Gelezen

Vorige week vond ik een bijzonder stripboek in de winkel.
Het boek heet ‘de vier stromen’.

De titel verwijst naar het beeld van Bernini op het Piazza Navona in Rome.
Daar als onderdeel van het beeld,worden de vier grootste rivieren
van de wereld afgebeeld.
De vader in dit boek heeft 4 zonen en is de beeldengroep
aan het nabouwen met bierblikjes en bierdopjes.
Dat is een leuk uitgangspunt voor een mooi getekend en
goed geschreven politieroman.
Een spannend boek.

Fred Vargas is de schrijver.
Edmond Badoin is de tekenaar.

Voor de mensen die het plein niet kennen, Wikipedia:

De Piazza Navona ligt in een van de oudste buurten van Rome, de Campus Martius. Het Pantheon, dat gebouwd is in de eerste eeuw v. Chr., staat vlakbij.Keizer Domitianus (81 – 96) liet op deze plaatseen groot stadion bouwen voor atletiek wedstrijden.Na de val van het Romeinse Rijkbouwden de Romeinse burgers huizenop de voormalige tribunes.De atletiekbaan zelf bleef onbebouwden evolueerde in de loop der eeuwentot een groot plein.In de 17e eeuw gaf paus Innocentius Xde huidige vorm aan de Piazza Navona.Hij liet de kerk Sant’Agnese in Agone,een paleis en een grote fontein bouwen.De fontein werd gebouwd door Berninien kreeg de naam La Fontana dei Quattro Fiumi.De vier beelden verwijzen naar vier grote rivieren,de Donau, de Ganges, de Nijl en de Rio de la Plata,en zitten aan de voet van de obelisk.

Reisverslag India 2004 (41): Konark I



27/11/2004

Mijn notitieboekje vermeldt nu geen tekst meer.
Gelukkig weet ik uit mijn hoofd en aan de hand van de foto’s
nog wat we op deze dag gedaan hebben:
– ontbeten bij Peace in Puri;
– met de bus naar Konark;
– met de bus naar het station in Bhubaneshwar;

Vandaar begon onze terugreis.
Iemand heeft bedacht dat het zinvol is,
mensen aan de oostkant van India,
vanuit Midden India met de trein te laten reizen
naar Zuid India.
Om daar dan terug te vliegen naar Frankfurt via Mumbai
(Bombai of Mumbai ligt aan de werstkust van India).

Zeker iemand die graag airmiles heeft.

Het goede is dat je na anderhalf jaar
al het ongemak niet meer weet.

De dag draait dan om Konark,
een World Heritage Site.

Daar heb ik de volgende foto’s gemaakt:



Een prima ontbijt bij Peace.





The Sun Temple Konark

The Sun Temple Konark: Kainapara of the Periplus (first century AD)
is an important part of the Orissan coast.
The most notable marvel of Orissan art
is the stately Sun Temple.
Built in C.AD 1250 during the reign
of the Eastern Ganga King Narasimhadeva (AD 1238-64),
it was to enshrine an image of Sun (Arka),
the patron deity of the place.
The entire complex was designed in the form
of a huge chariot drawn by seven spirited horses
on twelve pairs of exquisitely carved wheels.
The sanctum symbolises the majestic stride
of the Sun-god and marks the culmination
of the Orissan architectural style.
The vimana of the deul has collapsed,
while that of jagamohana and the nata-mandap
are better preserved.
The walls of the temple contain superb carving of divine,
semidivine, human and animal figures
amidst floral and geometric ornamentations.
The vivacious kanyas and danseuse are remarkable
for their sensuous modelling, pulsating with human emotions
which are absorbed in a variety of gestures and rhythmic actions.
Such sculptures render the Orissan temple a class unto themselves.
Mighty simha-gajas welcome the visitor at the porches.












Konark ligt op ruim 30 kilometer van Puri
en 65 kilometer van Bubaneshwar.
Het vissersplaatsje is vooral bekend
vanwege de prachtige Zonnetempel.

Zonnetempel
De Zonnetempel is gebouwd door een van de koningen
van Orissa (waarschijnlijk Narasimha)
als dankbetuiging aan de Zonnegod
die hem aan de overwinning hielp op de Moslims.
De gigantische tempel is zeer speciaal vanwege het feit
dat de tempel gebouwd is in de vorm van een strijdwagen
die naar de zon rijdt.










Als er een olifant op staat……detail van de vorige foto.



Surya (de zonnegod) wordt verondersteld in het oosten te huizen
en dit is dan ook de richting waarnaar de paarden
die de wagen trekken gekeerd zijn.
In 1869 stortte een groot deel van de tempel in
Aan het begin van de twintigste eeuw werd begonnen
met onderzoek en restauratie, wat tot op vandaag de dag doorgaat
De entree van de tempel is vanuit het oosten.
De tempel wordt bewaakt door leeuwen en olifanten
die zich voor de ontvangst en danshal bevinden.
Deze ruimte, de Nritya Mandapa, staat verhoogd op een plateau
dat voorzien is van prachtig beeldhouwwerk.












De hoofdtempel wordt bereikt via een aantal trappen
met aan weerszijden de resten van de eens zo trotse paarden.
Aan de zijkant van het plateau waar de tempel op staat
bevinden zich twaalf gebeeldhouwde wielen
die de uren van de dag representeren.
De tempel is rondom voorzien van zeer indrukwekkende voorstellingen.
De hoofdtempel bestaat uit twee delen:
de ontvangsthal (de Jagamohan)
en het heiligste gedeelte van de tempel.
Het binnenste deel is met zand opgevuld om instorting tegen te gaan.












De symboliek druipt van de tempel af, het is een grote lofzang aan de zon.

De overige bouwsels op het terrein bestaan uit onder meer
een olifanten en een paardenterras
waarvandaan u een mooi zicht op de tempel kunt genieten.

Oorspronkelijk lag de zonnetempel aan zee,
echter door aanslibbing ligt de tempel een flink stuk landinwaarts.










De reclame voor films is een studie apart waard.
Hand geschilderd, geweldadig, maar zeker opvallend.

Lopen

Het goede nieuws is dat we weer begonnen zijn met lopen.
Na de vakantie en met deze hoge temperaturen en vochtigheid
valt het niet mee.
Eerst liepen we onze standaard afstand in 5 stukken.
Gister en vandaag al weer in twee stukken.
Dus met nog maar 1 pauze.
Helaas lopen we dit jaar niet mee met de Singelloop.

Zwanen

Het is een paar dagen stil geweest op mijn web log.
Soms is het druk en lukt het eenvoudig niet
ook maar een korte log te maken.

Nu dan, een kort bericht.
Het is geen goed bericht over de zwanen.
Hadden we in het voorjaar 2 volwassen zwanen en
6 jonge zwanen.
Met het botulisme in de vijver loopt het hard terug.
Laatste bericht in de krant was 2 dode zwanen en een ‘opgenomen’.

Gisteren zagen we nog drie zwanen.
De ouders en een jong.

Vandaag hebben we nog maar 1 zwaan gezien…..

Reisverslag India 2004 (39): Puri



26/11/2004

De laatste hele dag.

Ontbijt bij Peace:
= goede cheese omelet
Lekkere grape (druiven) juice.



Jonge verkeersregelaars.



Souveniers voor iedere beurs.

Vandaag hebben we wederom de grote tempel,
of liever gezegd de omgeving ervan bezocht.



Bedelaars, afdeling rijst.



Ook deze keer werden we ‘opgevangen’ door mensen die
vooral benadrukten geen gids te zijn.
Ze wilden ons alleen maar helpen.
De bibliotheek zou vandaag dicht zijn.
De bibliotheek zit in een gebouw van waaraf het dakterras
een beter zicht geeft op het tempelcomplex.
Nu worden we meegenomen naar een hotel in de buurt.
We moeten natuurlijk wel een donatie geven.
Als ik 50 RP geef vertelt men me dat ik voor 2 mensen moet betalen,
dus 2 x 50 RP.
Ik weiger dat en loop weg.
De helpers volgen ons en vertellen me dat het ook voor 80 RP kan.
Als ik dat weer weiger kan het voor 50 RP.





Het uitzicht is inderdaad beter dan vanaf de straat.
De tempel is ommuurd door een muur van 6 meter hoog.
We zien nu voor het eerst ook het keukencomplex
waar dagelijks duizenden maaltijden worden bereid.
Er werken 6000 mensen in de tempel.
De tempel is zowel een religieus als een economische factor
van belang.





Terwijl we foto’s maken vanaf het dak wordt er nog een poging
gedaan ons ansichtkaarten te slijten.
Onze ‘helpers’ willen dan toch nog geld zien.
We hebben niet kleiner dan 10 RP.
1 Biljet.
Ik vertel hen alleen alleen 100 RP biljetten te hebben.
Die kunnen ze niet wisselen.



De keukensectie van het tempelcomplex vanaf een omliggend dak gezien.



Maar dat gaan ze wel proberen, ze kennen iemand die dat wel kan.
We worden meegenomen en voorlopig ligt de richting
die we nemen nog op onze route.
(ik krijg de indruk dat het de bedoeling is ons
vanaf het dak van nog een hotel
nog eens te laten kijken naar de Tempel.
Daar hebben we geen zin in.
Het bijzondere van deze tempel zit hem met name in
alles wat zich rond de tempel afspeeld.)
We willen naar het festival terrein bij de zee.



Oranje is een veel gebruikte kleur bijvoorbeeld zoals hier om een beeld aan te kleden.
Dit beeld bevindt zich boven de ingang van het tempelcomplex.



Wassen voor gebed.



Let op de kranen ze zijn uitgevoerd in de vorm van Ganesh (olifant).

Als de ‘helpers’ een andere route willen nemen en ik daarin
niet mee ga, kunnen we ineens overal wisselen.
100 RP worden 2 biljtten van 50 RP.
Onze hulp wil 50 RP, immers ‘dat is slechts 1 Euro.
Andere buitenlandse gasten betalen dat ook.’
Ik niet, 20 RP is meer dan genoeg.
Ik wissel nogmaals.
Hou 20 RP in mijn hand.
De ‘helper’protesteerd nog even.
Ik vertel hem ‘take it or leave it’.
Hij kiest eieren voor zijn geld.

Ik laat dit verhaal hier volledig terugkomen
omdat het een typisch voorbeeld is van een
avontuur dat je in India
meerdere keren per dag kan overkomen.
Het zijn met name de ‘slimme’ mensen die
proberen geld te krijgen van Westerlingen.
Daar is niets op tegen.
Je kunt het de mensen niet kwalijk nemen.
Maar je kunt eenvoudig weg niet iedereen helpen.
De vraag is zelfs of je de mensen wel helpt
door hun geld te geven waarvoor
nauwelijks een prestatie geleverd wordt.
Het kost veel tijd en je bereikt de mensen die
het nodig hebben niet.
Je kunt beter een goed doel in Nederland steunen zodat
er gewerkt kan worden aan structurele voorzieningen
zoals onderwijs, ziekenzorg, drinkwater, sanitair, ….



Zomaar een straat, zomaar een huis, zomaar een deur die openstaat.
De afbeelding die je hier ziet is die van ‘Lord Jagannath’.

De tempel is in 1198 gebouwd ter ere van Jagannatha.
Vishnu als Heer van het Universum.
In het centrale heiligdom kunnen pelgrims houten beelden zien
van Jagannatha, zijn broer Balabhadra en zijn zuster Subhadra.
Volgens de legende zijn deze beelden gemaakt
door de hemelse bouwmeester Vishvakarman.
Ogen en mond zijn in kleur aangebracht en bij het hoofd
steken korte armstompjes uit.
De benen ontbreken.
Het heet dat Vishvakarman zijn werk niet heeft kunnen afmaken.

Op de tweede dag van de wassende maan
in de maand Ashadha (juni/juli)
vindt in Puri een van de grootste
jaarlijks terugkerende gebeurtenissen van heel India plaats,
wanner het fantastische tempelwagenfestival (Rath Yatra)
van de Jagannath-tempel begint.

Dit festival herdenkt de reis van Krishna van Gokul naar Mathura.
Honderdduizenden pelgrims en toeristen komen vanuit heel India
om dit mee te maken.
De beelden van Jagannath, zijn broer en zuster,
worden uit de tempel gebracht en in enorme wagens (Ratha’s)
langs de breda Baradand (Grand Road) naar hun
‘zomerresidentie’ in Gundicha Mandir (Tuinhuis),
een kilometer verderop, gereden.




Officiele afbeelding van Jagganath, zijn broer en zus.





Aangezien het Volle Maan festival op het einde loopt
(sommige pelgrims zijn een hele maand in Puri
voor dit festival) is het erg druk.
De traffic police heeft extra (jonge) troepen laten aanrukken
om het verkeer in goede banen te leiden.
Zo worden de 2 looprichtingen in een aantal straten gescheiden
door een cordon van politiemensen.
Ze pikten er ook mensen uit die in de verkeerde
looprichting lopen.





We lunchen bij een hotel aan de ‘boulevard’.
Het restaurant ligt achter het hotel,
dus van de straat af en is ‘open air’.
Hotel Amber Deep inn Sea Beach.

= 1 vegetable cutlett
= 1 vegetable pakoda
= 1 vgetable fried rice

De cutlett en pakodas (8 stuks) liggen op schaaltjes met
daarop een opengevouwen servet.
Het servetje is keurig ingeknipt
zodat een geometrische afbeelding ontstaat.
Goed eten.
90 RP inclusief 2 locale cola (Thums up)
dus minder dan 2 Euro.

Thums Up is a carbonated soft drink
that is very popular in India,
where its bold ”
thumbs up” logo is common.
It is similar in flavor to other colas
but has a unique taste reminiscent of betel nut.
Introduced in 1977 to offset the expulsion of
The Coca-Cola Company and other foreign companies
from India, Thums Up, Limca and Campa Cola
gained nationwide acceptance.

Coca Cola kocht het merk in 1993.




De middag aan het strand.
De avond dan nu echt naar het Puri Beach Festival.
We zijn er om half zeven maar het begint pas na 7 uur.
Dan begint het ermee dat een aantal heren plaatsnemen
op het podium.
Op goudkleurige stoelen met rode bekleding.
De middelste stoel is het mooist.
Daar neemt de minister plaats.
Eerst de speeches dus.
Het merendeel van de tijd wordt in beslag genomen
door het opnoemen van namen en functies van de heren
op het podium en dan omstandig iedereen te bedanken.
Er is een presentatatrise die iemand van de organisatie
aankondigd die dan de minister aankondigt.
Dat duurt dus even.
Dan volgt de eerste dans met live begeleiding.
Het is een stuk over Durga (Kali).
Oud thema, religieus maar nieuwe muziek,
nieuwe choreografie, mooie kleuren,
mooie muziek en zang.
Er is een band van ongeveer 10 mensen.
Een redelijke uitvoering.

Daarna gegeten bij Peace.

Voor een goede internet verbinding ga naar Nanako.com.
Net als Peace aan de CT road in Puri.
Je kunt er ook CD’s laten branden.

Restaurant Da Nino



Topverrassing bij Da Nino
Door Petra Huijser


Donderdag 7 september 2006

Verstopt, zoals met pareltjes vaker het geval is,
ligt aan de Vlaszak in Breda Da Nino.
Hier eet je Italiaans zoals die keuken is bedoeld.
Simpel, puur, eerlijk maar vooral, heerlijk.

Een mooier begin voor een nieuw seizoen Over de Tong kan eigenlijk niet.
Daarbij werken we op een nieuwe manier.
Voortaan krijgen de verschillende onderdelen een apart cijfer.
Voorgerecht, hoofdgerecht, dessert
en de verhouding prijs/kwaliteit tellen daarbij dubbel mee.
Maar ook bediening en de sfeer worden becijferd.
Het totaal wordt opgeteld en gedeeld door tien.
Daar rolt dan het eindoordeel uit.



Terug naar Da Nino, een restaurant dat op al die onderdelen hoog scoort.
Dat is een verrassing, want wie het grauwe pand aan de buitenkant ziet,
verwacht weinig.
Weggestopt in een hoekje nodigt het niet direct tot eten uit.
En als dan op het bord bij de ingang ook nog eens xe2x80x98geen pizzaxe2x80x99 staat,
zullen veel mensen er voor kiezen door te lopen.

Hun fout. Want al bij de amuse vermoedt de deskundige
dat eten hier een feest gaat zijn.
Hij proeft een pomidori, die in een dun laagje olijfolie ligt,
en geniet hoorbaar.
xe2x80x9eDe meeste mensen zijn inmiddels vergeten dat tomaten zo lekker kunnen smaken.xe2x80x9c

Die lekkere amuse, met naast tomaat, droge worst
en geroosterd knoflookbrood, is gebracht door onze gastvrouw,
Ingrid Zeeuwe.
Zij bewijst dat bedienen een vak is.
Vriendelijk, attent en vooral kundig.
Over de kaart, de gerechten buiten de kaart om en de wijnen die daar bij passen.
xe2x80x9eDit niveau zie je in de horeca helaas veel te weinigxe2x80x9c, oordeelt de deskundige direct.

Hij kiest op haar advies als voorgerecht
twee verschillende soorten ham (prosciutto) (xe2x82xac13),
speciaal door de kok meegenomen na een vakantie in Italixc3xab.
Ik neem het menu Tormento (xe2x82xac36,75), dat, echt Italiaans, vier gangen biedt.

Op mijn bord verschijnt xe2x80x98Antipastino die Terraxe2x80x99,
snijwaren die net zo lekker smaken als ze klinken.

Ook het bord van de deskundige is vliegensvlug leeg.
Het op zich prima brood hebben we daar niet voor nodig.

Zowel bij de rode als de witte huiswijn,
is er de keuze tussen een zwaardere en lichtere variant
waarbij de gastvrouw desgevraagd ook adviseert.

Zo adviseert ze bij mijn wat pittige tweede gang,
de pennette all Arrabbiata,
de wat zwaardere witte wijn te nemen.
xe2x80x9eWant alles dat eindigt op biata betekent van de boze huisvrouw en is heet.
Dan heb je een wijn nodig die overeind blijft.xe2x80x9c

Prima wijn, maar wel wat aan de prijs
met per glas tussen de xe2x82xac3,95 en xe2x82xac4,20, afhankelijk van de soort.

Ook de wijnkaart is pittig, stelt de deskundige.
xe2x80x9ePrima wijnen, maar de prijzen zijn navenant
en er zijn hier flessen die meer kosten dan het eten zelf.
Dan zijn de verhoudingen zoek.xe2x80x9c

Ondertussen hebben we allebei een portie uitstekende pasta op.
Hij met verschillende soorten Italiaanse kaas (tagliolini cacio e pepe xe2x82xac11))
er doorheen geraspt, ik met – inderdaad – vrij hete tomatensaus.

Halverwege de rit zijn we nog amper minpuntjes tegengekomen.
Of het moet zijn dat wie naar het toilet wil, een trap op moet.
Boven een oude stadsput waar nu een vijver met vissen in zit.
En dat je er niet rookvrij kunt zitten.
Een mogelijk probleem als het drukker is dan deze ietwat rustige woensdagavond.

Ook wie een gelikte, strak gestylde omgeving zoekt,
is bij Da Nino aan het verkeerde adres.
Maar het heeft wel wat, een zaak die de uitbaters overduidelijk zelf hebben ingericht.

Inmiddels verschijnen onze hoofdgerechten op tafel.
De gamberioni alla Griglia (xe2x82xac25,50), gegrilde gambaxe2x80x99s,
van de deskundige, ogen al heerlijk.
Er komt een keurig kommetje heet water met citroen bij.
En, misschien saai, opnieuw is het smullen.
xe2x80x9ePerfect gegrild, zo vers en zo lekker. Dit is kwaliteit.xe2x80x9c

Datzelfde geldt voor de Filetto in Pigiama,
ossenhaas met een saus van tomaat, room, champignons en verse peperkorrels.
Met als garnituur heerlijke gebakken aardappeltjes
op napolitaanse wijze met als groente courgette en aubergine.

Feest dus, en de toetjes moeten nog komen.
Een keer Semifreddo al torrone via het menu en een Soberto (xe2x82xac7,20).
De semifredo is goed maar erg zoet.
En eerlijk is eerlijk, de sorberto is lekkerder.

Inclusief twee koffie (xe2x82xac4,20) en een sambuca (xe2x82xac4)
(ouderwets met koffieboontjes erin geserveerd)
en een fles Italiaans bubbeltjeswater voor xe2x82xac4,80
bedraagt de rekening xe2x82xac130,40.
Niet goedkoop, maar voor dat geld hebben we gegeten als Italianen. Een negen.

Petra Huijser

Reactie van Da Nino, Ingrid Zeeuwe:

Ingrid Zeeuwe runt samen met haar man Maurizio Pescini het restaurant.
xe2x80x9eWe vroegen ons al af wanneer jullie kwamen.
Er staat bewust geen pizza op het menu
omdat je dan toch een ander soort klanten krijgt.
We runnen het restaurant met zijn tweetjes, zonder ander personeel.
Zelfs als het vol zit met 35 gasten is dat door onze ervaring goed te doen.
Al hopen we dat onze gasten dan wel wat geduld hebben.
Goed eten kost tijd.xe2x80x9c

Da Nino, Vlaszak 2, Breda 076-5227955


Beoordeling

Voorgerecht  9
Hoofdgerecht 9
Dessert 8
Bediening 9
Ambiance 8



Nu is er in Breda nogal een controverse gerezen over deze recensie.
Lees bijvoorbeeld de reacties een op de volgende site:


Van Paverpolleke:

De felheid van de reacties zegt natuurlijk wel iets.
Ik ben een frequent bezoeker van Da Nino.
Wij eten bijna iedere week daar en dat doen we al jaren.
Zo hebben we daar jaren geleden met smaak pizza’s gegeten.

Maar laten we eens een paar stappen terug nemen:

Restaurantrecensies.

Toen BN/De Stem jaren geleden begon met de serie ‘Over de Tong’
was er een recensie over ‘De Corenmaet’. Een cafe/restaurant op de
Havermarkt in Breda.
Duidelijk een restaurant met heel andere doelstellingen dan Da Nino.
De recensie viel ten onrechte negatief uit voor de Corenmaet.
Oorzaak ? De serveerster was nogal nors. Geen zonnetje in huis.
Wij kwamen en komen vaak in deze zaak.
Op basis van de recensie wisten we meteen wie de recensent
geholpen had die avond.
Maar als geregelde bezoeker weet je dat die betreffende persoon zo is
en dat het niets met de kwaliteit van de zaak te maken heeft.
Overigens is die persoon in kwestie helemaal niet vervelend.
Maar voor iemand die ergens een (1) keer komt, kan dat verkeerd
overkomen. Als horeca-ondernemer moet je daar rekening mee houden.
Ook als Dagblad.
Het effect van het cijfer van ‘Over de tong’ is nog lang na te voelen.
Daar staat tegenover dat je je als consument
moet realiseren dat koken en een echt restaurantbezoek, dingen zijn die
de ene keer beter uitvalt dan de andere keer.
Er zijn eetgelegenheden die zich er op richten
ieder bezoek
als hetzelfde te laten ervaren.
Maar dat is als je thuis kookt ook niet het geval.
Seizoenen zijn anders, de kwaliteit van de ingredienten wisselen,
je humeur is niet altijd hetzelfde enz.

Wij eten geregeld in een restaurant en gaan bij een nieuw restaurant
altijd, ook als een eerste bezoek niet goed bevalt,
een tweede keer in het restaurant eten.

Vind je die variatie in eetervaring niet prettig,
ga dan naar eetgelegenheden die zich er op toeleggen
die ervaring iedere keer hetzelfde te laten zijn.
Daar is niet mis mee.
Maar neem dat wel mee in je beoordeling van een restaurant.

Is vleeswaren in Italie kopen, koken ?

Voor dat je een gerecht op je tafel geserveerd krijgt
is er al heel wat gebeurd.
Het feitelijke koken is daar een belangrijk onderdeel van maar niet het enige.
Het inkoopproces is misschien wel net zo belangrijk of belangrijker.
Als je slecht vlees inkoopt kun je met koken daar echt niet veel meer van maken.
Als een Italiaans restaurant eten meeneemt uit Italie moeten we dat toejuichen.
We leven toch al in een tijd waarin geprobeerd wordt eten
zoveel mogelijk te laten voldoen aan allerlei normen en regels.
Dat heeft goede kanten (Denk aan de berichtgeving
over het Duitse rotte vlees van afgelopen week).
Maar het betekent inmiddels ook dat de Griekse Feta
in Denemarken gemaakt wordt.
Dat alles op elkaar gaat lijken en we hebben nu eenmaal
allemaal een verschillende smaak.
Dat zoiets wat kost lijkt me duidelijk.
Vind je dat onnodig, prima, maar ik vind dat erg prettig.

Verschillende smaken.

In geen van de reacties tref je negatieve beoordelingen
over het eten aan, behalve dat het niet erg warm geserveerd werd.
Hier ligt denk ik een belangrijke taak voor horeca-ondernemers
die buiten de McDonalds-paden willen koken.
Veel mensen zien eten als ‘een warme hap’. Belangrijkste kenmerk: warm.
Dat is echter niet het geval bij alle gerechten, in alle keukens.
In warmere streken is het normaal bepaalde gerechten koeler
te serveren dan wij in Noord-west Europa gewend zijn.
Dat geldt voor de temperatuur van het eten maar ook
voor de manier waarop bepaalde (ons onbekende)
ingredienten worden bereid, wijnen worden gedronken,
gerechten worden gegeten of het tempo waarin
gerechten worden uitgeserveerd.
Dat zul je op een niet-belerende manier moeten uitleggen aan je klanten.
Dat is niet gemakkelijk.
Klanten komen vaak voor een prettige avond uit.
Niet voor aardrijkskunde en biologie.
Toch zul je als ondernemer je product moeten verkopen
aan je klanten. In wisselende omstandigheden.

Het heeft geen zin je laagdunkend uit te laten over klanten
die naar een ander product, een andere ervaring op zoek zijn
dan dat wat jij wilt bieden.

Da Nino heeft een topkeuken.
De selectie wijnen is uitmuntend.
Dat zijn zeldzame zaken in Breda.

Maar de ene muziekconsument gaat naar de Arena en de andere
naar Paradiso, de Melkweg of het Concertgebouw.
Dat is met eten net zo en Da Nino is top.

Dat kun je niet zeggen van de locatie.
De ruimte is geen ideale ruimte voor een restaurant.

De bediening is vaak met zorg en deskundig
maar vaak ook aan stemming onderhevig.
Dat is niet eenvoudig te veranderen en als je dat
als ondernemer niet wilt veranderen dan heeft het geen zin
je over de consequenties erg druk te maken.
Dat geldt ook voor de klanten.

De felheid van de reacties geeft aan dat het de betreffende
mensen wel heel erg dwars zit.
Als ondernemer zou je daar toch eens goed over moeten nadenken.
En blijf vooral zo koken !

Reisverslag India 2004 (37): Puri

25/11/2004

Vandaag naar de grote Jagannath tempel geweest.

We lopen te voet naar de grote tempel.
Het wordt steeds drukker, zeker als we op de grote weg naar de tempel komen.
Die weg wordt op het hoofdfeest gebruikt om de beelden
die normaal in het tempelcomplex staan
in processie naar een andere tempel te brengen.
Met dat feest zijn er honderduizend mensen op de been.
Nu was er ook een feest en er waren zo’n 40.000 bedevaartgangers in Puri.

Ik probeer van een kleine afstand de bedelaars in beeld te brengen.
Je ziet er mensen met zakken rijst lopen die ze uitstooien
in de emmers, pannen, schalen of gewoon op een krant,
die de bedevaartsgangers voor zich hebben liggen.

Deze constructie bestaat uit fluiten die hier aan de man worden gebracht.

Deze foto is niet zo duidelijk.
Er stond voor de tempelingang een tent waar groepen bedevaartgangers
muziek maakten en zongen.
Foto’s maken is daar niet eenvoudig door de enorme drukte.

The name Jagannath literally means Lord of the Universe.
The Built of the present temple was begun by King Chora Ganga Deva
and finished by his descendant, Anangabhima in the 12th Century.
The Main temple structure is 65m (214 feet) high
and is built on elevated ground, which makes it look even larger
and adds to the imposing impressions you get
as you first come within sight of the temple.
The temple complex comprises an area of 10.7 acres
and is enclosed by two rectangular walls.
The outer enclosure is called Meghanada Prachira (665 x 640 feet).
The walls are 6 meters high.
The inner wall is called Kurmabedha (420 x 315 feet).
The walls were built during the 15th or 16th century.

This temple is said to have the largest kitchen in the world
and feeds thousands of devotees every day.
The kitchen can prepare food for 100000 people on a festival day
and 25000 is not unusual for a normal day.
There are 36 traditional communities
who render a specific hereditary service to the Deities.
The temple has as many as 6000 priests.

There is a wheel on top of the Jagannatha Temple
made of an alloy of eight different metals known as asta-dhatu.
It is known as the Nila Chakra.
On every Ekadasi day a lamp is lit on top of the temple near the wheel.

The main temple is surrounded by 30 different smaller temples.
The Narasimha temple adjacent to the western side
of the Mukti-mandapa is said to have been constructed
before the present temple.

In front of the main gate is an 11m pillar, called Aruna stambha,
which used to be in front of the Sun Temple in Konark.
It was brought to Puri during the 18th century.
The figure on top of the pillar is Aruna, the charioteer of the sun god.
In the passage room of this gate is a Deity of Lord Jagannatha
called Patita Pavana (Savior of the most fallen).

There are four gates the Eastern Singhadwara (Lion Gate),
the southern Ashwadwara (horse gate),
the western Vyagharadwara (tigers gate)
& the northern Hastidwara (elephants gate).
There is a carving of each form by the entrance of each gate,
is located on Grand Road.

Je mag als niet-Hindoe niet in de tempel maar het spektakel erom heen alleen al
is de moeite meer dan waard.
Honderden, duizenden mensen gaan op weg in gezang, biddend,
met religieuze muziek, gezang en toespraken op de achter- en de voorgrond.
Bedelaars, bedelaars en bedelaars; keurig in een rij opgesteld.
Aan beide kanten van de straat.
Overal kraampjes, met souveniers, offergaven, eten, groente,
huishoudelijke artikelen enz.
Natuurlijk overal koeien.
Een waar pandemonium.

De centrale toegangspoort van het tempelcomplex.
Verder mogen wij als niet Hindoes, niet komen.

De vele bedevaartgangers moeten natuurlijk ook iets eten.
Hier verkoopt men etenswaar dat erg populair is.

En dat eten wordt erg kunstzinnig uitgestald.

Vanuit de keuken wordt het afval via een schuif in de tempelmuur
naar buiten geschoven.
De koeien weten daar wel raad mee.
Dit zien we bij ons ook in kasteelmuren (zonder koeien dan)
of op de mestvaalt bij de boeren of in de tuin.

Het complex heeft meerdere toegangspoorten. Dit is er een van.

Het gewone leven gaat ongestoord door.

Rondom de tempelmuren zie je allerlei handel:
groente, fluiten, souveniers (voor de bedevaartsgangers),
rijst, kokosnoten, eten, snoep, enz, enz.

Dit straatbeeld geeft een idee van hoeveel mensen daar nu rondlopen.
De tempelmuren vormen een carrxc3xa9.
Alle winkels en kramen zijn langs de wegen te vinden langs de muren.
Een hele mooie wandeling.

Een van de leukste foto’s.
Op de foto staat een tempeltje, een stand van een aardewerk-verkoper
en iemand die eten verkoopt.
En dat allemaal op 3 vierkante meter.

Aan de hoofdweg naar de tempel zit een winkelcentrum met
daarin een restaurant. Daar komen de rijkere Indiase mensen.
Ook als Westers toerist kun je er eten en iets te drinken nemen.
Alles heet in Puri ‘Grand’: de grote weg, de grote tempel enz.
Dus ook dit restaurant.
Vanaf hun terras op de eerste verdieping kun je mooie foto’s maken.
Een ervan die ik gemaakt heb zie je hier.
Mij ging het in eerste instantie om de man met die grote vracht
achter op zijn fiets.
Thuis bleek dat de man midden in een circel van andere mensen staat.
De mensen lopen bijna allemaal van hem weg.
Dat levert een mooi plaatje op.

Producten en hun beursprijzen: suiker, erwten, rijst, olie enz.

Terwijl we rondlopen bij het tempelcomplex,
zijn we natuurlijk al opgevallen bij die mensen die begrijpen
dat aan toeristen uit het Westen goed geld te verdienen is.
Hun verhaal begint met het aanbieden van hulp of
men wil graag Engels met je spreken of iets dergelijks.
Niet zelden hebben ze andere bedoelingen.
Dat is niet erg want het kan goed van pas komen.
Ze weten de weg.
Er zijn dan ook mogelijkheden om het tempelcomplex van het dak
van een bibliotheek of een hotel te bekijken.
Deze twee foto’s zijn gemaakt vanaf zo’n uitkijkspunt.
Betaal niet te veel !

Handwerksman, bezig met een houten souvenier.
We zijn inmiddels al weer op weg terug naar het restaurant.

Grote reclameborden worden in India nog met de hand geschilderd.
In de middag naar het strand.

Lunch: Pizza and German Bakery
1 Danish, choco/banana croissant
1 lemon cake

De croissant had weinig met het Franse broodje te maken.
Het smaakt allemaal goed.
De filterkoffie was redelijk.

Diner: Xanado

Bierfietsen.
Men verkoopt wel een groot aantal items volgens het menu.
Maar dat wil nog niet zeggen dat het ook op voorraad is.
Geen paniek, de ober ging regelmatig op de fiets het bier halen bij een zaak in de buurt.
Muziek niet geweldig, grote zaak, mooie tuin.
Weinig klanten. Lekker gegeten.
Vooral de Gadu Gadu van L was bijzonder.
Een soort grote corn flakes die de ons bekende kroepoek vervangen (vergelijkbare smaak).
Met verse komkommer en rijst aangemaakt
zodat de smaak erg overeenkomt met de Gado Gado die wij in Nederland kennen.
’s Avonds nogmaals naar de grote tempel geweest
maar door omstandigheden hebben we het festival niet gehaald.

Reisverslag India 2004 (36): Bhubaneshwar en Puri



24/11/2004

Ochtend:

Bezoek aan de grotten.
In twee heuvels in de buurt van Bhubaneshwar zijn door monniken
slaapplaatsen uitgehakt.
De oudste dateren van 200 jaar voor Christus.
De xe2x80x98grottenxe2x80x99 (Udaygiri en de Kandagiri) zijn meer kamertjes
waarvan een aantal mooi gedecoreerd zijn (geweest).
Het ligt erg mooi.

De Udaygiri Grotten, uitgehouwen door Jains (groepering strenge Hindoes),
werden gebruikt voor meditatieve doeleinden
maar ook voor religieuze muziek en dansuitvoeringen.
U kunt onder meer de slangen- en de tijgergrot zien.
In slechts enkele grotten zijn inscripties en beeldhouwwerk te zien.
In grot negen echter zijn inscripties aanwezig die in de dertiende eeuw
zijn aangebracht.
De tekst in het Pali verhaalt over de heersende koning Kharaveli.

































Teruglopend naar het hotel, komen we regelmatig over deze spoorbrug.
In de ‘huizen’ die daar staan (die schuine constructie voor die witte flat)
wonen ook mensen.
De tegenstellingen in de Indiase samenleving zijn enorm.
De overheid slaagt er niet in (doen ze een poging?)
om daar verandering in aan te brengen.
Hier vlakbij heb ik de sticker gekocht met daarop Ganesh
die ye zien is op het filmpje boven deze log.

Middag:

Transfer naar Puri.



44 kms from Konark is Pipli,
a centre for applique work, which depict the essence of Oriya culture.
It is also known for colourful and original awnings, canopies,
garden and beach umbrellas, shoulder and handbags etc.
The cocktail effect of the colours is certainly a feast for the eyes.
Pipli, Orissa’s appliquxc3xa9 capital, announces itself
with loud colourful splashes of bright colour in the shop fronts.
All kinds of handiwork are on sale in shops
that line both sides of the main highway.
Tour buses generally halt here for shopping.



Wij zijn in Pipli ook even gestopt.
We hebben rondgekeken in de winkels en de
naai-ateliers achter de winkels waar al deze kleurrijke voorwerpen
worden gemaakt.
Mooi kan ik het niet vinden, wel heel kleurrijk.



Gelukkig is niet iedereen in India zo arm als de mensen
die in dat ‘huis’ wonen lanfs het spoor.
Deze kinderen worden van en naar school vervoerd
in een soort fietstaxi. Levert altijd leuke plaatjes op.

In het Garden restaurant Amazonia (Puri) nemen we pakora
en vegetable fried rice om de keuken te testen.
Vandaag is het erg warm.
Het eten bij Amazonia is overigens prima.

Avond:

Het strand vanaf het centrum van Puri bezocht.
Het Puri Beach festival is gisteren begonnen.
Er staan souvenierstands op de xe2x80x98normalexe2x80x99 plaats.
Verder is er nu een kleine kermis en het festival.
Het festivalterrein beslaat twee delen: het promotionele deel en het culturele deel.
Beide bevinden zich in een xe2x80x98openluchttentxe2x80x99.
Een soort tent zonder plafond.
Het promo deel bestaat uit stands waar souveniers en etenswaar
gekocht kunnen worden.
Het cultureel deel is het podium voor de dansvoorstellingen en de tribunes.
Het culturele deel bezoeken we morgen, nu eerst de omgeving verkennen.
Dit is zoals altijd in India een erg uiteenlopende ervaring.
Van slapende mensen (op krant, onder doek) tot overvolle souvenierwinkels.
Vooral de textielzaken waren erg vol met kijkers en kopers.





In Puri gebruikte we het platte dak van het hotel als terras.
We vroegen om een biertje en gingen dan op de twee stoelen zitten
die er op dat dak stonden.
Soms gingen we op de verhoogde rand van het plat dak zitten.
Zeker aan het eind van de dag was het er heerlijk.
Iets minder leuk is het natuurlijk als je daar moet wonen.
En dat is nou net wat het personeel van het hotel deed.
Men sliep daar, waste hun kleren, hing die te drogen etc.



Daarna gegeten bij Peace.
Een echte Lonely Planet-tent.
Leuk in een tuin.
Heerlijk eten, goede bediening en over de prijs
kun je in India niet klagen (267 RP= 5 Euro voor 2 personen).
Peace zit aan de Chakratirtha road.

Reisverslag India 2004 (35): Bhubaneshwar



23/11/2004

Bhubaneshwar.
Voettocht langs de tempels.
Helaas weet ik inmiddels dat het geheugenkaartje
van mijn fotocamera met de fotoxe2x80x99s van deze dag kapot is.
We hebben een vijftal tempels bezocht.
Ze zijn niet bijzonder mooi als je ze vergelijkt
met de tempels in Zuid India of Khajuraho.
Maar deze tempels trekken wel veel Indiase bezoekers,
meer dan in Khajuraho.
De sfeer is daarom wel erg authentiek.

Leuk was het zeker om een hele dag door de stad te lopen,
de bruiloftstoet met muziek te zien,
de meisjes in de riksja,
de koe met gedroogde rode aarde op zijn kop,
gewoon het straatbeeld, enz.

De plaats Bhubaneshwar zal voor veel mensen als onbekend in de oren klinken.
Deze stad is de hoofdstad van de deelstaat Orissa.
Om dat een beetje in perspectief te plaatsen:
in Orissa wonen 30 miljoen mensen.

Reisverslag India 2004 (34): naar Bhubaneshwar



22/11/2004

Transfer to Bhubaneshwar.
Voor het eerst rijden we over een snelweg (National Highway).
Een tweebaansweg zonder vluchtstrook, af en toe een aanduiding
middels een onderbroken streep midden op de weg.
Op de weg regelmatig xe2x80x98speed breakersxe2x80x99.
Weggebruikers: vrachtautoxe2x80x99s, bussen, autoxe2x80x99s, tractoren, fietsen, motoren, enz.
Ondanks het feit dat we extra vroeg zijn opgestaan
kunnen we de demonstratie en aangekondigde road block niet ontlopen.
We keren terug naar de ontbijtplaats (80 kilometer van Gopalpur on Sea)
en besluiten een boottocht te maken op Indiaas grootste zoutwatermeer.
Met 6 mensen op een grote boot beginnen we aan een prachtige
en rustige tocht die drie uur duurt.
Onderweg een zeearend gezien en het tempeleiland bezocht.
In India kom je tempels op de meest vreemde plaatsen tegen.
Ze zijn voor de bezoekers een combinatie van een heiligdom en een dagje uit.
Zo ook hier op dit eiland.
15:00 uur vertrek.
18:00 uur aankomst in hotel Sishmo (Bhubaneshwar).

Achteraf blijkt dat het geheugenkaartje van mijn camera, dat ik op 22/11/2004
in mijn camera stop, niet goed te werken.
Van deze twee dagen heb ik dan ook geen foto’s.
Voor deze reisdag is dat niet zo’n ramp maar voor de volgende dag,
het bezoek aan Bhubaneshwar, is dat wel erg jammer.

Reisverslag India 2004 (33): Gopalpur on Sea



21/11/2004

Wederom een te lange reisdag.
210 kilometer van Zuid Orissa richting noorden.
05:45 uit bed.
06:30 ontbijt
07:00 vertrek
Zonder eten- of drinkstop tot 15:15 uur gereden met de bus.
Niet eens een gemiddelde van 30 kilometer per uur bereikt.
Een groot deel van de weg was opgebroken en er werd aan gewerkt.
Het is warm.
Het hotel is niet bijzonder, het plaatsje,
Gopalpur aan zee (Gopalpur on sea), ook niet.
Jammer.
Met de trein was het op zijn minst interessanter geweest
en hadden we naar de echte bestemming kunnen gaan
(Puri is slechts 180 km verder).

Orissa is ook hier prachtig.
Minder glooiend meer echte heuvels.
Het strand is redelijk schoon en redelijk bezocht voor de tijd van het jaar (November= winter).
Zoals in iedere haven is het leuk te zien hoe de locale vissers
hun vangst en boot aan land brengen.
Veel kracht is er nodig om een paar grote vissen aan land te brengen.
De vissen zijn prachtig van kleur; blauw, wit, geelxe2x80xa6



Onze kampeerplaats met uitzicht in het ochtendgloren.





De route.



Zomaar een road block zoals zo vele onderweg.



Gopalpur on Sea; de vissersboten nog op zee.



Zomaar een straatbeeld.



Vrouwen leggen een weg aan. Eerst worden bundels twijgen neergelegd.
Dan wordt met de hand en het hoofd het zand aangevoerd.








Vissers bezig met het reinigen van hun netten.



De opbrengst van een dag werk.





De boot moet wel eerst nog aan land gebracht worden.



De vangst van deze visser.



Boten met op de achtergrond Gopalpur on Sea.





Op naar de veiling.





Kijk eens naar de mooie kleuren..





Boot aan land.





Iedereen helpt mee.



Tijd om naar huis te gaan.