Het schijnt dat deze DVD eind vorig jaar is verschenen:
Live at the Capital Theatre
Passaic, New Jersey, 1979.
Helaas vertelt de hoes niet veel over wat en wie je te zien krijgt.
Het is een zwart/wit optreden van Van Morrison in 1979.
Hoogtepunten zijn ‘Angeliou’, ‘Moondance’, ‘Tupelo Honey’ en ‘Troubadours’.
Van Morrison, Live at the Capital Theatre.
Ik ben de lezer nog een paar foto’s schuldig
van het Jazzfestival in Breda.
De foto’s zijn van zondagmiddag.
Het was moederdag en somber weer dus helaas niet zo druk.
Wel goede muziek, zoals bijvoorbeeld van B.B. & The Blues Shacks.
Ze stonden een beetje verloren op het grote podium in het Spanjaardsgat.
De inzet was er niet minder om.
Havermarkt: Sensual.
Spanjaardsgat: B.B. & The Blues Shacks.
Rood springt er natuurlijk uit.
De gitarist ziet er meer ingetogen uit maar zijn spel was niet minder gepassioneerd.
Leuke schoenen.
Heel jammer maar in tegenstelling tot de andere dagen: lege terrasstoelen.
The Jive Aces vullen het podium beter.
Maandagochtend was men al weer druk bezig een en ander af te breken. Op naar het volgende festival.
De Jazz kan beginnen
Ik hoor de vlaggen wapperen.
Spanjaardsgat.
Hoe vaak krijg je dat,
koude rillingen van muziek?
Luister eens naar ‘Where are we now?’ van David Bowie.
Van zijn laatste CD ‘The Next Day’.
As long as there’s sun.
As long as there’s sun.
As long as there’s rain.
As long as there’s rain.
As long as there’s fire.
As long as there’s fire.
As long as there’s me.
As long as there’s you.
Ik meldde al dat ik de CD van David Bowie had gekocht,
maar ik heb bij dat bezoek aan de platenzaak
nog een paar schijfjes gekocht:
Nick Cave:
De grote bard Nick Cave heeft vorig jaar
weer een album opgeleverd.
Donker, meeslepend, mysterieus als altijd.
Wel wat eenvoudiger van bezetting.
Geen grote orkesten die de achtergrond constant vullen.
Joe Jackson:
Iemand die de muziek van Duke Ellington in ere wil houden
kan op mijn support rekenen.
Hier samen met bijvoorbeeld Iggy Pop en Steve Vai.
Prachtige hoes.
Alleen daarom zou je hem al willen kopen.
Leuk detail.
Joe neemt zijn hoed af als tribute aan Ellington.
Hij doet dat bij het straatnaambord van de Duke Ellington Boulevard.
Een van de andere straten heet ‘Amsterdam’.
Bettie Serveert:
Die heb ik nog onvoldoende beluisterd om een reactie te kunnen geven.
Maar de hoes mag er zijn!
CD’s koop ik al jaren niet meer.
Toen ik mijn eerste iPod kocht ben ik gestopt met het kopen van CD’s.
iTunes maakt je leven op dat vlak zoveel makkelijker.
Maar nu heb ik toch weer een paar CD’s gekocht.
Aanleiding was de nieuwe CD van David Bowie.
The Next Day.
Bowie is nooit een echte vernieuwer geweest.
Hij had goede voelsprieten voor vernieuwingen
en wist die beter dan wie ook, om te zetten in een product
dat grote groepen mensen willen kopen.
Deze terugkeer naar Berlijn en de helden uit die tijd is een aanrader.
Where are we now?
Dat Prince een groot muzikant is
was me al heel lang duidelijk.
Op de volgende opname van ‘While my guitar gently weeps’
van George Harrison (hier in een opname net onder andere Tom Petty),
maakt hij dat nog eens heel duidelijk:
Het einde is qua theater helemaal bijzonder.
Waar laat hij hem nou?
HUMO schrijft het als volgt:
Morrison neemt net als Dylan op zx92n laatste ruim de tijd om de songs hun werk te laten doen, en net als bij zijn overzeese vriend zijn de langste wandelingen vaak de indrukwekkendste. Hoe hij x91End of the Rainbowx92 komt binnengezongen, is van buitenaardse klasse. x91No pot of gold at the end of the rainbow, no social ladder to climb around here.x92 Alle citaten op een hoopje zijn het vooral timbre en frasering die je aan de speakers gekluisterd houden. Ik moest aan Sinatra denken, en dat overkomt me zelden als Sinatra zelf niet aan het woord is.
Gehoord:
de nieuwste CD van Van Morrison: “Born To Sing: No Plan B”
Geboren zijn om te zingen, geen plan B voorhanden.
Ik juich het toe!
Ook als Jan Akkerman op routine een uurtje speelt is het de moeite waard,
maar het valt dan toch tegen (Mezz).
Ik hoop dat Eric Vloeimans binnenkort met een eigen band
te zien is in Breda of omstreken.
Niet te veel woorden aan vuil maken.
Er is een film gemaakt over het laatste project
van jazz gitarist Pat Metheney: Orchestion.
Ik zag op het web er een video van.
Onderstaande foto is er van.
Dit is weer eens wat anders dan een draaiorgel.
Afgelopen zaterdag ging ik door mijn CD verzameling.
Ik zocht een paar CDx92s.
Het mooie was dat ik weer tegen een aantal CDx92s aanliep
die ik al lang niet meer gehoord heb maar die er wel toe doen.
Dat vind ik ten minste.
Hier een overzicht.
De muziek van Philip Glass in het algemeen. Zijn operax92s en zijn filmmuziek zoals Powaqqatsi, de opvolger van Koyaanisqatsi.
John Hiatt, Bring the family.
Robert Fripp and the league of crafty guitarists. Live. Deze CD heb ik gekocht in de Bredase phonotheek toen die nog op de Ginnekenweg zat.
Glenn Gould die de Goldberg Variations speelt van Bach.
Donald Fagen: The Nightfly.
Dxe9jxe0 vu, Crosby, Stills Nash & Young.
Alle muziek van Duke Ellington zoals bijvoorbeeld Anatomy os a murder, Duke Ellington. In dit geval filmmuziek.
Friday Night in San Francisco: Al Di Meola, John McLaughlin en Paco De Lucia. Oorverblindend.
Terwijl ik deze blog maak luister ik naar Southern Man in iTunes. 4 Way street, Crosby, Stills, Nash & Young. Bijna 14 minuten fantastische muziek.
Het opbouwen van Breda Barst begon in ieder geval donderdagochtend al.
Daar is de eerste foto van.
Vervolgens zie je ook een foto van vrijdagochtend.
Het podium voor de DJx92s was gereed.
En x91as we speakx92 laten ze zich van hun x91bestex92 kant horen.
Vrachtwagen met materiaal begint uit te laden op het Kasteelplein.
Even een tussenfoto: Koningin Wilhelminapaviljoen, Breda.
Vrijdagochtend.
Het is al weer even geleden, maar de avond was er niets minder om. Op 15 augustus was er een carte blanche concert van Wouter Hamel. Met een grote groep stijkers, een harpiste uit Engeland, een achtergrondkoortje, een blazersgroep, Benjamin Herman en nog meer vrienden. Zoals altijd was de ambiance van het Concertgebouw weer perfect.
Onwerelds mooi.
The Kyteman Orchestra.
Het valt niet mee, net als met alle goede muziek,
om dit album in een kader te plaatsen.
Stukken met zang, instrumentale stukken,
een fantastische hoes, opera, popmuziek.
Wat is het?
Het is mooi!
Onwerelds mooi.
Pat Metheny, Chris Potter, Ben Williams, Antonio Sanchez, Unity Band.
Metheny volg ik al lang.
Heb hem ook al een paar keer live gezien.
Hij is een uitmuntende jazzgitarist.
Heeft popmuziek gemaakt, maar vooral jazz.
Met andere hedendaagse jazz grootheden of met zijn eigen band.
Maakt albums rond bepaalde technieken, stijlen, live, studio,….
Soms vernieuwend, meestal gewoon goed.
Dit keer jazz. Ingewikkeld. Muziek die veel tijd vraagt van de luisteraar.
Maar je dan ook beloont.
Alabama Shakes, Boys & Girls.
Alabama Shakes, voor veel mensen een opluchting.
Weer eens een band die iets te zeggen heeft, die iets te brengen heeft.
Zover ben ik nog niet.
Boys & Girls is een mooi debuut.
Goede stem. Catchy tune: Hold on.
Toeval bestaat niet.
Beide hoezen zijn uitgevoerd in Zwart/wit.
Jazz festival Breda 17 – 20 mei 2012.
Voor dat ik nog eens langs de podiums ga lopen, ga ik door het Valkenberg waar mensen genieten van de zon.
Terwijl ik langs het kruispunt Boschstraat/Catharinastraat loop, zie ik dat de opbouw van de voormalige stadspoort flink te lijden hebben gehad.
Allemaal opstaan.
Er is een hoop zon. Alles bij elkaar mogen we niet klagen over het weer tijdens dit festival. Maar naast de zon zijn er ook al tekens dat het niet bij zon alleen zal blijven.
Bij de Bruine Pij speelt de bluesformatie Barrelhouse.
Bluesband uit Haarlem die in de jaren ’70 uitgroeit tot een zeer gewaardeerde live-act. Nadat de gezichtsbepalende zangeres Tineke Schoemaker in 1984 de band verlaat, valt deze uiteen. In de jaren negentig komt het gezelschap weer bij elkaar en wordt het succes op de oude voet voortgezet.
Dat leidt onder andere tot het feit dat:
Op 14 april wordt Barrelhouse tijdens de Dutch Blues Awards 2011 door de Dutch Blues Foundation toegelaten tot de Dutch Blues Hall Of Fame.
Met een op het oog rustige bassist.
En gitaristen die nog heel veel plezier beleven aan het samen muziek maken.
Dat gevoel van plezier slaat dan ook direct over naar het publiek.
Het was druk maar niet te druk en dat in combinatie met het weer en goede muziek maakte het een prachtige dag.
Er waren ook mensen die meedobberden op het ritme van de muziek.
.
Een band verdient het om nog even apart vermeld te worden: CQMD.
Dat is een band met veel jazz en funk.
De muziek was geweldig en ze hadden er duidelijk zin in.
ik heb er helaas geen foto’s van maar hun web site geeft je een goed idee.
Hun naam is een afkorting: Ceux qui marchant debout.
Volgens Google translate betekent dit: ‘Degenen die rechtop lopen’.
De website: http://cqmd.net/Home
Wat van hun graphics:
CQMD.
CQMD, foto van Seb Guerout.
CQMD, te koop op iTunes.
Een jazzband op het Kasteelplein in de schaduw van het standbeeld van Willem III.
Vanaf het waterniveau in de Haven van Breda. Op de achtergrond de Hoge Brug en daarachter de pontons voor het Spanjaardsgat.
Leuk hoor zo’n jazzfestival in de stad maar het brengt
natuurlijk ook een enorme berg afval met zich mee.
Kijk maar eens op de eerste twee foto’s van vrijdagochtend.
Daar zie je het vuil aan de Haven en bij het Spanjaardsgat.
De volgende twee foto’s tonen de herbevoorrading van de stad
en de schoonmaakactiviteiten op de vroege zaterdagmorgen.
De stad is er klaar voor, de muzikanten kunnen beginnen,
de toeschouwers kunnen komen.
Vuil voor de eettentjes aan de Haven.
Voor het Spanjaardsgat. Gereed om opgehaald te worden.
Eigenaren maken hun terrassen schoon.
De Gemeente en de herbevoorrading.
Gisteravond liep ik nog even door de binnenstad van Breda
langs de verschillende podia
en zag daar tot mijn grote verrassing
Magic Frankie weer op het podium. Nog wel samen met Jan de Bruijn.
Geweldig.
Zo’n twintig jaar geleden, bij de introductie van zijn CD ‘It’s magic’
heb ik hem drie avonden op rij live zien spelen.
In willekeurige volgorde:
In Breda, in Tilburg en in Amsterdam (in Paradiso).
En gisteravond was hij er weer. Op het podium bij De Bruine Pij.
Genieten.
Wie kijkt naar wie.
Zij rusten even uit.
Magic Frankie.
In vol ornaat, met witte schoentjes.
Magic Frankie.
Het mooie was dat het niet te druk was. Je kon eenvoudig bij alle podiums komen.
Al was het maar met een boot.
Van een heel andere orde was dit optreden in ’t Sas: Giani Lincan.
Jazz uit Romenie.
Het hele orkest.
Hoofdinstrument is de cymbaal.
Dan nog even terug naar het Kerkplein.
Jan de Bruijn en Magic Frankie.
Argusvlinder 