Donderdagochtend, rond 08:00 uur. Breda, Grote Markt met Grote Kerk.
Twee opnames vanaf de Grote Markt.
Vanaf hoek Catharinastraat / Kasteelplein.
Categorie archief: Breda
Gezien
Gisteren zag ik in De Nieuwe Veste in Breda de voorstelling
‘De geest van de Vloeiweide’.
Van de website van VVV Zundert:
Radiopost ‘de Vloeiweide’
In tijden van de oorlog woonde Boswachter Neefs met zijn gezin in de Vloeiweide, het natuurgebied tussen Rijsbergen en Etten-Leur. In de woning werd er in 1944, in de laatste maanden van de oorlog, radio gemaakt door verzetslieden van ‘Radiopost de Vloeiweide’. Vanuit het adres van Neefs werden er versleutelde berichten verstuurd dat in het landelijke net werd opgepikt en waardoor communicatie kon plaatsvinden tussen verschillende verzetseenheden. Toen men opzoek was naar een locatie wat ver weg van de bewoonde wereld ligt, werd er gekozen voor de woning van boswachter Neefs.
Eenmaal geinstalleerd, ging in september 1944 de radiopost live. Door verschillende radioberichten kreeg men in Rijsbergen te horen dat de oorlog niet lang meer ging duren. De opmars van de geallieerden was zo sterk dat Duitsland zich wel móest overgeven. Men ging ervan uit dat de radiopost hooguit één a twee nachten in het boswachtershuis zou verblijven en dat de bevrijding voor de deur stond.
Helaas werden deze uren dagen en met leden ogen zagen de verzetslieden incl. de familie Neefs aan dat het gevaar van de boswachterswoning met de dag verergerde. In kleine groepjes trokken de vluchtende Duitsers door het gebied rondom de radiopost. Er was ineens een hoop rumoer in de Vloeiweide. Hierdoor waren de verzetsleden zich er van bewust dat bij de mensen in de omgeving, de radiopost niet onopgemerkt zou blijven.
In de nacht van 3 op 4 oktober verbleven naast de familie Neefs ook de verzetslieden Paul Windhausen, Henk Touw, Jan Nelissen en Frie Renard. Helaas werden zijn bruut wakkergeschud door een zwaar bemande Duitse militaire eenheid die het gehele gebied had omsingeld. Een aantal van de bewoners zijn doodgeschoten, de rest is omgekomen bij de brand in het huis. Niemand van de familie of de verzetslieden overleefde het.
De affiche van de voorstelling die nog een aantsl keren te zien is. De schrijver van het stuk, ook hoofdrolspeler en producent, is John van Ierland.
De voorstelling werd zondag goed bezocht.
De concertzaal van de Nieuwe Veste is voor een dergelijke voorstelling heel geschikt.
De voorstelling is een combinatie van het presenteren van beelden, zang (van solisten en koor) en toneel.
John van Ierland deed de introductie.
Daarbij werd hij geholpen door de Bredase wethouder Marike de Nobel van Cultuur en bijvoorbeeld het speerpunt Inclusie. Ze is van GroenLinks.
De voorstelling kwam wat langzaam op gang.
Technische problemen hielpen daar niet bij maar het schetsen
van de context nam de eerste helft van de voorstelling in beslag.
Vooral de Vlucht in de mei-dagen van 1940 kreeg daarbij veel
aandacht. Niet dat dit geen belangrijk element is in de
herinnering van veel mensen, een traumatische ervaring,
maar voor het drama op de Vloeiweide zijn er meer zaken
die context hadden kunnen scheppen. Om nog maar te
zwijgen over parallellen naar de huidige gebeurtenissen in
de wereld en de Nederlandse samenleving en politiek in
hetbijzonder.
Alles bij elkaar was het een aangename middag.
Het applaus na afloop.
Eén eenzame fietser
Mijn wandeling van gisteren begon bij de bushalte aan de
Zeggelaan in Terheijden en ging via het Markpontje terug
naar Breda.
Het was de eerste keer dat ik deze route liep.
De route heeft veel mogelijkheden tot erg mooie uitbreidingen.
Het laatste deel door industrieterrein de Krogten in Breda
is dan wat minder, maar ja,
je moet natuurlijk ook weer thuis zien te komen.
Hier begint de zee. Zo’n tegel had ik eerder niet gezien. Ik was al 15 minuten aan het lopen. Het heeft wel iets optimistisch. Je kunt het ook lezen als het weerbericht van gistermiddag want met de regen was het geen ideaal wandelweer.
Het Brabant van vroeger is er nog. Je moet er wel naar zoeken.
Molen de Arend in Terheijden. Ik had globaal de route al bekeken op Google Maps. Er zat één element van onzekerheid in: het Markpontje. Daar was ik nog nooit mee gevaren en ik had het zelfs nog nooit gezien.
’t Markpontje vertrekt in de buurt van de Kleine Schans in Terheijden. De Kleine Schans is een verdedigingswerk uit de Tachtigjarige Oorlog.
De Tachtigjarige Oorlog volgens Wikipedia:
…..de opstand van de Zeventien Provinciën tegen drie opeenvolgende koningen van het Spaanse Rijk: Filips II, Filips III en Filips IV. Het conflict begon als een bestorming van katholieke gebouwen door protestantse groepen: de Beeldenstorm (1566). ….. Na decennia van strijd moest Spanje de onafhankelijkheid van de Republiek erkennen, terwijl de Zuidelijke Nederlanden onder Habsburgs gezag bleven (Vrede van Münster, 1648).
De Kleine Schans in Terheijden.
’t Markpontje was eenvoudige te vinden en de pontschipper (heet dat zo? Volgens internet wel) was direct bereidt mij over te zetten.
Hier verlaten we de haven.
De bestemming is meteen aan de andere kant van de Mark.
Uitzicht naar noord en zuid.
Bestemming bereikt.
Tot aan de Haagse Beemden loop je door een prachtig gebied. Voor al die mensen die altijd maar zeuren dat Nederland zo vol is: ga eens naar buiten en kijk eens rond. Dan zie je dat je onzin verkoopt. Het was hier dat ik één eenzame fietser zag die duidelijk met een sterke wind te maken had.
Voor de twijfelaars: de herfst is echt van start gegaan.
Gevonden in de Krogten. Kruispunt Konijnenberg.
Betonijzer heeft ook zo zijn charmes
Breda, Nieuwe of Verlengde Mark, Tolbrug in aanbouw. De kant van de Trapkes.
De kant van de Haagdijk.
Misschien wel de mooiste straat van Breda
De Cingelstraat op een herfstachtige ochtend.
Soms lijkt het werk stil te staan
Er wordt niet meer met grote aantallen metselaars of
stratenmakers aan gewerkt.
Daarom lijkt het soms of het werk aan de Nieuwe Mark
in Breda stil ligt.
Maar als je goed kijkt zie je dat dit niet het geval is.
Er wordt aan de bekisting gewerkt. Meestal betekent dat daarna aan het betonijzer, dan nog meer bekisting en dan storten. Maar zo ver is het nog niet.
Betonijzer. Tolbrug.
Hier gebeurt niet veel. Maar het ziet er dan ook gereed uit.
Meersel-Dreef naar Breda, een wandeling in twee delen
Vanmiddag ben ik van Meersel-Dreef, op de grens
tussen België en Nederland naar Breda gewandeld.
Natuurlijk maakte ik weer wat foto’s.
Ook in België leeft de nostalgie naar een niet-bestaand boerenleven.
Die grenspaal kwam ik net voorbij toen ik in de bus zat.
‘Natuurlijke’ marmers in de Mark.
Ulvenhout.
En ik ben weer thuis.
Vanochtend was de zon nog op de weekmarkt
Op dinsdag is de weekmarkt beperkt maar het weer en het uitzicht was er niet minder om. Ik heb geen aandelen of band met de betreffende groenteboer.
De vlag gaat uit in Breda
Komend weekend begint BredaPhoto Festival. Daarom hangen in de binnenstad veel van deze vlaggen. De vlag hangt mooi strak vanwege de strakke wind vanochtend. Ik heb nog even gekeken voor een ticket. Ik maak graag foto’s. Iedereen kan dat zien op deze blog maar bijna 50 Euro voor een kaartje…… Breda is een middelgrote provinciestad. Dan is 50 Euro voor een tentoonstelling veel geld.
Kranig
Twee grote kranen zijn aan het werk bij het voormalige PTT-gebouw op de hoek van de Houtmarkt en Keizerstraat in Breda.
De andere kant van de paal
Gisteren begon de wandeling in Meersel-Dreef. De eerste foto
is gemaakt in de buurt van het vertrekpunt.
Meersel-Dreef, Café Moskes.
Een bij (-achtige?) vliegt aan. Het was druk met insecten die, de bloemen die er nog zijn, een voor een nagaan voor nectar.
Rechts de bloemen nog vol in bloei en links verpluizen de vruchten al.
In een vorig bericht zag je de andere kant van de paal waar een bord met een Franse zin hangt. Deze kant vind ik misschien nog wel mooier. Dat lijnenspel.
Wandelvondsten
Maandagmorgen, strijkplank voor de deuren van de St Antoniuskerk in de St Janstraat in Breda. Waarschijnlijk een restant van een heel ‘gezellig’ vrijgezellenfeest.
Boter, kaas en eieren met de Grote Kerk van Breda.
Wandeling
Startpunt, Meersel-Dreef, #notalion.
Soms ziet het (verlengde) Markdal er idyllisch uit maar 100 meter verder bouwt een boer een megastal of megaschuur.
Blijkbaar gaat het niet om schoonheid of eten maken maar om succes?
Schoongepoetste fietserstunnel.
Korte impressie wandeling
Het zijn niet veel foto’s maar ik vond ze
de moeite waard.
De Tolbrug in Breda. Het is nog steeds wachten tot er iets komt dat op een brug lijkt maar wie weet?
Het gebouw vind ik op zich zelf niet mooi. Een saaie kolos. Maar zo gespiegeld in het water van de Nieuwe Mark heeft het wel iets.
Breda, Karnemelkstraat.
Bouwvak nog niet voorbij
Vanmorgen geen activiteiten aan de Tolbrug in Breda.
Veldje bloemen
Etten-Leur.
Je hoeft niet ver weg te gaan…..
…..om mooie dingen te zien.
Dat kan ook vaak thuis al.
Breda, Grote Kerk. Foto genomen vanaf het bordes van het stadhuis. In de ochtend, rond 08:00 uur.
Er zit een man op dak
Andere wandeling, andere foto’s.
Hulde aan Krijgsmansdeugd en Wetenschap.
Protestantse Gemeente Ginneken, Laurentiuskerk, Charles Eyck, 1966 #Notalion.
#notalion.
Door het zonlicht sprong de rode lans eruit.
Daniël in de leeuwenkuil (?) #Notalion
Wandeling langs de Mark
Net als vorige week wandelde ik van Meersel-Dreef
langs de Mark naar Breda.
Het weer was anders. Tijdens het eerste uur heb ik
een aantal regenbuien gehad.
Mag gelukkig was het miezer en warm genoeg om mijn
kleren onderweg weer op te drogen.
Prima weer blijkbaar voor de naaktslakken want
die heb ik veel gezien.
Deze twee naakslakken lijken bij een derde, dode (?), naaktslak te kijken?
Regendruppels zijn een heel dankbaar onderwerp voor foto’s. Ze staan er altijd goed op en laten de planten nog beter uitkomen.
De reiger deed nog even alsof hij me nog niet gezien had maar al snel ging hij verder van het pad af het gras in.
Dit is een poëziebank. Vorige week zater er mensen op.
verlegen zwijgt de tijd als water spreekt, zich eindeloos herhaalt
al kantelend naar klanken zich tijdloos telkens taalt
steeds onderweg naar lager als beek, als stroom,
naar zijn verval zich vloeiend voegt, zo oeverlangs
de aarde streelt, welluidend in voorbijgaan
speelt langs stengels en langs stenen
De naam van dichteres Pien Storm van Leeuwen staat op de
zijkant van de bank.
Vorige week heb ik niet goed opgelet want ik zag toen maar
één poosplaats. Er zijn er meer langs de Mark.
Alleen laten de gedichten zich minder goed lezen door de tijd. Dit noemde Pien Storm van Leeuwen een ‘poosplaats’. Ik kwam er nog een tegen.
Via de Duivelsbruglaan liep ik Breda weer in. Daar zag ik nog deze gevonden voorwerpen.
Nieuwe perspectieven / Maria Roosen
In het kader van het initiatief ‘Nieuwe perspectieven’
heeft de organisatie van de Grote Kerk in Breda dit jaar
Maria Roosen aangetrokken om zich te laten inspireren door de kerk.
Het resultaat zijn dan een aantal werken die de afgelopen 20 jaar
zijn gemaakt door haar. Die werken zijn op zijn best geinspireerd
op thema’s die je ook zou kunnen terugvinden in de Grote Kerk.
Gemiste kans van beide partijen.
Het idee rond ‘Nieuwe perspectieven’ lijkt me erg uitdagend.
Detail van de Annunciatie-muurschildering.
Breda, Grote Kerk, Maria Roosen, Re-Belle, Roosenkrans, 1997.
Kerckmeester.
Maria Roosen, Re-Belle, Turn Magdalena Turn!, 2021.
De mogelijkheden om je te laten inspireren door de details in deze kerk zijn overweldigend.
Maria Roosen, Re-Belle, Hope(s), 2024.
Maria Roosen, Re-Belle, Paren, 2002.
Met als afsluiter: Detail Atelier Jan van Scorel, De Vinding van het Ware Kruis, 1550.
Argusvlinder 