De naam zei mij niets maar een van zijn foto’s is wereldberoemd.
En die kende ik wel, het is deze:


Burk Uzzle, Woodstock, 1969.

Burk Uzzle, Red, White and Blue.


Als je in Amerika spreekt over Red, White en Blue dan spreek je meestal
over het symbool voor Amerika: de Amerikaanse vlag.
Hier komen dezelfde kleuren terug (Rood, wit en blauw) maar
je ziet een benzinestation.

Burk Uzzle, Just add water.


Grappige titel: alleen water toevoegen.

Paar opvallende foto’s en twee aardgeesten.
En twee maal Chagall.


Adolf Fleischmann, Composition MD.

Anonymous, Chinese Txe2x80x99ang Dynasty, Earth Spirits, 8th – 9th century, ceramic.


Twee Chinese aardgeesten uit de Txe2x80x99ang dynastie
De maker(s) is (/zijn) onbekend.
Datering: tussen de 8e en 9de eeuw na Christus.

Burk Uzzle, Desert Prada, Texas, 2006.


De overvloed van de concumptiemaatschappij ‘op de hak’ genomen?

Clyde Butcher, Snake River.


Deze fotograaf specialiseert zich op het Amerikaanse landschap.
Foto’s altijd in zwart/wit.

Edward Hopper, Ground Swell, 1939.


Amerikaans schilder.
Bekend van stadsgezichten en hotelkamers.
Altijd met een unheimisch gevoel.

Guido Reni, Joseph and Potiphar’s wife, 1630.


Potifar, zijn vrouw en Josef komen voor in allerlei cultuuruitingen.
Het verhaal over de slaaf Josef staat in de Bijbel.
Hier is het moment geschilderd waaop de slaaf Josef de avances
van de vrouw van Potifar afwijst.
Dit zou nog veel drama tot gevolg hebben.
Het is vaak onderwerp voor schilderijen maar ook musicals en films.
Vondel schrijft over hen.

Johannes Vermeer, A lady writing, 1665.


Een foto van dit schilderij zag ik vanochtend ook in het boek
dat is verschenen ter gelegenheid van de tentoonstelling
125 Grote Liefdes.
Dit is een voorbeeld van een werk dat de Nederlandse overheid,
al dan niet met de hulp van rijke particulieren, zich wist laten ontglippen.

Juan Gris, Livre, pipe et verres, 1915.


Stilleven met boek, pijp en glas.

Marc Chagall, Introduction to the Jewish Theater, 1920.

Marc Chagall, The cattle dealer, 1912.


De veehandelaar.

Matthew Pillsbury, Nathan Noland – Mario Kart DS – The Star Cup – Wynn, Las Vegas, Monday July 31th 2006, 0:34 am – 0: 52 am.


Matthew Pillsbury: Jong (1973) Amerikaanse fotograaf,
Nathan Noland: persoon op de foto,
Mario Kart DS: computerspel,
The Star Cup : de prijs in het computerspel,
Wynn: een hotel in Las Vegas,
Monday July 31th 2006, 0:34 am – 0: 52 am: de belichtingstijd van de foto.

Matthew Pillsbury specialiseert zich in het maken van foto’s met
een heel lange belichtingstijd.
Je kunt daardoor ook zonder flitslicht op donkere plaatsen toch foto’s maken.
Bewegende mensen zie je dan nauwelijks omdat die te kort
in beeld zijn behalve als iemand min of meer stil een computerspel speelt
zoals hier het geval is.
‘AM’ staat voor in de ochtend.
Deze foto is gemaakt op 31 juli 2006,
tussen 34 minuten en 52 minuten na twaalf uur (na middernacht).
De totale belichtingstijd was dus 18 minuten.

Charles Le Brun, The Seasons: Autumn, 1700-1720.


Weer een prachtige reeks kunstwerken.
Ook in deze editie weer een paar ontdekkingen.
Zoals dit wandtapijt.
Zeer toepasselijk: Herfst.

In deze serie weblogs “Kunstvaria” waarschijnlijk het eerste wandkleed.

Damien Hirst, Afterworld, 2007.


Niet erg populair bij mij maar als je over hedendaagse kunst iets wil zeggen,
of er iets van wilt laten zien, kun je niet om hem heen.
Met echte vlinders ?

Fernand Leger, Smoke over rooftops, 1911.


Retour eigenaar.
Dit door de nazi’s gestolen kunstvoorwerp is na al die jaren
terug naar de eigenaar (of de erfgenamen).

Francisco de Goya, The marquise of Santa Cruz, 1805.


Dat het werk van Goya niet altijd schokt is hier te zien.
‘Fijne’ hofkunst.

Gerhard Richter, Lack hinter glas (905-1, 905-2), 2008.

Giovanni Battista Piranesi, Veduta dellxe2x80x99 anfiteatro flavio ditto Il Colosseo, 1776.


The Colosseum birdxe2x80x99s-eye view: het Colloseum vanuit vogelvlucht.
Meer het ‘toeristische’ werk van Piranesi.
Deze etsen konden in grote getalen worden vermenigvuldigd
en worden verkocht aan de toeristen in Rome.

Giovanni Giacometti, Maternitxc3xa9, 1908.


Een grote en prachtige verrassing.
Kijk eens naar dat schitterende blauw.
Giovanni Giacometti, de vader van Alberto.
We zullen Alberto dadelijk ook nog tegenkomen.
Ik wist dat de familie kunstzinnig was maar van de vader
had ik nog nooit iets gezien.
Heel traditionele opbouw van de compositie.

Jan Lievens, Allegory of the five senses, ongeveer 1622.


Beetje ondeugende allegorie op de vijf zintuigen.

Jeff Koons, Balloon Dog Red, 1994-2000.

Joan Mirxc3xb3, Still life with old shoe, 1937.


Fantastisch, wat moet je er meer van zeggen ?

Joan Mirxc3xb3, The two philosophers, 1936.


Ik vermoed dat dit al eerder hier te zien was.
Maar wat maakt het uit.

Julio Gonzalez, Still life II, ongeveer 1929.

Karel Appel, Cat, 1953.

Mike Bouchet, Triple, 2008.


Meer, meer, meer.
Op een tentoonstelling met die titel doet dit werk het prima.
Olieverfschilderij.

Nan Groot Antink, Geen titel: cirkels II, 2006.


Waarom iets zonder titel plotseling ‘circels 2’ heet ontgaat me.

http://www.cultuurarchief.nl:

Nederlandse kunstenares
De Nederlandse kunstenares Nan Groot Antink werd in 1954 geboren in Boxtel. In alle werken van Nan Groot Antink gaat het om de combinaties, waarin kleur, materiaal, techniek en formaat een samenspel aangaan.
Werkwijze
Nan Groot Antink streeft naar een fundamentele vorm van schilderkunst. Sinds 1990 beschilderde zij haar doeken niet meer met gangbare materialen, maar gebruikte ze natuurlijke verfstoffen. Nan Groot Antink bereidde de kleurstoffen in de regel zelf uit plantenextracten of grondsoorten, waarvan ze een omvangrijke verzameling aanlegde.
De doeken werden in een verfbad behandeld tot de gewenste intensiteit en helderheid van kleur was bereikt. Doordat de vezels de verf volledig opnemen, is er geen onderscheid tussen beeld en drager.

Natalia Gontscharowa, Arbeiten auf einem kartoffelacker, 1908-1909.


Werken op de aardappelakker.

Wikipedia:

Natalja Gontsjarova (Nagajevo, 4 juni 1881 – Parijs, 17 oktober 1962) was een Russisch kunstschilder en kostuumontwerper, die deel uitmaakte van de Russische Avant-garde stroming. Binnen deze stroming was zij een belangrijke aanhanger van de Kubo-Futuristische stijl van Kazimir Malevitsj.
Gontsjarova werd vernoemd naar haar oudtante Natalja Gontsjarova, de vrouw van Aleksandr Poesjkin, en werd geboren in het dorp Nagajevo, vlak bij de stad Toela. Vanaf 1898 studeerde ze beeldhouwkunst aan de Moskouse school voor schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur, waar ze haar latere echtgenoot Michail Larionov ontmoette. Vanaf 1904 legde ze zich toe op schilderen. Gontsjarova haalde haar inspiratie uit de Russische volkskunst en voegde daar elementen uit het fauvisme en kubisme aan toe. Samen met Larionov ontwikkelde ze de stijl rayonisme, en vormde ze in 1910 de kunstenaarsgroep Ruitenboer.
Vanaf de oprichting van Der Blaue Reiter in 1911, maakte zij deel uit van deze kunstenaarsgroep en exposeerde zij op de tentoonstellingen van deze groep. Tijdens de Russische Revolutie emigreerden Gontsjarova en Larionov naar Parijs, waar ze verschillende kostuums en decors ontwierp voor Les Ballets Russes van Serge Diaghilev.
Gontsjarova en Larionov trouwden in 1955.

Pablo Picasso, La femme au tambourin, 1938-1939.

Richard Avedon, Marilyn Monroe, New York City, May 6, 1957.

Rufino Tamayo, America (detail), 1955.

Alberto Giacometti, Lotar I, 1965.


Mooi
die wisselwerking tussen Marilyn en Lotar I.

De tweede tentoonstelling die ik afgelopen zaterdag heb gezien
gaf regelmatig koude rillingen.
Wat een prachtige voorwerpen.
Het een was nog mooier dan het ander.
Schilderkunst, beeldhouwwerk, glasbewerking, tegels, etsen,
meubels, zilversmederij, enz.
Mooi, mooier, mooist.

Ik begon wat foto’s te maken maar werd al snel op mijn rug getikt.
Foto’s mochten er niet gemaakt worden.
Flauw.
Dus hier nu een heel kort en niet-representatief overzicht
van de werken die door de hulp van de Vereniging Rembrandt
de laatste 125 jaar in Nederland gehouden zijn of
naar Nederland zijn gehaald.


Bodhisattva Guanyin, China, 12e eeuw.



Een van een set beelden.
Treurende volgelingen van Christus onder het kruis.
Veronica heeft de doek gebruikt om het gezicht van Christus af te drogen.
Vandaar zijn beeltenis in de doek.
Prachtig in dit houtsnijwerk.


Lucas van Leyden, Het schip van Sint Reynuut, 1525-1530.


Houtsnede, gemaakt van 8 losse delen.



De catalogus, daar ben ik in begonnen te lezen.
Ik ben op pagina drie.
Het gaat dus nog even duren.
er zullen wel wat verhalen en foto’s op mijn blog terecht komen.
Nog even wachten.

Deze Australische kunstenares werkt veel met houtskool.
Als ik de informatie op het web goed begrepen heb studeert ze nog.
Op de volgende drie werken werkt ze ook met houtskool.
De werken vormen een deel van de reeks
“Armed and Empty handed” (met lege armen en handen).


Kim Buck, Armed and empty handed, Out to dry, 2008.


Het thema lijkt mij ‘liefdeloosheid en machteloosheid’.
Dat is het gevoel dat bij twee van de drie afbeeldingen naar boven komt.
De uitdrukking ‘Out to dry’ die letterlijk ‘ophangen om te drogen’ betekent,
wordt ook gebruikt voor ‘in de steek gelaten’.

Kim Buck, Armed and empty handed, Beats, 2008.


Deze wijkt qua thema dus af.
Een beetje ‘Urban’ zoals ze dat noemen.
De stroming waarin het stadsleven en vaak de zelfkant
van de steden centraal staat.
Dan kun je ook denken aan zaken als hip hop, grafitty en dergelijke.

Kim Buck, Armed and empty handed, You have to care to crack, 2008.

Ik ben vandaag in het Van Gogh museum Amsterdam geweest.


Vincent van Gogh, Schoenen, 1888.

Ik ging niet zozeer van Van Gogh als wel voor twee tentoonstellingen:

50 x India.
Rijksmuseum te gast: Indiase miniaturen in het Van Gogh Museum.


Radja Kirpal Dev van Bahu, circa 1660-1680.


125 Grote Liefdes.
Tentoonstelling ter gelegenheid van 125 jaar Vereniging Rembrandt.


Johannes Vermeer, De Liefdesbrief, 1667-1670.




En ik heb me daar prima vermaakt.

Verhoudingsgewijs veel keizers vandaag.
Maar ook weer heel verrassend werk:



Alexander Calder, Prima Donna: Woman with bow and horse from circus, 1926-1931.


Een jeugdwerk van Calder.
Nog nooit zo iets van hem gezien.
Heel verrassend, zeker als je zijn latere, beroemde werk ziet.

Borstbeeld van Julius Caesar, eerste eeuw voor Christus.

Borstbeeld van Augustus, Grieks marmer.

Eduard van der Meer, Polderlandschap met smeltende sneeuw, 1888.


Nederlandse (?) kunstenaars hebben bij altijd een streepje voor.
Geen grote streep, maar toch.
Op het web kan ik niets vinden over deze schilder.

George Tooker, Bird watchers, 1948.


Amerikaanse, magisch-realistische schilder.
Het werk zit een beetje tussen Hopper en Botero.
De Techniek van Botero, de vervreemdende werling van Hopper.

Irving Penn, Woman in Moroccan palace (Lisa Fonssagrives-Penn, Marrakech, 1951.

Jacob de Formentrou, A cabinet of pictures, 1659.


Misschien niet het mooiste voorbeeld van een schilderijenverzameling.
Het is wel een genre op zich.

Nederlandse Arbeidsinspectie, 1900-1950.


Een bijzondere foto die een beeld geeft van hoe mensen in het begin
van de twintigste eeuw werkten in de industrie.
Zeldzaam beeld.

Pieter Bruegel de Oude, De moord op de onnozele kinderen, 1565-1567.

k liep erg achter.
Dus even een inhaalslag.
Het verzetten van de tijd geeft me een uur meer dan normaal.
Misschien is dat net genoeg.

Weer heel mooi.
Weer nieuwe ontdekkingen.
Echt prachtig.


Andrea Riccio, The shouting horseman, circa 1510xe2x80x931515.


De roepende ruiter van Andrea Riccio.

Dat zie je niet zo vaak in mijn serie.
Mooie bronzen voorwerpen.
Deze kunstenaar kende ik helemaal niet.
Dus even een korte toelichting inlassen:

Wikipedia:

Andrea Riccio (c. 1470 xe2x80x93 1532)was an Italian sculptor and occasional architect, whose real name was Andrea Briosco, but is usually known by his soubriquet meaning “curly”; he is also known as Il Riccio and Andrea Crispus (“curly” in Latin). He is mainly known for small bronzes, often practical objects such as inkwells, door knockers or fire-dogs, exquisitely sculpted and decorated in a classicising Renaissance style.He was born at Padua, and first trained as a goldsmith by his father, Ambrogio di Cristoforo Briosco. He later began to study bronze casting under Bartolomeo Bellano, a pupil of Donatello. As an architect, he is known for the church of Santa Giustina in his native city. His masterpieces are the bronze Paschal candelabrum in the choir in Basilica of Sant’Antonio at Padua (1515), and the two bronze reliefs (1507) of David dancing before the Ark and Judith and Holofernes in the same church. His bronze and marble tomb of the physician Girolamo della Torre in San Fermo at Verona was beautifully decorated with reliefs, which were taken away by the French and are now in the Louvre. His smaller, easily transportable, works appealed to collectors across Europe.

Samenvatting en vertaling:
Riccio was een Italiaanse beeldhouwer en soms ook architect.
Zijn echte naam was Briosce,
maar meestal wordt hij genoemd bij zijn bijnaam ‘krullenbos’.
Hij is met name bekend van zijn kleine bronzen voorwerpen.
Vaak praktische objecten zoals inktpotten of deurkloppers.
Geboren in Padua is hij opgeleid tot goudsmid.
Pas later leerde hij brons gieten.
Zijn meesterwerk is een grote bronzen kandelaar in het koor
van de Basiliek van St. Antonius in Padua.
Veel van zijn werk is in prive collecties.

Andrea Riccio, Satyr, 1506xe2x80x931508.

Carleton Watkins, Cape Horn, Columbia River, Oregon, 1867.


In tijd een enorme sprong.
Van de Italiaanse Hoog-Renaissance naar de pioniers van de fotografie.
Naar het echte Wilde Westen!

Cildo Meireles, Meshes of freedom I, 1976.


Cildo Meireles is een Braziliaanse kunstenaar.
‘Meshes’ is het Engelse woord voor gaas in de betekenis bijvoorbeeld van
kippegaas of een vliegenhor.
Dus een plat voorwerp dat de bedoeling heeft bepaalde zaken buiten te houden.
Dat in verbang brengen met ‘de vrijheid’ op de manier
zoals hierboven te zien, vind ik bijzonder (mooi).

wikepedia:

A mesh is a flat, semi-permeable barrier made of connected strands of metal, fiber, or other flexible/ductile material. Mesh is similar to web or net in that it has many attached or woven strands

Claus Mroczynski, White House, Canyon de Chelly, circa 1998-2000.


Het Witte Huis is meestal de naam voor de woning van de Amerikaanse president.
Maar het is ook de naam van deze ruine in het National Monument Arizona.
Op een moeilijk toegankelijke plaats hadden de indianen
een leefgemeenschap.
De ruine zijn de resten daarvan.
Terug naar het Wilde Westen!

Emilio Sxc3xa1nchez, Untitled: Casita Doble, 1980.


Prachtig olieverf werk.

Giovanni Battista Tiepolo, The flight into Egypt, 1750-1760.


Dit onderwerp komen we vandaag nog een keer tegen.

Joan Mirxc3xb3, Woman in the night, 1945.

Josef Koudelka, Invasion 68: Prague.


Praag 1968: Russische tanks op straat.
Leg dan nog maar eens de relatie naar: Cildo Meireles, Meshes of freedom I.

Lorenzo Lotto, Portrait of Giovanni della Volta and his wife and children, 1547.


Portret van Giovanni della Volta met zijn vrouw en kinderen.

Norman Lewis, Untitled, 1960-1964.

Paul Cxc3xa9zanne, L’Estaque, Vue du Golfe de Marseille, 1878-1879.


Je zou zo naar Frankrijk willen.
Alleen spreken ze daar Frans.

Peter Zimmermann, Ambien, 2006.

Rembrandt, Samson and Delilah, 1636.


Twee prachtige en heel verschillende werken van Rembrandt.
Dankzij een grote tentoonstelling over hem in Madrid,

Rembrandt, The rest on the flight into Egypt, 1647.


Rustplaats tijdens de vlucht naar Egypte.
Waar hebben we dat eerder gezien?

Veel Picasso. Mooi!
Twee Dali’s, niet altijd mooi, maar nu wel!


Alfred Jacob Miller, Buffalo Hunt, 1838-1842.

Ansel Adams, Maroon Bells near Aspen, from portfolio VI, 1951.


Ik dacht ‘Maroon’? Dat is toch een kleur?
Dit is toch een zwart-wit foto.
Blijkt de berg met twee pieken op deze foto Maroon Bells te heten.

Caravaggio, The calling of Saints Peter and Andrew, 1603-1606.


Deze Micheangelo Merisida Caravaggio is in bezitvan de Engelse Koninklijke familie.
Het is misschien wel het mooiste werk van deze log.

Christo and Jeanne-Claude, Over the river project for the Arkansas River, 1999.

Dirk Peter van Lokhorst, Cows at waters edge.


Hiezo zijn dubbele voornamen van deze tijd: Dirk Pieter.
Ik kan alleen maar van deze schilder achterhalen dat hij uit Utrecht komt
en dat dergelijke schilderijen met koeien in de hoofdrol zijn specialiteit was.

Edouard Manet, Le dxc3xa9jeuner sur l’herbe, 1863.


Picasso, en vele andere scilders, hebben werken op dit werk gebaseerd.
Het veroorzaakten een schandaal bij de eerste vertoning.
Blijft een prachtig werk.

Eugxc3xa8ne Delacroix, Femmes dxe2x80x99Alger dans leur appartement, 1834.


Nog al zo’n inspiratiebron voor vele schilders.
Ook voor Picasso.
Een van de weinige orientalistische schilderijen
die als meesterwerk worden erkend.

Giovanni Bellini, Allegoria sacra, circa 1485-1488.


Er is een hele grote tentoonstelling rond Bellini.
Vandaar in deze web log twee werken van zijn hand.

Giovanni Bellini, Presentazione di Gesxc3xb9 al tempio, 1465-1470.


De presentatie van Jezus in de tempel.

Jan I Brueghel, Paysage hivernal avec des voyageurs.

Joseph Mallord William Turner, Grenoble bridge, 1824.

Leonardo da Vinci, Sketches for an equestrian monument, 1508-1510.


Schetsen voor een fontein.

Lucian Freud, Dead heron, 1945.


Lucian Freud, dode reiger.
Het verenpak spat zowat van het doek af.

Maharaja Bakhat Singh and zenana women, 1748xe2x80x931750.


Onlangs zijn er een groot aantal schilderingen ontdekt in Jodhpur, India.
Dit is er een voorbeeld van.
Maharaja Bakhat Singh and zenana women
savor the moonlight evening, attributed here to xe2x80x9cArtist 3xe2x80x9d.
Maharadja Bakhat Singh en de zenana (Indiase variant van de harem) dames
genieten van een met maanlicht overgoten avond.
Toegewezen aan Kunstenaar 3.

Man Ray, A.D. 1914, 1914.

Pablo Picasso, Femme nue au bonnet Turc, 1 er Dxc3xa9cembre 1955.


Naakte vrouw met Turks hoofddeksel.

Pablo Picasso, Nature morte au crxc3xa2ne de mouton royan, 6 Octobre 1939.

Pablo Picasso, Woman in an armchair (Jacqueline Roque Picasso), 1960.

Salvador Dali, Mxc3xa9tamorphose de Narcisse, 1937.


De metamorfose van de eigenliefde.
Al het ‘wangedrag’ van Dali in latere jaren wordt goedgemaakt
met een werk als dit.

Salvador Dalxc3xad, Le Rxc3xaave, 1931.


Of door een werk als dit, de droom.

Zhang Xiaogang, Bloodline: big family No. 2, 1995.

Nog een reactie.
Een tijd terug heb ik een log geschreven over een vernissage
van Alice van der Gaast.
De tentoonstelling was in Molenschot.
De log kun je hier vinden: Alice van der Gaast

Nu kreeg ik het verzoek een link naar haar web site te plaatsen.

Dat ga ik hier doen.
De web site van Alice van der Gaast is hier te vinden: Alice van der Gaast

Alice schildert momenteel vooral.
Hierbij een van haar werken:


Alice van der Gaast, Engelen.

Heel af en toe krijg ik een reactie op de site
dit ik ook wil plaatsen op de site.
Met wat beeldend materiaal is dat ook eenvoudig.
Al een tijd terug was op mijn site
werk te zien van Jack Gravemakers.
Vandaag dus weer.
Misschien is het leuk om zijn site eens te bezoeken want achter
de volgende tekening zit een heel verhaal.


Jack Gravemakers, Motorongeluk 1996.

Zijn site is op de volgende plaats te vinden: Web site Jack Gravemakers

We kondigen en prijzen niet vaak tentoonstellingen aan.
Maar werk van Alberto Giacometti behoren tot mijn favorieten.
Ik weet nog niet wat er precies te zien is in de Kunsthal
maar over het algemeen geven de tentoonstellingen daar
een goed beeld van het oeuvre van een kunstenaar.
Ik hoop dat het bij deze tentoonstelling ook het geval zal zijn.

Kunst.
Kunst moet voor mij altijd op een bepaalde manier ook mooi zijn.
Soms is het prima als er een duidelijke boodschap in zit.
Maar dat hoeft niet.
Soms kan ik het gevoel hebben dat ik er niets van snap.
Maar als er dan toch een bepaalde ‘mooiheid’ in zit vind ik het prima.
Soms is er sprake van een duidelijke boodschap maar is het gewoon lelijk.
Dan hoeft het voor mij niet.

Dat maakt het wel moeilijk.
Want wat is mooi, wat is lelijk.
Ik weet het niet.

Aanleiding is een stapel briefkaarten die ik vorige week meenam
bij Lokaal01 in Breda.
De tentoonstelling die ik bezocht werd gehouden in het kader van Breda Photo 2008.
Er was een rek met gratis briefkaarten. Daar kijk ik altijd naar.
Er stond een pakketje in met briefkaarten van foto’s gemaakt door
Madeleine Heijmans ter gelegenheid van 25 jaar Lokaal01.




Nick Hullegie, Wild vlees wil wild leven, 2005.


Op zich een vreemd werk.
Een soort tuinslang die in lussen gelegd is.
Vervolgens is de lus volgestort met cement.
althans zo komt het bij mij over.
Waar dit over gaat is mij totaal onbekend.
Toch heeft het een bepaalde ‘mooiheid’.

Joris Ghekiere, Inversies, 2005.


Waar dit over gaat?
Geen flauw idee.
Hier speelt de fotograaf een grote rol vermoed ik.
Want je kijkt bij deze afbeeldingen door het oog van de fotograaf
naar het werk.
Ik ben niet meer in staat om rond het werk heen te lopen.
Het vast te pakken.
De omgeving te bekijken.
Toch, ik vind dit mooi.

Stan Klamer, Luisterpost, 2002.


Weer de fotograaf die een enorme impact heeft.
Zou ik het in het echt ook mooi gevonden hebben.
Misschien is het in het echt 15 centimeter groot.
De suggestie wordt bij mij gewekt dat de voorwerpen levensgroot zijn.

Ward Shelley, Mode d’emploi 2, 2004.


De namen die hier achter de namen van de kunstenaars staan,
zijn volgens mij de namen van de tentoonstellingen.
Niet van de werken.
Dit is het meest bijzondere ‘mooie werk’.
Eerlijk gezegd weet ik niet eens of dit een werk is.
Misschien is dit alleen maar een interessant interieur
waarbinnen werken hangen.
Toch heeft het iets ‘moois’

Keiko Sato, Mode d’emploi5, Achterland en Achterdocht, 2004.


Dit is dus lelijk.
Althans dat vind ik.
Misschien heeft het een hele mooie boodschap.
Mij ontgaat hij helemaal.
Maar ik vind er niets aan.
Waar komt dat nou door.
Zouden er mensen zijn die hierin wel schoonheid kunnen ontdekken ?
Op zijn/haar web site vond ik het volgende:

Keiko Sato shows the relations of calm reserve and sudden violence
not only with the materials of the arte povera
but also makes those ambivalent moments being realized in space.

Sterkte er mee!

Martin Parr.
Een mooie serie foto’s is van hem nu te zien in Breda
in het kader van Breda Photo 2008.

Zijn inspiratiebronnen, zijn verzameling fotoboeken, foto’s van collega’s,
verzameling bijzondere voorwerpen en briefkaarten, zijn te bewonderen
in het Graphic Design Museum.
Ga zeker kijken het is een erg leuke tentoonstelling.
Veel van de zaken die hij verzamelt (verzameld heeft?) hangt tegen kitch aan
of is ronduit kitch.

Hier een heel kleine selectie:


Richard Billingham, Untitled, 1996.


‘Ray’s A Laugh’ is een fotoserie van Richard Billingham
die hem op slag bekend maakte.
Het zijn foto’s van armoede en een zwakke sociale situatie in Engeland.
Niet anoniem maar foto’s van zijn eigen familie.
‘Ray’ is zijn vader.
Met de goedkoopste film die hij kon vinden maakte hij de serie.
De goedkope film had tot gevolg dat de kleuren hard waren.
Die kleuren dragen bij aan het authentieke beeld dat de foto’s oproepen.


Graham Smith, I thought I saw Liz Taylor, Bob Mitchem in the back room of the Commercial, 1982.


‘Ik dacht dat ik Elisabeth Taylor en Robert Mitchum zag
in de achterkamer van Du Commerce.’
Zo zouden wij de titel van deze foto vertalen.
De gelijkenis is inderdaad frapant.
Mitchum rechts, Taylor in het midden.
De mensen op de foto zijn ook erg dronken.
Het cafe is een behoorlijk verlopen zaak.




Dit kan volgens mij niet.Maar helaas waren er een aantal van dergelijke walgelijke voorwerpen.
Het is net zo goed propaganda als de horloges van Hoessein,
de klokken van Stalin of de beelden van Thatcher.