Kunstvaria

k liep erg achter.
Dus even een inhaalslag.
Het verzetten van de tijd geeft me een uur meer dan normaal.
Misschien is dat net genoeg.

Weer heel mooi.
Weer nieuwe ontdekkingen.
Echt prachtig.


Andrea Riccio, The shouting horseman, circa 1510xe2x80x931515.


De roepende ruiter van Andrea Riccio.

Dat zie je niet zo vaak in mijn serie.
Mooie bronzen voorwerpen.
Deze kunstenaar kende ik helemaal niet.
Dus even een korte toelichting inlassen:

Wikipedia:

Andrea Riccio (c. 1470 xe2x80x93 1532)was an Italian sculptor and occasional architect, whose real name was Andrea Briosco, but is usually known by his soubriquet meaning “curly”; he is also known as Il Riccio and Andrea Crispus (“curly” in Latin). He is mainly known for small bronzes, often practical objects such as inkwells, door knockers or fire-dogs, exquisitely sculpted and decorated in a classicising Renaissance style.He was born at Padua, and first trained as a goldsmith by his father, Ambrogio di Cristoforo Briosco. He later began to study bronze casting under Bartolomeo Bellano, a pupil of Donatello. As an architect, he is known for the church of Santa Giustina in his native city. His masterpieces are the bronze Paschal candelabrum in the choir in Basilica of Sant’Antonio at Padua (1515), and the two bronze reliefs (1507) of David dancing before the Ark and Judith and Holofernes in the same church. His bronze and marble tomb of the physician Girolamo della Torre in San Fermo at Verona was beautifully decorated with reliefs, which were taken away by the French and are now in the Louvre. His smaller, easily transportable, works appealed to collectors across Europe.


Samenvatting en vertaling:
Riccio was een Italiaanse beeldhouwer en soms ook architect.
Zijn echte naam was Briosce,
maar meestal wordt hij genoemd bij zijn bijnaam ‘krullenbos’.
Hij is met name bekend van zijn kleine bronzen voorwerpen.
Vaak praktische objecten zoals inktpotten of deurkloppers.
Geboren in Padua is hij opgeleid tot goudsmid.
Pas later leerde hij brons gieten.
Zijn meesterwerk is een grote bronzen kandelaar in het koor
van de Basiliek van St. Antonius in Padua.
Veel van zijn werk is in prive collecties.





Andrea Riccio, Satyr, 1506xe2x80x931508.






Carleton Watkins, Cape Horn, Columbia River, Oregon, 1867.


In tijd een enorme sprong.
Van de Italiaanse Hoog-Renaissance naar de pioniers van de fotografie.
Naar het echte Wilde Westen!





Cildo Meireles, Meshes of freedom I, 1976.


Cildo Meireles is een Braziliaanse kunstenaar.
‘Meshes’ is het Engelse woord voor gaas in de betekenis bijvoorbeeld van
kippegaas of een vliegenhor.
Dus een plat voorwerp dat de bedoeling heeft bepaalde zaken buiten te houden.
Dat in verbang brengen met ‘de vrijheid’ op de manier
zoals hierboven te zien, vind ik bijzonder (mooi).

wikepedia:

A mesh is a flat, semi-permeable barrier made of connected strands of metal, fiber, or other flexible/ductile material. Mesh is similar to web or net in that it has many attached or woven strands





Claus Mroczynski, White House, Canyon de Chelly, circa 1998-2000.


Het Witte Huis is meestal de naam voor de woning van de Amerikaanse president.
Maar het is ook de naam van deze ruine in het National Monument Arizona.
Op een moeilijk toegankelijke plaats hadden de indianen
een leefgemeenschap.
De ruine zijn de resten daarvan.
Terug naar het Wilde Westen!





Emilio Sxc3xa1nchez, Untitled: Casita Doble, 1980.


Prachtig olieverf werk.





Giovanni Battista Tiepolo, The flight into Egypt, 1750-1760.


Dit onderwerp komen we vandaag nog een keer tegen.





Joan Mirxc3xb3, Woman in the night, 1945.






Josef Koudelka, Invasion 68: Prague.


Praag 1968: Russische tanks op straat.
Leg dan nog maar eens de relatie naar: Cildo Meireles, Meshes of freedom I.





Lorenzo Lotto, Portrait of Giovanni della Volta and his wife and children, 1547.


Portret van Giovanni della Volta met zijn vrouw en kinderen.





Norman Lewis, Untitled, 1960-1964.






Paul Cxc3xa9zanne, L’Estaque, Vue du Golfe de Marseille, 1878-1879.


Je zou zo naar Frankrijk willen.
Alleen spreken ze daar Frans.





Peter Zimmermann, Ambien, 2006.






Rembrandt, Samson and Delilah, 1636.


Twee prachtige en heel verschillende werken van Rembrandt.
Dankzij een grote tentoonstelling over hem in Madrid,





Rembrandt, The rest on the flight into Egypt, 1647.


Rustplaats tijdens de vlucht naar Egypte.
Waar hebben we dat eerder gezien?



Kunstvaria

Veel Picasso. Mooi!
Twee Dali’s, niet altijd mooi, maar nu wel!


Alfred Jacob Miller, Buffalo Hunt, 1838-1842.






Ansel Adams, Maroon Bells near Aspen, from portfolio VI, 1951.


Ik dacht ‘Maroon’? Dat is toch een kleur?
Dit is toch een zwart-wit foto.
Blijkt de berg met twee pieken op deze foto Maroon Bells te heten.





Caravaggio, The calling of Saints Peter and Andrew, 1603-1606.


Deze Micheangelo Merisida Caravaggio is in bezitvan de Engelse Koninklijke familie.
Het is misschien wel het mooiste werk van deze log.





Christo and Jeanne-Claude, Over the river project for the Arkansas River, 1999.






Dirk Peter van Lokhorst, Cows at waters edge.


Hiezo zijn dubbele voornamen van deze tijd: Dirk Pieter.
Ik kan alleen maar van deze schilder achterhalen dat hij uit Utrecht komt
en dat dergelijke schilderijen met koeien in de hoofdrol zijn specialiteit was.





Edouard Manet, Le dxc3xa9jeuner sur l’herbe, 1863.


Picasso, en vele andere scilders, hebben werken op dit werk gebaseerd.
Het veroorzaakten een schandaal bij de eerste vertoning.
Blijft een prachtig werk.





Eugxc3xa8ne Delacroix, Femmes dxe2x80x99Alger dans leur appartement, 1834.


Nog al zo’n inspiratiebron voor vele schilders.
Ook voor Picasso.
Een van de weinige orientalistische schilderijen
die als meesterwerk worden erkend.





Giovanni Bellini, Allegoria sacra, circa 1485-1488.


Er is een hele grote tentoonstelling rond Bellini.
Vandaar in deze web log twee werken van zijn hand.





Giovanni Bellini, Presentazione di Gesxc3xb9 al tempio, 1465-1470.


De presentatie van Jezus in de tempel.





Jan I Brueghel, Paysage hivernal avec des voyageurs.






Joseph Mallord William Turner, Grenoble bridge, 1824.






Leonardo da Vinci, Sketches for an equestrian monument, 1508-1510.


Schetsen voor een fontein.





Lucian Freud, Dead heron, 1945.


Lucian Freud, dode reiger.
Het verenpak spat zowat van het doek af.





Maharaja Bakhat Singh and zenana women, 1748xe2x80x931750.


Onlangs zijn er een groot aantal schilderingen ontdekt in Jodhpur, India.
Dit is er een voorbeeld van.
Maharaja Bakhat Singh and zenana women
savor the moonlight evening, attributed here to xe2x80x9cArtist 3xe2x80x9d.
Maharadja Bakhat Singh en de zenana (Indiase variant van de harem) dames
genieten van een met maanlicht overgoten avond.
Toegewezen aan Kunstenaar 3.





Man Ray, A.D. 1914, 1914.






Pablo Picasso, Femme nue au bonnet Turc, 1 er Dxc3xa9cembre 1955.


Naakte vrouw met Turks hoofddeksel.





Pablo Picasso, Nature morte au crxc3xa2ne de mouton royan, 6 Octobre 1939.






Pablo Picasso, Woman in an armchair (Jacqueline Roque Picasso), 1960.






Salvador Dali, Mxc3xa9tamorphose de Narcisse, 1937.


De metamorfose van de eigenliefde.
Al het ‘wangedrag’ van Dali in latere jaren wordt goedgemaakt
met een werk als dit.





Salvador Dalxc3xad, Le Rxc3xaave, 1931.


Of door een werk als dit, de droom.





Zhang Xiaogang, Bloodline: big family No. 2, 1995.




Zaterdag verfdag!

De afgelopen weekenden zijn redelijk geweest van weer.
Dat had tot gevolg dat L. veel heeft kunnen verven.
Vandaag ook.
De diverse projectfases beginnen door elkaar te lopen.
Vandaag zijn de nachtkastjes opnieuw gelakt.
Is het bed uit elkaar gehaald.
Is de ombouw van het bed in de grondverf gezet.
Zijn de poten van het bed in de grondverf gezet.


Nachtkastje na eerste laklaag.


Klaar voor de tweede laklaag.


Het bed in ontbindende staat.




De ombouw.


De schroeven, bouten, ed.


De poten gereed voor de grondverf.


Nachtkastje, nog nat van de tweede lakbeurt.





Reactie

Nog een reactie.
Een tijd terug heb ik een log geschreven over een vernissage
van Alice van der Gaast.
De tentoonstelling was in Molenschot.
De log kun je hier vinden: Alice van der Gaast

Nu kreeg ik het verzoek een link naar haar web site te plaatsen.

Geachte,
Kan ik, webmaster van de site van Alice van der Gaast, u vragen om een link naar de kunstsite van Alice van der Gaast te plaatsen op uw site?



Dat ga ik hier doen.
De web site van Alice van der Gaast is hier te vinden: Alice van der Gaast

Alice schildert momenteel vooral.
Hierbij een van haar werken:


Alice van der Gaast, Engelen.

Reactie

Een web log waar ik wel vaker een reactie op krijg is die log die gaat
over een keizersnede bij een koe.
We waren op een keer bij een kennis die een boerderij heeft
waar hij runderen fokt.
Net tijdens ons bezoek zou de diernarts langskomen om
een koe van een kalf te verlossen.
Het hele verhaal kun je hier vinden: Keizersnede bij koe

Donderdag kreeg ik daar de volgende reactie op:



Volgens mij werd de koe wel verdoofd alleen is daar niets van te zien
op mijn web log.
De koe bleef heel rustig tijdens het hele gebeuren.

Reactie

Heel af en toe krijg ik een reactie op de site
dit ik ook wil plaatsen op de site.
Met wat beeldend materiaal is dat ook eenvoudig.
Al een tijd terug was op mijn site
werk te zien van Jack Gravemakers.
Vandaag dus weer.
Misschien is het leuk om zijn site eens te bezoeken want achter
de volgende tekening zit een heel verhaal.


Jack Gravemakers, Motorongeluk 1996.

Zijn site is op de volgende plaats te vinden: Web site Jack Gravemakers

Nog meer Mulisch

De beeldspraak die Harry Mulisch gebruikt is vaak prachtig.
Hier nog een voorbeeld.

Ik voelde mij als iemand die in een restaurant een kreeft heeft besteld, maar die niet weet hoe hij hem eten moet.

Twee vrouwen, pagina 25.

Maar er staan nog meer verwijzingen naar de cultuurgeschiedenis
in het algemeen en de literatuurgeschiedenis in het bijzonder.
Wat te denken van:

Nel mezzo del cammin di nostra vita
mi ritrovai per una selva oscura

Wikipedia biedt ook hier weer uitkomst.
Het gaat om een citaat van Dante.
Dante (doopnaam Durante) Alighieri
(Florence, tussen 14 mei en 13 juni 1265 – Ravenna, 13/14 september 1321)

Vertaling: Op het midden van onze levensweg gekomen werd mij het zicht door een donker bos benomen Divina commedia, Inferno, Canto I, 1-3

Dante zou dit geschreven hebben op 35-jarige leeftijd.
Toevallig is dat ook de leeftijd van de hoofdpersoon Laura
uit het boek “Twee Vrouwen”.

Proloog
Op Goede Vrijdag van het jaar 1300 is Dante 35 jaar oud, “Op het midden van ons levenspad” (Nel mezzo del cammin di nostra vita, canto 1:1)

Dan gebruikt Mulisch op pagina 49 het woord “zoel”.
Ik dacht eerst, een zetfout.
Uit de zin maak ik op dat hier zwoel wordt bedoeld.
Maar dat heb ik mis, in die zin dat het een correct Nederlands woord is.
Volgens Synoniemen.net wel te verstaan:

zoel is 4 maal gevonden als synoniem van een ander trefwoord:

trefwoord: drukkendxa0
synoniemen: beklemmend, benauwd, benauwend, broeierig, klam, zoel, zwaar, zwoelxa0
trefwoord: lauwxa0
synoniemen: koel, luw, zacht, zoelxa0
trefwoord: zachtxa0
synoniemen: zoel
trefwoord: zwoelxa0
synoniemen: broeierig, drukkend, warm, zacht, zoel

En dan de volgende beschrijving van een hotelkamer in Nice.

Mijn kamer is ingericht in neo-gotische stijl anno 1890, met meubels die ik tot nu toe alleen op franse vlooienmarkten heb gezien. Het bed, de stoelen, het sprookjesachtige buffet, alles is van zwart, hoog, puntig gedraaid hout; aan de muur hangt een ingelijste reproductie van het lezende meisje van Fragonard, de enige kleur in de kamer.

Twee vrouwen, pagina 53.

Ik ben dan benieuwd naar dat schilderij.

Wat moet ik zonder Wikipedia:

Jean-Honore Fragonard (1732-1806) was een Frans kunstschilder.
De werken van Jean-Honore Fragonard behoren tot de rococo-periode. Zijn schilderijen lopen over van de tinten creme en roze, maar zijn duidelijk meer dan luchtig vermaak. Fragonard is bezeten van licht en kleur en poogt de tintelingen en bewegingen van het licht op het oppervlak van de dingen te vangen. Daarvoor ontwikkelt hij een stijl die voortuitloopt op het impressionisme uit de 19e eeuw.
Zijn voorkeur voor het verrassende lijnenspel in de natuur en voor de ronduit virtuoze weergave van variatie en grilligheid doen zijn werken op de rand van de romantiek balanceren.

Mooi vind ik het niet. Ik zou het niet in mijn kamer ophangen.
Maar ik zie het zo in een hotelkamer hangen.

Binnenkort meer.

Project 4, Fase 2, oplevering

De lades zijn mooi gedroogd.
Dus kunnen ze nu terug in onze nac(ht)kastjes.

Toch wel opmerkelijk dat NAC Breda afgelopen zondag nummer 1
in de eredivisie is geworden. Wie had dat gedacht?

Nou ja, hier de foto’s van de kastjes met lades.
De deurtjes volgen nog.







Oh ja, de kleur van de verf heet circus.

Rhodos, dag 4: Kamiros

Kamiros is de kleinste van de drie Dorische stadstaten die ontstonden tussen 1000-500 jaar v.C. De andere twee steden zijn Lindos aan de Oostkust en oud Ialyssxc3xb3s dat ligt op de Filerimos heuvel. Het stadje werd tweemaal (in 226 v.C. en 142 n.C) door een aardbeving met de grond gelijk gemaakt. In 226 v.C bouwde men Kamiros weer op in Hellinistische stijl (de smaak uit die tijd). In 142 n.C. vluchtten de inwoners en raakte het stadje in de vergetelheid tot het herontdekt werd in 1859. Pas in de jaren dertig van de vorige eeuw werd het door de Italianen opgegraven. De stad is tegen een helling aangebouwd en van bovenaf heb je een prachtig uitzicht op de zee en aan de andere kant op de landerijen onderaan de heuvel.


Zo te zien citeert iedereen hetzelfde stukje tekst.
Zie mijn vorige blog over ons verblijf op Rhodos.
Hier volgen de foto’s die ik er maakte op 10 september van dit jaar.







Tijdens deze fotorapportage loop ik op deze kaart
van onder naar boven (heuvel op)
en weer terug.


Overzicht van de site vanaf het begin (beneden).



Badhuis.

Je ziet hier een vloer die een beetje van de grond op kolommen is aangelegd.
De aldus ontstande ruimte werd gebruikt om het badhuis op temperatuur
te houden. Althans dat heb ik gehoord bij andere vergelijkbare opgravingen.



Als je rondloopt door deze opgravingen vind je op een groot aantal plaatsen
dit soort ‘bordjes’ die je vertellen wat je daar ziet.






Huizenblok.


Uitzicht vanaf de stoa op de heuvel over stad en zee.




In de warmte, heerlijk onder de bomen.




De omgeving, gezien vanaf het hoogste punt van het dorp.




Mislukte restauratie ?

Ik vermoed dat wat je hier ziet het resultaat is van een ‘restauratie’.
Waarschijnlijk uitgevoerd door de Italianen bij de ontdekking van deze plaats.
Het mooiste voor de toeristen zijn de grote originele zuilen.
Maar als je alleen de brokken nog hebt kun je die natuurlijk
proberen te restaureren.
Hier met ijzer en cement/beton.
Het centrum van de zuil is volgestort en zo zijn de stukken
waarschijnlijk weer op elkaar gezet.
De steen is echter niet bestand gebleken tegen uit uitzettende materiaal
en alsnog kapot geklapt.


Waterreservoir.




Hedendaagse dorpsbewoner.












Huizenblok.




Zijstraat tussen de huizen.








Hierothyteion van Kamiros, tempel van de goden en helden.


Fonteinplein.




Ook ik ben gek van pilaren: fonteinstoa.

Dit is een zogenaamde Dorische zuil, Wiki spreekt:

De Dorische orde is ongetwijfeld de oudste van de drie bouworden uit de Griekse oudheid (de andere zijn de Ionische en de Corinthische orde), en heeft als meest typische kenmerk de Dorische zuil. Deze is zeer statig en strak (zoals de Dorixc3xabrs geacht werden te zijn), slechts 5 xc3xa0 6 modulen hoog (de “modulus” is de diameter van de zuil aan de basis: alle afmetingen van het gebouw zijn te herleiden tot een breuk of veelvoud van deze modulus), met 16 xc3xa0 24 cannelures die met een scherpe naad op elkaar aansluiten. Bovenaan heeft de Dorische zuil een eenvoudig kapiteel bestaande uit een vierkante dekplaat (abacus) en een rond “kussen” (echinus).














Wat een fantastische plaats.
Een must voor iedereen die naar Rhodos gaat.

Project 4, Fase 2 en drie

Vandaag hebben de lades hun tweede laklaag gekregen.
Ziet er prima uit,
Dekt goed.
Hier is geen derde laag nodig.

De deurtjes hebben vandaag aan 1 kant hun eerste laklaag gekregen
en met de grondverf op de nachtkastjes is fase 3 begonnen.
Drukte alom.









De nachtkastjes als afsluiter.
De nachtkastjes hebben een la maar zijn verder helemaal open.
Dat is dus extra moeilijk.
Je kunt er zowel met de roller als met de kwast niet gemakkelijk bij.

Harry Mulisch: Twee vrouwen

Zo’n cadeautje krijg je niet vaak,
Twee vrouwen van Harry Mulisch.
Ik ben er vandaag, in bad liggend, aan begonnen.
Ik ben nu op pagina 73.
Dat leest dus vlot maar niet omdat het zo’n eenvoudig boek is.
De boeken van Mulisch zijn heel leesbaar,
maar hier en daar loop je tegen zaken aan waar je wat dieper op moet studeren,
tenminste als je dat wilt.

Hier wat dingen die mij opvielen bij het lezen van dit boek.
Misschien slaat het nergens op maar dit is wat mij opviel.
In het boekje staat een foto.
Je zou het boek alleen al lezen vanwege deze foto.
Heb je ooit zo’n ijdeltuit gezien?
Maar in het boek trof ik het volgende:

De elegantste nichten van de stad waren verschenen, -de oudere zorgvuldig gekapt boven hun gegroefde gezichten en soms gehuld in roodgevoerde capes, de jongere met lange blonde lokken en in doorzichtige kanten hemden, die openstonden tot hun navels, sieraden bungelend in hun borsthaar en hun ogen overal, behalve bij degene in wiens gezelschap zij waren. Verscheidene ook in gezelschap van opvallende, dikke oude dames, die slecht ter been waren; sommige alleen: parmantig met een schoudertasje en met een biljartkeu in hun rug leek het of zij niet liepen maar op een lopende band het theater inschoven.

Twee vrouwen, pagina 63.

Dit is de foto die ik bedoelde.

Mulisch schrijft prachtig, soms heel mooi beeldend.
Hetcitaat hierboven is er een voorbeeld van maar wat te denken
van de volgende passages:

…plotseling bedolf de vermoeidheid mij, zoals een gedropte parachutist wordt bedolven door zijn parachute.

Twee vrouwen, pagina 11.

Iedereen kent wel het vervreemdende gevoel dat je kunt hebben
als je iets doet wat buiten je normale patroon ligt.
Niet dat je iets vreemds doet maar wel iets buiten het ‘normale’ patroon:

Ook het binnenste van de auto scheen mij enigsinzs verbaasd te ontvangen, op dit uur.

Twee vrouwen, pagina 13.

Soms is hij onze eigen ‘Da Vinci-code’ avant la lettre:

Haar gezicht deed mij denken aan Giotto, en aan die op sommige fresco’s uit Siena, van Ambrogio Lorenzetti.

Twee vrouwen, pagina 24.

Giotto is be bekendste van de twee schilders die hier genoemd worden.

Wikipedia zegt over Giotto en zijn grootste bijdrage aan de schilderkunst:

Giotto beeldde mensen “massief” af en slaagde erin emoties weer te geven. Velen vinden de dramatiek in zijn werk dan ook zijn belangrijkste innovatie. Ook betrok Giotto de achtergrond beter bij het geheel; gebouwen en natuur zijn geschilderd op een manier die veel beter overeenkomt met de regels van het perspectief, hoewel nog niet perfect. Dit alles wordt gedeeltelijk toegeschreven aan veranderingen in de kerk; onder invloed van Franciscus van Assisi (1182-1226) waren emoties en de natuur belangrijker geworden.

Het werk van Giotto is niet zonder meer aan te duiden.
Er is nogal wat discussie over de schilderingen over het leven van St. Franciscus
Daarom hier twee onbesproken toewijzingen.
Alleen zijn het niet alleen vrouwengezichten.

Giotto: Ognissanti Madonna.

Giotto: Cappella degli Scrovegni, Padua.

En dan Ambrogio Lorenzetti.

Wikipedia:

Ambrogio Lorenzetti (of Ambruogio Laurati) (1290 – 1348) was een Sienese kunstschilder.

Hij werd geboren en stierf in Siena. Hij was actief tussen ongeveer 1317 en 1348. Zijn broer was de kunstschilder Pietro Lorenzetti. Zijn werk toont de invloed van Simone Martini, hoewel het naturalistisch is. Ambrogio Lorenzetti werd vooral bekend door de fresco’s die hij maakte voor het Palazzo Pubblico in Siena (Het goede bewind en Het slechte bewind).

Hoe zien dergelijke gezichten er dan uit:

Het zijn naar mijn gevoel wat gestrenge gezichten.
Streng.
Ze spelen de baas.
Even verder schrijft Mulisch:

Zij hield zich koel, maar zij was het niet. Als iemand hier verleid werd, dan was ik het.

Twee vrouwen, pagina 27.

Binnenkort meer.

Project 4, Fase 2, Circus

Vandaag de eerste laklaag.
Koud en somber weer is het.
De zon schijnt hier nog niet in het zuiden.
Maar wat niet is kan nog komen, zullen we maar zeggen.
Hier bij ons schijnt de zon al wel.
Zijn naam is ‘Circus’. Een andere naam voor donker geel.
Kijk maar:









De zijkanten zuigen nogal wat verf op.
We zijn benieuwd hoe dat er uit ziet na de eerste verflaag.

Voor de deurtjes is het nog niet zo ver.
Daar moeten eerst de achterzijdes nog gegrond worden.
Dat is vandaag dan ook gedaan.





Rhodos, dag 4

Terug via Agios Isidorus.
Daar zien we dat de wijnplanten veel minder op staken worden gebonden
en groeien (zoals het klassieke beeld),
maar haast als een grote kruipplant.
Dan bijna terug via Embona maar net daarvoor via Salakos terug naar de kust.
Daar nog even verder naar Kamiros.
Een hele oude Griekse stad.
Veel mooier dan Lindos.
Oogt veel authentieker.





De oudste sporen van bewoning van het gebied Kamiris gaan terug naar
de Myceense tijd (1700-1100 voor Christus).
Opgegraven begraafplaatsen in Kalavarda en Kamiros tonen dat aan.
Bij de begraafplaats van Makry Langoni werd de stele van Krito en Timarista
gevonden. Dat is de stel op de eerste afbeelding van deze log.
Na een allesvernietigende aardbeving in 226 voor Christus is Kamiros herbouwd.
De opgravingen die we nu dus kunnen zien zijn uit die tijd afkomstig.
De opbouw van de stad is typisch voor een Hellenistische stad:
verdeeld in een deel met publieke en een deel private gebouwen.
Het ligt prachtig tegen de glooiing van de heuvel en heeft
een rechthoekig stratenplan.
De drie delen van Kamiros zijn:
= het lage deel met de religieuze functie;
= het middenstuk met de prive woningen;
– het hoogste deel met de acropolis.
Aan de rand van het ‘Fonteinplein’ staan de restanten van een Dorische tempel.
Waarschijnlijk gewijd aan Apollo.
Tegenover het ‘Fonteinplein’ was het Hellinistische heiligdom gewijd
aan de goden en helden van Kamiros.
Tussen de huizen vallen twee gebouwen op met hun binnenpleinen.
Ook is er een waarschijnlijk publiek badhuis te zien.
Op de acropolis zijn delen van de ommuring teruggevonden
alsook de fundering van een tempel.
Er is een indrukwekkende cisterne (wateropslag).
Er was een grote Stoa (overkapping tegen zon of regen) van wel 200 meter lang.
In een deel ervan waren winkels.
De stoa vormde de indrukwekkende achtergrond van de stad
en geeft een panramisch uitzicht over de stad, de omliggende akkers
en de zee.



Plattegrond van Kamiros.





Toegangskaartje voor Kamiros

Ik heb nogal wat foto’s gemaakt in Kamiros.
Die zet ik samen in een web log.
Even apart van dit verhaal.
Deze introductie.

Alberto Giacometti

We kondigen en prijzen niet vaak tentoonstellingen aan.
Maar werk van Alberto Giacometti behoren tot mijn favorieten.
Ik weet nog niet wat er precies te zien is in de Kunsthal
maar over het algemeen geven de tentoonstellingen daar
een goed beeld van het oeuvre van een kunstenaar.
Ik hoop dat het bij deze tentoonstelling ook het geval zal zijn.



Project 4, Fase 2

Fase twee gaat beginnen: de lades en de deurtjes.
Maar eerst nog even een blik op het resultaat van fase 1
en wat ons te wachten staat voor fase 2:



De kastjes staan al weer op hun plaats.





De lades staan te wachten op hun grondverflaag.

Mooi of lelijk

Kunst.
Kunst moet voor mij altijd op een bepaalde manier ook mooi zijn.
Soms is het prima als er een duidelijke boodschap in zit.
Maar dat hoeft niet.
Soms kan ik het gevoel hebben dat ik er niets van snap.
Maar als er dan toch een bepaalde ‘mooiheid’ in zit vind ik het prima.
Soms is er sprake van een duidelijke boodschap maar is het gewoon lelijk.
Dan hoeft het voor mij niet.

Dat maakt het wel moeilijk.
Want wat is mooi, wat is lelijk.
Ik weet het niet.

Aanleiding is een stapel briefkaarten die ik vorige week meenam
bij Lokaal01 in Breda.
De tentoonstelling die ik bezocht werd gehouden in het kader van Breda Photo 2008.
Er was een rek met gratis briefkaarten. Daar kijk ik altijd naar.
Er stond een pakketje in met briefkaarten van foto’s gemaakt door
Madeleine Heijmans ter gelegenheid van 25 jaar Lokaal01.




Nick Hullegie, Wild vlees wil wild leven, 2005.


Op zich een vreemd werk.
Een soort tuinslang die in lussen gelegd is.
Vervolgens is de lus volgestort met cement.
althans zo komt het bij mij over.
Waar dit over gaat is mij totaal onbekend.
Toch heeft het een bepaalde ‘mooiheid’.




Joris Ghekiere, Inversies, 2005.


Waar dit over gaat?
Geen flauw idee.
Hier speelt de fotograaf een grote rol vermoed ik.
Want je kijkt bij deze afbeeldingen door het oog van de fotograaf
naar het werk.
Ik ben niet meer in staat om rond het werk heen te lopen.
Het vast te pakken.
De omgeving te bekijken.
Toch, ik vind dit mooi.




Stan Klamer, Luisterpost, 2002.


Weer de fotograaf die een enorme impact heeft.
Zou ik het in het echt ook mooi gevonden hebben.
Misschien is het in het echt 15 centimeter groot.
De suggestie wordt bij mij gewekt dat de voorwerpen levensgroot zijn.




Ward Shelley, Mode d’emploi 2, 2004.


De namen die hier achter de namen van de kunstenaars staan,
zijn volgens mij de namen van de tentoonstellingen.
Niet van de werken.
Dit is het meest bijzondere ‘mooie werk’.
Eerlijk gezegd weet ik niet eens of dit een werk is.
Misschien is dit alleen maar een interessant interieur
waarbinnen werken hangen.
Toch heeft het iets ‘moois’




Keiko Sato, Mode d’emploi5, Achterland en Achterdocht, 2004.


Dit is dus lelijk.
Althans dat vind ik.
Misschien heeft het een hele mooie boodschap.
Mij ontgaat hij helemaal.
Maar ik vind er niets aan.
Waar komt dat nou door.
Zouden er mensen zijn die hierin wel schoonheid kunnen ontdekken ?
Op zijn/haar web site vond ik het volgende:

Keiko Sato shows the relations of calm reserve and sudden violence
not only with the materials of the arte povera
but also makes those ambivalent moments being realized in space.


Sterkte er mee!