Kleine Soenda eilanden 08: Tetebatu (wandeling)

Tetebatu: rijstvelden en gamelan.Gamelan is de benaming voor zowel de muziekstijl,de muziekinstrumenten als de bespelersgroep ervan in Indonesië. Een gamelanorkest bestaat voornamelijk uit slaginstrumenten zoals drums, kulintangs, gongs en xylofoons, maar ook bijvoorbeeld fluiten. Vooral op Java en Bali is de gamelan heel populair. Het is kenmerkend voor Indonesische volksmuziek.De gamelan wordt als een van de hoogst ontwikkelde muzikale vormen ter wereld beschouwd. De orkesten zorgen vaak voor de muzikale begeleiding van dans- en theatervoorstellingen. De naam gamelan is afgeleid van gamel, een Oud-Javaans woord voor handgreep of hamer,omdat de meeste instrumenten van een gamelanorkest slaginstrumenten zijn. De Indonesische term karawitan is de verzamelnaam voor zowel de Javaanse als de Balinese gamelanmuziek. Een gamelanorkest kan bestaan uit vijf tot veertig instrumenten,waaronder de rebab (tweesnarige luit), de suling (bamboefluit), de kendhang (houten trommel),de bonang, de gender en de gambang (xylofoon). Aldus Wikipedia.

Deze “vrije” dag kende een wel heel druk en intensief programma:
= een wandeling van 4 uur door de rijstvelden naar een waterval;
= een bezoek aan een weversdorp;
= een bezoek aan een danspartij;
= een bezoek aan pottenbakkers.

Het zou iets anders verlopen maar intensief was het zeker.

Lijst met wasgoed.


De wandeling begint om 08:00 uur.

Twee begeleiders van het hotel lopen met ons mee (of eigenlijk is het andersom,
wij volgen hen). Het wordt een prachtige wandeling tussen de tabak en rijst.
Maar ook steeds klimmen over hele smalle strookjes land (sawa-dijkjes).
Af en toe passeren we een huis of een groepje huizen.
Prachtige uitzichten op nog meer rijst, intelligente waterwerken,
alleen het geluid van het stromend water en de werkende mensen
in het velden om ons.

Links de rijst en rechts de tabak.

Zoek de boom.

Ingenieuze waterwerken.

Na verloop van tijd komen we aan bij de poort van het natuurpark waar de waterval in ligt.
Dat is dan nog 1,5 kilometer lopen.
Van de waterval lopen we dan weer terug.
De bus haalt ons op bij de ingang van het park.
De gids was vanochtend niet mee.
Hij ging kopietjes maken van de paspoorten, tickets en visuminformatie.

Alleen blijkt na het bezoek aan de waterval en het park met een prachtige verzameling bomen, dat de bus stuk is.

Vanille.

We gaan te voet terug terwijl men vervoer regelt dat ons tegemoet zal komen.
Nu, de wandeling die we nu maken is ook erg de moeite waard.
We lopen langs vele huizen en hun soms erg opgewonden waakhonden.
Er staan veel “kerststerren” in bloei.
Bij ons een “kleine” kamerplant, hier bijna een struik.
Soms wel 2 meter hoog.

Toegangspoort naar het park.

Kamerplant?

Enorme bladeren.

Enorme varen, doorsnede 4-5 meter.

Met 2 kleinere busjes worden we opgehaald en teruggebracht naar het hotel.
Daar krijgen we 15 minuten voor een douche.
Mijn overhemd (lange mouwen tegen de zon),boord tegen de zon in mijn hals,
is door en door nat.
Zo ook mijn broek.
Hoewel ik slechts 2 maal uitgegleden ben op de dijkjes,
is een knie vol met modder terwijl de ander groen is van het gras.
Mijn broek is nat vanaf de riem tot aan mijn bovenbenen (nat van het
zweet).Tijdens de wandeling heb ik 1 liter water en twee flesjes cola gedronken.

De waterval, het doel van de wandeling.

De gids eet ook wat.

Bladeren met een voet (dan worden de afmetingen duidelijker).

Tabak opladen.

Kamerplant, de Kerstster.

De hotelrekening.

Nog even alles doorrekenen. De was en excursie erbij.

Cafe de Beyerd

Ooit stonden ze al eens op de eerste plaats:
het beste cafe van Nederland.
In de verkiezing van dit jaar staan ze weer
hoog genoteerd in de top 100.
De hoogste van Breda:

#

Cafénaam

Plaats

1

Cafe Nobel

Ballum (Ameland)

2

Jos Meesterschenkerij

Nijmegen

3

De Wolthoorn

Groningen

4

In den Uiver

Haarlem

5

De Posthoorn

Epe

6

Anno 1890

Amsterdam

7

In de Karkol

Maastricht

8

De Jaren

Amsterdam

9

De Morgenstond

Griendtsveen

10

Bierproeflokaal In de Wildeman

Amsterdam

11

Samson

Nijmegen

12

De Groene Weide

Hoorn / Terschelling

13

De Bonte Koe

Purmerend

14

De Kater

Enschede

15

Paddy O'Ryan

Leeuwarden

16

Café de Pintelier

Groningen

17

De Poshoorn

Maastricht

18

De Sevewaeg

Sevenum

19

Café de Beyerd

Breda

20

De Nieuwe Dikke Dries

Utrecht

Frederic Bastet: Kat uit de boom

Lezen is leuk.
Maar een web log is dat ook.
En er zijn nog zo veel andere leuke dingen.
Dus van lezen komt het niet altijd.
Voorlezen is weer iets anders.
Vandaar dat ik met heel veel plezier heb geluisterd
naar dit verhaal, voorgelezen door de schrijver.

De schrijver vertelt over Haarlem, de stad waar hij opgroeide
en geeft daarmee ook een beeld van het milieu waar hij uit komt.
Dat verklaart voor een deel gelijk ook waarom hij zich
zo goed kan inleven in het milieu van Couperus.
Waarom hij de Indische koloniale wereld zo goed kende.

Het is een mooi, soms grappig, soms ontroerend verhaal,
verteld door de auteur.


Kleine Soenda eilanden 07: Lombok- Lingsar, Narmada, Tetebatu

Op dag 4 was Ali al begonnenom aan mij een t-shirt te verkopen. Nu heb ik er geen nodig maar het Gili-motief vond ik wel mooi. Dus op de ochtend van ons vertrek stond Ali op het strand voor het hotel om het t-shirt te verkopen. Gisteren XXXL, nu XL. Nog redelijk ruim voor mij. 150.000 RP was slechts de prijs voor mij (13.50 Euro). Na wat gesteggel heb ik gezegd dat ik er een wilde kopen voor 50.000 RP en dat het zijn keus was: verkopen voor 50.000 RP of niet. Na nogal wat heen en weergesteggel (mijn t-shirt dat ik aan had + 50.000 RP voor zijn t-shirt) werd het rustig. De boten arriveerden, we liepen het strand op en Ali kwam weer en wilde voor 50.000 verkopen (ik mocht het mijn medereizigers niet vertellen). Toen ik de waar controleerde op maat, het t-shirt opborg en hem 50.000 gaf, wilde hij natuurlijk toch meer. Niet deze keer. 50.000 RP is het dagloon van een palmsuikerbedrijf. Een heel bedrag.

Met spijt in het hart verlaten we het prachtige Gili Meno.

Vertrek van Gili Meno.

 






Onderweg naar Lingsar bezoeken we ook nog een markt.
Gedeeltelijk was het een overdekte markt.


Lange, groene bonen.






Hoezo warm?

Lingsar viel me wat tegen.
Hoewel het wel je verwachtingen scherp zet over wat je
op Lombok kunt verwachten.

Lingsar.













We bezochten een palmsuikerbedrijf en een dakpannenbedrijf.
Het palmsuikerbedrijf is een van de nevenactiviteiten van deze familie.
Ze hebben ook vee, verbouwen rijst en andere groente op het land.

Suikerpalm.


Vloeibare suikerdrank en bruine palmsuiker.

Het dakpannenbedrijf is meer een fabriek.







Drogerij voor tabaksbladeren.

Tabak.




Narmada had voor mij niet gehoeven.
Het is een tuin, een aantal jaren geleden aangelegd.
Het is een replica.
Niet echt heel bijzonder.
Het was er wel erg heet!

In de ochtend bleek dat een broek van L kapot was: 2 gaten.
Die hoeft/kan niet meer mee.
Gelijk gewisseld.

Kleine Soenda eilanden 06: Gili Meno, snorkelen

13/08/2006

Vandaag op snorkeltocht.
We gaan met 5 mensen in een boot snorkelen.
Er gaan twee begeleiders mee.



Gili meno; strand en uitzicht op Lombok.



Zullen we gaan lunchen?


Eerst gaan we naar de schildpadden.
De begeleiders en de organisatie zijn niet sterk in de informatievoorziening.
We gingen die dag naar meerdere snorkelplaatsen.
Elk met hun eigen kenmerk.




Bij de schildpadden plaats in het koraal grauw groen.
Je ziet de schildpadden als leek ook nauwelijks.
Schudkleuren.
Je ziet ze des te beter als ze bewegen.
We hebben drie grote schildpadden gezien.
Maar om ze te zien moesten we in een redelijk tempo
achter een van de begeleiders aanzwemmen.
Als je dan geen ervaren snorkellaar bent,
valt dat niet mee of lukt dat gewoon niet.
Maar de inspanning werd beloond.

De tweede sessie was Garden Coral, oftewel kleurrijke en vele verschillende vissen.



Gili Meno



De derde sessie was Garden Coral voor Gili Air
met grote schelpen (die zich sloten als de begeleider er water naar toe stuwde).

De vierde en laatste sessie was de Christmas Tree.
Een grote rots met daarop anemonen die bij aanraking xe2x80x98openxe2x80x99 gaan.




Uitzicht vanaf de lunchtafel.



Ik ben deze dag behoorlijk verbrand.
Met name de achterkant van mijn benen.
Zwemmen/snorkelen deden we met T-shirt aan,
maar je kunt moeilijk ook nog een broek aandoen.

Tussen sessie 3 en 4 hebben we gegeten op Gili Air.
De kok was wel even in de haven vis inkopen, dus duurde het allemaal even.




Gili Air.





Rekening voor een lunch met 5 personen.


xe2x80x99s Avonds zijn we rond het eiland gelopen.
Dat is goed te doen.



Indrukken van Gili Meno tijdens onze ‘rondwandeling’.













De steiger was toe aan onderhoud.





Kijk eens hoe mooi de zaadjes in de vrucht hangen.











Heerlijk gegeten bij de xe2x80x98havenxe2x80x99.
(Gili Meno kent niet echt een haven maar er is een deel van het strand
wat verder ontwikkeld is dan de rest van het eiland.
Zo loopt er een voetpad langs het strand.)
Daar staan xe2x80x98prieeltjesxe2x80x99 waar je aan tafel kunt aanliggen.
Heel romantisch, heerlijk aan zee, heel lekker eten.



Vreemd dat kroepoek bijna nooit op de kaart staat terwijl ze het bijna altijd hebben.
De kroepoek smaakt veel meer naar garnalen dan we in Nederland gewend zijn.
Gedurende de reis zal blijken dat de kroepoek ook in Indonesixc3xab
heel verschillend van kwaliteit kan zijn.
In het rijkere Bali en Lombok smaakt het vaak beter dan op Sumbawa of Flores.



Eindafrekening Gili Meno.

Frederic Bastet

Ik ben nu even helemaal doorgeslagen.Ik heb gisteren dit boekje gelezen.Een interview en twee korte verhalen.Het inteview geeft een beter zicht op hoe Bastet schrijft.Besproken wordt bijvoorbeeld de verschillende biografische werkendie hij heeft geschreven en het verschillende perspectief dat hij daarbij gebruikte.Hoe hij bijvoorbeeld omgaat met hiaten in de kennis over zijn onderwerp.Het verhaal Fur Elise is prachtig.Er komen een paar apen uit de mouw:onder andere hoe dicht sommige van de romanfiguren tegen de familie Couperus en de familie Bastet staan!Ik start binnenkort (misschien vandaag al) aan zijn biografie over Couperus.Ik kijk er naar uit.PSDe gorilla is Koning Willem III.De twee dames staan voor de romanpersonages uit ‘Eline Vere:tante Elize en barones Coombergh de Resfeldt uit ‘Uit de suiker en tabak’.Couperus heeft zich laten inspireren door de barones,niet alleen omdat het zo’n goed beschreven personage is, maar er is nog een andere reden. Inside information.’Uit de suiker…’ is een boek van Daum, en de barones is volgens Bastetgemodelleerd naar de weduwe van jonkheer Otto Carl Holmberg de Beckfelt.Deze jonkheer blijkt zowel verre familie van Bastet als van Couperus te zijn. Lees verder →

Kleine Soenda eilanden 05: Gili Meno

Vanochtend (op Bali) gewekt door een concert van hanen
en het kwetteren van vogels.
Laten we het ruisen van de golven niet vergeten.

 

We zijn inmiddels aangekomen
op Bali.

Monotoon geluid van de dieselmotoren,
de klotsende golven tegen de boot,
de deining.
Allemaal ingredixc3xabnten
om in slaap te vallen.
Wat me opvalt is dat zo veel
jonge mensen zo moe zijn op reis.
De meesten liggen te slapen
op de boot.

We zitten op de boot naar Lombok.
Het zal zoxe2x80x99n uur of 4,
misschien 5, duren.
Het is een grote ferry
met vrachtautoxe2x80x99s
en bussen aan boord.

Volgens mij
heb ik te veel spullen bij me.

We zouden naar Gili Air gaan.
Maar al even voor vertrek
had Shoestring ons al
laten weten dat dit gewijzigd was
in Gili Meno.




Inmiddels zijn we aangekomen op Gili Meno.
Gisteravond de briefing gehad.
Samen gegeten: Fish Sateh.

Het hotel is een groep huisjes.
Ze staan allemaal +/- 1 meter boven de grond.
Vanaf het strand loop je zo het hotel xe2x80x98binnenxe2x80x99.
Er is geen warm water maar dat stoort hier niet.
Het is hier warm.
Basic dus!



Dit is het bier dat er te koop is.




We kregen van onze gids bij de briefing een verklarend kookboek.



Padangbai vanaf de ferry.



Dit is een vergelijkbare boot als waar wij mee varen.





Lombok.








Vissers.



Het gaat niet met iedere ferry even goed..



De drukte bij het verlaten van de ferry.



Is dit de passagiersuitgang?



De boot naar Gili Meno.




Dit is het dorp vanwaaruit we vertrekken naar Gili Meno.



Lombok




Onze gids.




Gili Meno.



Aankomst op Gili Meno: het hotel.



De zon gaat onder aan de andere kant van het eiland,
de schemer en de gasten doen hun intrede.


Kleine Soenda eilanden 04: Bali

  11/08/2006

We zijn inmiddels aangekomen
op Bali.



Betaalbewijs visum.

De eerste indruk is positief.
We hebben een heel mooi hotel
in Padangbai.

We zitten terwijl ik dit schrijf
op het strand.
Morgen gelijk aan de slag.
Maar nu eerst een restaurant vinden
om dadelijk iets te eten.

(Het weer is heerlijk,
veel wind vanaf de zee. Geweldig!)








Bali is overwegend Hindoestaans.
Bloemen en bloemenoffers zie je dan ook overal.
Tijdens deze vakantie doen we verschillende eilanden aan.
Ieder met hun eigen godsdienst.
Zo zijn Lombok en Sumbawa Besar overwegend Islamitisch.
Flores is dan weer overwegend Christelijk.





We hebben lekker gegeten bij een tentje aan de zee,
recht tegenover de uitgang van het hotel Puri Rai
(het hotel is een groep huizen in de buurt van een zwembad,
wij hebben een kamer op de eerste verdieping en dus het bijbehorende uitzicht).



We bestellen alleen te veel:
2x Gado gado, 2x Bami goreng en 1 keer Fish Sateh.
Bij alles zat rijst en de gado gado was een heel gerecht,
niet een kleine portie zoals je dat vaak in Indonesische restaurants
in Nederland ziet.
Maar goed het is allemaal goed te betalen. Leergeld.



Ik viel uiteindelijk op het strand (bij een strandtent) zowat in slaap.
Valt niet mee zoxe2x80x99n jet lag.



Kleine Soenda eilanden 03

Gisteravond, hebben we buiten de deur gegeten omdat de eerste web log
klaar was over onze vakantie in Indonesie: de Kleine Soenda Eilanden
(en omdat het kooktechnisch ons zo beter uitkwam).

We wilden naar Singaradja in Breda en dachten dat reserveren niet nodig zou zijn.
Je kunt het al raden: door de regen op de fiets en vol.
Toen zijn we naar Restaurant Bali gefietst.
Wie schetst onze verbazing:

ZE HADDEN EEN NIEUWE KAART!

Niet dat er erg veel nieuwe gerechten op stonden,
maar de kaart was nieuw.
Slecht leesbaar overigens, maar nieuw.

Het eten was er zeker niet op achteruit gegaan
en, oh ja, ze hadden ook nieuwe business cards:


Kleine Soenda eilanden 02

  10/08/2006
Op mijn horologe is het 22:30 uur.
Nog 1 uur en dan landen we in
Kuala Lumpur.

Gisteravond gegeten bij
Segugio in Amsterdam. Prima.

Een mooie amuse,
een bolletje geitenkaas
met een blaadje mint.
Vooraf had ik een risotto
met geitenkaas en
een fijn gesneden witlof.
Mooie combinatie van smaken.
Als rosxc3xa9 hebben we een wijn
gedronken uit Sardinixc3xab
(ze hadden ook een rosxc3xa9
van Regaliali, uit Sicilixc3xab).
Alles bij elkaar een mooie wijnkaart.
Het hoofdgerecht was een kalfslende
(nou ja een stuk dan toch)
met salie.
Dat kruid heb ik nog niet vaak
bewust gegeten.



In het vliegtuig heeft iedereen zijn eigen schermpje.
Ik heb gekeken naar:
Mission Impossible III (Tom Cruise)
The Sentinel (Michael Douglas, Kiefer Sutherland en Kim Basinger)
Dirty Harry (Clint Eastwood)
Stukje Simply Red in Cuba (niet de moeite waard)
16 Blocks (Bruce Willis)

Daarnaast heb ik een deel van Tutu van Miles Davis beluisterd.

We moeten nog ver.

In Engeland zijn gisteren 24 hoofdzakelijk Britse Moslims gearresteerd
omdat ze plannen zouden hebben vliegtuigen op te blazen.
CNN bericht er constant over op de schermen hier op de luchthaven
in Kuala Lumpur (en in de rest van de wereld waarschijnlijk ook).


Kleine Soenda eilanden 01

  Ik ben al een tijd bezig
met het voorbereiden van
het reisverslag naar Indonesie,
Of beter gezegd naar de
Kleine Soenda eilanden.

De tekst die ik na de reis
bij de verslagen toevoeg,
zal steeds in cursief staan
Dat geldt dus ook voor deze
algemene inleiding.

Zoals wel vaker beginnen we
in Amsterdam.
Deze keer door te overnachten
in een hotel in het centrum.
Toen ik uit het raam keek
kon ik de volgende foto maken.



Test

Web-log heeft een aantal nieuwe toepassingen ontwikkeld.Die kunnen help[en om je web log er nog beter uit te laten zienof het voor lezers prettiger maken om het te gebruiken.Zo is er nu de mogelijkheid om een inleiding te schrijvenop iedere tekst.Als iemand de inleiding interessant vindt kan z/hij doorklikkennaar het vervolg van het bericht.Probeer maar eens. Lees verder →

Lezing Joris Luyendijk



De presentator van Zomergasten van afgelopen zomer
was al even geleden geboekt.
Maar de toegenome aandacht voor zijn gedachtengoed (boek)
na 11 september zorgde er voor dat De Nieuwe Veste
een volle zaal had gisteravond.
De zaal was overwegend gevuld met oudere mensen.
Ik mag dat zeggen want naast een groep studenten
hoorde ik zo ongeveer bij de jongsten.
Veel dames van het type Memien Holboog.



Memien Holboog, ethica

Alloctonen waren er niet op deze lezing over de Islam,
of meer in het bijzonder,
over zijn boek dat de beeldvorming in het westen
van de Islam behandeld.
Een goed boek.
Lees mijn komend reisverslag over Indonesie maar.
Tijdens deze vakantie heb ik het boek gelezen.

Joris Luyendijk is niet echt een vlotte spreker.
Hij is niet verlegen of zo
maar vlot spreken is toch weer iets anders.

Er waren nogal wat problemen met het aantal bezoekers.
De avond is georganiseerd door een Bredaase vereniging.
De leden hebben vrij toegang. Logisch.
Alleen men hoeft ook geen kaartje te kopen of zich aan te melden.
Het gevolg daarvan was dat de organisatie,
die 100 kaartjes in de voorverkoop had verkcht
voor een zaal van 250 plaatsen,
niet wist hoeveel mensen ze op de avond zelf nog
een kaartje konden verkopen.
De oproep toch vooral vroeg te komen
was niet door ieder lid opgevolgd.

Leuk zijn de anecdotes die Joris Luyendijk over zichzelf verteld.
Als iemand die Arabisch heeft gestudeerd in Cairo en
correspondent is geweest in Israel al zulke vergissingen maakt,
waar blijven wij dan?

Steeds kwam hij terug op de kenmerken
waar je als lezer of toeschouwer
rekening mee moet houden als je nieuws ziet of leest:

= filtering (wij zien via het nieuws maar een gedeelte
van de werkelijkheid en dan nog
alleen maar het opvallende deel)

= vertekening (sommige mensen zijn beter in het verwoorden
van standpunten dan andere,
vaak door omstandigheden, de meeste landen
in de Arabische wereld zijn tenslotte
dictaturen die financieel/militair door het westen
in het zadel worden gehouden.
Een ‘betoging’ in Egypte is iets heel anders
dan een betoging in Nederland.)

= manipulatie (de Amerikanen geven enorme
publiciteitsbudgetten uit om oorlogen te verkopen.
Ze zullen het journalisten zo eenvoudig mogelijk
proberen te maken hun werk te doen.
Maar dan wel vanuit het standpunt van de Amerikanen
of Israel, of bedrijf A.)

= partijdig (alleen het woordgebruik al:
een Islamiet ‘radicaliseert’.
Dat woord impliceert eigenlijk al dat de Islamiet toch al ‘fout’ was.
Een westerling verandert van mening)

= versimpeld (een nieuwsitem duurt maar 3 minuten,
dan is er geen ruimte om in te gaan op nuances,
om een toelichting te geven en de achtergronden
van gebeurtenissen te beschrijven.)

Daarom is het zo goed dat zijn boek ‘Het zijn net mensen’ er is.
Daarin wordt het hele proces van onze beeldvorming
op een eenvoudige, humoristische manier beschreven.

Frederic Bastet

Ik ben al een lange tijd aan het lezen in het boek:
Wandelingen door de antieke wereld.

Ik lees er al lang in, niet omdat het zo dik is,
of ingewikkeld maar omdat ik het eigenlijk niet uit wil lezen.
Zelden lees je een zo aangenaam boek.
Goed geschreven, met gevoel voor humor, over interessante onderwerpen.



Een erg leuk voorbeeld is het verhaal over Lord Elgin.
Deze Britse Lord was als ambassadeur uitgezonden naar Constantinopel.
In die tijd waren de Turken de baas in Griekenland (al zo’n 300 jaar).
Lord Elgin ‘verzamelde’ een groot aantal beelden van de Acropolis.
Deze beelden vormen nu een belangrijk deel van het Britisch Museum in London.
Ze zijn keer op keer onderwerp van discussie tussen Griekenland
(die de kunstwerken terug wil) en Engeland (die juist zeggen
dat ze de beelden beschermen).



Nu zat het Lord Elgin (en zijn familie) niet echt mee.
Hijzelf leed aan een ziekte dat een stuk van zijn neus wegvrat.
Hij kreeg slechts een beperkt salaris voor zijn post
maar leefde daar wel in grote staat.
Tijdens het vervoer van de beelden naar Engeland
ging een schip ten onder.
Het zou jaren duren voor al die beelden in Eneland waren.
Daar aangekomen was er eigenlijk niemand die
zijn verzamelwoede op waarde kon schatten.
Pas toen Elgin zo goed als failliet was en er buitenlandse kapers
voor de kust kwamen, kocht de overheid de beelden voor
ongeveer de helft van de kosten die Elgin had moeten maken
om ze in de UK te krijgen.
De schulden van Elgin werden pas 30 jaar na zijn overleiden
door zijn familie afgelost.



Prachtige kunst, een dramatisch leven met humor beschreven.

Elgin marbles noemt men de marmeren ornamentele sculpturen van de Atheense Akropolis,
die door de Britse Lord Thomas Bruce (1766-1841),
7e graaf van Elgin and Kincardine
en toenmalig gezant (1799 tot 1802) van de Engelse kroon
bij de Ottomaanse sultan in Constantinopel,
tussen 1801 en 1804 vanuit Athene naar Londen werden gebracht,
waar ze in het British Museum terechtkwamen.
Het beroemdst zijn de Parthenonsculpturen en één van de kariatiden van het Erechtheion.

 

De verwoede kunstverzamelaar Lord Elgin
liet het materiaal verwijderen
met toelating van de lokale
Turkse overheid.
Zijn bedoelingen waren oorspronkelijk echter vrij
bescheiden:
hij vroeg alleen alleen maar de toestemming
om schetsen en enkele plaatsteren afgietsels
te laten maken ten behoeve van het landhuis
dat hij zich in Engeland liet bouwen.
Tijdens zijn verblijf in Athene ervoer hij echter
de omkoopbaarheid én het totale gebrek
aan kennis en interesse van de Turkse ambtenaren,
en maakte van deze situatie misbruik
om het waardevolle beeldhouwwerk,
meer dan de helft van wat de tand des tijds overleefde,
als "studiemateriaal" naar Engeland te verschepen.

 

De Elgin marbles werden in 1816
voor een zacht prijsje aangekocht door
de Britse regering, nadat
een parlementaire commissie het oordeel
had uitgesproken dat kunstwerken van zulk
een uitzonderlijke culturele waarde
maar beter staatsbezit konden zijn.
Zo kwamen ze uiteindelijk
in het British Museum terecht.

 

Naar verluidt namen de 19e-eeuwse Grieken Lord Elgin
vooral de diefstal van de kariatide kwalijk.
Volgens een middeleeuwse legende hielden
de Atheners de beelden voor betoverde meisjes
die weer tot leven zouden komen
als de Turken het land hadden verlaten.
Bijgelovige mensen meenden ’s nachts
klaagzangen te horen,
die de achtergebleven korai om hun verloren zuster
aanhieven…

 

Hoe dan ook,
sinds de jaren 90 van de 20e eeuw zijn de Elgin marbles
het voorwerp van een meningsverschil tussen de Britse
en de Griekse regering, die ze graag terug
in eigen land wil krijgen om ze in het Atheense
Akropolismuseum een plaats te geven.
In de woordentwist gebruiken de Grieken regelmatig
de woorden "kunstroof" en "vandalisme",
terwijl de Britten liever de term "conservering" hanteren.
Vooral toenmalig cultuurminister Melina Mercouri
heeft met veel enthousiasme, maar zonder resultaat,
geijverd voor de terugkeer van de Elgin marbles
naar Athene.



Aldus Wikipedia.

Johannes Verspronck

Wie is dat?
Dat was mijn reactie in ieder geval.
Maar wat een prachtig, Hollands schilderij.

Johannes Verspronck (1597-1662, Portret van een vrouw in een leunstoel.

Op mijn -korte- speurtocht op het web kwam ik al gauw op Bieslog.
De Bie had een verwijzing naar een ander schilderij van Verspronck.

Wel even iets anders!
Op het eerste gezicht misschien zelfs on-Hollands.
Maar dat is toch echt niet zo.
Wim de Bie verwijst vanaf zijn web log naar de National Gallery of Art.
Daar is een heel verhaal rond het schilderij te vinden.
Aan de hand van details van dit werk en van werken van tijdgenoten
wordt de rol van Verspronck verduidelijkt.
En je pikt er gelijk een heleboel over Frans Hals op.
Die leefde in dezelfde tijd en ook in Haarlem.

Bekijk het maar eens.
Overigens zijn er ook toelichtingen op andere kunstenaars.
Zoals een mooie serie over Rembrandt’s (Bijbelse) etsen.

Neil Young/Jonathan Demme: Heart of Gold

De film is al een tijdje beschiknaar in de VS
maar deze week zag ik hem ook in de Nederlandse
AV-zaken (audio-visuele speciaalzaken).
De eerste 15 minuten heb ik vanochtend gezien en zodadelijk
ga ik proberen de rest te bekijken.
Erg vervelend waren de introducties van de verschillende
merken (platen label, filmmaatschappij, DVD-producent ed).
Je kunt het niet overslaan en in combinatie met
een aankondiging van de film van Al Gore en die verschrikkelijk
irritante boodschap over copyright,
was ik al 10 van de 15 minuten kwijt
aan non-informatie en non-entertainment.

Wie lost dit probleem eens op?