Categorie archief: Vakantie

Noorwegen 12

Posted on by

Eerst terug naar het hotel met de bus.
Onderweg zag ik ze al: de renners.
Op 26/07/2010 of liever gezegd in het weekend van
werd er een grote wielerronde gehouden in Noorwegen.
Schijnt een jaarlijks terugkerend evenement te zijn.
Erg lang (500 kilometer ?) en voor zowel professionele
als amateurwielrenners.
Ze fietsen daarbij gewoon over de openbare weg
en de aankomstplaats is Oslo.
Overal langs het parcours zitten mensen om aanwijzingen te geven
over de te volgen route en om het verkeer in de gaten te houden.
Zo ook op de rotonde bij het hotel.




Het buskaartje.





De wielrenners op een vals plat met regulier verkeer.





Even de rotonde nemen.





Theoretisch is van deze renners de identiteit nog wel te achterhalen. Zie de nummers op hun helmen.





De controlepost op de rotonde.





De eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur.



Noorwegen 11

Posted on by

Ik ben geen kenner van de laatste modeen waarschijnlijk keek ik daarom zo op vande stijl die ik “Trol chic” ben gaan noemen.Natuurlijk heb ik wat foto’s gemaakt.Dat lukte prima vanaf een klein verhoog waar ik zat te eten.Volgens mij was er een vrijgezellenfeestwant er stond een groep jonge vrouwen in de winkelstraatdie gezamelijk een dans uitvoerden, het leek wel Indiaas.En de Indiaase toeristen die aan de overkant op de stoep zatenviel het ook op.Trol chic dus.

De vrijgezelle dames.

De Indiaase toeristen.

Trol chic I.

Trol chic II.

Trol chic III.

Noorwegen 10

Posted on by

Na het bezoek aan de Vikingschepen ben ik gelopen naar het
Kon-Tiki museum (Thor Heyerdal).
Niet zozeer voor het museum als wel
dat je daar weer bij het water uitkomt.
De ferry vanaf het stadhuis legt hier aan.
De Hop on Hop off bus stopt er ook.
Zo kon ik een stukje lopen door de prachtige ambassadewijk Bygdxc3xb8y.
De stad adverteert met die wijk als het museum eiland.
Ik ben het Kon-Tiki museum niet ingegaan maar heb
met de bus mijn tocht voortgezet.
Helemaal aan de andere kant van het water
wachtte daar nog het Akerhus Fortress.
Een soort uit de kluiten gewassen, versterkt huis
op een heuvel met uitzicht op de haven.
Een hele mooie plaats.
Op die plaats lag een groot cruiseschip.
Kijk maar eens naar de volgende reeks foto’s.




Een beeld van Richard Serra?.





Akerhus Fortress.





De pasfoto van de eigenaar op een kanon.





Het fort krijgt een grondige onderhoudsbeurt op dit moment. De kanonnen blijven daarbij niet gespaard.





Fort vanaf de stad.





Terwijl ik het fort bezocht vertrok het cruiseschip.





Een Disney cruise. Ik moet er niet aan denken.





De haven van Oslo met rechts achter de bomen verscholen het stadhuis.





Tussen het fort en de binnenstad was een ruimte afgezet voor mensen die, naar ik aanneem tegen betaling, gezamelijk naar de voetbal wedstrijden kijken.





De cruise maakt vaart.



Noorwegen 09: Vikingschepen

Posted on by

Toen ik wist dat ik een weekend in Oslo kon blijven,
heb ik opgezocht wat daar zoals te zien is.
Ik heb toen besloten in ieder geval de twee dingen te bezoeken
die uniek zijn: de vikingschepen en het Munch museum.

Kaft van het boekje ‘The Viking ships in Oslo’ van Thorleif Sjovold.

Jarenlang was de kennis over vikingschepen bepaald door
afbeeldingen zoals op het tapijt van Bayeux,
afbeeldingen op grafstenen enz.
In 1867 werd in een grafheuvel een vikingschip gevonden: het Tuneschip.
In 1880 werd het Gokstadschip gevonden en in 1904 het Osebergschip.
Lange tijd zijn dit de enige drie Vikingschepen geweest waarvan we
tastbare vondsten hadden waaruit de bouw en de grootte
van de schepen feitelijk konden worden bepaald.
In Oslo is hier een apart museum voor gebouwd: het Vikingskipshuset.
Meer recent (1962) zijn vijf vikingschepen gevonden
in de buurt van Roskilde in Denemarken.
Ze zijn in het verleden gebruikt om een blockade op te werpen
tegen andere schepen.In 1970 werd in Tjolling een deel van een Vikingschip gevonden.

De locatie van de vindplaatsten met bovenaan Oslo: Oseberg, Gokstad en Tune.

Kaartje voor het Vikingskipshuset.

De rekening voor het boekje (8 Euro en negen cent).

Het beeld als je het museum inkomt is overweldigend: het Osebergschip.

Deze foto toont links ook een van de de speciale balkons
die in het museum zijn gerealiseerd om mensen ook
een beeld te geven van de binnenkant van de schepen.

Houtsnijwerk aan de boeg van het schip. De boeg zoals afgebeeld op het boekje is een reconstructie. Dat is ook op te maken van de originele foto van de opgravingen die zodadelijk te zien is.

Opbergplaats voor de roeispanen. Ook de gaten voor de roeispanen zijn hier te zien

The Oseberg ship

The Oseberg ship was found in a large burial mound on the Oseberg farm in Vestfold and excavated in 1904. The ship was built sometime between 815xa0- 820 AD but was later used as a grave ship for a woman of high rank who died in 834 AD. The woman had been placed in a wooden burial chamber on the aft deck of the ship.The burial mound was constructed of layers of turf which preserved both the ship, and its rich contents of wooden objects, leather and textiles. The burial mound was plundered by grave robbers in ancient times; probably the reason why no jewellery or gold or silver objects were found in the grave. The finds from the Oseberg ship burial can be seen in the Finds Wing.
The 22 meter long ship was built of oak. The number of oar holes indicate that the ship was rowed by a crew of 30 men. The ship had no seats, and the oarsmen probably sat on their own wooden ships chests. The oars could be drawn in when the square sail was raised. The steering rudder was placed on the right aft side (aft= in het Nederlands achtersteven of spiegel) of the ship – the starboard side. The Oseberg ship is less solidly constructed than the Gokstad ship – only the upper two rows of side planking extend above the water line. It was probably a royal pleasure craft used for short journeys in calm waters.

Nederlandse vertaling (met hier en daar een aanvulling)

Het Osebergschip.
Het Osebergschip is gevonden in een grote grafheuvelop de Oseberg
boerderij in Vestfold
(een provincie niet ver van de hoofdstad Oslo) en opgegraven in 1904.
Dit was voor mij de grootste verrassing.
Ik had niet stilgestaan bij waar de schepen
eigenlijk gevonden zijn.
Maar ze zijn gevonden in grafheuvels.
Bij het overlijden van belangrijke vikingen werd
het lichaam begraven in een grafkamer.
Die grafkamer bestond uit een houten gebouwtje in de vorm van een tent.
Dit gebouwtje werd geplaatst op de achtersteven van een schip.
Het schip, de grafkamer en het lichaam
werden vervolgens met grafgiften ondergebracht in een grafheuvel.
Het schip zelf is gebouwd tussen 815 en 820 na Christus
en werd later gebruikt als begrafenisschip
voor een belangrijke dame die in 834 na Christus stierf.
Het lichaam van de vrouw was geplaatst in een houten grafkamer
op het achterdek van het schip.
De grafheuvel was gemaakt met lagen turf die het schip
en de rijke vondsten van hout, leer en textiel bewaard hebben.
De grafheuvel is eeuwen geleden geplunderd
en daarom zijn er geen juwelen, gouden of zilveren voorwerpen gevonden.
De vondsten van dit schip kunnen bekeken worden in de Afdeling vondsten.
Het museum heeft het ontwerp als dat van een kruiskerk:
vier stenen vleugels.
In drie vleugels staat steeds een van de drie schepen opgesteld.
In de vierde vleugel worden de grafvondsten getoond.
Onderdeel van de grafvondsten zijn drie sleden en een wagen.
Die worden niet genoemd in de tekst van dit bord.
Waarom niet is mij achteraf niet duidelijk.
Leuk om te weten is dat het hele gebouw van steen is.
De architect heeft dit bewust gedaan om het gevaar
van brand zoveel mogelijk te beperken.
Alleen op dak (aan de buitenkant) is hout gebruikt.
De stenen constructie heeft zijn dienst reeds bewezen
want in juni 1975 raakte het dak boven het Gokstadship in brand.
Uiteindelijk heeft dit geen gevolgen gehad voor de schepen.
De bouw van het museum heeft heel wat jaren geduurd.
Het ontwerp was gereed in 1913.
De eerste stenen vleugel (voor het Osebergschip) was gereed in 1926.
De volgende twee vleugels waren gereed in 1932.
Het laatste deel werd in 1957 geopend.
Het 22 meter lange schip is gebouwd met eikenhout.
Het aantal gaten voor de roeispanen geeft aan
dat het een schip was voor zo’n dertig bemanningsleden.
Het schip had geen zitplaatsen voor de roeiers.
De oeiers zaten waarschijnlijk op hun eigen houten scheepskist.
De roespanen konden worden ingenomen als men ging zeilen,
gebruik makend van een vierkant zeil.
Het roer is rechtsachter geplaatst, aan stuurboord.
Het Osebergschip is niet zo stevig van bouw als het Gokstadschip.
Slechts twee planken van de wand steken boven de waterlijn uit.
Waarschijnlijk was het een koninklijk pleziervaartuig
dat werd gebruikt voor korte afstanden op rustig water.

Foto gemaakt vanaf de speciale balkons die in het museum zijn aangebracht. Op deze manier kunnen de mensen ook de binnenkant van de schepen zien.

Wat een prachtig ranke vorm.

Deze foto (Photo Vaering) geeft een beeld van hoe dit schip werd gevonden en in 1904 en wat een enorm werk de opgraving, de conservering en de reconstructie is geweest.

Het roer.

De wanden. Iedere hogere plank begint aan de buitenkant van de plank eronder. Zo wordt het schip steeds breder.

Schip nummer twee: het Gokstadschip.

The Gokstad ship

The Gokstad ship was found in a large burial mound on the Gokstad farm in Vestfold and excavated in 1880. It was built around 890 AD and later used as a grave ship for a Viking chieftain. The body lay in a grave chamber built of horizontal timber logs (displayed in the Tune Wing).The Gokstad ship burial was plundered by grave robbers in ancient times who probably removed all objects of gold or silver. Some of the remaining Gokstad finds are on display in the Finds Wing.The Gokstad ship is 24 meters long with room for 32 oarsmen. It is the largest of the Viking ships on display and also the most robust. Compared with the Oseberg ship, we can see that the keel and the keelson are larger and more solidly constructed, the side planking higher, and that, when sailing, the oar holes could be closed and sealed using wooden flaps.During excavation the archaeologists found the remains of 64 shields which had been attached to the outside railings.While the Oseberg ship was a luxury, pleasure craft, the Gokstad ship was a sturdy and practical vessel, capable of sailing the high seas.

Nederlandse vertaling.
Het Gokstadschip

Het Gokstadschip is gevonden in een grote grafheuvel
op de Gokstadboerderij in Vestfold en is opgegraven in 1880.
Het schip is rond 890 na Christus gebouwd
en later gebruikt als grafschip voor een Vikinghoofdman.
Zijn lichaam lag in een grafkamer gebouwd met
horizontale houten balken (de grafkamer is te zien in de Tune Vleugel).
Het Gokstadschip is geplunderd door grafschenners
die waarschijnlijk alle voorwerpen van goud en zilver hebben verwijderd.
Dit is eeuwen geleden gebeurd.
De vondsten van het Gokstadschip zijn te zien in de Afdeling vondsten.
Het Gokstadschip is 24 meter lang met ruimte voor 32 roeiers.
Het is het grootste en meest robuuste schip dat hier te zien is.
Vergeleken met het Osebergschip, kun je zien dat de kiel
en de mastvoet groter en steviger zijn geconstrueerd.
(ik heb een hele tijd gezocht naar de vertaling van ‘keelson’.
In de Engelse toelichting op de term wordt er gesproken
van een versteviging op de kiel in de lengte van het schip.
Op de foto’s is op de kiel, in de lengte van het schip,
een groot stuk hout te zien dat als voet voor de mast dient.
Toen ik zocht op de term mastvoet leek me dat dit een ‘keelson’ is.)
De zijplanken, als verlengde van de scheepswand zijn hoger,
en de gaten van de roeispanen konden worden afgesloten
tijdens het zeilen.
Tijdens de opgraving werden resten gevonden
van 64 schilden die aan de buitenkant van reling
(de leuning aan de bovenkant van de verschansing op een schip)
konden worden bevestigd.
Terwijl het Osebergschip duidelijk een luxueus, pleziervaartuig was,
is het Gokstadschip een stevig en praktisch schip
dat op de open zee kon varen.

Fotograferen in het geheel witte gebouw is niet eenvoudig. Vooral omdat de schepen pikzwart zijn.

De mastvoet (keelson) en restant van de mast. Ook de hogere opstaande rand met de roeispaangaten (en hun afsluiting) zijn goed te zien

Balkon. De balkons zijn aangebracht waar de vier vleugels van het museum bij elkaar komen.

Vanaf het balkon en door het ‘trappenhuis’.

Schip nummer drie: het Tuneschip.

The Tune Ship.

The Tune ship was found in a large burial mound on the Haugen farm in Ostfold, and excavated in 1867. The Tune ship dates from about the same time as the Gokstad ship (ca 900 AD), and also contains the remains of a man of high rank. This chieftain had been placed in a wooden burial chamber built on board the ship, but his grave gifts have not survived due to poor preservation conditions. The ship itself is severely damaged, but the illustration shows how it may have looked.

Nederlandse vertaling:
Het Tuneschip.
Het Tuneschip is gevonden in een grote grafheuvel
op de Haugenboerderij in Ostfold en opgegraven in 1867.
Het schip dateert ongeveer uit dezelfde tijd
als het Gokstadschip: 900 na Christus.
Het bevatte het lichaam van een hoog geplaatst persoon.
Het lichaam van deze hoofdman was geplaatst in een grafkamer
die op het schip gebouwd was.
De grafgiften hebben het niet overleefd
door de slechte conserveringsomstandigheden.
Het schip was zwaar beschadigd maar hier wordt getoond
hoe het er uit gezien kan hebben.

Door de slechte staat is het wel mogelijk de constructie beter te bekijken.

Tentvormige begrafeniskamer van het Gokstadschip.

The Gokstad burial chamber and tent.

Each of the three Viking ships had a wooden burial chamber that had been raised on deck behind the mast. They were all tent-like structures, probably designed to resemble the tents used on land. Real tents were also found aboard the ships. A pair of tent poles may be seen here on the wall, another pair is displayed in the Finds Wing.

De grafkamer van het Gokstadschip en de tent.
Elk van de drie Vikingschepen had een houten grafkamer
die op het dek, achter de mast was geplaatst.
Het waren constructies die doen denken aan een tent.
Waarschijnlijk ontworpen als nabootsing van de tenten
zoals die aan land werden gebruikt.
Op de schepen zijn ook echte tenten gevonden.
Een paar tentstokken zijn hier aan de muur bevestigd,
een ander paar kan men zien in de Afdeling vondsten.
De volgende twee voorwerpen zijn niet op mijn foto’s te zien.

The Gokstad small boats.

The three small boats found in the Gokstad ship were all broken to pieces, probably in connection with the burial ceremony. It was possible to reassemble two of the boats which were constructed in the same manner as the large ships. They closely resemble boats still used in western and northern Norway, and bear witness to Norways long boat building traditions.

De Gokstadboten.
Drie kleine boten zijn gevonden aan boord van het Gokstadschip.
Ze waren alle drie in stukken gebroken.
Waarschijnlijk is dit gebeurd als onderdeel van de begrafenisceremonie.
Twee van de boten konden worden gereconstrueerd.
Ze zijn gemaakt op dezelfde manier als de grote schepen.
Ze lijken sterk op de boten die ook vandaag nog
in het westen en noorden van Noorwegen worden gebruikt
en tonen de lange traditie van de Noorse scheepsbouw aan.

The Oseberg wooden container.

The large wooden container, one of several from the Oseberg ship burial, may have been used to preserve food or for brewing beer.

De Oseberg houten container.
De grote houten container, een van vele van het Osebergschip,
werd waarschijnlijk gebruikt om etenswaar te bewaren of bier te brouwen.

De constructie wordt zichtbaar in het Tuneschip. Op de muur achter, een paar tentstokken.

Ook hier is de mastvoet of keelson goed te zien.

 

The cart of the Oseberg find is the only one of its kind from the Norwegian Viking Age. Finds of carts are rare, however bodies of carts are found in other burials in Scandinavia. It is therefore possible that both carts and roads were common in towns. Images on the textiles from the Oseberg find indicate that carts were also used in processions in religious contexts.The body of the car is made of oak, the boards joined as in a boat. The cart has two shafts of ash (Es) with a short iron chain joining them at the end. The cart was likely drawn by two horses, one on each side of the shafts (dissel).The cart has intricate carvings. On one of the sides, as scene depicts a horseman, a dog, a man and a woman. At the cart bodyxe2x80x99s front end a man lies on his back, attacked by serpents. The supports cradling the body of the cart terminate in carved images of menxe2x80x99s heads.

Nederlandse vertaling:
De kar uit de Osebergvondst is enig in zijn soort
uit het Noorweegse Vikingtijdperk.
Vondsten van karren zijn zeldzaam maar bovenstellen van karren
zijn gevonden in andere graven in Scandinavie.
Het is daarom mogelijk dat karren en wegen
een normaal onderdeel waren van een stad.
Afbeeldingen op het textiel van de Osebergvondst
zijn een indicatie dat karren ook gebruikt werden
in religieuze processies.
Het bovenstel van de kar is gemaakt van eikenhout,
de opstaande planken zijn op dezelfde manier bevestigd
als op de schepen.
De kar heeft twee trekbomen (disselbomen, lamoen)
gemaakt van essenhout met een korte ijzeren ketting
die de uiteinden bij elkaar houdt.
De kar werd waarschijnlijk getrokken door twee paarden,
een aan elke kant van de dissel.
De kar is rijk versierd met houtsnijwerk.
Aan een kant wordt een scene getoond van een ruiter,
een hond, een man en een vrouw.
Aan de voorkant van het bovenstel ligt een man op zijn rug
terwijl hij wordt aangevallen door slangen.
Het onderstel eindigt in uitgesneden voorstellingen van mannenhoofden.

Houtsnijwerk.

De achterzijde van de kar.

Beeld van de hele kar.

Tweede poging.

Detail van het houtsnijwerk.

Het wiel.

Dierenkop van een van de slee-dissels.

Een van de sleeen gevonden op het Osebergschip.

Menselijke koppen, houtsnijwerk aan het uiteinde van het onderstel van een van de sleeen.

After some years as a sea-going vessel the Oseberg ship was finally laid to rest as a grave ship for a wealthy woman of high ranking. This woman received grave gifts for her journey in the realm of the dead, which included three highly decorated sleds and one sled of simpler design (not displayed).

The three highly decorated sleds were constructed in the same way: a separate upper frame was originally tied to the chassis with rope. The corner posts, shaped as animal heads, bind the sides of the frame. A detachable pole allowed the sled to be drawn by two horses. The sleds represent the work of several woodcarvers. Carved animal forms are combined with geometric patterns. The design is further emphasized with paint, tinned iron nails, and nails of silver and brass. On two of the sleds sacrificial runners protected the finely carved set, showing that the sleds were in regular use.This sled was found mid-ship in front of the grave chamber. The design on the runners was painted in dark colours in contrast with the lighter shade of natural wood. The frame is older than the chassis. The sacrificial runners are made of oak.

Nederlandse vertaling:
Na jaren als zeewaardig schip te hebben gediend
werd het Osebergschip te rusten gelegd als een grafschip
voor een hoog geplaatste, rijke vrouw.
De vrouw kreeg grafgiften mee voor haar reis naar het dodenrijk.
Daaronder waren drie rijkversierde sleeenen een eenvoudige slee (hier niet getoond).
De drie rijk versierde sleeen zijn elk op dezelfde manier gemaakt:
een los bovendeel dat vastgebonden werd op het onderstel met touw.
De hoekpalen, versierd met dierenkoppen, houden het bovenstel bij elkaar.
Een afneembare dissel maakte het mogelijk
om de slee te trekken met twee paarden.
De sleeen zijn gemaakt door verschillende houtsnijders.
Dierlijke en geometrische motieven zijn gecombineerd.
Het ontwerp werd vervolmaakt met verf, vertinde nagels,
zilveren en bronzen nagels.
Op twee van de sleeen is het houtwerk beschermd door sierlopers
wat aangeeft dat de sleeen werkelijk zijn gebruikt.
De slee die hier wordt getoond is mid-schip gevonden,
voor de grafkamer.
De lopers zijn donker geverfd in contrast met de lichte,
natuurlijke kleur van het hout.
Het bovenstel is ouder dan het onderstel met de lopers.
De sierlopers zijn gemaakt van eikenhout.

Hier is te zien hoe een slee gevonden werd op het Osebergschip.

En zo ziet diezelfde slee eruit na reconstructie.

Versiering aan de sleedissel.

In the Oseberg ship three sled poles were recovered. These were, however, not found together with the sleds and likely do not belong to any of the sleds on display. The sled poles were originally a little over 2 meters long and were carved from a single piece of wood.The sled poles possess some of the finest carvings found in the Oseberg grave. Silver nails are used to accentuate the design.

Nederlandse vertaling:
In het Osebergschip zijn drie slee-dissels gevonden.
Ze zijn echter niet bij de sleeen gevonden
en behoren waarschijnlijk ook niet bij deze sleeen.
De dissels waren origineel langer dan 2 meter
en waren uit een (1) stuk hout gemaakt.
Ze bevatten het mooiste houtsnijwerk in de Osebergvondst.
Zilveren nagels zijn gebruikt om het ontwerp te accentueren.

Nog een laatste blik op het Osebergschip.

Noorwegen 08

Posted on by

Vigeland.

Wikipedia:

Gustav Vigeland werd geboren in Mandal in de provincie Vest-Agder en is een bekend Noors beeldhouwer. Hij kreeg in zijn jeugd een opleiding tot houtsnijder en volgde aansluitend een beeldhouwstudie bij Brynjulf Bergslien. Hij kreeg zijn eerste tentoonstelling in 1889 met het werk Hagar og Ismael (1889), sterk gexc3xafnspireerd door het neoclassicistische voorbeeld van Bertel Thorvaldsen. Vigeland volgde korte tijd avondklassen aan de Koninklijke Tekenacademie en werkte in 1890 in het atelier van de beeldhouwer Mathias Skeibrok.Rond 1913 herzag Vigeland zijn stijl weer, minder detaillering en grotere volumes, onder invloed van de in heel Europa aan de gang zijnde veranderingen in de beeldhouwkunst. Bekend is dat Vigeland foto’s had aangeschaft van Henri Matisse’s sculpturen en in het kubisme gexc3xafnteresseerd was. Dit alles leidde rond 1913-1915 tot zijn wens alleen nog in een hardere steen, zoals graniet, te hakken. Een bekend voorbeeld is het beeld Piken pxc3xa5 reinsdyret (Meisje op een rendier, 1920).In 1914 ontwierp hij een eerste plan voor een monumentaal werk in een park, een beeldenpark met meerdere beeldengroepen rond een fontein. Hij ging zijn werkwijze afstemmen op het ontwerpen voor de openbare ruimte. Zijn plan werd werkelijkheid met het Vigelandsanlegget.Vigelands minst bekende werken zijn de constructies in smeedijzer, zoals de hekwerken voor het Vigeland Park…

 

Bovengenoemd park: Vigeland park of Vigelandsanlegget, is een van de haltes op de route. De beelden imponeren niet zo. Het park in zijn totaal wel. Dat is heel mooi aangelegd.

Na eerst een soort groot gazon gepasseerd te zijn kom je bij een soort brug aan. Op de balustrade staan veel beelden. Die beelden hebben bijna allemaal de mens als thema. Man en vrouw, Kind, Man en kind, Vrouw en Kind en alle andere varianten die je maar kunt bedenken. Allemaal blote mensen overigens.

Ik heb niet de braafste beelden uitgezocht.

Op de brug.

Het park is prachtig. Het was er die dag erg druk maar ga even van de centrale as van het complex af en je ziet de inwoners van de stad Oslo er rustig zonnen of de hond uitlaten.

De centrale fontein.

Omringd door mensfiguren.

Hoogste punt is een enorme schaal gedragen door menselijke figuren.

Een meeuw ging er even rusten en drinken.

Licht en donker in het park.

Naast al de gegoten beelden ook granieten werken met in het midden deze pilaar.

Het fotografeert wel eenvoudig.

Dichtbij en ver.

Het Vigeland smeedwerk.

Achter de granieten pilaar bevindt zich nog een segment van het park waar dit beeld centraal staat.

Van dichtbij.

Nog meer smeedwerk.

De brug die niet echt een brug is al loopt er schijnbaar water onder door.

Volgens de toeristische gidsen is dit het ‘beroemdste werk’ van Gustav Vigeland. Ik vrees dat het vooral bekend in Oslo is.

Noorwegen 07

Posted on by

Achter het stadhuis in Oslo komen alle Hop-on / Hop-off bussen langs,
sterker nog het is de vertrekplaats van de routes.
Volgens mij hebben de bussen allemaal dezelfde route
en in het geval van Oslo is dit wel een eenvoudige manier
om ook het museum (schier) eiland Bygdoy (Bygdøy) te bezoeken.
Maar voor ik in de bus stap ga ik eerst het stadhuis bekijken.

Het stadhuis met de grote torens vanaf de stad gezien. In volgende blogs zal dit gebouw ook vanaf de haven te zien zijn. Dat is zoals je meestal de foto’s ziet.Loop je vanaf de stadkant naar het stadhuis dan zie je aan beide zijdes een galerij met pilaren.In die open ruimte hangen tegen de wand grote houtsnijwerken in verschillende kleuren die vele thema’s behandelen.

De Valkyries, walkuren of in mijn vertaling zwaanmeisjes.

De zwaanmeisjes. De drie “Valkyries” (zij die de strijders kiezen die zullen sterven in het gevecht), half spiritueel, half aards, komen als zwanen aanvliegen om dan te veranderen in drie prachtige maagden. Alrund, Svankit en Alvit. Wikipedia: De Walkuren (Oudnoords valkyrjar) zijn strijdgodinnen uit de Noordse mythologie. Oorspronkelijk waren het grimmige doods- en oorlogsgodinnen, die op de rug van hellehonden de slagvelden afstroopten op zoek naar gevelde (gevallen) helden (walkure komt van Oudgermaanse equivalenten voor gevallene + kiezen) die voor Odin dienst konden doen voor de eindstrijd tijdens Ragnarok. Uiteindelijk evolueerden zij in de populaire cultuur van lelijke heksen vooral tot schone maagden. Ze waren de diensters of dochters van Odin en droegen mooie harnassen met helmen en speren en zaten op paarden met vleugels. Drie broers vinden deze vrouwen op het strand, nemen hen mee en trouwen met hen. De smid Volund trouwt met Alvin. Na zeven jaar vertrekken de zwaanmeisjes weer. Volund blijft thuis op de terugkeer van zijn vrouw wachten terwijl zijn broers op zoek gaan naar hun vrouwen. Zowel de Valkyries, walkuren als Volund zijn belangrijke figuren in de Noorse en Germaanse mythologie.

De enorme hal in het Stadhuis met even zo grote muurschilderingen.

Aan de kant van de haven heb je een mooi uitzicht.

Deuren, hun versiering, beslag of beschildering, trekken altijd mijn aandacht. Hier de deuren in het Stadhuis.

Statie (?) portret van de Noorse koningin Sonja (?). In ieder geval niet stoffig en te traditioneel

Statie (?) portret van de Noorse koning Harald V (?).

Detail uit de grote hal.

Soort ‘tree of life’ motief uit een van de kleinere zalen.

Het nijvere volk?.

De eerste Edvard Munch die ik tijdens dit bezoek zag.

Noorwegen 06

Posted on by

Als je vanaf de Domkerk wat naar links loopt
kom je al snel aan de haven van Oslo.
Vanaf de haven heb ik nog wat rondgewandeld
door het centrum maar toen toch besloten
een echte toerist te zijn.
Ik ben naar het stadhuis gelopen (daarover meer in de volgende blog)
en daar op een hop-on hop-off bus gestapt.

De haven met pleziervaartuigen (vooral voor groepen) en ferries (voor iedereen). De driemasters liggen er vooral voor feesten en partijen.

De Oslo-fjord.

Het Nobel Peace Center. Niet de plaats voor de jaarlijkse uitreikingen van de prijzen. Die uitreikingen vinden plaats in het stadhuis. Een tentoonstellingsgebouw is het met aandacht voor alle winnaars en Alfred Nobel.

Het portret van Alfred Nobel in de gevel van het centrum.

Iets heel anders is deze afbeelding, dit mozaiek, op de muur van een werknemersvereniging (Norges Byforbund) in het centrum van Oslo.

Noorwegen 05

Posted on by

26/06/2010
Op zaterdag heb ik tijd voor mezelf in Noorwegen.
Hoef ik niet te werken (althans niet de hele dag).
Ik ga met de bus van het hotel naar het busstation in Oslo.
Gaat snel. Binnen zo’n 30 minuten ben ik in de stad.
Vanaf het busstation loop ik de stad in.
Je kunt ook met de metro als je al precies weet waar je naar toe wil,
maar ik wil eerst gevoel krijgen voor de afstanden en de plattegrond van de stad.
Vanuit het busstation loop je via een loopbrug over de weg
naar het trottoir op zeeniveau.
Een van de eerste opvallende gebouwen is de torenspits
van de Domkerk van Oslo.
Die bezoek ik dan ook als eerste.

Buskaartje in de ochtend, 50 kronen zijn ongeveer 6,20 Euro.

De opvallende torenspits van de Domkerk.

Het typische interieur: sober.

Plafondschildering van de Heilige Drieeenheid.

Hier in close-up, Jezus staand in het doopwater, de Heilige Geest zweeft boven het tafereel en een van de handen van God de Vader is hier links te zien. Typische kleurgebruik dat ik nog vaak zal tegenkomen deze zaterdag en zondag.

Het laatste avondmaal als beeldengroep. Zie je niet zo vaak.

Met papieren voorbeden?

Glas-in-lood raam met Jezus en de geldwisselaars in de tempel.

Nogal druk hoofdaltaar, helaas is de foto een beetje bewogen.

Noorwegen 04

Posted on by

25/06/2010

Geen eenvoudige dag.

Vandaag scheen de zon.
Om 06:00 uur was alles buiten nog nat van de regen
maar al snel liet de zon zich zien.
Tegen de avond was in de verte onweer te horen,
donkere wolken waren te zien maar regen valt nog niet.

Ik ga weer verder met Metropolis.

Noorwegen 03

Posted on by

24/06/2010

Volgens mij is het gewoon niet donker geweest.
Vreemde gewaarwording.
Of je een jetlag hebt.
De zon is weg maar de lucht is toch verlicht.
Zelfs vannacht om 04:00 uur toen ik even
door de gordijnen naar buiten keek,
was het niet echt donker.
Zo noordelijk ben ik nou toch ook weer niet?

Ik zit buiten het hotel nog even te lezen.
Het is bewolkt maar de temperatuur is aangenaam fris.
Alleen wordt ik hier belaagd door muggen.
Het is hier trouwens erg groen.
Veel, heel veel bomen.
Mijn bevindingen zijn open deuren misschien maar
dat krijg je al gauw als je voor het eerst in een ander land bent.

Ik heb net gehoord dat er op Wimbledon records gebroken worden:
11 uur voor een partij en een onwerkelijk hoge uitslag
voor de laatste set:68 xe2x80x93 70, gewonnen door John Isner.
Federer is door, moeizaam maar toch.
Het Nederlands elftal is nu ongeveer begonnen.
Het is 19:45 uur en ik heb net mijn eten besteld.
Helaas heb ik hier alleen maar Scandinavische zenders.
Internet is de enige bron van informatie,
maar daar was vandaag geen tijd voor.

Ik heb op Schiphol het blad Metropolis gekocht.
Een blad over hedendaagse kunst.
Niet verkeerd.
Veel aankondigingen van tentoonstellingen.
Ook van Lokaal01 in Breda en Parkplatz (parkeerterrein de Vlaszak).
De artikelen ga ik nu lezen maar ik zag al wel
een artikel van Christophe Van Eecke.
Die is ook betrokken bij Lokaal01.
Als een soort huisfilosoof.
Ik ben benieuwd.

Er staat een leuk stuk in over kunst inde openbare ruimte.
Lieven de Boeck heeft geprobeerd om een klein stukje grond
op de Zuidas van Amsterdam in eigendom te krijgen.
0,44 m2 om precies te zijn.
Dit project schijnt uiteindelijk niet gerealiseerd te zijn
doordat het xe2x80x98slechts een bereik had tot een beperkt publiekxe2x80x99.
Terwijl kunst, volgens de projectontwikkelaars, in de publieke ruimte
een breed publiek dient te bereiken en laagdrempelig toegankelijk moet zijn.

Ik kijk naar het doelpunt van Japan tegen Denemarken (of omgekeerd).
In de verte hangt een televisiescherm
waar de ober recht voor zit.
Naast mij zit er nog een gast in de bar.
De bal komt van ver,
een dood spelmoment.
De bal gaat in een keer de goal in.
Grappig is dat in het zijnet een handdoek hangt.
Het lijkt wel of de Japanner de handdoek als doelwit heeft gebruikt.
De bal raakt de handdoek bijna.
En, oh ja, de handdoek was wit.

Noorwegen 02

Posted on by

23/06/2010

Ik ben op Schiphol, onderweg naar Oslo.
Nou ja, eigenlijk naar een plaats die ik amper kan uitspreken.
Een plaats in de buurt van Oslo.
Schiphol wordt vandaag bezocht door grofweg drie groepen mensen:
1. vakantiegangers die of op weg gaan
(xe2x80x9cDoe maar een Heineken, de vakantie is begonnen!xe2x80x9d)
of naar huis gaan.
Ik hoor nogal wat talen om me heen
waarvan ik aanneem dat het om een Scandinavische taal gaat.
2. zakenmensen.
In kostuum (meestal) met een laptop al dan niet in een trolly-vorm.
3. voetbalfans uit beide hierboven genoemde groepen.

Ik ben begonnen, alweer, aan xe2x80x98Denken over kunst.
Prachtig boek.
Ik ben op pagina 66 en vind het al een hele tijd
jammer dat ik er geen samenvatting van maak.
Ik denk dat ik het boek maar koop,
dan kan ik tenminste in het boek schrijven en onderstrepen.







Het boek is beter dan dat van Ann Sheppard (Filosofie van de kunst).
Dat kan ook omdat het groter en dikker is
maar het is vooral gestructureerder.
En dat is hard nodig bij een dergelijk zweverig onderwerp
als de kunstfilosofie.

Als ik een samenvatting maak wordt ik door mezelf
gedwongen alles twee keer of meer te lezen.
En dat is geen slecht idee bij al deze wolligheid
waar je soms de indruk bij hebt dat er meer wordt verborgen dan verteld.
Soms omdat er niets te vertellen is of soms omdat
de mensen niet in staat zijn de concepten uit te leggen.
Dit soort boeken traint aanstaande kunstenaars
en curatoren om vage, voor veel mensen weinig zeggende verhalen te maken.
Het begin van de vorming van een culturele elite.
Dat is jammer er is zoveel aan / met / door / in kunst te genieten.
Daar zijn vage verhalen niet voor nodig.

Het is een prachtige avond hier in Noorwegen.
Vandaag viert men hier de langste dag van het jaar.

China reisverslag / travelogue 42

Posted on by

Er zijn veel dingen waar westerlingen aan moeten wennen in China.
Een van die dingen zijn de Chinese namen
en hun bloemrijke vertalingen.
In deze log gaat het onder andere over de Hal van de Keizerlijke Vrede.
En wat te denken van
De School voor het onderzoek van de cultivering van de natuur.
Hier kreeg The Last Emperor, Pu Yi, les van Sir Reginald Johnston.






Yang Xing Zhai
Study of the cultivation of nature

Built in the Ming Dynasty Yang Xing Zhai, a two-storied building in the form of a character, echoes with Jiang Xue Xuan (pavilion of crimson and white) in the form of another character.
This study has a secluded and beautiful surroundings, emperors Jiaqing and Daoguang of the Qing Dynasty came here vey often to have a rest or a read. It was also here that Sir Reginald Johnston, an English man, gave English lessons to the abdicated Emperor Pu Yi.


Yang Xing Zhai
Onderzoeksruimte voor de ontwikkeling van de natuur.

Dit gebouw met twee verdiepingen is gebouwd tijdens de Ming dynastie.
De vorm van het gebouw sluit perfect aan met dat van
Jiang Xue Xuan (Paviljoen van karmozijnrood en wit).
De plattegrond van beide gebouwen zijn in de vorm van een Chinees karakter.
Deze twee karakters passen precies in elkaar.
Deze school is in een prachtige omgeving gelegen
en keizers als Jiaqing en Daoguang van de Qing Dynastie
verbleven er graag om uit te rusten of te studeren.
Het was ook hier dat Sir Reginald Johnston les gaf
aan de laatste, inmiddels afgezette Keizer van China, Pu Yi.

De karakters waar het over gaat zijn de volgende:

Het karakter dat als plattegrond diende voor Yang Xing Zhai
staat voor het begrip hol of concaaf:


Het karakter van Jiang Xue Xuan staat voor convex, bol:


Nu maar eens het gebouw laten zien.




Een mooi gebouw, een beetje westers van ontwerp. Niet toegankelijk voor het publiek. Het ligt een beetje verhoogd dus binnenkijken was er ook niet bij.





Een beetje teruglopend in de tuin: Qian Qui Ting.





De top van Qian Qui Ting.




De Verboden Stad: 04/10/2009
Yang Xing Zhai/Qin An Dian.






Qin An Dian
Hall of Imperial Peace

Located on the central axis of the Forbidden City, this hall is a major building in the imperial garden. It was first constructed in 1535 during the Ming Dynasty and is encirceled by a wall. This hall is five bays wide and three bays deep. Itxe2x80x99s roof is covered with yellow glazed tiles and is decorated with carved overhanging eaves and a gold-plated knob in the middle. In the center of the courtyard wall there is a gate named Tian Yi Men (One Heavenly Gate). Inside the gate is a cypress with entwined branches. The glazed pavilion in the east of the courtyard was where silk was burnt during sacrificial rites.
In the Ming and Qing Dynasties, the hall enshrined the statue of Water God Zhenwu, one of the Taoist deities. During the Qing Dynasty, every New Year an altar would be set up within Tian Yi Men (One Heavenly Gate) for the emperor to burn incense and pay homage to the gods. During festivals, Taoist rituals were performed in this hall.



Qin An Dian
Hal van de Keizerlijke Vrede

Dit is een belangrijk gebouw in de keizerlijke tuin
en is daarom gelegen op de centrale as van de Verboden Stad.
De oudste versie dateert uit 1535 en is omgeven door een muur.
Het dak ik bedekt met gele, geglazuurde dakpannen en
heeft een vergulde knop in het midden.
In het midden van de muur rond het hofje dat bij het gebouw hoort
is een poort: Tian Yi Men (Eerste hemelpoort).
Achter de poort is een cipres met takken die zich
met elkaar vergroeid hebben.
Tijdens de Ming en Qing dynastiexc3xabn was de hal het huis van een beeld
van de watergod Zhenwu, een van de Taoxc3xafstische goden.
Gedurende de Qing dynastie werd ieder Nieuwjaar een altaar opgericht
in de poort zodat de keizer er wierrook kon branden
en er de goden kon aanbidden.
Ook tijdens festivals werden hier Taoxc3xafstische rituelen uitgevoerd.




Wierrookbrander.





Qin An Dian, was op deze dag niet toegankelijk voor publiek.





De prachtige dakversiering.




China reisverslag / travelogue 41

Posted on by

De Verboden Stad: 04/10/2009
Qian Qiu Ting (Thousand year pavilion).

De dag in de Verboden Stad in Beijing was erg intensief.
Ik heb er al heel wat maanden plezier van.
Iedere keer als ik werk aan een log over weer een stukje
van de Forbidden City, geniet ik weer.
Het was er prachtig, mooi weer en er was zoveel te zien.
Veel te veel om allemaal in 1 dag te zien.
Dit is de 41ste log.
In het begin heb ik er ook een aantal geschreven over de Chinese Muur,
de Minggraven en Tiananmen Square.
Maar het zijn er al heel wat die over de Verboden Stad gaan.
En na de volgende log bereik ik de achterzijde van de Verboden Stad.
Dan ben ik van Tiananmen naar de achterzijde gelopen
en heb daarvan hier verslag gedaan.
Ik beloof je dat de weg terug sneller zal gaan.

Ik ben in de Keizerlijke tuin aangekomen.
Daar gaat dit log over.




Qian Qui Ting.





Detail van het dak met kunstig houtsnijwerk op het einde van de grote balken, een wolkenbeschildering op de balken zelf, ‘ogen’ aan het eind van de kleine ronde balken en versierde uiteinden van de dakpannen.







Qian Qui Ting
Thousand year pavilion

Constructed in the Ming Dynasty, this pavilion has a round upper part and a square lower part with verandas on all four sides. In the shape of a cross, the pavilion has carved overhanging eaves and multiple angles with the same shape and structure as Wang Chun Ting (Pavilion of Ten Thousand Spring Seasons) in the Imperial Garden.
During the Ming and Qing Dynasties, Buddhist statues were enshrined in the pavilion, as well as the spirit tablet of Emperor Tongzhi. This pavilion is located in the west, which according to Chinese tradition symbolizes autumn.

Wikipedia:
A spirit tablet, spirit seat or ancestor post is a placard used to designate the seat of a deity or past ancestor as well as to enclose it. With origins in traditional Chinese culture, the spirit tablet is a common sight in many East Asian countries where any form of ancestor veneration is practiced.


Qian Qui Ting
Thousand year pavilion

Gebouwd in de Ming dynastie.
Het paviljoen heeft een ronde bovenhelft
terwijl de onderste helft vierkant is.
Aan alle vier de zijdes zijn verandaxe2x80x99s aangebracht.
In de vorm van een kruis heeft het overhangende daken
met meerdere hoeken.
Het gebouw heeft dezelfde vorm en structuur
als Wang Chun Ting (Pavilion of Ten Thousand Spring Seasons,
Paviljoen van tienduizend lentes).
Tijdens de Ming en Qing dynastiexc3xabn stonden er
boeddhistische beelden en voorouderplaquettes
zoals die van Keizer Tongzhi.
Het paviljoen ligt in het westen, in de Chinese traditie
het symbool voor de herfst.




Plafond van het paviljoen. Helaas is de foto bewogen maar het geeft toch wel een beetje een beeld van het interieur.





Detail van de zonwering in het paviljoen.





Nog een prachtig gebouw in de tuin.





Al die kleuren en verschillende materialen. Te veel om in een keer naar te kijken





Gebouw weerspiegelt in een vijver met goudvissen.





Detail.





De tuin is best groot maar niet heel ruim van opzet. Hij was vast ook niet bedoeld om heel veel mensen te ontvangen. Op 4 oktober 2009 was het er echter erg druk.





Qian Qui Ting.





Het bijzondere dak.




China reisverslag/travelogue 40

Posted on by



De Verboden Stad: 04/10/2009
Hall of State Unity (Ti Yuan Dian).

Ti Yuan Dian
(Hall of State Unity)

This hall was built on the site of the old rear hall of Tai Ji Dian (Hall of Great Supremacy) and Chang Chun Men (Gate of Eternal Spring) in 1859. To the North of this hall is the opera stage of Chang Chun Gong (Hall of Eternal Spring).
During the Qing Dynasty, it was the residence for Imperial Concubines. Empress Dowager Ci Xi once lived here.
In 1884 Ci Xi and the imperial concubines watched operas here for 15 days in celebration of het 50th birthday. xe2x80x9cTi Yuanxe2x80x9d means xe2x80x9cmanifesting the morals of heaven and earth.xe2x80x9d


Ti Yuan Dian
(Hal van de eenheid van de staat)

Deze hal is in 1859 gebouwd na de renovatie van Tai Ji Dian
(zie vorige blog in deze reeks).
Ten noorden van deze hal is het operagebouw.
Tijdens de Qing dynastie leefden hier de keizerlijke concubines.
Keizerin Ci Xi heeft hier gewoond.
In 1884 heeft Ci Xi, samen met de keizerlijke concubines,
gedurende 15 dagen operaxe2x80x99s bekeken.
Allemaal ter gelegenheid van haar vijftigste verjaardag.




Detail van een kamerscherm in Ti Yuan Dian. Links onder zijn twee paarden te zien.





De zon stond hoog die dag in oktober, het was een stralende dag. Een foto zonder bezoekers was dan ook niet eenvoudig te maken maar in dit kleine straatje lukte dat.





Interieur van het paleis van onder andere Ci Xi. Rechts het zwarte, houten kamerscherm waar ik al eerder een detail van toonde. Dit voormalige privepaleis is voor bezoekers alleen te zien door de ramen. Begrijpelijkerwijs zijn die vuil en de zon schittert er in. Wat je precies ziet was zo niet te achterhalen.





Vooruitblik op de gebouwen in de Keizerlijke tuin die zich ook binnen de muren van de Verboden Stad bevindt.





Blauwe dakpannen voor de verandering.





Schilderingen op de balken van het plafond/dak. Met een geometrisch perspectief.





Vogel in een versierd kader.





Detail van de vogel van de vorige foto.





Binnenplaats met de vele bezoekers.





Rijk versierde poort.





Detail van de poort, onder: geel en groene tegels, in het midden in de schaduw de houten sierconstructie, boven de versierde dakpannen.





Keramische poortversiering.





Dit soort tegeltableau’s vind ik prachtig. Hier met een draak.





Detail van voorgaande foto.





Tegeltableau met een vijver of sloot.





Zie eens hoe mooi de zwaantjes zijn die in de vijver zwemmen.




China reisverslag / travelogue 38

Posted on by

Eenvoudiger wordt het niet.
De dag dat ik de Verboden Stad in Beijing bezocht is alweer
acht maanden geleden.
Tijdens de dag werd ik langzaam moe.
Er was zoveel te zien en ik had maar een dag.
Het weer was stralend en het was er erg druk vanwege de feestdagen.
Ik heb er enorm genoten, hopelijk laten de foto’s dat zien,
maar het was erg moeilijk me te blijven orienteren en concentreren.
Sommige van de foto’s die nu volgen vertonen dan ook wat minder
samenhang dan tot nog toe.

De volgende foto’s horen misschien niet allemaal bij elkaar.
Het begint met een van de hoofdstraten van de Forbidden City
gevolgd door onder andere wat foto’s van een groot tegeltableau.
Die tableau’s hangen meestal tegen de buitenmuren
van een hof waar een aantal paleizen en zalen bij elkaar uitkomen.
Misschien zijn deze foto’s dan ook niet van zomaar een straat
maar is het tegeltableau bij het paleis dat
Tai Ji Dian (Hall of Great Supremacy) heet.
Daarover een beetje meer in mijn volgende log over de Verboden Stad.




Zomaar een straat in de Verboden Stad.



De toegang naar een hof in de Verboden Stad is altijd via een poort.
Symmetry is erg belangrijk in de Chinese levensovertuiging.
Heel vaak staat een hal of paleis op een van de denkbeeldige assen
die door het complex lopen.
De toegang, de poort is daarmee in lijn gebracht.
Vaak is de toegangspoort recht tegenover de ingang van het
belangrijkste gebouw in het hofje.
Maar om zich te beschermen tegen kwade geesten, on hun geen vrije
toegang te verlenen, staat er achter de paart gelijk een soort
veiligheidsmuur.


Schematische weergave van zo’n hofje. De toegang tot het hof is aan de onderkant van het plaatje. Direct na de ingang staat een muur, een scherm. Pas daarachter komen de werkelijke gbouwen.

Die muur wordt vaak gebruikt om prachtig te versieren.
De volgende foto’s tonen een versiering van een buitenwand van een paleis.


Schildering (in restauratie ?).





Met veel voorkomende motieven: vleermuizen en wolken. Er staan ten minste 5 complete vleermuizen op deze foto.


De vijf vleermuizen zijn het symbool van de vijf aardse gelukzaligheden:
een lang leven;
rijkdom;
gezondheid;
deugdzaamheid en….
een natuurlijke dood.




In de hoeken een heel ander insekt.





Tegeltableau. Draken in de wolken, Dragon in the clouds.





Tegeltableau centraal op de muur met prachtige afwerking in de hoeken en een mooie dakpartij.





Drakenkop (detail van het tegeltableau).



China reisverslag / travelogue 36

Posted on by




De Verboden Stad: 04/10/2009 Hall of Consolation (Ti Shun Tang).

Op mijn tocht door de Verboden Stad ben ik eerst door
dat deel van de stad gelopen dat nog toegankelijk was
voor grote groepen mensen: ambtenaren, ambassadeurs enz.
Daar zijn ook de grote hallen te zien die je ook ziet in documentaires.
Nu kom ik op het punt aan waar de prive vertrekken,
de echte Forbidden City, begint.
Hier werden maar een beperkt aantal mensen nog toegelaten.
De gebouwen zijn er kleiner (niet klein) en wat op leuk was te zien
is dat niet overal de gebouwen even goed in de verf zitten.
De Verboden Stad is een houten stad.
De gebouwen zijn allemaal geverfd.
Dat moet regelmatig opnieuw geverfd worden.
Maar hier was te zien dat dit niet overal steeds gebeurt.
Je kunt dan ook zien hoe het verfwerk niet direct op het hout
werd aangebracht maar op een bedekkende laag.
In de Verboden Stad werd aan het aspect van hoe er gebouwd werd
niet veel aandacht besteed (of het is aan mijn aandacht ontsnapt).
In het Keizerlijk paleis in Shenyang was dat wel te zien.
Daarover later dan ook meer.






Ti Shun Tang (Hall of Consolation)
This building was constructed in the Ming Dynasty. Originally it was named Long Xi Guan (Hall of Intensive Happiness), and renamed Sui Fu Dian (Hall of Peaceful Walks) in the Xianfeng reign period of the Qing Dynasty, and Ti Shun Tang in the first year of the Guangxu reign period. The horizontal board bears an inscription by Empress Dowager Ci Xi. A huge crystal stone is placed in front of the hall, implying frankness, open-heartedness and purity.
When the emperor lived in Yang Xin Dian (Hall of Mental Cultivation), the mepress lived in this hall. The houses in the east were the temporary residences for imperial concubines. In the first year of the Tongzhi reign period, when two empress dowagers handled state affairs from behind the screen, Empress Dowager Ci An lived here. The two words xe2x80x9cTi Shunxe2x80x9d come from the Book of Changes, signifying complying with what the emperor wanted.



Korte samenvatting en vertaling:

Ti Shun Tang (Hal van troost)
Dit gebouw is opgetrokken in de Ming dynasty.
Eerst werd het Long Xi Guan genoemd
(Hall of Intensive Happiness, Hal van intens geluk).
Later in de Xianfeng regeerperiode van de Qing Dynasty,
heette het Sui Fu Dian (Hall of Peacefull Walks,
Hal van de vredevolle wandelingen) en uiteindelijk Ti Shun Tang
vanaf het eerste jaar van de Guanxu regeerperiode.
Het horizontale bord (boven de ingang?) is voorzien
van een tekst van keizerin douairixc3xa8re
(douairixc3xa8re is een in onbruik rakende titel voor een weduwe van adel) Ci Xi.
Een groot stuk kristal is voor de hal geplaatst als toonbeeld
van eerlijkheid, openhartigheid en puurheid.
Terwijl de keizer woonde in de Yang Xin Dian
(Hall of Mental Cultivation, Hal van de mentale ontwikkeling),
woonde de keizerin in deze hal.
De huizen aan de oostzijde waren voor de keizerlijke concubines.
In de periode dat twee keizerin-weduwen
(het eerste jaar van de Tongzhi regeerperiode)
achter de schermen de staatzaken regelden,
woonden Keizerin-weduwe Ci An hier.
De woorden xe2x80x98Ti Shunxe2x80x99 komen van het Book of Changes
(Boek van de veranderingen) waarmee tot uitdrukking gebracht werd
dat men de wensen van de keizer volgden.




De prive ruimtes zijn voor het publiek afgesloten. Je kunt door het glas het interieur zien. Hier bijvoorbeeld een bedstee.





Links op de voorgrond zie je mensen naar een etalage kijken. Daarin bevindt zich het stuk kristal waarover in de toelichting gesproken wordt.





Balken die erg hard toe zijn aan onderhoud.





De verf hangt er letterlijk in vellen bij. Het lijkt wel of er textiel als onderlaag wordt gebruikt.





Detail van de ondergrond en verflaag.



China reisverslag / travelogue 35

Posted on by




De Verboden Stad: 04/10/2009 Hall of mental cultivation (Yang Xin Dian).




Hall of mental cultivation.


Yang Xin Dian (Hall of Mental Cultivation)

Constructed in 1537 (the 16th year of the Jiajing reign period of the Ming Dynasty), this building, in the shape of xe2x80x9cIxe2x80x9d, is divided into two halls xe2x80x93 the front and rear halls, which are linked by covered corridors, and surrounded by side corridors. Eight emperors of the Qing Dynasty, starting with Emperor Yongzheng, lived here. There is a throne in the front hall, were the emperor handled state affairs and received his officials. On the west, there is a large room between two small rooms. The large room was for the emperorxe2x80x99s officials in charge of confidential work, and a small room at the back of it is the famous San Xi Tang (Room of Three Rarities). The East room has two thrones, separated by a yellow gauze curtain, behind which the joint empresses Dowager Ci Xi and Ci An supervised the court in the late Qing dynasty. The rear hall was where the emperor slept. In the centre of the hall there is a kang (a heatable brick bed) for people to sit on. In the east room there is a throne. The west room holds a large clothes closet decorated with dragon and cloud patterns and a kang for sitting on. The rear hall holds a large number of ornaments. According to the xe2x80x9cArchive of Ornaments of Yang Zing Dianxe2x80x9d, the rear hall has a total of 724 ornaments.
On the left side of the rear hall is Ti Shun Tang (Hall of Consolation), and on the right side is Yan Xi Tang (Hall of Swallowsxe2x80x99 Happiness).
In 1911 (the third year of the Xuantong reign period), the Revolution of 1911 broke out. Emperor Dowager Longyu held a xe2x80x98palace meetingxe2x80x99 here, at which she decided to abdicate. The words xe2x80x9cYang Xingxe2x80x9d come from the Mencius, meaning that the best way to cultivate onexe2x80x99s mind is to reduce onexe2x80x99s desires.



Yang Xin Dian (Hall of Mental Cultivation)
Korte samenvatting/vertaling:
Dit gebouw is opgetrokken in 1537.
Dit gebouw heeft de vorm van een xe2x80x9cIxe2x80x9d:
twee hallen verbonden door een overdekte gang en omringd door gangen.
Acht keizers vanaf Yongzheng woonden hier.
Er is een troon in eerste hal waar de keizer
staatszaken afhandelden met zijn ambtenaren.
Het is vanuit dit complex ook dat de twee keizerin-weduwes
Ci Xi en Ci An vanaf 1861 vanachter een scherm de staatszaken regelden.
Het is ook hier dat de keizerin-weduwe Longyu
de troonafstand ondertekend namens haar zoon Puyi.




Sierlijke tegels aan de buitenmuur.





Leuk plafond.





De troon.





Keizerlijke dakpannen.



China reisverslag / travelogue 34

Posted on by

Toen ik in de Verboden Stad was kwam ik ook langs souvernierwinkels.
Daar zag ik een mooi boek liggen.
Het is niet echt een catalogus, dat kan bijna niet.
Er zijn zoveel kunstvoorwerpen in de Forbidden City,
Dat past allemaal niet in een boek.

The Palace Museum.

Het boek dat ik zag is uit twee delen opgebouwd.
Deel 1 leidt je door de Verboden stad met heel veel foto’s.
Een aantal van die foto’s waren al eerder op mijn web log te zien.
De zonovergoten Verboden Stad, De Verboden Stad in de sneeuw enz.

Deel 2 leidt je door de enorme hoeveelheid voorwerpen die in de Stad
bewaard worden en te zien zijn.
De organisatie van het Paleis Museum (Palace Museum)
is opgezet aan de hand van de type voorwerp.
Zo zijn er mensen die zich bezig houden met de handschriften en boeken.
Andere met jade, bamboe en houtsnijwerk.
Ik zag dat er per afdeling boeken zijn die meer op een catalogus lijken
maar deze uitgaven zijn te groot in aantal en duur.

Boek over het Paleismuseum, Beijing, Verboden Stad.

Ik heb geprobeerd om van al die afdelingen tenminste 1 hoogtepunt
in deze log op te nemen.
Ik heb heel veel gezien die dag in de Verboden Stad
maar ik weet niet meer of ik alle voorwerpen in het boek
ook daadwerkelijk gezien heb.
Maar dat doet voor de kijker niets af van de schoonheid, de verfijning,
de cultuur of het vakmanschap dat van de voorwerpen afstraalt.

Ivory carving of the pleasures of court ladies in twelve months, Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Dit is een deel van twaalf uit ivoor gesneden voorstellingen.
Onderwerp is het leven van de hofdames.
Er is door meerdere kunstenaars aan gewerkt.
Van de medewerkers worden er vijf met naam genoemd:
Chen Zuzhang, Gu Pengnian, Chang Cun, Xiao Hanzhen en Chen Guanquan.
Een zeer kunstig werk. Let eens op de visjes in het water
of de kleding van de dames op het volgende detail.

Carving of the pleasures of court ladies (detail), Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Dai Jin, Travelers through mountain passes, Ming dynasty, 1389 – 1462.

Wikipedia:

Dai Jin (1388 – 1462) is noted as the founder of the Zhe School of Ming dynasty painting. He began his life in Hangzhou. Although he studied painting as a boy his initial occupation was carpentry.

Nederlandse vertaling/samenvatting:
Dai Jin wordt gezien als de grondlegger van de Zhe school van de Mingdynastie.
Hij is geboren in Hangzhou en ondanks dat hij werd opgeleid als schilder
In zijn jeugd, was aanvankelijk timmerman zijn beroep.

Dit schilderij is een rol die bedoeld is om opgehangen te worden.
Fascinerend vind ik de gewoonte om op het schilderij stempels
aan te brengen.
Ook komt het voor dat een voorstelling gecombineerd wordt met een tekst.

Dai Jin, Travelers through mountain passes (detail).

Daya Zhai, Draft of flower pot with design of wintersweet and Camellia, Guangxu period of the Qing dynasty, 1875 – 1908.

Weer een tekening, maar dit keer betreft het een schets
voor een afbeelding op een bloempot.

“Wintersweet” op Neerlandstuin.nl:

Chimonanthus is een van de vroege voorjaarsbloeiers. De bleekgele bloemen verspreiden een plezierige geur. De Engelsen voerden de struik in 1766 in uit China. De struik verwierf daar al snel de bijnaam ‘winter sweet’.
De wasachtige bloemen hangen de hele winter aan kale takken.
Chimonanthus praecox is inheems in China. Hij groeit in het gebergte van Sichuan en Hubei tot op een hoogte van 3.000 meter.

“Camelia” op Neerlandstuin.nl:

Camellia, roos uit het verre oosten.
Camellia staat al heel lang in de belangstelling. In China, waar de meeste soorten van nature groeien, worden nog steeds soorten van het geslacht ontdekt. Bloemkleur: rood.

Daya Zhai, Draft of flower pot (detail).

Maar wat voor vogel is dat nu?

Daya Zhai porselein werd gemaakt voor het dagelijks gebruik
door de Keizer.
Bij iedere schets staat vermeld op wat voor voorwerp de afbeelding
is aangebracht, de vorm van het voorwerp, kleur
en het aantal dat er uiteindelijk van gemaakt werd.

Unknown, Blue and white covered porcelain jar with red engraving, Yuan dynasty, 1271 – 1368.

Ik ga kriskras door het boek.
Niet gehinderd door stijl, tijd, paginanummer of wat dan ook.
Deze pot vond ik zo mooi omdat de centrale afbeelding,
qua kader en invulling, ook vaak te zien is als wandversiering
in bijvoorbeeld de Verboden Stad.

Champleve, enamel ox shaped zun (wine vessel), Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Encyclo.nl:

Champleve
bijzondere emailtechniek, waarbij het email in uitgespaarde holten wordt gegoten.

Een ‘zun’ is een wijnvat.
Je ziet hier een veel voorkomende versiering op Chinese voorwerpen:
wolken. Wolken omringen vaak ook de Draak of de Phoenix.
Op het voorwerp op de rug van de os staat:
“de stijl van de oudheid in de Qianlong regeerperiode”.

Unknown, Gilt silver covered Kapala bowl, Qing dynasty.

Dit is een heel bijzonder voorwerp.
Ik had nog nooit van een “Kapala bowl” gehoord.

Wikipedia:

A kapala (Sanskrit for “skull”) or skullcup is a cup made from a human skull used as a ritual implement (bowl) in both Hindu Tantra and Buddhist Tantra (Vajrayana). Especially in Tibet, they were often carved or elaborately mounted with precious metals and jewels.

Het woord Kapala kom van het woord in Sanskriet voor schedel.
Een Kapala bowl is een “schedelkom”. Vooral de Tibetaanse uitvoeringen
waren rijk uitgesneden, op een voetstuk geplaatst
en versierd met dure metalen en juwelen.

Het is een ritueel voorwerp dat vooral in het Tibetaans Boeddhisme
gebruikt werd/wordt(?). Verguld zilver.
Na de begrafenis van een persoon kon zijn schedel gebruikt worden
om tot een dergelijke kom te worden bewerkt.
Daar ging een selectieproces en een aantal rituelen aan vooraf.

Unknown, Gui (food container) to worship ancestors, Middle period of the Western Zhou dynasty.

De enige betekenis die ik lang geleden al kende van het woord GUI
was Graphical User Interface (ik werk in de automatisering).
Maar in de Chinese wereld van de bronzen staat een Gui voor
een pan of ketel om eten in te bewaren.

Gui, “twisted dragon design”.

De afbeelding op de voet wordt het “twisted dragon design” genoemd.
Zeg maar de gedraaide draak.

Gui, handvat.

Unknown, Mink winter crown, Qing Dynasty.

Winterkroon gemaakt met minkbont.

Unknown, Openwork polychrome porcelain vase with design of Phoenix among clouds, Wanli period of the Ming dynasty, 1573 – 1620.

Opengewerkt, meerkleurig porseleinen vaas met als afbeelding
de feniks omringd door wolken.
Mocht je nu denken waar zit die Phoenix of Feniks.
Op de volgende afbeelding heb ik het symbool voor de keizerin,
de feniks, proberen te isoleren.

Openwork polychrome porcelain vase with design of Phoenix among clouds (detail).

Los van de afbeelding en het feit dat de vaas opengewerkt is
is dit stuk bijzonder omdat dit niet in een keer gemaakt is
maar uit verschillende stukken bestaat,
die in het productieproces uiteindelijk zijn samengevoegd.
De kleuren bevatten email dat bovenop het glazuur is aangebracht en
andere die juist onder het glazuur zijn aangebracht.

Unknown, Painted enamel bowl with design of bird playing in peony flowers, Yongzheng period of the Qing dynasty, 1723 – 1735.

Naast de afbeelding van een fazant (denk ik) tussen pioenrozen
staat er ook een gedicht op deze kom.
Een paar regels van het gedicht van Han Zong’s gedicht
Ode aan de pioenrozen.
Het gedicht dateert uit de Tang dynasty.

Neerlandstuin.nl:

Pioen is een plant voor de eeuwigheid Er zijn tientallen soorten van het geslacht Paeonia bekend, vandaar dat aan een indeling ervan niet valt te ontkomen. Zo zijn er enkel- en gevuldbloemige soorten, struikpioenen en kruidachtige pioenen. Paeonia lactiflora hybr. ‘Edulis Superba’ is een gevuldbloemige soort Nieuwe cultuurvarieteiten van de pioen zijn ontstaan door hybridisatie (kruising van soorten). De pioen is al lang in cultuur, ook voor de tuin. Het is nog steeds een belangrijke snijbloem. Van oorsprong komt de plant uit China en Japan.

Het emaille werd vanuit het Westen ingevoerd rond 1728.
Al snel waren de Chinese vakmensen meesters in deze techniek.

Unknown, Sandelwood imperial seal, Qing dynasty, By Quinlong mentioned as one of the 25 treasures, 1644 – 1746.

Dit voorbeeld van de grote Chinese zegels
hebben een grote aantrekkingskracht op mij.
In 1746 kiest Qianlong 25 zegels uit de voorafgaande dynastieen
en betitelde die als de 25 schatten.
Ze symboliseren de keizerlijke macht.

Afdruk van de zegel.

Dit is de afdruk die gemaakt kon worden met bovengenoemd zegel.
Er zijn Chinese en Manchurische karakters te zien.

Unknown, Twelve node Cong with magic figures and incantations, New stone age, Liangzhu culture, 3400 – 2250 BCE.

Ik zag een dergelijk voorwerp onlangs nog in Brussel
op de tentoonstelling “Zoon van de Hemel”.
De buitenkant is vierkant terwijl de binnenkant
circelvormig is uitgehakt/geboord.
Het voorwerp is vier tot vijf duizend jaar oud en is gemaakt van jade.

Wu Zhifan, Boxwood brush holder carved with design of reporting a victory, Beginning period of the Qing dynasty, 1662 – 1722.

Een houder voor kwasten gemaakt uit Buxus-hout
en rozenhout voor de voet en mond.
De afbeeldingen zijn gesneden uit bamboe.
De afbeelding toont drie mannen die zitten te schaken
terwijl op een andere afbeelding twee mannen te paard
het bericht van een overwinning komen brengen.

Wu Zhifan, Brush holder (detail).

Zhang Cheng, Carved red lacquer plate with design of gardenia flowers, Yuan dynasty, 1271 – 1368.

Deze lacquertechniek mag niet ontbreken in dit overzicht.
een ‘gardenia’ of jasmijnbloem.

Editor: Wang Renxu; Copiist: Wu Cailuan, Kan Miu Bu Que Qie Yun.

Kan Miu Bu Que Qie Yun=
Fouten herstellen, het ontbrekende aanvullen
en het ritme maken.
Het werk gaat over de Chinese taal, fonologie.

De afbeelding is het kleinst en dat komt
omdat hij over twee pagina’s in het boek staat afgebeeld.
De afbeelding toont een heel bijzonder boek.
Het is de ‘missing link’ tussen de Chinese boeken die werden opgerold
en de ingebonden boeken.
De tekst is nog op een rol maar er zijn al meerdere lagen.
De eerste pagina zit aan beide kanten aan een rol vast.
de drieentwintig volgende bladen zitten alleen rechts vast.
Om de twee pagina’s worden de bladen steeds een centimeter korter.

Zelfde boek maar dan verticaal.

Het boek heb ik uiteindelijk niet in de Verboden Stad gekocht.
Ik vond het te zwaar een hele dag mee te dragen en besloot dus
om bij het verlaten van de stad het boek te kopen.
Alleen toen ik de Verboden Stad uit moest (sluitingstijd)
waren de winkels al dicht.
In een Engelstalige boekwinkel in het centrum van Beijing
heb ik later het boek alsnog kunnen kopen.

China reisverslag / travelogue 33

Posted on by




De Verboden Stad: 04/10/2009
Copper and Iron Vats

Het plein was al te zien in de vorige log.
Even later liep ik daar en nam een serie foto’s van de grote
koperen ketels en de keramische tegeltableaux.
Aardewerk was een specialiteit van China.
In de Verboden stad kom je allerlei vormen van aardewerk tegen,
in of op de gebouwen, maar ook in de tentoonstellingsruimtes.
De grote vaten zie je ook in heel de Forbidden City.
In een tijd zonder waterleiding maar met veel houten huizen
moet je wat doen om op brand te zijn voorbereid.




Tegeltableau.





Detail.










De straatjes in de Verboden Stad waren heel druk.





In de hele stad zie je deze voorzieningen in de muren. Ze zijn er waarschijnlijk om een gezonde hoeveelheid lucht toe te laten tot de gebouwen. Ze hebben steeds een andere vorm en een andere versiering. Hier planten.







Copper and Iron Vats

Copper and iron vats were part of the fire-fighting equipment in the palace. They were filled with water to be used to douse fires. From October to February every year, the vats were covered with quilts to prevent the water freezing, and on very cold days they would be heated by charcoal fires. The oldest vats were cast during the Hongzhi reign period (1488-1505) of the Ming dynasty. Each of the Ming dynasty vats has two iron rings, ancient, simple and natural. The Qing dynasty vats had two beast shaped bronze rings, a big belly and a small mouth. The Palace Museum has a total of 308 copper and iron vats of various sizes. Of them, 18 are copper vats inlaid with gold, which are located on both sides of Tai He Dian (Hall of Supreme Harmony), Bao He Dian (Hall of Preserved Harmony) and Qian Qing Men (Gate of Heavenly Purity).



Koperen en ijzeren vaten.

De koperen en ijzeren vaten maakten deel uit
van het brandbestrijdingsmateriaal.
Ze werden gevuld met water om ingezet te worden bij het blussen.
Van oktober tot februari waren de ketels afgedekt
met een doek om bevriezing te voorkomen.
Op erg koude dagen werden ze verwarmd door een houtkoolvuur.
De oudste vaten zijn uit de Hongzhi periode (1499-1505).
Elk vat uit de Mingdynastie heeft twee ijzeren ringen, traditioneel,
eenvoudig en natuurlijk.
De vaten uit de Qingdynastie hebben twee ringen in de vorm van een beest,
zijn breed en hebben een smalle hals.
Het Paleismuseum heeft 308 koperen en ijzeren vaten
van verschillende afmeting.
Daarvan zijn er 18 koperen die ingelegd zijn met goud
en die aan beide zijden staan van de Hall of Supreme Harmony,
de Hall of Preserved Harmony en de Gate of Heavenly Purity.




Nog een tegeltableau, nu niet gestileerd maar een afbeelding van een vijver met planten, bloemen en dieren.





De Verboden Stad bestaat niet alleen uit grote hallen. Er zijn ook veel kleinere gebouwen. Het gebouw rechts en in het midden van de foto is nu een souvenierwinkel.