Veel Picasso. Mooi!
Twee Dali’s, niet altijd mooi, maar nu wel!


Alfred Jacob Miller, Buffalo Hunt, 1838-1842.

Ansel Adams, Maroon Bells near Aspen, from portfolio VI, 1951.


Ik dacht ‘Maroon’? Dat is toch een kleur?
Dit is toch een zwart-wit foto.
Blijkt de berg met twee pieken op deze foto Maroon Bells te heten.

Caravaggio, The calling of Saints Peter and Andrew, 1603-1606.


Deze Micheangelo Merisida Caravaggio is in bezitvan de Engelse Koninklijke familie.
Het is misschien wel het mooiste werk van deze log.

Christo and Jeanne-Claude, Over the river project for the Arkansas River, 1999.

Dirk Peter van Lokhorst, Cows at waters edge.


Hiezo zijn dubbele voornamen van deze tijd: Dirk Pieter.
Ik kan alleen maar van deze schilder achterhalen dat hij uit Utrecht komt
en dat dergelijke schilderijen met koeien in de hoofdrol zijn specialiteit was.

Edouard Manet, Le dxc3xa9jeuner sur l’herbe, 1863.


Picasso, en vele andere scilders, hebben werken op dit werk gebaseerd.
Het veroorzaakten een schandaal bij de eerste vertoning.
Blijft een prachtig werk.

Eugxc3xa8ne Delacroix, Femmes dxe2x80x99Alger dans leur appartement, 1834.


Nog al zo’n inspiratiebron voor vele schilders.
Ook voor Picasso.
Een van de weinige orientalistische schilderijen
die als meesterwerk worden erkend.

Giovanni Bellini, Allegoria sacra, circa 1485-1488.


Er is een hele grote tentoonstelling rond Bellini.
Vandaar in deze web log twee werken van zijn hand.

Giovanni Bellini, Presentazione di Gesxc3xb9 al tempio, 1465-1470.


De presentatie van Jezus in de tempel.

Jan I Brueghel, Paysage hivernal avec des voyageurs.

Joseph Mallord William Turner, Grenoble bridge, 1824.

Leonardo da Vinci, Sketches for an equestrian monument, 1508-1510.


Schetsen voor een fontein.

Lucian Freud, Dead heron, 1945.


Lucian Freud, dode reiger.
Het verenpak spat zowat van het doek af.

Maharaja Bakhat Singh and zenana women, 1748xe2x80x931750.


Onlangs zijn er een groot aantal schilderingen ontdekt in Jodhpur, India.
Dit is er een voorbeeld van.
Maharaja Bakhat Singh and zenana women
savor the moonlight evening, attributed here to xe2x80x9cArtist 3xe2x80x9d.
Maharadja Bakhat Singh en de zenana (Indiase variant van de harem) dames
genieten van een met maanlicht overgoten avond.
Toegewezen aan Kunstenaar 3.

Man Ray, A.D. 1914, 1914.

Pablo Picasso, Femme nue au bonnet Turc, 1 er Dxc3xa9cembre 1955.


Naakte vrouw met Turks hoofddeksel.

Pablo Picasso, Nature morte au crxc3xa2ne de mouton royan, 6 Octobre 1939.

Pablo Picasso, Woman in an armchair (Jacqueline Roque Picasso), 1960.

Salvador Dali, Mxc3xa9tamorphose de Narcisse, 1937.


De metamorfose van de eigenliefde.
Al het ‘wangedrag’ van Dali in latere jaren wordt goedgemaakt
met een werk als dit.

Salvador Dalxc3xad, Le Rxc3xaave, 1931.


Of door een werk als dit, de droom.

Zhang Xiaogang, Bloodline: big family No. 2, 1995.

Nog een reactie.
Een tijd terug heb ik een log geschreven over een vernissage
van Alice van der Gaast.
De tentoonstelling was in Molenschot.
De log kun je hier vinden: Alice van der Gaast

Nu kreeg ik het verzoek een link naar haar web site te plaatsen.

Dat ga ik hier doen.
De web site van Alice van der Gaast is hier te vinden: Alice van der Gaast

Alice schildert momenteel vooral.
Hierbij een van haar werken:


Alice van der Gaast, Engelen.

Heel af en toe krijg ik een reactie op de site
dit ik ook wil plaatsen op de site.
Met wat beeldend materiaal is dat ook eenvoudig.
Al een tijd terug was op mijn site
werk te zien van Jack Gravemakers.
Vandaag dus weer.
Misschien is het leuk om zijn site eens te bezoeken want achter
de volgende tekening zit een heel verhaal.


Jack Gravemakers, Motorongeluk 1996.

Zijn site is op de volgende plaats te vinden: Web site Jack Gravemakers

We kondigen en prijzen niet vaak tentoonstellingen aan.
Maar werk van Alberto Giacometti behoren tot mijn favorieten.
Ik weet nog niet wat er precies te zien is in de Kunsthal
maar over het algemeen geven de tentoonstellingen daar
een goed beeld van het oeuvre van een kunstenaar.
Ik hoop dat het bij deze tentoonstelling ook het geval zal zijn.

Kunst.
Kunst moet voor mij altijd op een bepaalde manier ook mooi zijn.
Soms is het prima als er een duidelijke boodschap in zit.
Maar dat hoeft niet.
Soms kan ik het gevoel hebben dat ik er niets van snap.
Maar als er dan toch een bepaalde ‘mooiheid’ in zit vind ik het prima.
Soms is er sprake van een duidelijke boodschap maar is het gewoon lelijk.
Dan hoeft het voor mij niet.

Dat maakt het wel moeilijk.
Want wat is mooi, wat is lelijk.
Ik weet het niet.

Aanleiding is een stapel briefkaarten die ik vorige week meenam
bij Lokaal01 in Breda.
De tentoonstelling die ik bezocht werd gehouden in het kader van Breda Photo 2008.
Er was een rek met gratis briefkaarten. Daar kijk ik altijd naar.
Er stond een pakketje in met briefkaarten van foto’s gemaakt door
Madeleine Heijmans ter gelegenheid van 25 jaar Lokaal01.




Nick Hullegie, Wild vlees wil wild leven, 2005.


Op zich een vreemd werk.
Een soort tuinslang die in lussen gelegd is.
Vervolgens is de lus volgestort met cement.
althans zo komt het bij mij over.
Waar dit over gaat is mij totaal onbekend.
Toch heeft het een bepaalde ‘mooiheid’.

Joris Ghekiere, Inversies, 2005.


Waar dit over gaat?
Geen flauw idee.
Hier speelt de fotograaf een grote rol vermoed ik.
Want je kijkt bij deze afbeeldingen door het oog van de fotograaf
naar het werk.
Ik ben niet meer in staat om rond het werk heen te lopen.
Het vast te pakken.
De omgeving te bekijken.
Toch, ik vind dit mooi.

Stan Klamer, Luisterpost, 2002.


Weer de fotograaf die een enorme impact heeft.
Zou ik het in het echt ook mooi gevonden hebben.
Misschien is het in het echt 15 centimeter groot.
De suggestie wordt bij mij gewekt dat de voorwerpen levensgroot zijn.

Ward Shelley, Mode d’emploi 2, 2004.


De namen die hier achter de namen van de kunstenaars staan,
zijn volgens mij de namen van de tentoonstellingen.
Niet van de werken.
Dit is het meest bijzondere ‘mooie werk’.
Eerlijk gezegd weet ik niet eens of dit een werk is.
Misschien is dit alleen maar een interessant interieur
waarbinnen werken hangen.
Toch heeft het iets ‘moois’

Keiko Sato, Mode d’emploi5, Achterland en Achterdocht, 2004.


Dit is dus lelijk.
Althans dat vind ik.
Misschien heeft het een hele mooie boodschap.
Mij ontgaat hij helemaal.
Maar ik vind er niets aan.
Waar komt dat nou door.
Zouden er mensen zijn die hierin wel schoonheid kunnen ontdekken ?
Op zijn/haar web site vond ik het volgende:

Keiko Sato shows the relations of calm reserve and sudden violence
not only with the materials of the arte povera
but also makes those ambivalent moments being realized in space.

Sterkte er mee!

Martin Parr.
Een mooie serie foto’s is van hem nu te zien in Breda
in het kader van Breda Photo 2008.

Zijn inspiratiebronnen, zijn verzameling fotoboeken, foto’s van collega’s,
verzameling bijzondere voorwerpen en briefkaarten, zijn te bewonderen
in het Graphic Design Museum.
Ga zeker kijken het is een erg leuke tentoonstelling.
Veel van de zaken die hij verzamelt (verzameld heeft?) hangt tegen kitch aan
of is ronduit kitch.

Hier een heel kleine selectie:


Richard Billingham, Untitled, 1996.


‘Ray’s A Laugh’ is een fotoserie van Richard Billingham
die hem op slag bekend maakte.
Het zijn foto’s van armoede en een zwakke sociale situatie in Engeland.
Niet anoniem maar foto’s van zijn eigen familie.
‘Ray’ is zijn vader.
Met de goedkoopste film die hij kon vinden maakte hij de serie.
De goedkope film had tot gevolg dat de kleuren hard waren.
Die kleuren dragen bij aan het authentieke beeld dat de foto’s oproepen.


Graham Smith, I thought I saw Liz Taylor, Bob Mitchem in the back room of the Commercial, 1982.


‘Ik dacht dat ik Elisabeth Taylor en Robert Mitchum zag
in de achterkamer van Du Commerce.’
Zo zouden wij de titel van deze foto vertalen.
De gelijkenis is inderdaad frapant.
Mitchum rechts, Taylor in het midden.
De mensen op de foto zijn ook erg dronken.
Het cafe is een behoorlijk verlopen zaak.




Dit kan volgens mij niet.Maar helaas waren er een aantal van dergelijke walgelijke voorwerpen.
Het is net zo goed propaganda als de horloges van Hoessein,
de klokken van Stalin of de beelden van Thatcher.

Waarom dit allemaal in het Engels moet weet ik niet maar de titel
van de fototentoonstelling in Lokaal01 is: “The experience of Atopia”.



De tentoonstelling, of eigenlijk een verzameling tentoonstellingen,
is samengesteld door Delphine Bedel.
Van deze kunstenaars is ook een reeks foto’s te zien.
Maar lees eerst maar eens de inleiding.
Deze tentoonstelling is niet vrijblijvend.
Je moet er wel wat voor doen.





De Franse filosoof Roland Barthes speelt,
volgens de tekst hierboven, hier een rol.
Als ik het goed begrijp gaat het om de dubbele betekenis
die in taal en andere cultuuruitingen een rol speelt
en die niet waardevrij is.
Veel is er van Barthes in voor mij begrijpelijke taal (ik ben geen filosoof)
op het web niet te vinden.
Wikipedia schikt weer te hulp.
Barthes heeft een aantal boeken geschreven.
Twee ervan worden op wikipedia nader beschreven:

Mythologiexc3xabn
In 1957 publiceert hij het boek Mythologies.
Hierin analyseert hij alledaagse beelden en producten
uit de populaire cultuur (van het Frankrijk van de jaren vijftig),
waaronder wijn, kapsels van Romeinen in Hollywoodfilms,
biefstuk met patat, worstelaars, de Citroxc3xabn DS
en nieuwsfotografie.
De Citroxc3xabn DS bijvoorbeeld wordt in advertenties niet alleen getoond
als een snelle manier van voortbewegen,
zoals alle andere auto’s, maar als een goddelijke plek,
die tevens ook zeer huiselijk is.
Aan de eerste betekenis, de denotatie (een Citroxc3xabn is een auto),
wordt dus een tweede betekenis, de connotatie
(een Citroxc3xabn is goddelijk en huiselijk), gegeven.
Als men de afkorting DS uitspreekt, zegt men tegelijk dxc3xa9esse,
Frans voor godin.
Een ander bekend voorbeeld is een voorpagina van het Franse tijdschrift
Paris Match uit 1955.
De eerste betekenis van deze voorpagina is
“zwarte soldaat salueert naar de Franse vlag”.
De tweede betekenis is een “positief beeld van het Franse imperialisme,
waarbij alle onderdanen, ook die uit de kolonixc3xabn, trouw zijn aan Frankrijk”.

Met deze analyse laat hij zien
hoe ook cultuuruitingen verborgen betekenissen hebben
en deze door een structuralistische analyse kunnen worden blootgelegd.
Deze verborgen betekenissen,
die vaak als natuurlijk worden beschouwd,
zijn geconstrueerd en vastgelegd door de dominante bourgeoise ideologie.
De tweede betekenis is de plek waar volgens Barthes
“mythes” worden geproduceerd.
Mythes leggen volgens Barthes vast wat als “normaal”
en “universeel”, natuurlijk, vanzelfsprekend wordt beschouwd,
terwijl dit eigenlijk cultureel bepaald is,
en dus willekeurig en niet natuurlijk en vanzelfsprekend.
Barthes stelt zichzelf tot doel deze vanzelfsprekendheden
als mythes te ontmaskeren, en zo kritiek te geven op de bourgeoisie.

De dood van de auteur
In 1968 publiceert Barthes zijn waarschijnlijk bekendste werk,
het essay “La mort de l’auteur”, waarin hij de auteur doodverklaart.
Hiermee bedoelt hij dat de auteur van een tekst
niet de betekenissen in een tekst legt
die een lezer uit de tekst haalt, maar dat de lezer zelf betekenissen
aan de tekst geeft en zelfs voortdurend verschillende betekenissen vindt
De autoriteit van xc3xa9xc3xa9n auteur zou betekenen dat een tekst
slechts xc3xa9xc3xa9n interpretatie kent,
maar er zijn meerdere interpretaties mogelijk.
De tekst ontstaat zelfs pas tijdens het lezen van de tekst.
Deze essay heeft voor een ommekeer
in de media- en literatuurwetenschappen gezorgd,
en wordt beschouwd als een van de eerste post-structuralistische werken.



De belangrijkste film (in mijn ogen) die vertoond wordt op de tentoonstelling
is die van Rossella Biscotti: The sun shines in Kiev.
Het gaat over een film die gemaakt is bij de kerncentrale in Tsjernobyl.
Er wordt onder andere vanuit een helicopter opnames gemaakt van het rampgebied.
Een aantal van de mensen die er werken om de rommel op te ruimen
en het probleem ‘op te lossen’ zijn als gevolg van de straling omgekomen.
Belangrijk bij dit project is de documentatie die rond de film verzameld is.

Twee foto’s van de film:
Het eerste beeld is een foto van mannen die samenwerken
in de zware industrie. Typisch propaganda materiaal.
De tweede foto is van het moment dat met een helicopter opnames worden gemaakt
boven het rampgebied.
Op de tentoonstelling is een korte film te zien, een aantal dia’s en
een poster met een verzamel;ing e-mails en andere informatiebronnen.







Een serie foto’s van Ilya Rabinovich.
Van een heb ik een foto gemaakt:



Vervolgens heb ik een langzame film gezien van Kamal Aljafari.
Zeer de moeite waard.
Het dak van het huis wordt maar niet afgemaakt.
De woning heeft 1 verdieping maar is voorbereid
voor tenminste nog 1 verdieping.
Die wordt maar niet afgebouwd.
Metafoor voor de Palestijnse visie op hun recente geschiedenis
die in de film verteld wordt door de familie van de filmmaker.
Mooi.



Het moeilijkst kon ik het project Untitled #0908 plaatsen binnen het thema.
Een geluidskunstenaar, muzikant (?) die met behulp van geluiden
uit de bossen van Costa Rica een geluidservaring bij de toeschouwer oproept.
Leuke setting.



Dit beeld is een van de voorwerpen voor Lokaal01.
Dat staat er altijd.



En ook deze keer kreeg ik weer zo’n bandje die je normaal gesproken
alleen in een all-inclusive hotel rond de Middellandse Zee krijgt.
Een beetje raar systeem. Past volledig in de Martin Parr world.
Maar daarover binnenkort meer.

Vandaag ontving ik onderstaande e-mail van Jarik Jongman.
Dit e-mailtje ontving ik naar aanleiding van een log op 31/08/2008
over deze kunstenaar: Jarik Jongman

Hallo,
zag wat foto's van mijn werk op je blog. Leuk!
Het zijn alleen geen beschilderde foto
maar olieverf schilderijen naar aanleiding van foto's
Groeten,

Jarik

Als uitsmijter nog wat werk van Jarik:


Jarik Jongman, The trumpet and the lily 1, 2008.

Jarik Jongman, The trumpet and the lily 2, 2008.

Van heel weinig of geen kleur
naar heel veel, heel harde kleuren,
en weer terug.



Emil Nolde, Couple, 1931-1935.


Om de een of andere reden lijkt het wel of Duitsers op het expressionisme
een patent hebben.

Gerhard Richter, Claudius, 1986.


Need I say more – Moet ik hier nog iets aan toevoegen.

Gustave Courbet, The Corn Sifters, 1854.

Henri Matisse, Parakeet and the mermaid, 1952.


Een heel groot en mooi werk.

John James Audubon, Passenger pigeon, 1829.

Kazimir Malevich, Suprematist Composition, 1916.

Leonardo da Vinci, Proportions of the head and eye, ca. 1489-1490.

Marc Newson, Orgone Stretch Lounge, 1993.

Ikoon, Mother of God, pledge of sinners, ca. 1912.

Ron Mueck, Mask II, 2001 – 2002.

Andrea Mantegna, La Crucifixion, 1457 – 1459.


Wat te doen zonder Wikipedia:

Andrea Mantegna

Andrea Mantegna (Piazzola sul Brenta (provincie Padua), circa 1431
– Mantua, 13 september 1506) was een Italiaanse kunstschilder.

Leven
Mantegna begon als leerling van Francesco Squarcione in Padua.
In 1453 trouwde Mantegna met de dochter van de Venetiaanse schilder
Jacopo Bellini.
In 1460 werd Mantegna benoemd tot hofkunstenaar
van de Gonzaga familie, de heersers van Mantua.

Werk
Mantegna is een van de schilders uit de renaissance
en gebruikt dan ook in zijn werk veel klassieke elementen.
Mantegna is daarbij bexc3xafnvloed door Donatello.
Het gebruik van perspectief door Mantegna is voor die tijd magnifiek.
Ook de anatomie van het menselijk lichaam kende hij goed,
en hij was tevens in staat de moeilijke techniek
van de verkorting in beeld te brengen.
Zoals alle schilders uit zijn tijd schilderde Mantegna
ook veel bijbelse taferelen,
waarbij hij als achtergrond echter vaak Romeinse gebouwen gebruikte.
Bekend in dit verband is het fresco in een Paduaanse kerk
waar Sint-Jacobus afgebeeld wordt op weg
naar de plaats van de terechtstelling.
Zijn werelds werk was humoristisch.
In de plafondschildering in de Camera degli Sposi
in het Palazzo Ducale van Mantua schilderde hij bijvoorbeeld
een open koepel waardoor engeltjes en andere personen
door naar beneden kijken in de kamer eronder.
Ook de muurschilderingen in deze kamer,
die de Gonzaga familie afbeelden, zijn bijzonder.

Andrea Mantegna, La Rxc3xa9surrection, 1457 – 1459.

Andy Warhol, Liza Minnelli, 1979.


Daar is hij weer.

Edvard Munch, Vampire, 1894.


Dit schilderij van Munch kende ik niet.
Het is misschien nog wel mooier dan ‘De Schreeuw’.

Erwin Olaf, Hope – TheKitchen, 2005.


Nederlandse fotograaf.
Doet veel in reclame en veel geensceneerde foto’s zoals hierboven.
Er is altijd een vervreemdende sfeer op zijn foto’s te zien.
Bijzonder.

Gerhard Richter, 4, 16, 64, 256, 1024 Farben, 1974.

Jean-Baptiste-Camille Corot, Houses near Orleans, 1830.

John Singer Sargent, Dolce Far Niente, 1907.


Een van mijn persoonlijke favourieten.
Prachtig hoe de kleuren er altijd zo fris uitzien.
Volgens mij wordt dat veroorzaakt door het vele wit en andere
contrastkleuren in het schilderij.
Het is erg opvallend en terug te vinden in heel veel werk van hem.

M. C. Escher, Encounter, 1958.


Vandaag een groot aantal Nederlandse kunstenaars in het overzicht.
Ik vermoed dat dit de eerste Escher is op mijn web log.

Mark Rothko, Untitled, Mural for end wall, 1959.


Dit is een van de muurschilderingen die Rothko maakte
voor het Seagram gebouw in New York.
In dit gebouw was een groot restaurant: The Four Seasons.
Zijn schilderingen zouden dit restaurant opfleuren.
Ze hebben er niet gehangen maar zijn door Rothko gegeven
aan Tate Modern in London (onder bepaalde voorwaarden).
De werken kwamen aan in London op de dag van zijn zelfmoord.

Pablo Picasso, Arlequin, 1909.

Pierre-August Renoir, Les Vignes xc3xa0 Cagnes, 1908.


De wijngaarden van Renoir.

Tanya Kozin, Man dreaming, 2008.

The dying lion, Assyrian, 645 xe2x80x93 640 voor Christus.


De stervende leeuw, gemaakt gedurende de regeerperiode van Ashurbanipal.
Deze Assyrische vorst wordt genoemd in be Bijbel.
Volgens het web:

De laatste in de lange rij van Assyrische veroveraars, Ashurbanipal was niet alleen een verwoed jager en een geweldig krijger, maar ook een groot bouwheer en bevorderaar van wetenschap en literatuur. Dankzij hem hebben beschikken wij over een onschatbare voorraad kleitabletten met spijkerschrift uit de tijd van de Soemerixc3xabrs.

Vincent van Gogh, Arles, The sower, november 1888.

Vincent van Gogh, Arles, The sower, juni 1888.

Een tijdje terug was op mijn weblog al het een en ander te lezenover deze kunstenaar/ambachtsman,die werkte aan een plafondschildering in Amsterdam.Nu is het klaar en zien we het eindresultaat.

Plafondschildering voor Keizersgracht 269 xe2x80x93 Amsterdam Dido en Aeneas Zelfs aan een van de mooist geconserveerde interieurmonumenten van Nederland,is de tijd nooit ongemerkt voorbij gegaan.Onlangs werd hier als bekroning van een uitvoerige restauratie,opnieuw een invulling gegeven aan de plafondlijst,waar ooit de schildering uit was verdwenen.xe2x80x98Een cadeau aan zijn huisxe2x80x9d noemde de eigenaar het.Het werd gebaseerd op het oorspronkelijke beeld van Dido en Aeneas,dat zich na enig onderzoek,al ruim een eeuw in een pand twee grachten verderop bleek te bevinden.Alsof het doek zelf, de dramatische zwerftocht van zxe2x80x99n hoofdfiguren weerspiegelde. Zoals op rijk geborduurde Rococo stoffen,zijn tientallen vogels aan het beeld toegevoegd.Ze vliegen over het canvas, met barok gekrulde draadjes in hun snavel,schijnbaar afkomstig uit de lijnen van de tekening of het weefsel van het doek.Alsof dit nieuwe beeld uiteindelijk ook zal vervallen,verwerkt tot nestmateriaal in ontelbare nieuwe lentes.Het brengt een elegante maar dramatische scene van liefde en afscheid,terug in haar natuurlijke habitat van eeuwige verandering.Het is xe2x80x9cVergiliusxe2x80x99 stichter van Rome, in een 18e-eeuwse verbeeldingvan clear targets en xe2x80x9czaken voor het meisjexe2x80x9d,die hier zachtmoedig wordt overvleugeld door de Metamorfosen van Ovidius. Lees verder →

Gisteren was het mooi weer. Mooi weer voor een wandeling langs foto's in de binnenstad van Breda. Ik ben begonnen bij KOP. Daar zag ik foto's van Sjoerd Knibbeler, Job Janssen en Jordi Bernado. Hier wat indrukken: Sjoerd Knibbeler maakt humoristische foto’s. In duidelijk geensceneerde omgevingen, micro cosmossen doen zich vreemde humoristische situaties voor. De foto’s van Jordi Bernado zijn veel moeilijker in een thema te vatten. Soms vond ik de foto’s knap gevonden. Maar het thema van de serie van Bernado werd me niet duidelijk.

Binnenkort meer.

Ik slaag er maar niet in om mijn achterstand in te lopen.
Vandaag een zeer gevarieerde selectie.
Ook een paar werken die waarschijnlijk door Photobucket
zullen worden geweerd.
We zien het wel.



Andy Warhol, Statue of Liberty, 1986.


Om nou te zeggen dat ik een echte fan ben van Andy Warhol.
Nou nee.
Toch duiken zijn werken steeds weer op.
Ik word getroffen door het kleurgebruik, de uitstraling, het provocerende.

Anton Rooskens, Untitled, 1968.


Wikipedia schiet weer te hulp:
Anton Rooskens (Griendtsveen, 16-03-1906 xe2x80x93 Amsterdam, 28-02-1976)
was een Nederlands kunstschilder en metaalleraar
op de Don Boscoschool in Amsterdam.
Als schilder was hij autodidact.

Hij was een van de oprichters van de Experimentele Groep Holland,
welke later opging in de Cobra-beweging.
Rooskens was slechts korte tijd betrokken bij Cobra.

Van de Cobra-schilders was hij de enige met een vaste betrekking,
zodat hij zijn medebroeders zoals Karel Appel en Corneille
van verf en doeken kon voorzien.

Rooskens schilderde aanvankelijk in een expressionistische stijl,
met een duidelijke invloed van Vincent van Gogh.
Vanaf 1945 (na zijn verhuizing naar Amsterdam) werden zijn werken experimenteel.
Bexc3xafnvloed door de eenvoudige, strakke vormen van de volkskunst
(met name voorouderbeelden uit Nieuw-Guinea, Afrika en India)
ontwikkelde hij zijn eigen uitingsvorm,
dat bestond uit een kleurig lijnen- en vormenspel.
Geheel in de traditie van Cobra zijn fantasiewezens in zijn werk te zien.

In de kantine van de school waar hij werkte,
heeft hij diverse werken geschilderd ter versiering van de klaslokalen.
Zo heeft hij een hele wand voorzien van een kunstwerk.
Die wand werd later afgetimmerd met houten schroten.
Toen de school werd afgebroken
en de wandschildering weer tevoorschijn kwam,
wilde men de muur verplaatsen naar de nieuwbouw
aan de overkant van de weg.
Vanwege de beschadigingen en de problemen die daar het gevolg
van zouden zijn, zag men daar vanaf.
De weduwe van Rooskens beschikte nog over ontwerptekeningen
van de muurschilderingen, waar men toen een tapijt
van hetzelfde formaat heeft laten weven.
Dit tapijt siert nu de gemeenschappelijke hal van de nieuwbouw
van het Montessori College Oost in Amsterdam.

Barend Cornelis Koekkoek, A winter landscape with a traveller on a path.


Gedateerd 1834.
Prachtig zo’n echte heldere, vrieskoude winterdag met een heelijk zonnetje.

Buddha Akshobhya, Bhutan, 18e eeuw.


Op een webpagina over Zen-onderwijs vond ik het volgende:
(deze informatie kun je ook terugvinden op Engelstalige Wikipedia-pagina’s)

Akshobhya
Betekenis van naam: de bewegingloze, de onverstoorbare.

Een van de 5 “meditatie boeddha’s”.
Zij staan voor de vijf fundamentele kwaliteiten
.Die kwaliteiten zijn vijf verschillende aspecten van wijsheid,
met zowel positieve als negatieve geestesgesteldheden.

Kenmerken:
Negatieve kwaliteit: agressie – te transformeren via de spiegelende wijsheid.
Kleur: blauw.
De sierraden van dit beeld zijn bezet met blauwe stenen.
Symbool: de vajra (diamant-harde scepter).
Symbolische houding van de hand: aanraken van de aarde als getuige
van de waarheid van zijn woorden.
Boeddha-beelden hebben altijd typische houdingen van de handen.
Die hebben echter een betekenis.
Hier zie je de Boeddha de aarde raken.
Dat verwijst naar zijn onverzettelijkheid.
Element: water.
Gaat vaak vergezeld van 2 olifanten, zie de basis van het beeld,
zowel links als rechts een olifant.

Cornelis Dusart, Het drinkgelag, circa 1700.


Biografische gegevens van deze kunstenaar zijn niet eenvoudig te vinden.
Hij is een Hollandse schilder.

Damien Hirst, St. Anthony’s Fire, 2008.


De man weet iedere keer weer de kunstwereld op te schrikken.
Gaat voor het grote geld.
St. Anthony’s Fire is overigens een ziekte, een vergiftiging.

He Sen, Space and air, 2008.


Een goed voorbeeld van hyperrealistische schilderijen.
Dit is zo levensecht geschilderd (misschien de rook uitgezonderd)
dat je haast zou denken dat het om een foto gaat.

Jan van Goyen, Winter landscape with ice skaters by a tavern, 1641.

Jonas Gerard, Return of romance, 2008.


Dit drieluik wordt natuurlijk erg klein op mijn weblog.
Ik vond zijn kleuren en de techniek heel bijzonder.
De terugkeer van de romantiek.

Paul Cxc3xa9zanne, Bords de la Marne, 1888.

Pierre-Auguste Renoir, Nude.


Dit is het naakt dat deze week teruggevonden is nadat het in 1975 werd gestolen.

Ralo Mayer, Public fountain lsd hall, 2003.

Fatimid carved rock crystal, Ewer, Eqypt.


Ewer= karaf
Laatste kwart 10de eeuw of eerste kwartaal 11de eeuw.
Gemaakt uit een stuk bergkristal.
Zeer zeldzaam gebruiksvoorwerp.
Dit object wordt binnenkort te koop aangeboden.
Het is daarmee het enige in zijn soort dat in een particuliere
verzameling terrecht kan komen.

Adele Earnshaw, In the wind, 2008.


Dat de zwaluwen op het laken geschilderd zijn, wordt meteen duidelijk.
Maar het laken is ook geschilderd.
Prachtig!

Charles Nxc3xa8gre, La visite du mxc3xa9decin, 1858-1859.


Asile impxc3xa9rial De Vincennes, foto van een doktersbezoek.

Edouard Manet, Reclining woman, 1862-1863.


Hier een soort schets van Manet.

Edouard Manet, The railway, 1873.


Het spoor.

Edward Weston, Cabbage leaf, 1931.


In eerste instantie lijkt dit een foto van een voorwerp onder een doek te zijn.
Maar de werkelijkheid is soms mooier dan wat mensen kunnen bedenken.
Een koolblad.

Francisco de Goya, Tristes presentimientos de lo que ha de suceder.


Gestolen kunst.
Tussen 1810 en 1835 maakte Goya een hele reeks schilderijen en prenten
onder de verzameltitel: Verschrikkingen van de oorlog.
Deze prent maakt daar deel van uit.
Gestolen op een tentoonstelling in Zuid-Amerika.

George de Forest Brush, The head dress, 1890.


George de Forest Brush is een voor mij volledig onbekende schilder.
Heeft in het begin van zijn carriere veel schilderijen
van indianen gemaakt.
Hier De hoofdtooi.

Georges Braque, Homage to J.S. Bach, 1911-1912.


Muziek op een kubistisch schilderij.
Dat is toch wel heel bijzonder.

German master, Vanitas, stil life, circa 1620.


Stilleven met schedel, wassen lont en zakzonnewijzer.

Gunnar Berndtson, The bride’s song, 1881.


Afkomstig uit Finland.

Itchiku Kubota, Jo/Autumn prologue, 1986.


Ik ben gehecht aan mijn badjas.
Maar dit is toch heel andere koek.

Jeremias van Winghe, Kitchen scene, 1613.


Ik kende ook deze schilder niet.
Ook Wikipedia moet het antwoord schuldig blijven op de vraag
wie was deze meneer.

De web site Answers.com vertelt me het volgende:

Geboren in Brussel, 1578; Overleden in Frankfurt, 1645.
Son of (1) Joos van Winghe. Jeremias made pen-and-wash drawings in the manner of his father, although his full share of the extant drawings has not been determined. On his father’s death, he studied with Frans Badens in Amsterdam and spent several years in Italy before re-establishing himself as a portrait painter in Frankfurt. On marrying the daughter of a jeweller in 1616, he became a merchant in his stepfather’s trade but returned to painting again in 1640. Three portraits are known to be by him: Johann Maximilian zum Jungen and Salome von Stallburg, and Portrait of a Jeweller. He also painted kitchen scenes and still-lifes.

Lucian Freud, Portrait of Francis Bacon.


Schilder schildert schilder.

Pablo Picasso, Portrait of Dora Maar, 1936.


Dora Maar (Echte naam Theodora Markovich) was een
van de belangrijkste muzes van Picasso.

Richard Artschwager, Chair, 1987-1990.


Stoel van eikenhout, burl wood en koeienhuid.
Als ik het goed begrijp is ‘burl wood’ hout
dat van verschillende boomsoorten kan afkomen
en dat onder bijzondere omstandigheden is gegroeid.
Het wordt door kunstenaars gebruikt vanwege de vorm en
de tekening in het hout.

Stephen Fredericks, Vote.


Ga Stemmen!
Alsof je leven er van af hangt.
Want dat doet het namelijk.

Misschien geen kunst met de grote ‘K’.
Maar in de toekomst nog bruikbaar op mijn web log.

Tiziano Vecellio, Georgio Cornaro with falcon, 1537.


In het Nederlands noemen we deze schilder Titiaan.

Museum Boijmans Van Beuningen heeft een prachtig werk van hem
En daarom een beschrijving van zijn leven op hun web site:

Tiziano Vecellio (1477/1490 – 1576/08/27)

Titiaan was een leerling van Giovanni Bellini die in het begin van de 16de eeuw de belangrijkste Venetiaanse schilder was. Daarna werkte hij nauw samen met Giorgone, wiens invloed zo groot was dat hun werken uit die tijd soms niet uit elkaar gehouden kunnen worden. Titiaan verwierf al vroegtijdig roem als schilder van religieuze en allegorische voorstellingen. Na opdrachten van Venetiaanse hoogwaardigheidsbekleders en Italiaanse vorsten kwam Titiaan in contact met de Habsburgse keizer Karel V, wiens portret hij schilderde. Karel V verhief hem daarop tot Paltsgraaf en Ridder in de Orde van de Gouden Spoor. Het Habsburgse huis werd vervolgens Titiaans belangrijkste patroon tot zijn dood toe. Ook Filips II, Karels zoon en opvolger, was een groot bewonderaar van Titiaan. Titaan stierf in 1576 op hoge leeftijd als een wijd en zijd beroemde Venetiaan. Beroemd niet alleen als schilder, maar ook als een man met contacten in de hoogst denkbare maatschappelijke kringen in Europa.Naast portretten schilderde Titiaan vooral mythologische en allegorische onderwerpen.

Toegeschreven aan Jan Jansz. de Stomme (1615-1657).


Portret van twee jonge meisjes. Datering ontbreekt.
In deze reeks misschien wel mijn grootste ontdekking.
Van deze Nederlandse schilder had ik nog nooit gehoord.
En wat een prachtig werk!

Dale Chihuly, White and oxblood seaform set, 1983.


Glazen voorwerpen zijn op mijn web log zeldzaam.
Deze is dan ook erg mooi.

Isabel Muxc3xb1oz, Ballet de Vxc3xadctor Ullate, 2002.


Is dat atletisch of wat?.

Isabel Muxc3xb1oz, Burkina Fasso, 1998.


Deze Spaanse fotografe maakt foto’s door extreme close-up’s.
Vaak staan stierenvechters of dansers centraal op haar foto’s.
Deze foto gemaakt in Burkina Fasso is erg treffend.
Een prachtige foto, de mond als onderwerp voor een land.
dat zoveel hongersnoden heeft gekend.

John Pasche, Tongue.


Nog een paar lippen.
Nu heel anderen, het logo van de Rolling Stones.

Karoo Ashevak, Flying shaman, circa 1972.


Eskimo-kunst.
Dat mag je misschien niet meer zeggen: Inuitkunst..

Max Ernst, The Fireside Angel, 1937.


De engel bij de open haard.
Zo kun je de titel van dit werk vertalen.
Max Ernst vertelde over dit werk (http://www.legacy-project.org/):

This is one of the rare pictures by Max Ernst which refer directly to a political incident. He commented on this: “The Fireside Angel is a picture I painted after the defeat of the Republicans in Spain. This is, of course, an ironical title for a kind of clumsy oaf which destroys everything that gets in the way. That was my impression in those days of the things that might happen in the world. And I was right.” The Fireside Angel is depicted as an avenging character from the Bible. Its destructive potential is stressed by its aggressive coloring. In the figure of the angel, blind traumatizing force is expressed, against which mankind is defenseless. Since there is no hope for negotiations with an inhuman force, the blind aggressor seems even more frightening.

Vrij vertaald:
De Fireside Angel is een schilderij dat ik schilderde nadat
de Republikeinen verslagen werden in Spanje (door de troepen
van Franco, Hitler en Mussolini).
Dit is natuurlijk een ironische titel voor een soort onhandige sul
die alles vernietigt wat op zijn weg komt.
Dat was op dat moment mijn indruk van de dingen
die konden gebeuren met de wereld.
En ik had gelijk.
De Foreside Angel is afgebeeld als een soort wrakend figuur uit de Bijbel.
De agressieve kleuren benadrukken het vernietigend potentieel.
In de figuur van de engel wordt een blinde, getraumatiseerde kracht uitgedrukt,
waartegen de mensheid geen verdediging heeft.
De blinde agressie is nog angstaanjagender omdat er
geen hoop op onderhandeling is met deze onmenselijke kracht.

Paul Cxc3xa9zanne, Large bathers, 1896-1898.

Pierre Bonnard, Le bain, deuxime planche, circa 1925.


Ets, tweede staat.

Shiro Kuramata, How high the moon, 1986.

The Dering Roll, 1270-1280.


In de middeleeuwen bestond het gebruik om op een stuk papier/perkament
een overzicht te geven van alle ridders middels hun wapenschilden.
Hier betreft het een overzicht van de ridders die afdrachtplichtig waren
aan de Constable van Dover.
De Constable is de aanvoerder van het leger.
Het betreft hier 324 wapenschilden, ongeveer een kwart van alle
ridders in Engeland in die tijd.

De naam is afkomstig van Sir Edward Dering (1598xe2x80x931644).
Deze man die gewerkt heeft aan het kasteel van Dover
is enige tijd eigenaar van deze rol geweest.

Vincent van Gogh, Le pont sur la Seine xc3xa0 Asnieres, 1887.

Vincent van Gogh, Wheat field with sheaves, 1888.


Korenveld met schoven.

Virginia Grayson, No conclusions, Self portrait, 2008.