Deze week kreeg ik vier boeken met de post toegestuurd. Ik wil kort bij de boeken stilstaan omdat er uiteenlopende redenen waren om ze te kopen. Een boek kocht ik vanwege de schrijver Armando en de uitvoering: de speciale doos voor het boek is uitgevoerd in half leer, en gedrukt op Hahnemühle Bütten-papier. De graphic novel werd aangeprezen door Adriaan van Dis in zijn podcast. Als de Statenhofpers een nieuw deeltje in de reeks Saldencahier uitbrengt, koop ik dat meteen. Een nobelprijswinnares die uitlegt hoe je een schrijver wordt leek me een niet te missen kans. Hieronder volgen de vier boeken.
Statenhofpers, Heere Heeresma, De draf van een eigen heimer, Anton de Goede. het 23ste deeltje in de reeks Saldencahiers. De omslag is geïnspireerd door het beroemde lettertype van Helmut Salden.
Het colofon staat stil bij de terugkerende medewerking bij de realisatie van het boek van Chang Chi Lan-Ying en Jan de Jong.
Dit boek heb ik intussen gelezen en wat een heerlijke zwarte humor. Heere Heeresma schrijft dit verhaal in decors die geleend kunnen zijn uit een Kronkel van Carmiggelt. De herkenbare wereld van cafés, kleine lieden en alledaagse misère krijgt bij hem echter een veel absurdere en grimmigere wending.
Het ontregelen van de gebeurtenissen lijkt een van zijn doelen te zijn. Daar slaagt hij overtuigend in met zijn donkere humor.
Zo raakt de hoofdpersoon verzeild in een kroeg. Hij neemt plaats aan een tafel waar nog iemand zit. Iemand voor wie het leven nog moeilijker is dan dat van de ik-figuur. Het takje dat de man gebruikt als oor van zijn brilmontuur, is daar getuige van. De ik-figuur bestelt twee gehaktballen, één voor zijn tafelgenoot. Die gaf de voorkeur aan een gehaktbal boven iets te drinken. De ik-figuur drinkt zijn koffie en eet zijn gehaktbal. Daarna verlaat hij op een draf het etablissement zonder te betalen. Het enige wat hem lijkt dwars te zitten, is dat zijn tafelgenoot hem niet heeft bedankt voor de gehaktbal.
In dit boek ben ik begonnen en je verwondert je over de manier waarop mensen de krant benaderen terwijl ze advies willen ontvangen. De reacties van Szymborska zijn kostelijk. Wislawa Szymborska, Brievenpost – Hoe word je (geen) schrijver. De vertaling is van Karol Lesman.
Mikado Pers, Armando, Gelders, als letterlypes dienden Dante en Bodoni op Hahnemühle Bütten-papier. Gebonden in halfleer, Frans geitenleer om precies te zijn: Chèvre Krispati. De schutbladen zijn van Japans papier: Shin Inbe. Hier zie je de prachtig gemaakte doos.
Met het boek.
Ook hier ben ik aan begonnen en humor staat hier minder op de voorgrond. Maar Armando.
Aan de randen en de watermerken en de manier waarop het papier in de hand ligt is te zien dat het een mooie kwaliteit papier is. Altijd prettig om te voelen.
Tobi Dahmen, Columbusstraat – Een familiegeschiedenis 1933 – 1945.
Een dikke graphic novel over een Duitse familie in aanloop naar en tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Op pagina 63 gaat de vader van de schrijver en tekenaar naar school en is getuige van weer een nieuwe actie van de nazi’s: hij ziet de scherven die resultaat zijn van de Kristallnacht van 9 op 10 november 1938. Bij deze actie worden onder andere synagogen, woningen en bedrijven vernield, Joden gearresteerd en afgevoerd naar de kampen. In Düsseldorf, waar het verhaal zich afspeelt, worden bij deze centraal georganiseerde actie (Goebbels) 141 Joden gearresteerd waarvan er 87 naar Dachau worden afgevoerd.