Vorige week zondag hebben we voor het eerst gegeten
in het nieuwste Italiaanse restaurant van Breda: Barlucca.
Het restaurant ligt op de rand van de binnenstad van Breda
en kijkt uit naar het Ginneken.
Mooie wijnen.
Het was al weer even geleden dat ik een Regaleali gedronken had.
Maar de Grego ti Tufo is belachelijk van prijs (60 Euro).
De garnalen (Risotto met saffraan, gambax92s, Parmezaan en zeekraal)
waren precies zoals het moet,
heerlijk van smaak, nog knapperig bij het doorbijten.
Kom daar nog maar eens om in de Bredase horeca.
De kaart is niet traditioneel Italiaans,
net zoals de voorganger Gong niet traditioneel Aziatisch was.
Maar alle traditionele ingredienten voor een goede maaltijd
zijn aanwezig:
een mooi pand, redelijk tot goede bediening, mooie wijn,
helaas geen Italiaans bier, buffelmozzarella,
lekkere snijwaar (San Daniele, Coppa di Parma, mortadella, truffelsalami).
Limoncello, dat hadden ze geloof ik niet. Nog eens nakijken.
Maar wel een hele reeks sterren op het kaartje met Sophia Loren
(geboren als Sofia Villani Scicolone) in de hoofdrol.
Het pand, daar valt nog wel iets over te zeggen.
Ik herinner me nog dat hier de Bredase bibliotheek gevestigd was.
Dat was nog een bibliotheek waar je alleen in een kaartenbak naar boeken
mocht/kon zoeken. Vervolgens overhandigde je dan het kaartje van het boek
aan de bibliothecaresse. Die ging dan voor je zoeken.
Je mocht natuurlijk niet zelf tussen de boeken doorlopen.
De mevrouw nam vervolgens het boek uit het rek,
plaatste er een latje voor in de plaats.
Je mocht het boek dan nog even kort bekijken.
Wilde je het meenemen dan werd de administratie terug op orde gebracht.
Wilde je het niet (maar wie durfde dat?) dan ging het boek
terug op de plaats van het latje.
De ruimte is dus best groot, erg groot voor een Italiaans restaurant.
Daardoor is de sfeer moeilijk goed te krijgen.
Dat ging bij Gong volgens mij helemaal fout.
Het stoere verpakkingshout dat nu het plafond en een deel
van de wanden bekleedt doet het erg goed.
We gaan zeker terug.
Een aanwinst voor culinair Breda.
Grieks specialiteiten restaurant Irodion.
Grieks specialiteiten restaurant Irodion.
Kippevlees, vanmiddag eerst gebraden.
Deze mooie portobello.
Een lust voor het oog.
Met mooie stukken champignon die niet te gaar zijn.
Vol verwachting….
Dat heeft geen toelichting nodig.
Hier staan de ‘Golden Rolls’ klaar voor de visite. Er bleef niet veel over.
Het kan beginnen.
De soep is gebaseerd op een bouillon van twee kippenpoten. Het vlees ervan is later in de soep terecht gekomen. Heelijk. Gemaakt door mijn mmoeder.
Soep zoals soep moet zijn!.
Gouden wafels: Golden Rolls. Van de doos alleen al krijg je zin en zo’n wafel.
Argusvlinders en Golden Rolls.
Koud uit de koelkast.
Warm in de pan.
Warm in mijn soepkom.
Deze restjes zitten er natuurlijk niet in als je een pakje klaarmaakt.
Eerst lopen we langs een groep mensen die muziek maken in het park. Het zijn vooral de oudere mensen in China die het park kiezen als ontmoetingsplaats en er spelletjes spelen, muziek maken of gymnastiek beoefenen. De instrumenten trekken mijn aandacht.
We zagen ze eerder, de erhu.
De hele groep, snaarinstumenten en slagwerk. Compleet met dirigent.
Als speciale attractie voegt zich bij de groep ook nog een zanger. Prachtig!
Maar dit is de man waar het in het park allemaal om draait: Dr. Sun Yat-Sen (althans dat denk ik. Ik kan de Chinese karakters niet ontcijferen dus daar heb ik mijn Chinese collega bij nodig. Ik weet haast wel zeker dat zijn naam niet wordt gevormd door de gouden karakters maar aan de andere kant, hij heeft veel namen. Nog eens navragen).
In het park is het rustig rondlopen en er staan een aantal beelden. Ik kan me niet herinneren eerder een beeld te hebben gezien van een surfster. Maar vanaf nu kan ik zeggen dat ik dat wel gezien heb.
Tekst over Dr. Sun Yat-Sen in het museum in het park.
Een tekst over de oorsprong van de theorie van Zhongshan (Sun Yat-Sen).
In het park ligt een grote vijver met fontein. Vandaag staat er geen water in. Zoals goed te zien is op de foto’s is het een dag met prachtig open weer.
In het park staat ook een snoepverkoper. Achteraf leer ik dat dit Tanhulu of Tang Hulu is. Ik koop een stokje met deze in een suikersiroop gedompelde vruchten. In mijn geval heb ik een stokje gekocht met vooral druiven.
In mijn notitieboekje leg ik achteraf vast wat het woord Tanhulu betekent.Tanhulu of Tang Hulu is een vorm van snoep datheel populair is in Noordoost China.Tegenwoordig op de hielen gezeten door moderne snacks als chips.Traditioneel werden er vaak rode vruchten gebruiktdie aan een bamboe stok werden geregenen vervolgens in een siroop werden gedompeld.De rode vrucht is de Crataegus pinnatifida,in het Nederlands bekend als de Meidoorn of Chinese Haagdoorn.Volgens mijn Chinese collega is de uitleg van de naam als volgt:xe2x80x98Tanxe2x80x99 staat voor suikerxe2x80x98Huluxe2x80x99 staat voor de kalebas omdat de vorm van het snoepop het stokje op de vorm van een kalebas lijkt.
Crataegus pinnatifida.
Een voorbeeld van tanhulu in Shanghai.
Terug naar ‘mijn’ Tanhulu-verkoper.
Heel creatief voor op de fiets gemonteerd.
De gymnastiek is in volle gang. Tijd voor ons om het park te verlaten.
De doos met thee.
Pu ehr in de vorm van een vogelnestje.
Power Shot: Groene thee met Witte Trilzwam (Tremella Fuciformis).
De lege theepot met warm water om de pot voor te verwarmen. Wat aan deze foto heel duidelijk wordt is dat het voor de camera bijna onmogelijk is om hierop scherp te stellen. De grote vraag is namelijk waarop moet hij zich scherp stellen. Deze scherpstelling is handmatig gedaan en niet gelukt.
Hier is de groen thee zich aan het uitvouwen. Je kunt al zien dat het een hoge theebloem is.
Is daar de bloem al te zien?
Zeker!.
Komt u maar.
De trilzwam ‘trilt’ zich langzaam open.
De bloem lijkt meer op een sluier.
Een sluier die uit de hoge hoed van de goochelaar springt.
Op dit punt heb ik extra water in de theepot gedaan waardoor de deksel eigenlijk niet meer op de pot past.
Bovenaanzicht.
Van boven en van opzij, compleet met de optische vertekening van het glas en het water.
Argusvlinder 