Vervolg van Kleine Soenda eilanden 13.

In de middag zijn we naar de haven gelopen, door het dorp.




We leren nog een aantal nieuwe verkeersborden tijdens de wandeling.





De haven van Bima, eb?







Het was erg warm, zelfs aan zee. Dit is erg hard werken.





Even een spelletje tussendoor.





Of een hapje nemen.



De cementoverslag?



Even een pakhuis erbij bouwen.



Een moskee.



Benzinepomp voor brommers.




Vervolgens het paleis van de sultan bezocht.
Er zitten wat vrouwen die alleen Indonesisch spreken.
Ze leiden ons rond.
De meeste kamers van het paleis zijn leeg.
In een paar kamers staat een bed.
Er staan, met name beneden, een paar uitstalkasten.
Maar die staan in een gang waar geen licht is.
Het is een bijzondere ervaring maar je kunt hem overslaan.






Prachtige blik.



Wij kijken daar toch iets anders tegen dan de mensen in Indonesie.



Wij zouden geen foto’s van Japanners ophangen, denk ik.





(Ander) personeel doet wonderen.
Vanavond is het restaurant snel en efficixc3xabnt en kunnen ze
de vloedgolf aan gasten goed aan.
Het eten is er prima.

Terwijl we zitten te wachten op ontbijt
hebben we extra tijd om het restaurant van binnen
nog eens goed te bekijken.
Tegen de muur hangt een grote waaier.
Dat zit wel een leuk ontwerp in
voor een mozaiek.
Ik maak dan de volgende tekening
in mijn notitieboekje:



De omelet is prima en we zijn op tijd bij het hotel
voor de tocht naar de Dou Donggo-stam.
Alle andere leden van de groep hebben in het hotel gegeten.
Daar is een erg warm, broeierig xe2x80x98restaurantxe2x80x99 dat volgens mij
meestal als opslagruimte wordt gebruikt.

De tocht naar de stam gaat in drie minibusjes.
Onze chauffeur heeft volgens ons een schriftelijke LOI-cursus xe2x80x98gidsxe2x80x99 gevolgd
en doet vandaag het praktijkgedeelte.
Mooie route, prachtig uitzicht op de zoutpannen.

Het is een xe2x80x98verwendxe2x80x99 dorp.
De gids vertelt dat er maar 1 toeristengroep per maand dit dorp bezoekt.
Daarnaast gaan er nog individuele bezoekers naar toe.
De ligging van het dorp is prachtig.




Omgeving van Bima.



De zoutvelden van boven af gezien.



Het dorp waar we naar op weg zijn.
Donkere wolken en de zon wisselen elkaar af.


















Streng.












Die kleuren toch altijd.












Let op de houtconstructie van het huis.






De dorpsstraat.



Typisch huis.



Van (bananenplant?)bladeren worden linten gevlochten.



Typisch huis, werk/opslagruimte beneden.
Van de grond af tegen ongewenst dierenbezoek.









Bloeiende bananenplant.



‘Schuur’ voor het paard.


















Ons bezoek bracht nogal wat leven in de brouwerij.

Deze insekt op de bloem en de volgende kikker bewonen de vijver van het hotel.Lunchrestaurant.Onze chauffeur op dit deel van de reis.De vangst.Nieuwe kapperstechniek?De vader vroeg me deze kinderen op de foto te zetten.De weg is afgezet, even wachten dus.Oploopje bij het benzinestation.1, 2, 3, 4?Inmiddels loop ik wat achter met mijn dagboeknotities.We zijn inmiddels al op Flores (dag 12= 21 augustus)maar mijn verslag van dag 9 is nog niet af.Bima is ook erg warm maar ook stoffig.Het hotel is een xe2x80x98verzameling badkamers/koelkastenxe2x80x99.Iedere kamer is aan de binnenzijde volledig betegeld met witte tegels.De airco staat op 22 graden celcius en dat voelt aan als erg koud,als een koelkast.De kamers zijn erg klein maar het hotel ligt midden in de stad.De zogenaamde Pasar Malam (avondmarkt) valt mee qua grootte.We lopen aan het eind van de middag nog even over xe2x80x98het grote pleinxe2x80x99en een grote groep jonge mensen is daar druk in de weer.Een klein clubje (man of 10) volgt ons.We gaan naar een eetkraampje.Drinken daar wat terwijl de eigenaresse de kinderen wegstuurt.We eten de eerste avond bij een restaurant is de straat.Bijna de buren.Ze kunnen de drukte (18 gasten en 1 gids) die die avond binnenkomen niet aan.We bestellen Gado-Gado.In Nederland vaak een bijgerecht.Hier een maaltijdschotel.Alleen vandaag zonder de gebruikelijke rijst.Ik probeer nog twee keer rijst bij te bestellen maar tevergeefs.Later blijkt dat de rijstbestelling wel is genoteerd,maar de persoon waar ik mee afreken zegt gelijk:die heb je niet gehad, he?Inderdaad die had ik niet gehad. Lees verder →

16/08/2006: Reis naar Sumbawa Besar.

De bus is gerepareerd.
Terwijl ik dit schrijf zitten we al op de ferry.
Achterom zien we de Rinjani,
voor ons wat kleine eilanden.
Maar zien wat de dag brengt.

Plan voor de dag:
– bus naar de ferry: 11/2 – 2 uur;
– ferry 2 uur
– bus naar het hotel 21/2 xe2x80x93 3 uur.



Ananassen.



Uitzicht op de Rinjani.




De veerboot.

In de autootjes naar het weversdorp.
Daar werd eerst een Indonesische maaltijd geserveerd.
Weer heerlijk!
Het eten is tot nog toe steeds erg lekker.
Dan volgt een ingekorte tocht door het dorp (tijdsgebrek) en gaan we naar de dansvoorstelling.





Het marcheren van de kinderen mag niet onbelicht blijven.
Op 17 augustus, over twee dagen, viert men in Indonesie
de bevrijding van Nederland.
In dat kader wordt er een wedstrijd gehouden in marcheren.
Op de dagen in aanloop van het feest, moet er veel geoefend worden.
De scholen vormen een belangrijke schakel in dit gebeuren.
Groepen van tussen 15-20 kinderen marcheren door de straat
onder leiding van een kind met een voetbalfluitje.
De leider bepaalt ritme, figuur ed.
De kinderen kijken allemaal bijzonder serieus,
sommige willen zwaaien naar ons maar worden gecorrigeerd.
Na de oefening is het ontspannener en wordt er veel gezwaaid en gelachen.





Zo kan het ook.



Garens kleuren.







Van de dans hebben we niet veel gezien.
Heel vaak is dit een genante vertoning.
Zo ook hier:
de gids kiest de voorstelling, de buitenlanders worden met muziek opgehaald,
krijgen een speciale plaats, worden gevraagd mee te dansen
en worden daarna ook weer uitgeleide gedaan.
Niet mijn ding.
We zijn over de hoofdstraat gewandeld.
Zijn op een rand van een brug gaan zitten en
Indonesie komt dan letterlijk naar je toe.
Mensen spreken je aan, willen op de foto ed.
Je kunt rustig de winkels en huizen bekijken, prima.









Tabak wegen.










Toeschouwers van de dans.