Het album komt vrijdag pas uit maar op iTunes is het al te bestellen.
Dan worden er al vast 3 nummers gedownload. Dus daar kan ik vanaf nu
al naar luisteren.
Pat Metheny: From this place. Zal deze meestergitarist zelf als een orkaan door de muziek op dit album trekken?
Bitterzoet. Op het eerste gehoor lijkt de muziek van Eefje de Visser op Aafke Romeijn. Ik moet nog eens goed luisteren.
Een gok. Ik had nog nooit van Bai Kamara Jr en The Voodoo Sniffers gehoord. Een singer.songwriter die in Brussel woont en afkomstig is uit Sierra Leone: Salone.
Naast Van Morrison kocht ik gisteren ook
Everyday life van Coldplay.
De eerste nummers zijn bemoedigend.
Ik denk dat dit een goed album is.
Het album is mooi uitgevoerd!
Coldplay: Everyday life.
Van Morrison, Three Chords & the Truth.
De eerste vier nummer klinken bij een eerste gehoor goed.
Aretha Franklin, Amazing Grace, the complete recording.
Kippevel in de Volkskrant (Joris Westerveld, 13 juli 2018:
Waarom krijgen we kippevel van mooie muziek?)
Wat verklaart die reactie? Eigenlijk is het krijgen van kippevel of de rillingen vooral een cadeau van onze prehistorische voorouders. ‘Zij hadden een flinke bos haar op hun lichaam’, zegt Hein Daanen, hoogleraar inspanningsfysiologie aan de Faculteit der Gedrags- en Bewegingswetenschappen van de Vrije Universiteit in Amsterdam. ‘Wanneer die overeind gingen staan, zorgde deze vacht voor een betere isolatie.’ Hoewel de reactie zijn oorspronkelijke doel heeft verloren, spannen de spiertjes bij onze haarzakjes zich nu nog steeds aan bij kou. Dat is te zien als de bultjes die we kippevel noemen. Kippevel kan ook veroorzaakt worden door een schrikreactie. Het lichaam maakt dan het hormoon noradrenaline aan om klaar te zijn voor een vecht-of-vluchtreactie. Ook hierdoor gingen bij onze voorouders de haren overeind staan. Dit zorgde ervoor dat ze er groter en bedreigender uitzagen, wat de overlevingskansen ten goede kwam.
Maar waarom krijgen we soms ook kippevel of rillingen bij mooie muziek, film of poëzie? Het limbisch systeem speelt een hoofdrol, zegt Daanen. Dit gebied in de hersenen is betrokken bij emoties en indirect verbonden met het sympathisch zenuwstelsel: een rij zenuwknopen naast de ruggegraat en in de buik die emoties omzet in lichamelijke reacties. Daniel Levitin, een Amerikaanse neurowetenschapper en schrijver, denkt dat een mooi muziekfragment het lichaam kan foppen. Als je kippevel krijgt bij de uithaal in Hello van Adele, is dat niet omdat je schrikt maar omdat het je ontroert. ‘Het limbisch systeem is mogelijk niet nauwkeurig genoeg afgesteld om die twee emoties te onderscheiden, waardoor de uithaal toch kippevel veroorzaakt.’ De rilling die daarmee soms gepaard gaat, is een gevolg van kippevel op de rug.
Henny Vrienten, Tussen de regels. Verrassen doet Vrienten al lang niet meer en tussen de regels tref je ook niet zo veel nieuws meer aan. Maar het is goed gemaakt en klinkt zoals altijd.
Mathilde Santing, Troublemaker. Dat is dan wel weer veel verrassender.
The Beatles, Abbey Road. Dit moet ik nog gaan beluisteren. Dat zal vanmiddag wel lukken.
Vandaag schrok ik van het nieuws over de aantijgingen tegen
Placido Domingo. Er zijn tijden geweest dat ik geprobeerd heb
om een concert van hem bij te wonen. Wat niet lukte.
Vandaag stuitte ik op deze foto van mijn kaartje uit 2005,
toen ik in Rotterdam het concert bezocht van Luciano Pavarotti.
De glans was er wel af van Pavarotti, en het concert werd georganiseerd door
Harry Mens, die buiten de Ahoy voorbijgangers nog probeerde te
interesseren voor een gratis kaartje. Het concert was niet uitverkocht.
Luciano Pavarotti: The Farewell Tour, Rotterdam Ahoy, 16 april 2005.
Brian Eno: Apollo Remastered. Een werk uit 1983 met Daniel Lanois en Roger Eno. Apollo: Atmospheres And Soundtracks (Extended Edition).
Philip Bailey: ‘Love will find a way’ met muziek van hemzelf maar ook van bijvoorbeeld Curtis Mayfield, Chick Corea, Marvin Gaye, Brian Eno en David Byrne.
We kennen Philip Bailey waarschijnlijk het best als een van de
zangers van Earth, Wind & Fire. Of misschien van zijn single
met Phil Collins: Easy Lover.
Dit werk is een nieuwe jazz plaat. Schitterend.
war een stem.
De uitvoering van ‘Once in a lifetime’ is bijzonder mooi.
Gisteren aten we bij een Turks restaurant.
Terwijl ik van het toilet terug naar het terras liep
zag een groot aantal CD’s liggen.
Ik heb er een mee genomen.
Er staan meer dan 10 songs op.
De maker is, denk ik, Deff Devious, een DJ.
Het is niet zo mijn muziek maar sympathieke actie.
Heerlijk eten trouwens.
De afbeelding van een gezicht met de ogen van pauwenveren
een driehoek en twee monden sprak mij wel aan.
Deep Confessions heet het album.
Deep Confessions van Deff Devious.
Wij waren gisteren bij Breda Jazz Festival 2019. Vandaag en de komende twee dagen ook.
Het album M van Aafke Romeijn wordt toevallig vandaag gepresenteerd in Utrecht. Ik heb het het gisteren gekocht en gedownload via iTunes.
Eerlijk gezegd heb ik geen idee wie Aafke Romeijn is.
Dus haar website eens bezocht:
Dikke beats, messcherpe teksten en analoge synthesizers: Aafke Romeijn (1986) is de ongekroonde koningin van de Nederlandstalige electropop. Denk: Spinvis meets Daft Punk meets Peaches, en je komt al een heel eind in de richting. Misschien ken je haar van Alles Went, het hipsterliedje dat ze met Sef maakte, misschien heb je haar voorbij zien rennen op twitter: Aafke is nooit bang om het achterste van haar tong te laten zien. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de sountrack bij het boek.
Haar kat heet Henk.
De muziek en teksten vind ik erg leuk.
Inderdaad een beetje Spinvis maar een beetje concreter.
Het album heb ik nu een paar keer gehoord en het nummer
‘Kleurstof’ vind ik super.
Deel van de tekst:
Je bent de voicemail die ik toch nooit check
De wollen trui die net iets te warm bleek
Je bent de mug die door mijn slaapkamer zoemt
vannacht sloeg ik je dood of hoor ik je nog?
Je bent de wekker die gaat op mijn vrije dag
het is niet of je alles vaak bent
Je bent de kleurstof in mijn aardbeienvla
zonder smaak telkens hetzelfde vertrouw ik het niet
(? kan de tekst niet helemaal goed verstaan)
Je bent een waterkoker midden in de woestijn
ergens heb je vast je plek maar hier is het niet
Je bent de torenhoge korting
op iets dat ik echt niet nodig heb
Over: M.
Het is zover: mijn nieuwe album M is vanaf vandaag (17 mei, Argusvlinder) te beluisteren via alle streamingplatforms!
M is een bijzonder project voor mij: het album speelt zich af in het universum van mijn debuutroman M, het is een soort sciencefictionmuziek dus. Ik werkte op het album samen met Spinvis (een van mijn grote voorbeelden), maar ook met een heleboel dierbaren: mijn vader (klarinet), moeder (basklarinet), zusje (trompet) en man (gitaar). Daarnaast heb ik strijkers toegevoegd en voor het eerst sinds mijn conservatoriumdagen weer eens alles zelf bedacht: van compositie tot productie.
Ik ben ontzettend benieuwd wat je ervan vindt!
De koppermaandagprent dit ik dit jaar ontving van Drukwerk in de Marge
is aanleiding om een idee van mij uit te voeren.
Ik wil al een tijd de songteksten van nummers die me aanspreken
gebruiken om een boek of om boekjes te maken.
Voor dit jaar koos Studio Zeedauw voor haar koppermaandagprent
het thema ‘Resist’. Studio Zeedauw is Rozemarijn Oudejans.
Ze heeft dat gekozen volgens de uitgave van DidM:
‘Haar licht opstandige nieuwjaarswens #Resist wordt vooral gebruikt als anti-Trump-tag in de VS, maar ook in Europa en Nederland is er genoeg om je in 2019 tegen te verzetten.’
Mijn keuze voor songs is intuïtief.
Eerlijk gezegd speelt de tekst daar meestal geen enkele rol bij.
Ook niet bij het nummer ‘Rebel, rebel’ van David Bowie.
Dat Bowie blijkbaar (zie het internet) het thema gender (geslacht)
wilde aankaarten met dit nummer, speelde bij mij geen rol.
Ik vond het gewoon een goed nummer.
Zo goed dat toen ik bij Studio 33 in Breda (deze winkel zat,
vanaf de Grote Markt van Breda gezien, rechts vooraan in de Veemarktstraat)
een dubbel LP van David Bowie zag staan, ik die meteen kocht.
De dubbel LP was afgeprijsd. Hij kostte minder dan een single.
Het ging om David Live. ‘David Bowie at the Tower Philadelphia’ zoals
op de achterkant van de hoes staat.
Verzet en rebels gedrag horen wel bij elkaar.
Ze zijn misschien niet precies hetzelfde maar voldoende om
de prent als boekband te gebruiken.
Dit is de voorkant van het album waarover ik het hier heb: ‘David Live’.
Omdat het om een dubbel LP ging kon je de hoes openklappen. Hier staat bijvoorbeeld dat de plaat geproduceerd en gemixed is door Tony Visconti.
Bij het beluisteren wordt een ander stukje tekst op de binnenkant
van de hoes ook belangrijk:
This Live album was culled from performances on the
12th & 13th July 1974 at the Tower Theatre, Philadelphia.
It is complete and exact. No studio overdubs or
re-recording of voices, instruments or audience have
been added with the exception of several backing vocals
due to loss of theatre mike contact.
In het Nederlands staat er dat het album bestaat uit
opnames gemaakt op 12 en 13 juli 1974 in het Tower Theatre
in Philadelphia. Compleet en precies.
Er zijn geen studio-opnames van stemmen, instrumenten of van het
publiek toegevoegd behalve daar waar tijdens het concert het contact
met de microfoons van de achtergrondzangers/essen was verloren.
Dit is de achterkant van de hoes waarop te zien is dat ‘Rebel, rebel’ nummer 2 van kant A is.
De eerste versie van dit album heb ik helemaal grijs gedraaid
(de naald waarmee je de plaat afspeelde bracht ook schade aan
de LP). Na verloop van tijd, als de plaat veel gedraaid werd,
ging de kwaliteit achteruit.
Toen heb ik deze dubbel LP nog een keer gekocht.
Uiteindelijk heb ik het album ook nog een keer als CD gekocht.
Terug naar ‘Rebel, rebel’.
Dit is de tekst:
Doo doo doo-doo doo doo doo doo
Doo doo doo-doo doo doo doo doo
Doo doo doo-doo doo doo doo doo
Youve got your mother in a whirl
Shes not sure if you’re a boy or a girl
Hey babe, your hairs alright
Hey babe, lets go out tonight
You like me, and I like it all
We like dancing and we look divine
You love bands when they’re playing hard
You want more and you want it fast
They put you down, they say I’m wrong
You tacky thing, you put them on
Rebel rebel, youve torn your dress
Rebel rebel, your face is a mess
Rebel rebel, how could they know?
Hot tramp, I love you so!
Don’t ya?
Doo doo doo-doo doo doo doo doo
Youve got your mother in a whirl cause shes
Not sure if you’re a boy or a girl
Hey babe, your hairs alright
Hey babe, lets stay out tonight
You like me, and I like it all
We like dancing and we look divine
You love bands when they’re playing hard
You want more and you want it fast
They put you down, they say I’m wrong
You tacky thing, you put them on
Rebel rebel, youve torn your dress
Rebel rebel, your face is a mess
Rebel rebel, how could they know?
Hot tramp, I love you so!
Don’t ya?
Oh?
Doo doo doo-doo doo doo doo doo
Doo doo doo-doo doo doo doo doo
Rebel rebel, youve torn your dress
Rebel rebel, your face is a mess
Rebel rebel, how could they know?
Hot tramp, I love you so!
Youve torn your dress, your face is a mess
You can’t get enough, but enough aint the test
Youve got your transmission and your live wire
You got your cue line and a handful of ludes
You wanna be there when they count up the dudes
And I love your dress
Youre a juvenile success
Because your face is a mess
So how could they know?
I said, how could they know?
So what you wanna know
Calamitys child, chi-chile, chi-chile
Whered you wanna go?
What can I do for you? Looks like youve been there too
Cause youve torn your dress
And your face is a mess
Oh, your face is a mess
Oh, oh, so how could they know?
Eh, eh, how could they know?
Eh, eh
Songwriter: David Bowie
Rebel Rebel lyrics © Sony/ATV Music Publishing LLC, BMG Rights Management, TINTORETTO MUSIC
Het idee is nu om deze tekst en het verhaal van het dubbel album
op papier te zetten en de koppermaandagprent te gebruiken als boekband.
Eerst heb ik gekeken of ik de prent zo kon vouwen dat er
een langwerpig boekje zou ontstaan.
Probleem daarmee is dat de tekst dan helemaal onleesbaar is.
Ik heb de prent nu zo gevouwen. De rug is 0,5 cm breed. De tekst is leesbaar. Misschien niet ideaal want maar 1 van de vier keer dat de tekst #Resist op de prent staat is nu eenvoudig leesbaar. Toevallig wel de tekst die linksboven staat. Dus voldoende.
Daarmee is dit de achterkant geworden.
Nu de tekst, eventueel met foto’s uitwerken in een boekblok.
En de LP nog eens gaan beluisteren.
Zijn laatste CD was een eerbetoon aan Duke Ellington.
Niet verkeerd maar ik hoor hem liever zijn eigen werk brengen.
Vaak hoog tempo, zijn typische stem.
Hierboven de ‘hoes’ of het ‘art work’, zo je wil.
Ingescand.
Ik heb de folie om de CD zoveel mogelijk heel gelaten en die onder
de hoes gelegd zodat de sticker met ‘Joe Jackson’ en ‘Fool’
voor nu niet verloren gaat.
Als we op vakantie gaan, gaan we geregeld rond de jaarwisseling.
Dat heeft het voordeel dat er meer interessante tijdschriften zijn
dan door het jaar. Daar kopen we er dan een aantal van.
Dat geldt ook voor de tijdschriften over popmuziek.
In de UK brengen die bladen soms ook een CD met muziek uit.
Zoals hier met de beste muziek van 2018.
Nou als de muziek op deze CD de beste muziek is van 2018 dan kunnen
we dit jaar snel vergeten.
Christine And The Queens:
oppervlakkig, drie keer niets.
De superlatieven in de bladen zijn overweldigend.
Kamasi Washington:
ook Oor was er enthousiast over.
Aardig maar niet heel bijzonder.
Fatoumata Diawara:
mooie stem. Het nummer op deze CD (Nterini) is aardig.
Elvis Costello:
zijn laatste CD heeft sterke nummers.
Hier misschien wel het beste van die CD: Stripping Paper.
De Britse jazzband Maisha:
klinkt interessant. Beetje complex voor een dergelijke CD.
Wil ik meer van horen.
Newport 1956 is een van dé klassieke jazz optredens.
Het optreden is legendarisch. Heeft een eigen Wikipedia-hoofdstuk.
Deze opname is van 2 juli 1956, 5 dagen voor het legendarische concert.
Ik gebruik het woord ‘legendarisch’ nu voor de derde leer.
Zal ik niet meer doen.
Maar luister naar de opname van Newport en deze opname gemaakt
on Hill Auditorium, University of Michigan, Ann Harbor.
Oordeel zelf.
Duke Ellington and his orchestra: Heading for Newport 1956 uitgebracht door Doctor Jazz.
Hoor Ray Nance, Paul Consalves, Jimmy Hamilton, Harry Carney,
Johnny Hodges, Russel Procope, Britt Woodman, Clark Terry,
Cat Anderson en bijvoorbeeld Duke Ellington zelf.
Van Morrison, The Prophet Speaks.
Grappige hoes.
Wie is de profeet?
Van Morrison geeft aan de buikspreekpop aan dat hij stil moet zijn.
Dus eigenlijk zegt hij tegen zich zelf dat hij stil moet zijn.
Maar de CD staat vol met nummers geschreven en uitgevoerd
door Van Morrison zelf.
Gelukkig staan er ook nummers op van John Lee Hooker en Solomon Burke,
Sam Cooke en nog een paar van zijn helden.
Blijft de vraag: wie is hier nu de profeet?
Neil Young haalt al jaren oude opnames uit de kast
en brengt daar nieuwe albums mee uit.
‘Live At The Cellar Door’ uit 2013 was een schot in de roos.
Maar dat is niet iedere keer het geval.
Eerst maar eens luisteren naar de 23 nummers,
1 uur en 20 minuten muziek.
Neil Young, Songs for Judy. Neil Young Solo, opgenomen in november 1976.
De opnames zijn van verschillende concerten in verschillende plaatsen:
“Songs For Judy Intro” – Atlanta, GA – Nov 24 (late show)
“Too Far Gone” – Boulder, Colorado – Nov 06
“No One Seems To Know” – Boulder, Colorado – Nov 07
“Heart Of Gold” – Fort Worth, Texas – Nov 10
“White Line” – Fort Worth, Texas – Nov 10
“Love Is A Rose” – Houston – Nov 11
“After The Gold Rush” – Houston – Nov 11
“Human Highway” – Madison, Wisconsin – Nov 14
“Tell Me Why” – Chicago – Nov 15 (late show)
“Mr. Soul” – New York – Nov 20 (early show)
“Mellow My Mind” – New York – Nov 20 (early show)
“Give Me Strength” – New York – Nov 20 (late show)
“A Man Needs A Maid” – New York – Nov 20 (late show)
“Roll Another Number” – Boston – Nov 22 (late show)
“Journey Through The Past” – Boston – Nov 22 (late show)
“Harvest” – Boston – Nov 22 (late show)
“Campaigner” – Boston – Nov 22 (late show)
“Old Laughing Lady” – Atlanta – Nov 24 (early show)
“The Losing End” – Atlanta – Nov 24 (late show)
“Here We Are In The Years” – Atlanta – Nov 24 (late show)
“The Needle And The Damage Done” – Atlanta – Nov 24 (early show)
“Pocahontas” – Atlanta – Nov 24 (late show)
“Sugar Mountain” – Atlanta – Nov 24 (late show)
Altijd op zoek naar de volgende prachtige gitaarsolo.
Bij Mark Knopfler kun je dan aan het juiste adres zijn.
Private investigations blijft je altijd bij.
Dat concert in de Jaap Edenhal in Amsterdam.
Wikipedia:
“Private Investigations” is een nummer van de Engelse rockband Dire Straits. Het verscheen voor het eerst op het album Love over Gold. Het nummer verscheen niet als single in Amerika, in Engeland daarentegen, bereikte Private Investigations een nummer twee notering. In Nederland bereikte het nummer zowel in de Nederlandse Top 40 als de Nederlandse Single Top 100 de nummer 1 positie.
Maar sinds dien heeft hij zich behoorlijk ontwikkeld.
You’ll never walk alone-solo bij nummer 4: Just a boy away from home. 16 nummers, 1 uur en 19 minuten mooie muziek.
Wat een super album!
Argusvlinder 