Inmiddels is er een schilderij gevonden
dat in Amsterdam bij Christie’s is geveild in 1989.
Dat schilderij vertoont gelijkenissen met het schilderij
waarover ik eerder een bericht schreef.
Ik heb er ook een afbeelding van alleen is die zwart/wit.

Petrus van Schendel, Slapend dienstmeisje.

Zoals te zien gaat het hier ook om een dienstmeisje dat in slaap is gevallen.
De houding is bijna hetzelfde.
Haar hoofd rust op haar linkerhand die op zijn beurt
ligt op haar rechterarm.
Haar rechterarm steunt op een opgevouwen kussen.
Ze draagt een hoofddoek die ze ook om haar hals heeft geslagen.
Ze ligt naast een opengeslagen boek.
De kaars staat voor haar zodat het licht vrij kan schijnen op het boek.
Rechts is het einde van het tafelblad zichtbaar.
De tafel is wel anders. Hier lopen de naden
tussen de planken die het tafelblad vormen,
naar de toeschouwer toe.
Dat is op het eerdere schilderij niet het geval.

De omgeving is anders:
geen dood gevogelte maar een kom op de voorgrond.
Verder is een kan en wat groente te zien (links).
Zeker voor een vegetarische opdrachtgeven ?

Dit paneel is 30,5 x 36,5 cm.
Dit schilderij is geveild op 31 oktober 1989 en is gekocht
voor 26.000 gulden (lot 319).
Verder is dit paneel gesigneerd.

Misschien ook van Petrus van Schendel.

Ik begin stiekum weer achter te lopen met de Kunstvaria.
Drukke tijden zullen we maar zeggen.
Bewogen tijden mag je ook zeggen.

Deze reeks berichten maak ik vooral om kunstwerken te tonen.
Onlangs vond ik de volgende tekst en die is erg van toepassing.
Het is een soort motto voor de Kunstvaria reeks:

Throughout his career, Balthus rejected the usual conventions of the art world. He insisted that his paintings should be seen and not read about, and he resisted any attempts made to build a biographical profile. A telegram send to the Tate Gallery as it prepared for its 1968 retrospective of his works read:
“NO BIOGRAPHICAL DETAILS.
BEGIN: BALTHUS IS A PAINTER OF WHOM NOTHING IS KNOWN.
NOW LET US LOOK AT THE PICTURES. REGARDS. B.”

De bron van het citaat is mij niet helemaal duidelijk, vertaald:

Gedurende zijn cariierre wees Balthus de conventies van de kunstwereld af.
Hij stond erop dat zijn schilderijen zouden worden bekeken
en niet dat er over gelezen zou worden.
Hij was er dan ook op tegen dat er een biografisch profiel van hem werd gemaakt.
Toen de Tate Gallery zich aan het voorbereiden was voor de retrospective
van zijn werk in 1968 en hem om bibliografische gegevens vroeg,
stuurde hij een telegram met de volgende tekst:

GEEN BIBLIOGRAFISCHE GEGEVENS.
BALTHUS IS EEN SCHILDER VAN WIE NIETS BEKEND IS
DUS LATEN WE NAAR DE SCHILDERIJEN KIJKEN

Met vriendelijke groeten, B.

A battle scene, book of the Maccabees, Universiteitsbibliotheek Leiden, Codex Perizoni, circa 850 – 925.


Een scene van een veldslag.
Uit het bijbelboek de Maccabeexc3xabn.

Alex Janvier, Young leafs, 2008.


Dit waterverfschilderij zou goed kunnen aansluiten
bij de middeleeuwse boekillustraties en miniaturen.
Ware het niet dat de maker een Amerikaan is van Indiaanse afkomst.
Deze ‘Jonge bladeren’ staan dus in een heel andere traditie.

Byron Kim, Synecdoche, 1991.

Claude Monet, The Seine at Lavacourt, 1880.

Dorothea Lange, Thirteen million unemployed fill the cities in the early thirties, 1934.

Emmanouil Bitsakis, Singing and playing music, Uigur, 2008.


Schets van zingende en muziek makende Oeigoeren,
een minderheid in China.

Gerhard Richter, Overpainted, 2008.



Gerhard Richter, Schatten 6, 1968.


Vooral het tweede werk is een voorbeeld
van waarom ik Gerhard Richter zo interessant vind.

Glenn Murcutt.


De architect Glenn Murcutt schijnt in Australie al verantwoordelijk te zijn
voor 500 gebouwen.
Ik weet niet welk gebouw hier op de foto staat of wie de foto gemaakt heeft,
maar de foto is schitterend.

Jackson Pollock, Ocean greyness, 1953.

Bij het overlijden van Michael Jackson, eerder deze week,
zag ik weer heel wat van zijn muziek voorbij komen.
Een van de video’s die ik zag, is die hij samen gemaakt heeft met Janet Jackson.
De video speelt zich af in een ruimteschip.
Michael en Janet zijn een soort ruimtewezens, aliens.
Maar ze bekijken ook kunst in de video.
Kijk maar eens bij de volgende clip.
Ergens rond 1 minuut 50 en de 2 minuten komen Rene Magritte,
Andy Warhol en Jackson Pollock voorbij.
Althans zo heb ik de beelden geinterpreteerd.
Als je nog meer werken herkent of als ik het verkeerd gezien heb
hoor ik dat graag.

De Pollock kan ik niet herkennen maar zijn voornaam is natuurlijk hetzelfde
als de achternaam van Michael.
Warhol heeft een schilderij gemaakt van Michael Jackson dus misschien
is dit een soort wederdienst.
De Magritte is ‘De grote oorlog’ (1964) misschien wel zijn bekendste werk.

James Abbott McNeill Whistler, Symphony in grey and green: the ocean, 1866.


Symfonie in grijs en groen: de oceaan.
De titel voor een abstract schilderij,
maar het is helemaal niet abstract.

Jan van Goyen, An estuary with row and sail boats, laat 1640-er jaren.


Wat een lucht!

Jennifer Presant, Sunburst, 2009.


Hier gaat meer over volgen.

Katharina Fritsch, St. Katharina, 2007.



Katharina Fritsch, The cook, 2008.


Om er voor te waken niet te veel logs te moeten maken
deze keer dan toch maar meer dan 1 werk van een kunstenaar.
De kok vind ik humor.

Pieter Brueghel the younger, The preaching of Saint John the Baptist in the wilderness.


Van dit schilderij schijnen 13 uitvoeringen te bestaan.
Deze is gemaakt door Pieter Breughel de jongere,
gebaseerd op een werk van zijn vader, Pier Breughel de oudere.
Datering niet bekend.
Deze versie schijnt een topuitvoering te zijn.
Niet alle versies zijn van Pieter Breughel, een aantal komen
uit zijn omgeving of zijn van leerlingen van zijn school.
De prediking van Johannes de Doper in de wildernis (woestijn?).

Richard Misrach, Desert fire # 1, 1983.

Robert Alexander Darrah Miller, Rooftops New Hope, circa 1931.

Robe
rt Clark Indiana, Art, 1972 – 2001.

Wim Delvoye, Torre, 2009.


Alweer een Belgische kunstenaar.

Womanxe2x80x99s formal long-sleeved kimono (uchikake), early Showa period, 1930’s.


Formele kimono voor vrouwen, met lange mouwen.

Naar aanleiding van mijn berichten over Petrus van Schendel,
ontving ik een e-mail met daarbij een afbeelding van een schilderij.
De afzender geeft aan dat het om een Van Schendel gaat.
Hieronder is het werk te zien.
De voorstelling sluit zeker aan bij het werk van Van Schendel.
Zijn specialiteit was immers het schilderen van voorstellingen
met een lichtbron zoals een kaars of de maan.

Hier zie je een slapende vrouw bij kaarslicht.
Ze is waarschijnlijk in slaap gevallen tijdens het lezen.
Op de tafel ligt naast haar boek een dode vogel.

Een Fazant?
Heeft ze een bril in haar hand?
Rust haar hoofd op een kussen of is het een opgevouwen deken of doek?

Nog heel wat vragen dus.
Als u een antwoord heeft hoor ik dat graag.

Deze week kocht mijn vader een catalogus van een veiling
bij een tweede hands boekenkraam op de markt in Breda.
Het betrof de catalogus van een veiling 19e eeuwse Europese schilderijen.
Het veilinghuis was Sotheby’s
en de veiling werd 24 maart 2007 in Amsterdam gehouden.

Omslag van de catalogus.

Vanmiddag liet hij me de catalogus zien.
Het eerste wat ik wilde doen was in de inhoudsopgave
zoeken naar Petrus van Schendel.
Sinds de aandacht voor deze schilder door het Breda’s Museum
houd ik dat een beetje (mee) in de gaten.
Maar een inhoudsopgave per werk stond er niet in.
Tot nog toe heb ik de catalogus dus alleen nog maar doorgebladerd.
Ik vond er twee werken van Van Schendel.
Een ervan kende ik nog niet.
Als extra verrassing stond er een toelichting bij door Dr. J. M.M. de Meere.
Petrus van Schendel-kenner.
Ik moet de catalogus nog eens rustig doornemen
maar de volgende twee werken wilde ik
de bezoekers van mijn weblog niet onthouden.

Petrus van Schendel, Een dienstmeid bij kaarslicht, 1863.

Petrus van Schendel, De vismarkt op de Groenmarkt, Den Haag.

Korte introductie op Petrus van Schendel (Breda’s Museum):

Petrus van Schendel (1806-1870)
Petrus van Schendel is in 1806 geboren in Terheijden. Hij groeide op in Breda. In 1822 ging hij naar de academie in Antwerpen waar hij les kreeg van de historieschilder Matthijs van Bree. Daarna keerde hij terug naar Breda en woonde afwisselend hier en in Amsterdam. Na 1830 werkte hij in Rotterdam en Den Haag. Hij vestigde zich in 1845 voorgoed in Brussel. Van Schendel overleed in 1870. Hij verwierf grote faam als schilder van markt- en kaarslichttaferelen. Dit genre was in zijn tijd heel populair. Zijn werk verkocht goed, ook op de internationale markt.

Voor degene die zich afvragen of dit een goede veiling was voor Sotheby.
Ik denk het wel. Zeker voor wat deze twee schilderijen betreft:

Veilingresultaat ‘Een dienstmeid bij kaarslicht, 1863’.

Veilingresultaat ‘De vismarkt op de Groenmarkt, Den Haag’.

De catalogus geeft aan dat Van Schendel een Belg is.
Nu is hij wel in Brussel overleden maar hij is geboren in Terheijden.
Sinds 1830 ligt Brussel in Belgie dus zeker de eerste 24 jaar
woonde hij in Nederland en was hij Nederlander.
Flauw, inderdaad een beetje flauw van mij.

In potentie heeft Amsterdam er een enorme mooie publiekstrekker bij,
eigenlijk drie:
– het gerenoveerde Paleis op de Dam;
– De Hermitage kindermuseum;
– De Hermitage aan de Amstel.
Ik ben zeer benieuwd.

= Plaatsen 51, 53, Jeff Koons en Damien Hirst, ze mogen er van mij uit.
Deze celebrity-kunstenaars zijn alleen maar uit op effect.
Effect in de media en op hun bankrekening.
Dat kun je ze niet kwalijk nemen maar
daarom horen ze niet op deze lijst.

=Tracey Emin op plaats 52.
Hoort bij die Engelse kunstenaarskliek die maar 1 doel heeft:
geld, geld, geld.
Toch is haar werk veel interessanter dan dat van de andere
die ik hier noemde.
Haar werk is veel persoonlijker en daardoor sterker.

Tracey Emin, Everyone I have ever slept with 1963xe2x80x931995, 1995.

Tracey Emin, I can feel your smile, 2006.

Tracey Emin, I promise to love you, 2008.

Tracey Emin, Mum, Paul + Me (from Family Suite), 1994.

Tracey Emin, My bed, 1999.

Tracey Emin, Sex 21, 25-11-07.

=Chaim Soutine op plaats 56.
Ik kan natuurlijk zeggen: “Dat is verrassend.”
Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik hem niet ken
en dan is het natuurlijk altijd een verrassing.

Wikipedia:

Chaxc3xafm Soutine (eigenlijk Chaxc3xafm Soutin) (Smilowitchi, Wit-Rusland, 1893 – Parijs, 9 augustus 1943) was een Joods-Franse kunstschilder die vooral bekend is geworden om zijn hevige persoonlijke expressie en zijn invloed op naoorlogse abstracte kunstenaars.
Soutine was afkomstig uit Wit-Rusland maar vertrok reeds voor de Eerste Wereldoorlog naar Frankrijk.

Chaim Soutine, Carcass of beef, 1925.


Mooi werk. Denk aan Freud en Bacon.

Chaim Soutine, La jeune Anglaise, 1934.

Chaim Soutine, Landscape at Ceret, 1920 – 1921.

Chaim Soutine, Rabbit with forks, 1924.

Chaim Soutine, Self portrait, 1916.

=Arshile Gorky op plaats 57.

Wikipedia:

Arshile Gorky, geboren als Vosdanik Adoian (Khorkom (in de toenmalige Armeense provincie Van, 15 april 1904(?) – Sherman (Connecticut), 21 juli 1948, zelfmoord) was een Armeens-Amerikaans kunstenaar (schilder/tekenaar) die betrokken was bij het ontstaan, in de jaren veertig van de 20e eeuw, van het abstract expressionisme.

Arshile Gorky, Agony, 1947.

Arshile Gorky, Khorkom, 1938.

Arshile Gorky, The artist and his mother, circa 1926 -1936.

Arshile Gorky, Water of the flowery mill, 1944.

=Umberto Boccioni op plaats 59.

Wikipedia:

Umberto Boccioni (Reggio Calabria, 19 oktober 1882 – Verona, 16 augustus 1916) was een Italiaanse schilder en beeldhouwer. Hij was een belangrijke exponent van het Futurisme.

Umberto Boccioni, Forme uniche della continuitxc3xa0 nello spazio, 1913.


Unique forms of continuity in space.
Unieke vormen van continuiteit in ruimte.

Umberto Boccioni, Self portret, 1906.

=Eva Hesse op plaats 61.
Voor mij onbekend maar zeer interessant werk.

Wikipedia:

Eva Hesse, Duits beeldend kunstenares, Hamburg 11 januari 1936 xe2x80x93 New York 29 mei 1970.Hesse werkte sinds de jaren xe2x80x9860 in New York en onderging veel invloed van de minimal art. Haar rasters en de rechte lijnen waarin ze met materialen als kunststof, latex, rubber en fiberglas werkte, kregen een almaar losser aanzien.

Eva Hesse, Aught, 1968.

EvaHesse, Contingent, november 1968 – december 1969.

Eva Hesse, Hang Up, 1965-1966.

Eva Hesse, Metronomic irregularity I, 1966.

Eva Hesse, No title, circa 1962.

Eva Hesse, Repetition nineteen III, 1968.

Eva Hesse, Right after, 1969.

=Carl Andre op plaats 63.

Wikipedia:

Carl Andre (Quincy (Massachusetts), 16 september 1935) is een Amerikaanse minimalistische beeldhouwer.

Carl Andre, Fireworks No. 25, 1983.

Carl Andre, Steel, aluminum plain, 1969.

=Franz Kline op plaats 66.

Wikipedia:

Franz Kline (Wilkes-Barre, Pennsylvania, 23 mei 1910 – New York City, 13 mei 1962) was een Amerikaans abstract expressionistisch kunstschilder. Hij studeerde van 1931 tot ’35 aan de Boston-universiteit, en in 1937 een jaar aan de Heatherly’s School in Londen. Vanaf 1952 studeerde hij met enkele andere kunstenaars van de New York School aan het Black Mountain College (North Carolina) en in 1954 aan de Philadelphia Museum School of Art. Hij raakte hecht bevriend met Willem de Kooning.

Franz Kline, Chief, 1950.

Franz Kline, Painting No. 7, 1952.

Franz Kline, Street scene, 1949.

=David Smith op plaats 67.

Wikipedia:

David Smith (Decatur (Indiana), 9 maart 1906 – Bennington (Vermont), 23 mei 1965) was een Amerikaanse abstract expressionistische beeldhouwer, bekend geworden om zijn grote stalen abstracte, geometrische sculpturen.

David Smith, Cubi XVII, 1961 – 1965.

David Smith, Personage from Stove City, 1946.

David Smith, Untitled, 1949.

David Smith, Untitled, Hudson River landscape, Bolton landing, 1951.

=Veel te laag.
Op de plaatsen 68, 70 en 71 staan Joseph Beuys,
Louise Bourgeois en Marc Chagall. Veel te laag naar mijn idee.

=Balthus op plaats 73.
Kende ik wel van naam, maar nauwelijks van zijn werk.
Daarom hier wat werken van hem.

Wikipedia:

Balthus (Parijs, 29 februari 1908 – Rossinixc3xa8re, 18 februari 2001), geboren als graaf Balthasar Kxc5x82ossowski de Rola, was een Franse kunstschilder.

Balthus, The street, 1935.

Balthus, La toilette de Cathy, 1933.

Met zoveel, voor mij, onbekende kunstenaars
is 50 in een log een beetje te veel.
Binnenkort volgt hier dan ook werk van:
Francis Picabia, Jenny Saville, Dan Flavin, Matthew Barney, George Grosz,
Bernd And Hilla Becher, Brice Marden, Maurizio Cattelan, Chuck Close,
Bridget Riley, Anthony Caro, Richard Hamilton, Clyfford Still en Luc Tuymans.

= Donald Judd op plaats 23.
Ik ken maar weinig van hem.

Wikipedia:

Donald Judd of Donald Clarence Judd (Excelsior Springs (Missouri), 3 juni 1928 xe2x80x93 Manhattan, New York, 12 februari 1994) was een Amerikaans minimalistisch schilder en beeldhouwer.

Donald Judd, Untitled, 1973.

Donald Judd, Untitled, 1984.

Donald Judd, Untitled, 1990.

= Bruce Nauman op plaats 24.
Bekend maar niet heel erg.

Bruce Nauman, Human need desire, 1983.

Bruce Nauman, None Sing, Neon Sign, 1970.

= Philip Guston op plaats 34.
Ook geen bekende van mij.

Wikipedia:

Philip Guston (Montreal (Canada), 27 juni 1913 – Woodstock (New York), 7 juni 1980) was een Amerikaans kunstenaar (schilder, tekenaar) die in de jaren vijftig van de 20e eeuw furore maakte als abstract expressionist. In 1966 brak hij radicaal met het abstract expressionisme. Hij begon sardonisch, cartoon-achtig werk te maken, op basis waarvan hij wordt beschouwd als een van de stamvaders van het neo-expressionisme.

Philip Guston, Pitt, 1976.

Philip Guston, White Painting, 1951.

Philip Guston, For M., 1955.

Philip Guston, The Street, 1977.

= Cy Twombly op plaats 41.
Voor mij onbekend.
Heeft al wel eens op mijn web log gestaan.

Wikipedia:

Cy Twombly (Lexington (Virginia), 25 april 1928) is een Amerikaanse schilder, beeldhouwer en fotograaf. Hij is een belangrijk vertegenwoordiger van het abstract-expressionisme.

Cy Twombly, Ohne Titel (Roma), 1969.

Cy Twombly, Quatro Stagioni Autunno, 1993 – 1995.

Cy Twombly, The Italians, 1961.

Cy Twombly, The Rose IV, 2008.

Cy Twombly, The Rose installation view.

= Cindy Sherman op plaats 50.
Volledig onbekend bij mij.

Wikipedia:

Cindy Sherman (1954) is een Amerikaans kunstenares. Zij groeide op in Long Island, New York. Aanvankelijk studeerde ze schilderkunst aan de State University College in Buffalo. Al gauw zal ze de schilderkunst echter voor bekeken houden en zich toeleggen op de fotografie.

Cindi Sherman, Lucille Ball, 1975 – 2001.

Cindy Sherman, Untitled as Marlyn Monroe, 1982.

Cingi Sherman, Untitled # 213.

Nu ik haar foto’s heb gezien ben ik er volledig van overtuigd
dat ze in deze lijst helemaal niet thuis ho
ort.
Haar foto’s zijn aardig maar de ideeen zijn nou ook weer niet
zo opzienbarend en diepgaand dat we daar nog generaties plezier
van zullen hebben.
Ze is kunstenaar en model.
Goed gemaakt, aardig als serie maar niet in deze lijst.

Met 1,4 miljoen reacties op het verzoek van The Times
om de favoriete kunstenaar(s) van de 20ste eeuw te benoemen
lijkt het zomerseizoen aan te breken.
De journalisten weten niet meer wat ze zelf
moeten schrijven en laten dan de lezer aan het woord.
Het geeft de Argusvlinder de kans weer eens wat andere
kunstenaars te tonen.
In de serie Kunstvaria kun je veel kunst zien
van kunstenaars die ook in deze lijst vermeld staan.
Maar soms zit er toch een ‘nieuwe’ naam tussen.
De top 20 heeft eigenlijk maar 1 verrassing voor mij.
Maar eerst maar eens de lijst, dat wil zeggen de eerste twintig.

De peiling is opgezet door de Times in samenwerking met Saatchi.
Een van de meest invloedrijke organisaties
en individuen in de hedendaagse kunstwereld.

Een paar reacties van mij:

= Ja, Picasso, op 1 lijkt me geen twijfel.
Is dan ook regelmatig op mijn log te zien.
Gisteren nog met twee werken.

= Gustav Klimt. Wat doet die op zo’n lijst op plaats 3?
Aangenaam om naar te kijken maar dat is het wel.
Hoge prijzen bij veilingen maar dat zegt niets.

= Constantin Brancusi op plaats 16.
Bij toeval stond gisteren een werk van hem op mijn web log.
Maar in de top 20 hoor hij niet.
Hij staat nu voor Beuys, Calder, Dubuffet, Giacometti,
Keifer, Klee, LeWitt, Miro, Munch, Nauman, Renoir en Rothko.
Om maar een paar van de kunstenaars te noemen
die nog volgen in de top 100.

= Ja, Frida Kahlo is regelmatig te zien op mijn web log.
Maar nummer 19 lijkt me overdreven.
Dat ze voorkomt in de top 20 is naar mijn idee niet terecht.
Daarvoor is haar oeuvre te beperkt en van te weinig invloed.
Natuurlijk is haar levensgeschiedenis meeslepend en dramatisch.
Maar daar ging het in deze peiling, denk ik, niet om.
Frida Kahlo had nogal wat tegenslagen in haar leven.
Niet in de laatste plaats was ze ongelukkig in haar relaties.
Dat verwerkt ze op een manier in haar werk
die wij surrealistisch of magisch realistisch zouden noemen.
In ieder geval heel, heel persoonlijk.

Met haar negentiende plaats is ze de hoogst geklasseerde vrouw in de lijst.

Hier volgen wat werken van haar:

Frida Kahlo, Zelfportret met halsketting, 1933.

Frida Kahlo, Vruchten van de aarde, 1938.

Frida Kahlo, Las dos Fridas, 1939.

Frida Kahlo, Diego on my mind, 1943.

FridaKahlo, Tree of hope, 1946.

= Martin Kippenberger. Wat doet die in deze lijst op plaats 20?
Heeft ongetwijfeld veel geld gegenereerd voor Saatchi.
Controversieel, altijd in voor een rel in de kunstwereld.
Maar ben je dan goed?
Ik zou hem niet gekozen hebben.

Martin Kippenberger, Lonesome (Eenzaam), 1983.

Martin Kippenberger, UN Building home of peace, 1984.

Martin Kippenberger, Untitled, 1996.

Elisabeth Blanchet, Canvey Wick.


Naast de vervreemdende kleur valt direct het onderbroken ritme op
in het onderste deel van de foto en de trap die nergens naar toe gaat.

Lance Rosenfield, Thirst for grit.


Uit een serie over rodeo in de Verenigde Staten.
Door de schaduwen blijft er een spookachtig hart van de foto over.

Michael Walter, Hinterland.


De rode, verlichte lijn heeft geen toelichting nodig.

Rojo Alicante.

Al eerder was het werk van Peter Korver
te zien op mijn weblog.
Voor mensen die er meer van willen leren kennen
is nu de website van deze ambachtsman/kunstenaar geopend.
Dus als de afbeeldingen op deze website je nieuwsgierig maken
en je meer wilt weten over hoe je dergelijk werk kunt
opnemen in een kantoor, een Amsterdam’s grachtenpand
of in een boerderij, bezoek dan de volgende website:
Peter Korver

Terra Incognito.

Gisteren tijdens ons bezoek aan Middelburg heb ik de tentoonstelling
van Vibskov & Emenius – The Fringe Projects bezocht.
Super!

De folder van het museum.

De volgende tekst is van de website van het Zeeuws Museum:

De Deense modevormgever Henrik Vibskov en de Zweedse grafisch vormgever Andreas Emenius werken al jaren aan een project getiteld The Fringe Projects. De titel (randen, franjes) heeft betrekking op het feit dat de projecten in de marge van allerlei disciplines en in verschillende (gemengde) media worden uitgevoerd. De Projects, die tien delen omvatten, bieden performance, installaties, tijdschriften, videowerk en modeontwerpen. Het woord fringe moet ook letterlijk genomen worden: in alle projecten staan franjes centraal. Negen projecten waren voltooid en getoond in onder meer Milaan, Zurich en Kopenhagen en in het tijdschrift Dazed & Confused. In het Zeeuws Museum wordt het tiende project verwezenlijkt. Het is het eerste project van het duo dat in Nederland wordt uitgevoerd.

Het Zeeuws Museum toont als eerste instituut de complete serie. Vibskov en Emenius kregen het hele museum tot hun beschikking om de fringes te presenteren, een aantal als autonome werken, andere gemengd met de museale stukken en een derde groep als portaal naar en perspectief voor delen van de collectie. Het bijzondere karakter van de Fringe projecten krijgt hierdoor een extra dimensie: het verbindt zich met de lokale context, terwijl het die context tegelijkertijd ingrijpend verandert.

Het radicale besluit om het Zeeuws Museum drie maanden lang een compleet nieuw gezicht te geven komt voort uit de wens om de grenzen te verkennen van de museale dynamiek. Het onderzoek maakt van het museum zowel een laboratorium voor cultuurvermenging als een plaats waar de reikwijdte van ingrijpende perspectiefveranderingen kan worden gemeten.

Vibskov en Emenius
Henrik Vibskov (1972) is momenteel aan een ware opmars bezig met zijn eclectische ontwerpen waarin Afrikaanse en Scandinavische invloeden zich vermengen. Zijn waanzinnig vormgegeven shows bieden een kijkje in de bizarre en fascinerende wereld van deze jonge Deense vormgever waar couture en straatcultuur moeiteloos in elkaar vervloeien. Vibskov is ook beeldend kunstenaar, filmmaker (hij won met zijn korte film The Monk verschillende prijzen) en drummer in de band van de Deense muzikant Trentemxc3xb8ller. Andreas Emenius (1973) werkte na zijn afstuderen samen met de bekende kunstenaar Neville Brody in Parijs. Daarna werkte hij als ontwerper voor Kenzo en Adidas, maakte hij illustraties voor Nike Nederland, sculpturen voor DNP Tokio en ontwierp hij decors voor Das Schauspielhaus in Hamburg. Emenius is als muzikant werkzaam in de technoscene. Vibskov en Emenius leerden elkaar kennen tijdens hun studie op de kunstacademie Central Saint Martins in Londen.

Het werk zit vol humor.
Het is toch heel serieus gemaakt.
Ik vond het prachtig.
Hieronder een combinatie van zelf gemaakte foto’s,
foto’s van het web en scans van briefkaarten.

The Fringe Projects!

Deze kijkdozen toonden via de gaten kleiner werk.

Het zijn 10 verschillende projecten. Een richt zich op ‘zelfportretten’. Dit is er een voorbeeld van.

En dit was daar mijn foto van.

Er zijn ook portretten met rood als de dominante kleur. Dit is de omgeving waar je zulke foto’s kunt maken. Met en zonder flits.

Met?

Dan was er deze prachtige video waar een mens die omgekeerd aan het plafond hangt uitslaande en rondslingerende bewegingen maakt.

Vanaf de web site.

De ‘autowasserette’ in ruststand.

In beweging.

In beweging.

In beweging.

Vanaf de web site.

Vanaf de web site van het Zeeuws Museum.

Het werk stond tussen de ‘normale’ voorwerpen in. Zoals deze prachtige zijluiken van een drieluik met op een kant de regen van manna uit de hemel.

In de zaal met tapijten hing ook een werk van Vibskov & Emenius.

Vanaf de web site.

Zeer raadselachtig stuk aardewerk. Wat zou de functie hier van zijn?

Echt prettig zitten zal moeilijk zijn.

Nehalennia.

Toen ben ik nog eens over de tentoonstelling gelopen om nog wat extra foto’s te maken.

Bizar.

Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 06, briefkaart.

Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 01a, briefkaart.

Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 01b, briefkaart.

Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 09, briefkaart.

De auto stond buiten maar het regende wel erg hard. Vergeten op de foto te zetten, website van de kunstenaars.

Ontwerpen voor flesjes bier, website van de kunstenaars.

Onder mijn bekende motto: “de goudvis in de kunst”,
vandaag een niet zo uitgebreide
maar daarom niet minder prachtige Kunstvaria.

Alessandro Mendini, Proust, 1978.


Tussen kunst en design beweegt zich de Italiaanse ontwerper
Alessandro Mendini, bekend in Nederland van het Groninger Museum.

Augusto Pedrini, Mostra Nazionale della Moda, Turin, 1932.


Architect van het gebouw is Gino Levi Montalcini.
De fotograaf is Augusto Pedrini,

Brad Downey, Whats-Up; The burden of children, 2006.


Straatkunst wordt dit genre genoemd.
Meestal foto’s van scene’s op straten en pleinen.
De titel: Wat is er aan de hand ? De last van kinderen.

Borstbeeld van een Romeinse, 100 – 110 na Christus.

Claudia Rogge.


De foto’s van Claudia Rogge zijn zorgvuldig in scene gezet.
Uit grote groepen mensen worden medewerkers geselecteerd
op uiterlijke kenmerken als grootte enz.
De mensen worden vervolgens gekleed en gevraagd
bepaalde houdigen aan te nemen.
Dat levert dit soort foto’s op.
Zie ook de log die snel gaat volgen en die helemaal
aan deze fotografe is gewijd.

Isaak Izrailevich Brodsky, Nanny with children, 1912.


Kindermeisje met kinderen.

James Henry Beard, The illustrious guest, 1847.


De illustere gast.
Op dit schilderij is een Amerikaans politicus afgebeeld
die op verkiezingstoernee een herberg aandoet voor de nacht.
De andere gasten herkennen hem en staren hem aan.
Dit schilderij is onlang ‘ontdekt’ bij een Amerikaanse variant
van ‘Tussen kunst en kitsch’.

James McNeill Whistler, Bibi valentin, 1859.


Whistler is bij ons vooral bekend doordat zijn beroemste werk
een hoofdrol speelde in een film van Mr. Bean.

Leonard Henry Meyer, Illustrations of British birds, 1835 – 1844.


In navolging van de serie foto’s over uilen
eerder deze week, vandaag deze litho.
Dit blad uit een oud boek werd getoond op een veilingsite
als voorbeeld van de kwaliteit van de afbeeldingen
in een Engels boek over de vogels in Engeland.

Lyonel Feininger, Schwarze welle, 1937.

Ming dynasty, vaas ten tijde van Emperor Jiajing, 1522 – 1566.

Pompeo Batoni, Antiochus and Stratonice1746.