Peter Korver

Posted on by

Een tijdje terug was op mijn weblog al het een en ander te lezenover deze kunstenaar/ambachtsman,die werkte aan een plafondschildering in Amsterdam.Nu is het klaar en zien we het eindresultaat.

Plafondschildering voor Keizersgracht 269 xe2x80x93 Amsterdam Dido en Aeneas Zelfs aan een van de mooist geconserveerde interieurmonumenten van Nederland,is de tijd nooit ongemerkt voorbij gegaan.Onlangs werd hier als bekroning van een uitvoerige restauratie,opnieuw een invulling gegeven aan de plafondlijst,waar ooit de schildering uit was verdwenen.xe2x80x98Een cadeau aan zijn huisxe2x80x9d noemde de eigenaar het.Het werd gebaseerd op het oorspronkelijke beeld van Dido en Aeneas,dat zich na enig onderzoek,al ruim een eeuw in een pand twee grachten verderop bleek te bevinden.Alsof het doek zelf, de dramatische zwerftocht van zxe2x80x99n hoofdfiguren weerspiegelde. Zoals op rijk geborduurde Rococo stoffen,zijn tientallen vogels aan het beeld toegevoegd.Ze vliegen over het canvas, met barok gekrulde draadjes in hun snavel,schijnbaar afkomstig uit de lijnen van de tekening of het weefsel van het doek.Alsof dit nieuwe beeld uiteindelijk ook zal vervallen,verwerkt tot nestmateriaal in ontelbare nieuwe lentes.Het brengt een elegante maar dramatische scene van liefde en afscheid,terug in haar natuurlijke habitat van eeuwige verandering.Het is xe2x80x9cVergiliusxe2x80x99 stichter van Rome, in een 18e-eeuwse verbeeldingvan clear targets en xe2x80x9czaken voor het meisjexe2x80x9d,die hier zachtmoedig wordt overvleugeld door de Metamorfosen van Ovidius. Lees verder →

Project 3, de eerste verflaag

Posted on by

Gisteren is de eerste verflaag aangebracht op de voorkanten
van de deuren en lades.
Deze kast is wel veel gladder van de kast van project 2.
Inmiddels zijn vandaag de achterkanten voorzien van hun eerste laag.
Uitzondering daarop is de lade waarvan we het frontje niet loskregen.
Die is de eerste keer gelijk aan voor- en achterkant geverfd.
En vandaag dus voor de tweede maal.
We weten dus al hoe het er uit komt te zien.
Ook deze kast gaat prima lukken.
Prima werk van L.


De grote deur.



Twee frontjes voor de lades.



De verf pakt niet altijd op het hele oppervlak.
Het ziet er vreemd uit maar het zijn geen blaasjes of oneffenheden.
We weten inmiddels dat dit bij een tweede verflaag helemaal goed komt.



De smalle deur en 1 la.



De la waarvan we het frontje niet loskregen.



Verfspullen ruiken nogal. Vandaar dat we ze op het balkon bewaren.
Dat moeten we met dit weer natuurlijk wel afdekken.

Tent op de brug

Posted on by

Vanochtend zag ik dat er weer druk aan de brug over onze vijver wordt gewerkt.
De brug is voor een groot deel van metaal.
Zeker het rijvlak.
De enige voertuigen die over de brug mogen zijn de lijnbussen.
De metalen rasters/roosters die het rijvlak vormen
zijn aan elkaar ‘geschroefd’ met beugels.
Helemaal vast aan elkaar maken kan niet.
De trillingen als gevolg van het gewicht en de snelheid
van de bus en de werking van de omgevingstemperatuur
hebben ruimte nodig.
Soms is die ruimte te groot en gaan de metalen delen
onder de druk van de bus (te veel) geluid maken.
Volgens mij zijn ze daarom aan het werk.
Om zich te beschermen tegen de regen zette men een tent op:


De ‘partytent’ aan het linker uiteinde van de brug.



Aan de rechterkant staat een shovel.




Breda Photo 2008

Posted on by
Gisteren was het mooi weer.
Mooi weer voor een wandeling langs foto's
in de binnenstad van Breda.
Ik ben begonnen bij KOP.
Daar zag ik foto's van
Sjoerd Knibbeler, Job Janssen en Jordi Bernado.
Hier wat indrukken:

Sjoerd Knibbeler maakt humoristische foto’s.
In duidelijk geensceneerde omgevingen,
micro cosmossen doen zich
vreemde humoristische situaties voor.



De foto’s van Jordi Bernado zijn veel moeilijker
in een thema te vatten.
Soms vond ik de foto’s knap gevonden.
Maar het thema van de serie van Bernado
werd me niet duidelijk.



Binnenkort meer.

Kunstvaria

Posted on by

Ik slaag er maar niet in om mijn achterstand in te lopen.
Vandaag een zeer gevarieerde selectie.
Ook een paar werken die waarschijnlijk door Photobucket
zullen worden geweerd.
We zien het wel.



Andy Warhol, Statue of Liberty, 1986.


Om nou te zeggen dat ik een echte fan ben van Andy Warhol.
Nou nee.
Toch duiken zijn werken steeds weer op.
Ik word getroffen door het kleurgebruik, de uitstraling, het provocerende.




Anton Rooskens, Untitled, 1968.


Wikipedia schiet weer te hulp:
Anton Rooskens (Griendtsveen, 16-03-1906 xe2x80x93 Amsterdam, 28-02-1976)
was een Nederlands kunstschilder en metaalleraar
op de Don Boscoschool in Amsterdam.
Als schilder was hij autodidact.

Hij was een van de oprichters van de Experimentele Groep Holland,
welke later opging in de Cobra-beweging.
Rooskens was slechts korte tijd betrokken bij Cobra.

Van de Cobra-schilders was hij de enige met een vaste betrekking,
zodat hij zijn medebroeders zoals Karel Appel en Corneille
van verf en doeken kon voorzien.

Rooskens schilderde aanvankelijk in een expressionistische stijl,
met een duidelijke invloed van Vincent van Gogh.
Vanaf 1945 (na zijn verhuizing naar Amsterdam) werden zijn werken experimenteel.
Bexc3xafnvloed door de eenvoudige, strakke vormen van de volkskunst
(met name voorouderbeelden uit Nieuw-Guinea, Afrika en India)
ontwikkelde hij zijn eigen uitingsvorm,
dat bestond uit een kleurig lijnen- en vormenspel.
Geheel in de traditie van Cobra zijn fantasiewezens in zijn werk te zien.

In de kantine van de school waar hij werkte,
heeft hij diverse werken geschilderd ter versiering van de klaslokalen.
Zo heeft hij een hele wand voorzien van een kunstwerk.
Die wand werd later afgetimmerd met houten schroten.
Toen de school werd afgebroken
en de wandschildering weer tevoorschijn kwam,
wilde men de muur verplaatsen naar de nieuwbouw
aan de overkant van de weg.
Vanwege de beschadigingen en de problemen die daar het gevolg
van zouden zijn, zag men daar vanaf.
De weduwe van Rooskens beschikte nog over ontwerptekeningen
van de muurschilderingen, waar men toen een tapijt
van hetzelfde formaat heeft laten weven.
Dit tapijt siert nu de gemeenschappelijke hal van de nieuwbouw
van het Montessori College Oost in Amsterdam.




Barend Cornelis Koekkoek, A winter landscape with a traveller on a path.


Gedateerd 1834.
Prachtig zo’n echte heldere, vrieskoude winterdag met een heelijk zonnetje.




Buddha Akshobhya, Bhutan, 18e eeuw.


Op een webpagina over Zen-onderwijs vond ik het volgende:
(deze informatie kun je ook terugvinden op Engelstalige Wikipedia-pagina’s)

Akshobhya
Betekenis van naam: de bewegingloze, de onverstoorbare.

Een van de 5 “meditatie boeddha’s”.
Zij staan voor de vijf fundamentele kwaliteiten
.Die kwaliteiten zijn vijf verschillende aspecten van wijsheid,
met zowel positieve als negatieve geestesgesteldheden.

Kenmerken:
Negatieve kwaliteit: agressie – te transformeren via de spiegelende wijsheid.
Kleur: blauw.
De sierraden van dit beeld zijn bezet met blauwe stenen.
Symbool: de vajra (diamant-harde scepter).
Symbolische houding van de hand: aanraken van de aarde als getuige
van de waarheid van zijn woorden.
Boeddha-beelden hebben altijd typische houdingen van de handen.
Die hebben echter een betekenis.
Hier zie je de Boeddha de aarde raken.
Dat verwijst naar zijn onverzettelijkheid.
Element: water.
Gaat vaak vergezeld van 2 olifanten, zie de basis van het beeld,
zowel links als rechts een olifant.




Cornelis Dusart, Het drinkgelag, circa 1700.


Biografische gegevens van deze kunstenaar zijn niet eenvoudig te vinden.
Hij is een Hollandse schilder.




Damien Hirst, St. Anthony’s Fire, 2008.


De man weet iedere keer weer de kunstwereld op te schrikken.
Gaat voor het grote geld.
St. Anthony’s Fire is overigens een ziekte, een vergiftiging.




He Sen, Space and air, 2008.


Een goed voorbeeld van hyperrealistische schilderijen.
Dit is zo levensecht geschilderd (misschien de rook uitgezonderd)
dat je haast zou denken dat het om een foto gaat.




Jan van Goyen, Winter landscape with ice skaters by a tavern, 1641.





Jonas Gerard, Return of romance, 2008.


Dit drieluik wordt natuurlijk erg klein op mijn weblog.
Ik vond zijn kleuren en de techniek heel bijzonder.
De terugkeer van de romantiek.




Paul Cxc3xa9zanne, Bords de la Marne, 1888.





Pierre-Auguste Renoir, Nude.


Dit is het naakt dat deze week teruggevonden is nadat het in 1975 werd gestolen.




Ralo Mayer, Public fountain lsd hall, 2003.




Project 3, de vervende hand

Posted on by

Vanochtend is het grondverven aan dit derde project begonnen.
Ik ben nog nooit op zondag bij de Gamma geweest.
En zeker niet voor 12 uur.
Maar ik was niet alleen!
Snel nog even grondverf voor kunststof gekocht.

Doelstelling van Project 3 is dat het zaterdag aanstaande af is.



Project 3

Posted on by

Project 3 is weer een kast.
Deze keer een kast van het merk Pastoe.
Interessant is dat als je de verschillende kasten uit elkaar haalt
je er pas echt achter komt wat het verschil in kwaliteit is.
De Pastoe kast was zeker niet goedkoop maar in de uitvoering
is hij dat zeker.

Het rolwerk van de lades, de manier waarop de frontjes
(met dubbelzijdig plakband of volledig verlijmd)
op de lades zijn bevestigd.

Het ging allemaal zo snel gisteren,
dat de kast al ‘uit elkaar ligt’ terwijl ik er nog geen foto
van had gemaakt.









Gereinigd en al staan de te schilderen delen opgelijnd.

Mijn bijdrage aan Breda Photo: Elements

Posted on by



Op dit moment is de fototentoonstelling Breda Photo aan de gang.
Vandaag lever ik daaraan mijn aandeel via mijn weblog .
Al gebiedt de eerlijkheid te zegen dat mijn bijdrage niet geinspireerd is
door het thema ‘Hotel Heimat’.

Mijn thema is ‘Elements’.
Niet zo maar de elementen.
Maar de manier waarop mensen ingrijpen in hun omgeving door
het beinvloeden van de elementen.
Hier beton, water, licht en natuur.
Orde en wanorde ?







Rhodos, dag 3

Posted on by

Het tweede deel van dag drie was het bezoek aan Lindos zelf:

Waarom veel mensen naar Lindos gaan, ik weet het niet.
Het dorp is 1 lage souveniershop.
Alles wat je er koopt is kitch.

De Citadel, een beetje een groot woord voor een lange stevige muur,
is eigenlijk het interessantst.
De nieuwbouw die men verkoopt als acropolis,
is niet de moeite van een bezoek waard.
Het aandeel authentiek materiaal in wat je ziet is minimaal.
Herbouw van archeologische plaatsen om toeristen te trekken
is per definitie dubieus.
Je hebt veel verstand van de bouwkunst van de Oude Grieken nodig
om iets te begrijpen van wat je in Lindos ziet.

Parkeren in (bij) Lindos is moeilijk.
Bereid je voor op een behoorlijke klim, vooral bij warm weer.


Of je met een ezel naar boven wilt?




De enige straat zonder mensen die ik gezien heb in Lindos.


Toegangskaartje tot de Acropolis.


Met het uitzicht is niets mis.


De citadel.






Relief van een boot in de rotswand uitgehakt.


Ter verduidelijking de boot uit de wand geisoleerd.

Dan volgt nu een korte woordenlijst.
De Griekse bouwkunst is ons tenslotte niet echt vertrouwd.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Exedra
De naam exedra (xe1xbcx90xcexbexcexadxcexb4xcfx81xcexb1), dat waarschijnlijk in oorsprong een stoel
buiten de deuren betekent, ging gebruikt worden
voor een kamer die met stoelen ingericht geworden is
en open naar een porticus toe, waar mensen ontmoetten
om van een gesprek te kunnen genieten;
zoals de kamer die Vitruvius beschrijft
als geopend naar het peristylium van de gynaeconitis
van een Grieks huis en als de aanpallende kamers van een gymnasium,
die voor lezing en disputen van de rhetorici en filosofen gebruikt werden.

Stoa
Een stoa (Oud-Grieks: xcfx83xcfx84xcexbfxcexac) was in het oude Griekenland
een langgerekte smalle overdekte zuilenhal met gesloten achterkant en zijkanten
en een open door zuilen ondersteunde voorkant.
Stoaxe2x80x99s stonden op plaatsen waar grote mensenmenigten samenkwamen,
zoals op marktpleinen (agoraxe2x80x99s) en in heiligdommen,
om beschutting tegen regen en zon te bieden.

Porticus
Een portico is een portiek, die naar de toegang van een gebouw leidt,
soms uitgebreid als een colonnade, met een dak over het looppad,
ondersteund door zuilen of ingesloten door muren.
Dit ontwerp verscheen voor het eerst in het oude Griekenland
en heeft vele culturen bexc3xafnvloed.

Propylaea
A Propylaea, Propylea or Propylaia (in Greek xe2x80x94 xcexa0xcfx81xcexbfxcfx80xcfx85xcexbbxcexb1xcexb9xcexb1) is
any monumental gateway based on the original Propylaea that serves
as the entrance to the Acropolis in Athens.
The word propylaea (propylaeum is the Latin version) is the union
of the prefix pro (before or in front of) plus the plural of the Greek pylon
or pylaion (gate), meaning literally that which is before the gates,
but the word has come to mean simply gate building






Trappen naar het propylaea, poortgebouw.




Stoa, afdak, bushokje.




Verherbouw in actie.


Natuurlijke haven.


Tempel van Athena Lindia.




Byzantijnse kerk.




Zoals ik al zei: met het uitzicht is niets mis.

Singelloop

Posted on by

Vandaag heb ik voor het eerst dit jaar
de hele route in 1 keer gelopen.
Dus zonder te stoppen.
Dat is niet best.
Dat betekent dat ik dit jaar veel minder gelopen heb
dan andere jaren.
Dit jaar zat niet mee vanwege het weer en een aantal bezigheden in de avond.
Jammer maar het is niet anders.
Daarom loop ik volgende week ook maar 5 kilometer.
Het startbewijs heb ik deze week al ontvangen:





Project 2, De deuren hangen

Posted on by

Vandaag is het dan zo ver.
Alles is goed geverfd.
De lades en de deuren kunnen terug in de kast.
Als ik thuis kom zitten de lades er al in:





De deuren rusten nog even in de stoel.



Dan wordt de eerste deur geplaatst.



Deur twee:


Nummer drie.
Deze donkerste deur is in de avond wat moeilijk te zien.
Zaterdag komt daar zeker een foto van op deze web log
te staan genomen in het volle daglicht.



De afsluiting, deur nummer 4.



Wij zijn zeeer tevreden!
Complimenten aan L.!



Project 2, vanochtend en vanavond

Posted on by

Goed de foto’s gaan natuurlijk allemaal op elkaar lijken.
Dat is maar goed ook.
Dat wil namelijk zeggen dat zowel de voor- als de achterkanten
van de deuren er steeds beter en mooier komen uit te zien.
Ze zijn nu eigenlijk klaar.
Ze moeten alleen nog goed drogen.

Vanochtend zagen ze er zo uit:







Je ziet het niet op de laatste foto.
Maar over deze kant van de deur waren we niet tevreden.
Er was te goed te zien dat de randen anders geverfd waren
dan het hart van de deur.
Die moest dus nog 1 keer.


En vanavond, na de laatste verfbeurt, zien ze er zo uit:





Rhodos, dag 3

Posted on by

9 september 2008.

Ze moeten zo de huurauto komen brengen en dan op naar Lindos.

Eerst ontbijten op ons terras(je).
Brood, kaas en jus d’ orange gekocht in de supermarkt.



Natuurlijk kwam de auto ruim een half uur later dan was afgesproken.
Reisorganisaties lijken niet te begrijpen dat ze mensen in een positie
van volkomen afhankelijkheid brengen
en als ze er dan een zooitje van maken, zijn mensen natuurlijk ontevreden.
We zijn er inmiddels al aan gewend
maar als ze denken met dit soort magere prestaties
goed te scoren dan begrijpen Budget (autoverhuur)
en Skytours (reisorganisatie) het niet.

De auto was overigens geen 150 maar 116 Euro voor drie dagen.
De auto is een uitgeleefd wrak maar het rijdt (Hyundai Accent).



Er zat nauwelijks benzine in de auto.
We moesten dus snel tanken,
maar om dat te doen moet je voldoende geld hebben.
Dus eerst pinnen.



Voor de pinautomaat kwamen we tankstations voldoende tegen
maar al snel waren we in de bebouwde kom van Rhodos stad
en daar kwamen we er geen 1 tegen.
Uiteindelijk kwam het toch nog goed.

Eenmaal bij Lindos aangekomen heb je een mooi uitzicht op de stad en de acropolis.
Eerlijk gezegd is dat ook het mooist op Lindos: het uitzicht.
Daarover later meer.



Nog een klein stukje doorrijden en dan naar een parkeerplaats.
We zijn eerst een beetje doorgereden.
Daar de auto geparkeerd.



Ook vanaf deze plaats is het uitzicht op Lindos mooi.
Er liggen restanten van een theater tegen de heuvel.
Bovenop ligt de acropolis.
Dat wordt een hele klim.







Da Nino?

Posted on by



BREDA – In het voormalige Italiaanse restaurant Da Nino
aan de Vlaszak in Breda moet een soort cafxc3xa9 voor kunstenaars komen.
Dat is het plan van de Vereniging Ateliers Kunstenaars (VAK).
“Er staat al een goede bar, er rust een horecabestemming op het pand
en onder onze leden zitten mensen met horecapapieren.
Dus niets staat ons in de weg om er een kunstenaarssocixc3xabteit te openen”,
aldus Lisette Dankert van de VAK.

Met een dergelijke voorziening crexc3xabert de VAK een laagdrempelige plek
waar kunstenaars elkaar kunnen ontmoeten en ideexc3xabn kunnen uitwisselen.
De socixc3xabteit, zo is het idee, versterkt op die manier nog meer
de centrale functie die het pand kan gaan innemen in de Bredase kunstwereld.

De VAK verhuisde begin deze maand haar kantoor
van de Speelhuislaan naar de Vlaszak.
Sinds die tijd merkt de vereniging een toenemende aanloop
van kunstenaars.
Bedoeling is dat op termijn ook anderen binnenwandelen.
De VAK wil dat het pand niet alleen een kantoorfunctie krijgt,
maar ook een soort VVV wordt met informatie
over wat er in de stad allemaal te doen is op het vlak van de beeldende kunst.
Een functie die, als er ook een bar is, alleen maar wordt versterkt, is de verwachting.

BN/De Stem, Edine Wijnands. dinsdag 23 september 2008.