De tweede tentoonstelling die ik afgelopen zaterdag heb gezien
gaf regelmatig koude rillingen.
Wat een prachtige voorwerpen.
Het een was nog mooier dan het ander.
Schilderkunst, beeldhouwwerk, glasbewerking, tegels, etsen,
meubels, zilversmederij, enz.
Mooi, mooier, mooist.

Ik begon wat foto’s te maken maar werd al snel op mijn rug getikt.
Foto’s mochten er niet gemaakt worden.
Flauw.
Dus hier nu een heel kort en niet-representatief overzicht
van de werken die door de hulp van de Vereniging Rembrandt
de laatste 125 jaar in Nederland gehouden zijn of
naar Nederland zijn gehaald.


Bodhisattva Guanyin, China, 12e eeuw.



Een van een set beelden.
Treurende volgelingen van Christus onder het kruis.
Veronica heeft de doek gebruikt om het gezicht van Christus af te drogen.
Vandaar zijn beeltenis in de doek.
Prachtig in dit houtsnijwerk.


Lucas van Leyden, Het schip van Sint Reynuut, 1525-1530.


Houtsnede, gemaakt van 8 losse delen.



De catalogus, daar ben ik in begonnen te lezen.
Ik ben op pagina drie.
Het gaat dus nog even duren.
er zullen wel wat verhalen en foto’s op mijn blog terecht komen.
Nog even wachten.

Deze Australische kunstenares werkt veel met houtskool.
Als ik de informatie op het web goed begrepen heb studeert ze nog.
Op de volgende drie werken werkt ze ook met houtskool.
De werken vormen een deel van de reeks
“Armed and Empty handed” (met lege armen en handen).


Kim Buck, Armed and empty handed, Out to dry, 2008.


Het thema lijkt mij ‘liefdeloosheid en machteloosheid’.
Dat is het gevoel dat bij twee van de drie afbeeldingen naar boven komt.
De uitdrukking ‘Out to dry’ die letterlijk ‘ophangen om te drogen’ betekent,
wordt ook gebruikt voor ‘in de steek gelaten’.

Kim Buck, Armed and empty handed, Beats, 2008.


Deze wijkt qua thema dus af.
Een beetje ‘Urban’ zoals ze dat noemen.
De stroming waarin het stadsleven en vaak de zelfkant
van de steden centraal staat.
Dan kun je ook denken aan zaken als hip hop, grafitty en dergelijke.

Kim Buck, Armed and empty handed, You have to care to crack, 2008.

Ik ben vandaag in het Van Gogh museum Amsterdam geweest.


Vincent van Gogh, Schoenen, 1888.

Ik ging niet zozeer van Van Gogh als wel voor twee tentoonstellingen:

50 x India.
Rijksmuseum te gast: Indiase miniaturen in het Van Gogh Museum.


Radja Kirpal Dev van Bahu, circa 1660-1680.


125 Grote Liefdes.
Tentoonstelling ter gelegenheid van 125 jaar Vereniging Rembrandt.


Johannes Vermeer, De Liefdesbrief, 1667-1670.




En ik heb me daar prima vermaakt.

Verhoudingsgewijs veel keizers vandaag.
Maar ook weer heel verrassend werk:



Alexander Calder, Prima Donna: Woman with bow and horse from circus, 1926-1931.


Een jeugdwerk van Calder.
Nog nooit zo iets van hem gezien.
Heel verrassend, zeker als je zijn latere, beroemde werk ziet.

Borstbeeld van Julius Caesar, eerste eeuw voor Christus.

Borstbeeld van Augustus, Grieks marmer.

Eduard van der Meer, Polderlandschap met smeltende sneeuw, 1888.


Nederlandse (?) kunstenaars hebben bij altijd een streepje voor.
Geen grote streep, maar toch.
Op het web kan ik niets vinden over deze schilder.

George Tooker, Bird watchers, 1948.


Amerikaanse, magisch-realistische schilder.
Het werk zit een beetje tussen Hopper en Botero.
De Techniek van Botero, de vervreemdende werling van Hopper.

Irving Penn, Woman in Moroccan palace (Lisa Fonssagrives-Penn, Marrakech, 1951.

Jacob de Formentrou, A cabinet of pictures, 1659.


Misschien niet het mooiste voorbeeld van een schilderijenverzameling.
Het is wel een genre op zich.

Nederlandse Arbeidsinspectie, 1900-1950.


Een bijzondere foto die een beeld geeft van hoe mensen in het begin
van de twintigste eeuw werkten in de industrie.
Zeldzaam beeld.

Pieter Bruegel de Oude, De moord op de onnozele kinderen, 1565-1567.

k liep erg achter.
Dus even een inhaalslag.
Het verzetten van de tijd geeft me een uur meer dan normaal.
Misschien is dat net genoeg.

Weer heel mooi.
Weer nieuwe ontdekkingen.
Echt prachtig.


Andrea Riccio, The shouting horseman, circa 1510xe2x80x931515.


De roepende ruiter van Andrea Riccio.

Dat zie je niet zo vaak in mijn serie.
Mooie bronzen voorwerpen.
Deze kunstenaar kende ik helemaal niet.
Dus even een korte toelichting inlassen:

Wikipedia:

Andrea Riccio (c. 1470 xe2x80x93 1532)was an Italian sculptor and occasional architect, whose real name was Andrea Briosco, but is usually known by his soubriquet meaning “curly”; he is also known as Il Riccio and Andrea Crispus (“curly” in Latin). He is mainly known for small bronzes, often practical objects such as inkwells, door knockers or fire-dogs, exquisitely sculpted and decorated in a classicising Renaissance style.He was born at Padua, and first trained as a goldsmith by his father, Ambrogio di Cristoforo Briosco. He later began to study bronze casting under Bartolomeo Bellano, a pupil of Donatello. As an architect, he is known for the church of Santa Giustina in his native city. His masterpieces are the bronze Paschal candelabrum in the choir in Basilica of Sant’Antonio at Padua (1515), and the two bronze reliefs (1507) of David dancing before the Ark and Judith and Holofernes in the same church. His bronze and marble tomb of the physician Girolamo della Torre in San Fermo at Verona was beautifully decorated with reliefs, which were taken away by the French and are now in the Louvre. His smaller, easily transportable, works appealed to collectors across Europe.

Samenvatting en vertaling:
Riccio was een Italiaanse beeldhouwer en soms ook architect.
Zijn echte naam was Briosce,
maar meestal wordt hij genoemd bij zijn bijnaam ‘krullenbos’.
Hij is met name bekend van zijn kleine bronzen voorwerpen.
Vaak praktische objecten zoals inktpotten of deurkloppers.
Geboren in Padua is hij opgeleid tot goudsmid.
Pas later leerde hij brons gieten.
Zijn meesterwerk is een grote bronzen kandelaar in het koor
van de Basiliek van St. Antonius in Padua.
Veel van zijn werk is in prive collecties.

Andrea Riccio, Satyr, 1506xe2x80x931508.

Carleton Watkins, Cape Horn, Columbia River, Oregon, 1867.


In tijd een enorme sprong.
Van de Italiaanse Hoog-Renaissance naar de pioniers van de fotografie.
Naar het echte Wilde Westen!

Cildo Meireles, Meshes of freedom I, 1976.


Cildo Meireles is een Braziliaanse kunstenaar.
‘Meshes’ is het Engelse woord voor gaas in de betekenis bijvoorbeeld van
kippegaas of een vliegenhor.
Dus een plat voorwerp dat de bedoeling heeft bepaalde zaken buiten te houden.
Dat in verbang brengen met ‘de vrijheid’ op de manier
zoals hierboven te zien, vind ik bijzonder (mooi).

wikepedia:

A mesh is a flat, semi-permeable barrier made of connected strands of metal, fiber, or other flexible/ductile material. Mesh is similar to web or net in that it has many attached or woven strands

Claus Mroczynski, White House, Canyon de Chelly, circa 1998-2000.


Het Witte Huis is meestal de naam voor de woning van de Amerikaanse president.
Maar het is ook de naam van deze ruine in het National Monument Arizona.
Op een moeilijk toegankelijke plaats hadden de indianen
een leefgemeenschap.
De ruine zijn de resten daarvan.
Terug naar het Wilde Westen!

Emilio Sxc3xa1nchez, Untitled: Casita Doble, 1980.


Prachtig olieverf werk.

Giovanni Battista Tiepolo, The flight into Egypt, 1750-1760.


Dit onderwerp komen we vandaag nog een keer tegen.

Joan Mirxc3xb3, Woman in the night, 1945.

Josef Koudelka, Invasion 68: Prague.


Praag 1968: Russische tanks op straat.
Leg dan nog maar eens de relatie naar: Cildo Meireles, Meshes of freedom I.

Lorenzo Lotto, Portrait of Giovanni della Volta and his wife and children, 1547.


Portret van Giovanni della Volta met zijn vrouw en kinderen.

Norman Lewis, Untitled, 1960-1964.

Paul Cxc3xa9zanne, L’Estaque, Vue du Golfe de Marseille, 1878-1879.


Je zou zo naar Frankrijk willen.
Alleen spreken ze daar Frans.

Peter Zimmermann, Ambien, 2006.

Rembrandt, Samson and Delilah, 1636.


Twee prachtige en heel verschillende werken van Rembrandt.
Dankzij een grote tentoonstelling over hem in Madrid,

Rembrandt, The rest on the flight into Egypt, 1647.


Rustplaats tijdens de vlucht naar Egypte.
Waar hebben we dat eerder gezien?

Veel Picasso. Mooi!
Twee Dali’s, niet altijd mooi, maar nu wel!


Alfred Jacob Miller, Buffalo Hunt, 1838-1842.

Ansel Adams, Maroon Bells near Aspen, from portfolio VI, 1951.


Ik dacht ‘Maroon’? Dat is toch een kleur?
Dit is toch een zwart-wit foto.
Blijkt de berg met twee pieken op deze foto Maroon Bells te heten.

Caravaggio, The calling of Saints Peter and Andrew, 1603-1606.


Deze Micheangelo Merisida Caravaggio is in bezitvan de Engelse Koninklijke familie.
Het is misschien wel het mooiste werk van deze log.

Christo and Jeanne-Claude, Over the river project for the Arkansas River, 1999.

Dirk Peter van Lokhorst, Cows at waters edge.


Hiezo zijn dubbele voornamen van deze tijd: Dirk Pieter.
Ik kan alleen maar van deze schilder achterhalen dat hij uit Utrecht komt
en dat dergelijke schilderijen met koeien in de hoofdrol zijn specialiteit was.

Edouard Manet, Le dxc3xa9jeuner sur l’herbe, 1863.


Picasso, en vele andere scilders, hebben werken op dit werk gebaseerd.
Het veroorzaakten een schandaal bij de eerste vertoning.
Blijft een prachtig werk.

Eugxc3xa8ne Delacroix, Femmes dxe2x80x99Alger dans leur appartement, 1834.


Nog al zo’n inspiratiebron voor vele schilders.
Ook voor Picasso.
Een van de weinige orientalistische schilderijen
die als meesterwerk worden erkend.

Giovanni Bellini, Allegoria sacra, circa 1485-1488.


Er is een hele grote tentoonstelling rond Bellini.
Vandaar in deze web log twee werken van zijn hand.

Giovanni Bellini, Presentazione di Gesxc3xb9 al tempio, 1465-1470.


De presentatie van Jezus in de tempel.

Jan I Brueghel, Paysage hivernal avec des voyageurs.

Joseph Mallord William Turner, Grenoble bridge, 1824.

Leonardo da Vinci, Sketches for an equestrian monument, 1508-1510.


Schetsen voor een fontein.

Lucian Freud, Dead heron, 1945.


Lucian Freud, dode reiger.
Het verenpak spat zowat van het doek af.

Maharaja Bakhat Singh and zenana women, 1748xe2x80x931750.


Onlangs zijn er een groot aantal schilderingen ontdekt in Jodhpur, India.
Dit is er een voorbeeld van.
Maharaja Bakhat Singh and zenana women
savor the moonlight evening, attributed here to xe2x80x9cArtist 3xe2x80x9d.
Maharadja Bakhat Singh en de zenana (Indiase variant van de harem) dames
genieten van een met maanlicht overgoten avond.
Toegewezen aan Kunstenaar 3.

Man Ray, A.D. 1914, 1914.

Pablo Picasso, Femme nue au bonnet Turc, 1 er Dxc3xa9cembre 1955.


Naakte vrouw met Turks hoofddeksel.

Pablo Picasso, Nature morte au crxc3xa2ne de mouton royan, 6 Octobre 1939.

Pablo Picasso, Woman in an armchair (Jacqueline Roque Picasso), 1960.

Salvador Dali, Mxc3xa9tamorphose de Narcisse, 1937.


De metamorfose van de eigenliefde.
Al het ‘wangedrag’ van Dali in latere jaren wordt goedgemaakt
met een werk als dit.

Salvador Dalxc3xad, Le Rxc3xaave, 1931.


Of door een werk als dit, de droom.

Zhang Xiaogang, Bloodline: big family No. 2, 1995.

Nog een reactie.
Een tijd terug heb ik een log geschreven over een vernissage
van Alice van der Gaast.
De tentoonstelling was in Molenschot.
De log kun je hier vinden: Alice van der Gaast

Nu kreeg ik het verzoek een link naar haar web site te plaatsen.

Dat ga ik hier doen.
De web site van Alice van der Gaast is hier te vinden: Alice van der Gaast

Alice schildert momenteel vooral.
Hierbij een van haar werken:


Alice van der Gaast, Engelen.

Heel af en toe krijg ik een reactie op de site
dit ik ook wil plaatsen op de site.
Met wat beeldend materiaal is dat ook eenvoudig.
Al een tijd terug was op mijn site
werk te zien van Jack Gravemakers.
Vandaag dus weer.
Misschien is het leuk om zijn site eens te bezoeken want achter
de volgende tekening zit een heel verhaal.


Jack Gravemakers, Motorongeluk 1996.

Zijn site is op de volgende plaats te vinden: Web site Jack Gravemakers

We kondigen en prijzen niet vaak tentoonstellingen aan.
Maar werk van Alberto Giacometti behoren tot mijn favorieten.
Ik weet nog niet wat er precies te zien is in de Kunsthal
maar over het algemeen geven de tentoonstellingen daar
een goed beeld van het oeuvre van een kunstenaar.
Ik hoop dat het bij deze tentoonstelling ook het geval zal zijn.

Kunst.
Kunst moet voor mij altijd op een bepaalde manier ook mooi zijn.
Soms is het prima als er een duidelijke boodschap in zit.
Maar dat hoeft niet.
Soms kan ik het gevoel hebben dat ik er niets van snap.
Maar als er dan toch een bepaalde ‘mooiheid’ in zit vind ik het prima.
Soms is er sprake van een duidelijke boodschap maar is het gewoon lelijk.
Dan hoeft het voor mij niet.

Dat maakt het wel moeilijk.
Want wat is mooi, wat is lelijk.
Ik weet het niet.

Aanleiding is een stapel briefkaarten die ik vorige week meenam
bij Lokaal01 in Breda.
De tentoonstelling die ik bezocht werd gehouden in het kader van Breda Photo 2008.
Er was een rek met gratis briefkaarten. Daar kijk ik altijd naar.
Er stond een pakketje in met briefkaarten van foto’s gemaakt door
Madeleine Heijmans ter gelegenheid van 25 jaar Lokaal01.




Nick Hullegie, Wild vlees wil wild leven, 2005.


Op zich een vreemd werk.
Een soort tuinslang die in lussen gelegd is.
Vervolgens is de lus volgestort met cement.
althans zo komt het bij mij over.
Waar dit over gaat is mij totaal onbekend.
Toch heeft het een bepaalde ‘mooiheid’.

Joris Ghekiere, Inversies, 2005.


Waar dit over gaat?
Geen flauw idee.
Hier speelt de fotograaf een grote rol vermoed ik.
Want je kijkt bij deze afbeeldingen door het oog van de fotograaf
naar het werk.
Ik ben niet meer in staat om rond het werk heen te lopen.
Het vast te pakken.
De omgeving te bekijken.
Toch, ik vind dit mooi.

Stan Klamer, Luisterpost, 2002.


Weer de fotograaf die een enorme impact heeft.
Zou ik het in het echt ook mooi gevonden hebben.
Misschien is het in het echt 15 centimeter groot.
De suggestie wordt bij mij gewekt dat de voorwerpen levensgroot zijn.

Ward Shelley, Mode d’emploi 2, 2004.


De namen die hier achter de namen van de kunstenaars staan,
zijn volgens mij de namen van de tentoonstellingen.
Niet van de werken.
Dit is het meest bijzondere ‘mooie werk’.
Eerlijk gezegd weet ik niet eens of dit een werk is.
Misschien is dit alleen maar een interessant interieur
waarbinnen werken hangen.
Toch heeft het iets ‘moois’

Keiko Sato, Mode d’emploi5, Achterland en Achterdocht, 2004.


Dit is dus lelijk.
Althans dat vind ik.
Misschien heeft het een hele mooie boodschap.
Mij ontgaat hij helemaal.
Maar ik vind er niets aan.
Waar komt dat nou door.
Zouden er mensen zijn die hierin wel schoonheid kunnen ontdekken ?
Op zijn/haar web site vond ik het volgende:

Keiko Sato shows the relations of calm reserve and sudden violence
not only with the materials of the arte povera
but also makes those ambivalent moments being realized in space.

Sterkte er mee!

Martin Parr.
Een mooie serie foto’s is van hem nu te zien in Breda
in het kader van Breda Photo 2008.

Zijn inspiratiebronnen, zijn verzameling fotoboeken, foto’s van collega’s,
verzameling bijzondere voorwerpen en briefkaarten, zijn te bewonderen
in het Graphic Design Museum.
Ga zeker kijken het is een erg leuke tentoonstelling.
Veel van de zaken die hij verzamelt (verzameld heeft?) hangt tegen kitch aan
of is ronduit kitch.

Hier een heel kleine selectie:


Richard Billingham, Untitled, 1996.


‘Ray’s A Laugh’ is een fotoserie van Richard Billingham
die hem op slag bekend maakte.
Het zijn foto’s van armoede en een zwakke sociale situatie in Engeland.
Niet anoniem maar foto’s van zijn eigen familie.
‘Ray’ is zijn vader.
Met de goedkoopste film die hij kon vinden maakte hij de serie.
De goedkope film had tot gevolg dat de kleuren hard waren.
Die kleuren dragen bij aan het authentieke beeld dat de foto’s oproepen.


Graham Smith, I thought I saw Liz Taylor, Bob Mitchem in the back room of the Commercial, 1982.


‘Ik dacht dat ik Elisabeth Taylor en Robert Mitchum zag
in de achterkamer van Du Commerce.’
Zo zouden wij de titel van deze foto vertalen.
De gelijkenis is inderdaad frapant.
Mitchum rechts, Taylor in het midden.
De mensen op de foto zijn ook erg dronken.
Het cafe is een behoorlijk verlopen zaak.




Dit kan volgens mij niet.Maar helaas waren er een aantal van dergelijke walgelijke voorwerpen.
Het is net zo goed propaganda als de horloges van Hoessein,
de klokken van Stalin of de beelden van Thatcher.

Waarom dit allemaal in het Engels moet weet ik niet maar de titel
van de fototentoonstelling in Lokaal01 is: “The experience of Atopia”.



De tentoonstelling, of eigenlijk een verzameling tentoonstellingen,
is samengesteld door Delphine Bedel.
Van deze kunstenaars is ook een reeks foto’s te zien.
Maar lees eerst maar eens de inleiding.
Deze tentoonstelling is niet vrijblijvend.
Je moet er wel wat voor doen.





De Franse filosoof Roland Barthes speelt,
volgens de tekst hierboven, hier een rol.
Als ik het goed begrijp gaat het om de dubbele betekenis
die in taal en andere cultuuruitingen een rol speelt
en die niet waardevrij is.
Veel is er van Barthes in voor mij begrijpelijke taal (ik ben geen filosoof)
op het web niet te vinden.
Wikipedia schikt weer te hulp.
Barthes heeft een aantal boeken geschreven.
Twee ervan worden op wikipedia nader beschreven:

Mythologiexc3xabn
In 1957 publiceert hij het boek Mythologies.
Hierin analyseert hij alledaagse beelden en producten
uit de populaire cultuur (van het Frankrijk van de jaren vijftig),
waaronder wijn, kapsels van Romeinen in Hollywoodfilms,
biefstuk met patat, worstelaars, de Citroxc3xabn DS
en nieuwsfotografie.
De Citroxc3xabn DS bijvoorbeeld wordt in advertenties niet alleen getoond
als een snelle manier van voortbewegen,
zoals alle andere auto’s, maar als een goddelijke plek,
die tevens ook zeer huiselijk is.
Aan de eerste betekenis, de denotatie (een Citroxc3xabn is een auto),
wordt dus een tweede betekenis, de connotatie
(een Citroxc3xabn is goddelijk en huiselijk), gegeven.
Als men de afkorting DS uitspreekt, zegt men tegelijk dxc3xa9esse,
Frans voor godin.
Een ander bekend voorbeeld is een voorpagina van het Franse tijdschrift
Paris Match uit 1955.
De eerste betekenis van deze voorpagina is
“zwarte soldaat salueert naar de Franse vlag”.
De tweede betekenis is een “positief beeld van het Franse imperialisme,
waarbij alle onderdanen, ook die uit de kolonixc3xabn, trouw zijn aan Frankrijk”.

Met deze analyse laat hij zien
hoe ook cultuuruitingen verborgen betekenissen hebben
en deze door een structuralistische analyse kunnen worden blootgelegd.
Deze verborgen betekenissen,
die vaak als natuurlijk worden beschouwd,
zijn geconstrueerd en vastgelegd door de dominante bourgeoise ideologie.
De tweede betekenis is de plek waar volgens Barthes
“mythes” worden geproduceerd.
Mythes leggen volgens Barthes vast wat als “normaal”
en “universeel”, natuurlijk, vanzelfsprekend wordt beschouwd,
terwijl dit eigenlijk cultureel bepaald is,
en dus willekeurig en niet natuurlijk en vanzelfsprekend.
Barthes stelt zichzelf tot doel deze vanzelfsprekendheden
als mythes te ontmaskeren, en zo kritiek te geven op de bourgeoisie.

De dood van de auteur
In 1968 publiceert Barthes zijn waarschijnlijk bekendste werk,
het essay “La mort de l’auteur”, waarin hij de auteur doodverklaart.
Hiermee bedoelt hij dat de auteur van een tekst
niet de betekenissen in een tekst legt
die een lezer uit de tekst haalt, maar dat de lezer zelf betekenissen
aan de tekst geeft en zelfs voortdurend verschillende betekenissen vindt
De autoriteit van xc3xa9xc3xa9n auteur zou betekenen dat een tekst
slechts xc3xa9xc3xa9n interpretatie kent,
maar er zijn meerdere interpretaties mogelijk.
De tekst ontstaat zelfs pas tijdens het lezen van de tekst.
Deze essay heeft voor een ommekeer
in de media- en literatuurwetenschappen gezorgd,
en wordt beschouwd als een van de eerste post-structuralistische werken.



De belangrijkste film (in mijn ogen) die vertoond wordt op de tentoonstelling
is die van Rossella Biscotti: The sun shines in Kiev.
Het gaat over een film die gemaakt is bij de kerncentrale in Tsjernobyl.
Er wordt onder andere vanuit een helicopter opnames gemaakt van het rampgebied.
Een aantal van de mensen die er werken om de rommel op te ruimen
en het probleem ‘op te lossen’ zijn als gevolg van de straling omgekomen.
Belangrijk bij dit project is de documentatie die rond de film verzameld is.

Twee foto’s van de film:
Het eerste beeld is een foto van mannen die samenwerken
in de zware industrie. Typisch propaganda materiaal.
De tweede foto is van het moment dat met een helicopter opnames worden gemaakt
boven het rampgebied.
Op de tentoonstelling is een korte film te zien, een aantal dia’s en
een poster met een verzamel;ing e-mails en andere informatiebronnen.







Een serie foto’s van Ilya Rabinovich.
Van een heb ik een foto gemaakt:



Vervolgens heb ik een langzame film gezien van Kamal Aljafari.
Zeer de moeite waard.
Het dak van het huis wordt maar niet afgemaakt.
De woning heeft 1 verdieping maar is voorbereid
voor tenminste nog 1 verdieping.
Die wordt maar niet afgebouwd.
Metafoor voor de Palestijnse visie op hun recente geschiedenis
die in de film verteld wordt door de familie van de filmmaker.
Mooi.



Het moeilijkst kon ik het project Untitled #0908 plaatsen binnen het thema.
Een geluidskunstenaar, muzikant (?) die met behulp van geluiden
uit de bossen van Costa Rica een geluidservaring bij de toeschouwer oproept.
Leuke setting.



Dit beeld is een van de voorwerpen voor Lokaal01.
Dat staat er altijd.



En ook deze keer kreeg ik weer zo’n bandje die je normaal gesproken
alleen in een all-inclusive hotel rond de Middellandse Zee krijgt.
Een beetje raar systeem. Past volledig in de Martin Parr world.
Maar daarover binnenkort meer.

Vandaag ontving ik onderstaande e-mail van Jarik Jongman.
Dit e-mailtje ontving ik naar aanleiding van een log op 31/08/2008
over deze kunstenaar: Jarik Jongman

Hallo,
zag wat foto's van mijn werk op je blog. Leuk!
Het zijn alleen geen beschilderde foto
maar olieverf schilderijen naar aanleiding van foto's
Groeten,

Jarik

Als uitsmijter nog wat werk van Jarik:


Jarik Jongman, The trumpet and the lily 1, 2008.

Jarik Jongman, The trumpet and the lily 2, 2008.

Van heel weinig of geen kleur
naar heel veel, heel harde kleuren,
en weer terug.



Emil Nolde, Couple, 1931-1935.


Om de een of andere reden lijkt het wel of Duitsers op het expressionisme
een patent hebben.

Gerhard Richter, Claudius, 1986.


Need I say more – Moet ik hier nog iets aan toevoegen.

Gustave Courbet, The Corn Sifters, 1854.

Henri Matisse, Parakeet and the mermaid, 1952.


Een heel groot en mooi werk.

John James Audubon, Passenger pigeon, 1829.

Kazimir Malevich, Suprematist Composition, 1916.

Leonardo da Vinci, Proportions of the head and eye, ca. 1489-1490.

Marc Newson, Orgone Stretch Lounge, 1993.

Ikoon, Mother of God, pledge of sinners, ca. 1912.

Ron Mueck, Mask II, 2001 – 2002.