Mexico, Oaxaca, Museum of Mexican Prehispanic Art, Guerrero con arma en forma de remo, preclasico tardio, Colima, 1250 A.C. – 200 D.C.
De figuur staat rechtop met de benen licht gespreid. Het lichaam is langgerekt en cilindrisch van vorm. De schouders zijn breed en lopen vrijwel horizontaal.
Het hoofd is relatief groot ten opzichte van het lichaam. De ogen bestaan uit ronde, naar voren gerichte vormen met duidelijk gemarkeerde pupillen. De neus steekt sterk naar voren uit en is breder dan de ogen. De mond is weergegeven als een smalle horizontale lijn, die voor de toeschouwer licht naar rechts afloopt.
Aan weerszijden van het hoofd bevinden zich uit het oppervlak gemodelleerde oren. Onderaan elk oor is een ronde perforatie aangebracht.
De figuur lijkt een hoofdtooi te dragen met een centraal omhoogstekend element en twee grotere zijstukken die schuin naar buiten uitsteken. Ik ben voorzichtig in deze beschrijving omdat de foto van onderaf genomen is en mogelijk een vertekend beeld geeft. Een band lijkt deze onderdelen met elkaar te verbinden.
De armen zijn gebogen en voor het lichaam gebracht. Beide handen omvatten een langwerpig voorwerp dat verticaal langs de rechterzijde van het lichaam, tot op de grond loopt. Het voorwerp is bovenaan relatief smal en verbreedt zich naar beneden toe geleidelijk.
Het museum noemt deze figuur een ‘Guerrero’, een krijger. Ik vroeg me af waarop die beschrijving gebaseerd is.
Het voorwerp dat het museum ‘arma en forma de remo’, een roeispaanvormig wapen, noemt, ben ik in vergelijkbare Colima-beelden op internet niet tegengekomen. Ik zie daar wel verschillende wapens, LACMA en Princeton University Art Museum, maar steeds met een andere vorm dan het voorwerp op deze foto.
Dan is er iets wat ik bij andere beelden zie maar niet bij de figuur op mijn foto: schilden en een duidelijke aanvalshouding. Zie Dallas Museum of Art en bijvoorbeeld Art Institute Chicago.
De figuur op mijn foto een krijger noemen is dus zeker verdedigbaar, maar persoonlijk vind ik die identificatie niet geheel overtuigend.
De blauwe ruimte in Museum of Mexican Prehispanic Art in Oaxaca.
Na de warme tonen van augustus komt september koel en helder binnen. In het Museum of Mexican Prehispanic Art opent de Blauwe Ruimte als een adem van stilte: vitrines die gloeien als water, figuren die loskomen van hun aardse gewicht. Hier begint een andere tijd — een tijd van vorm, van afstand, van licht dat alles gelijk maakt.
Mexico, Oaxaca, Museum of Mexican Prehispanic Art, Estela personaje sentado sumamente estilizado (Stèle met de sterk gestileerde voorstelling van een zittend personage.), preclasico tardio, Guerrero, 1250 a.C. – 200 d.C.
Een stèle uit Guerrero
Het eerste voorwerp staat niet achter glas maar vrij, tegen de muur.
Guerrero ligt aan de zuidwestkust van Mexico, tussen de bergen en de Stille Oceaan. In de Preklassieke periode was het een gebied van kleine gemeenschappen die in steen werkten met een opvallend gevoel voor abstractie. De stèles uit deze streek — vaak gevonden in de omgeving van Xochipala — tonen figuren die niet meer als portretten bedoeld lijken, maar als schema’s van energie en orde. Ze zijn ruw, geometrisch, en tegelijk precies: alsof de steen zelf de taal van het lichaam dicteert.
De figuur is zo sterk gestileerd dat hij bijna abstract wordt: een hoekig gezicht, een lichaam dat tot een doolhof is teruggebracht, met de navel als centrum. In de handen houdt de figuur iets onduidelijks: rechts een vorm die aan een werktuig doet denken, links misschien een vrucht. Tussen en naast de armen verschijnen florale motieven en cirkels, tekens van groei of beweging? De lijnen pulseren als energiebanen — alsof het lichaam een schema van krachten is.
Zelfs in de hoekige strengheid van de stèle blijft iets van het lichaam voelbaar. Kijk naar het been met die voet en de teentjes — een onverwacht teder detail in een verder geometrische compositie. Alsof de maker, na al die lijnen en spiralen, nog één herinnering aan vlees en beweging wilde bewaren.
Het geheel is even raadselachtig als precies: een mens, een patroon, een zon.
Na de stèle volgt een reeks keramische figuren uit Colima.
Colima ligt aan de westkust van Mexico en heeft een heel andere beeldtaal dan Guerrero. Waar Guerrero streng en geometrisch is, ademt Colima warmte en beweging: ronde vormen, levendige figuren. Honden, mensen, soms hybride wezens — die vaak deel uitmaken van grafgiften. In de Blauwe Ruimte volgen de figuren elkaar op als korte scènes.
Het hoofdje van het zoogdier dat misschien als schenktuit kan worden gebruikt heeft prachtige bolle ogen en een open, bijna lachende mond. De ronde vormen lijken te bewegen, alsof het figuurtje elk moment kan opstaan.
De man in de acrobatische houding buigt zich achterover, zijn buik naar boven gericht — daar bevindt zich de opening van het vat. Zijn gezicht is sterk en gedetailleerd beschilderd. De spanning van het lichaam is voelbaar in de kromming van de rug.
Als je vlug kijkt, lijkt het alsof een man in het voorbijgaan zijn hoed optilt om te groeten — een vriendelijk, haast alledaags gebaar dat de klei tot leven wekt. Maar het is een zittende figuur met een vaas als ruggengraat.
En dan, op de laatste vaas, dat gezicht dat uit de ronde wand opduikt: glad, bleek, met een glimlach die niet van deze wereld lijkt. Mannetje van de maan — een uitdrukking die hier vanzelf ontstaat.
Waar Guerrero de mens tot lijnen en energie reduceert, geeft Colima hem weer vlees en gebaar. Hier ademt de klei weer, glimlacht en buigt. Zelfs in de stilte van de vitrine lijkt er iets te bewegen.
Afrondend — over kleur en verwachting
Dit bericht is een prachtig voorbeeld van waar ik een andere verwachting had van de werking van de kleuren dan die men heeft toegepast. Hier zie je meteen achter elkaar de kille, geometrische wereld waarbij bijvoorbeeld blauw licht goed past, naast de warme, ronde, intuïtieve wereld die heel goed in het roze licht had kunnen staan. Dan waren kleuren stemmingen geweest: koel naast warm, afstand naast nabijheid, lijn naast gebaar.
Men heeft voor een andere oplossing gekozen. De kleuren gebruikt men nu als katalysator, om bezoekers aan te sporen anders naar de werken te kijken. Niet als archeologische vondsten van een heidense cultuur maar als fantasievolle en visionaire kunstwerken. Zonder aan de kleur van het licht betekenis te koppelen. Ze zijn de kleuren van dromen en magie die hun uiting in de werken vonden.
