foto’s te maken.
Bovendien was het weer Tweede Pinksterdag uitstekend.
Dus alle reden voor een paar foto’s.

Het blokhuis werd ‘bewaakt’voor deze gelegenheid.


In de hal was een prent te zien van een van de belangrijkste wapenfeiten van het Kasteel: de Vrede van Breda.


De ondertekening van de Vreda van Breda door vertegenwoordigers van Engeland, Frankrijk, Denemarken en Nederland: 24 augustus 1667. Dat is de datum die boven de prent staat. Op Wikipedia wordt als datum 31 juli 1667 genoemd.


Een kijkje op de mode van die dagen.


Het Kasteelplein vanuit het blokhuis.


Alles staat gereed voor een diner met bijvoorbeeld Willem van Oranje (rechts). Willem van Oranje woonde een tijdje op het Kasteel


Het tafelzilver met als detail het logo van de KMA.


Ket kroontje staat voor ‘Koninklijke’, de M voor ‘Militaire’ en A voor ‘Academie’.


Portret van een van de eerste cadetten.


Glas-in-lood met het wapen van de stad Breda.


En het logo van de KMA.


Uitzicht vanaf het balkon voor het blokhuis.


Kastelendag – hofhuizenroute, deel twee

Op Tweede Pinksterdag heb ik een paar hofhuizen in Breda bezocht.
Daar heeft u nog wat foto’s van tegoed.

Het weer was hehoorlijk anders dan vandaag.


In de hofhuizen was werk te zien van verschillende kunstenaars. Dit werk van de Beeldenbouwers (Arno Tummers en Ellen Seegers) vond ik fantastisch: Mooie vogel.


Mooie vogel

Eindelijk een mooie plek voor je gevonden veren!

Mooie vogel is een verzameldoos en podium voor gevonden veren.
De productie van Mooie Vogel is handwerk en wordt met aandacht door Beeldenbouwers zelf gedaan in eigen atelier.

Wil je Mooie vogel ophangen, boor dan een gaatje (6 mm). Duw daar de bijgeleverde plug in en timmer voorzichtig de spijker met houten knop en kraaltje er zover in dat het veergat van de verzameldoos ietwat stroef achter het houten knopje kan haken en kan rusten op het kraaltje.
Even het evenwicht zoeken en klaar!

WWW. BEELDENBOUWERS.NL


Dit is het werk ‘Mooie vogel’, verzameldoos en podium voor gevonden veren.


Het werk ‘Mooie vogel’ was te zien in een van de hofhuizen (Catharinastraat 18). Kijk eens naar de prachtige wanden.


Glas-in-lood ramen in Catharinastraat 18.


De trap.


Versiering boven de (binnen)deur.


Nu met zonlicht erdoor.


Detail.


Film in 't park

Na de film MIB 3 (Men In Black, wat heeft Tommy Lee Jones een dikke kop)
liep ik nog even naar het Valkenberg.
Daar is nu 6 vrijdagavonden een film te zien in de open lucht.
Helaas was het vrijdag te koud om zonder deken of een stoel, of allebei,
de film uit te kijken.

De foto’s zijn met mijn telefoon gemaakt. De kwaliteit laat dus te wensen over.


De kwaliteit van het beeld en het geluid waren trouwens prima. De opkomst viel me niet tegen. Het was er eigenlijk best druk.


Het logo van de organisatie IDFX.


Guy Delisle: Jeruzalem

Ik was ooit eens zelf een paar keer in Israel.
Toen ik op een keer op het strand in Tel Aviv was genoot ik van het weer.
Het was warm, stralende zon, overal badgasten, spelende kinderen.
Gewoon, normaal.
Tot ik die vader zag die achteloos een pistool droeg dat half uit zijn zwembroek stak.

Het zijn dat soort momenten en het feit dat al die militairen
die je op straat ziet met grote wapens eigenlijk nog pubers zijn,
die het een heel vervreemdende sfeer geven.
Ik was er lang voor men overal grote muren ging optrekken.
Guy Delisle niet. Hij was er is 2008 – 2009.
Zijn partner werkt voor Artsen zonder grenzen.
Hij gaat met haar mee en zorgt voor de kinderen.
Het brengt hem in bijzondere plaatsen
waarover hij dan schrijft in zijn stripboeken, graphic novels zo je wil.

Ik las onlangs: Jeruzalem.


Een boek niet meet verhalen over de grote politiek.
Niet veroordelend maar met verhalen over het alledaagse leven
in een grote, moeilijke, mooie, oude stad met nederzettingen en om de hoek oorlog.


Guy Delisle: de oude stad. De tekeningen zijn afkomstig van de website van de tekenaar.


Guy Delisle, Saint-Sepulcre (de Heilige Grafkerk). Een fascinerende wereld, die oude stad van Jeruzalem. Al die geschiedenis, al die godsdiensten en geheimzinnige gebouwen.


Russisch-Orthodoxe kerk Maria Magdalena in Jeruzalem door Guy Delisle.


De Koepel van de rots of Rotskoepelmoskee. In werkelijkheid geen moskee maar een gedenkplaats. De geschiedenis stapelt zich hier letterlijk op elkaar. Hier de Klaagmuur, daar de Rotskoepel.


En dan die muur. De muur die het land onbegaanbaar, onbestuurbaar, onleefbaar maakt. Het grote schisma.


Guy Delisle: de uitkijktoren.


De titels van de tekeningen zijn zelf verzonnen.
De tekenaar geeft soms aan wat er op de afbeelding staat.
Soms vertelt het stripboek je wat het is en
soms verzin je een titel.

Het Hofhuys van Van Aalst (Catharinastraat 14)

Afgelopen Nassaudag waren er ook een aantal hofhuizen
geopend voor het publiek.
In ieder huis was een kunstenaar of kunsternares
die werk toonde.
Ik bezocht onder andere het huis van Van Aalst.

Tegeltableau in het hof.


Van de website van de winkel:

In 1531 werd het ‘Hofhuys’ gebouwd, op de huidige kavels 14 en 16, door Wynandt Masschereel ‘den ouden drossaert’. Hij verkocht het pand in 1552 aan Michiel van Piggen, raadsheer van Willem van Oranje. Pas in 1728 werd het pand gesplitst in twee woningen. Het pand werd in de loop der eeuwen verbouwd van renaissancestijl, via classicisme en neoclassicisme, tot in de moderne stijl van de jaren 60 (20ste eeuw). Sindsdien is het bedrijf in Oosterse tapijten van PJ van Aalst, dat zich Hofleverancier mag noemen, er gevestigd.


Het hofje.


In de tuin achter het huis is een mooie deur met onder andere dit kopje.


De hele deur.


Het hofje, nu naar boven gezien.


Een leeuw op het midden van een ster.


Hartje zomer moet het hier heerlijk in de schaduw zijn.


De schouw, binnen.


Nogmaals de schouw.