29/11/2004

Rond 16:00 uur vertrekken we voor het laatste deel van onze reis
vanuit Frankfurt (we zijn inmiddels al weer in Duitsland)
naar Amsterdam.



Een geweldige ervaring rijker.

28/11/2004

27 en 28/11/2004

Na Konark met de trein naar Madras.
Het is eind november 2004.
Een maand later wordt Azie getroffen door een tsunami.
Op het moment dat we aan de oostkust van India waren,
kende we het woord “tsunami” op z’n best als een Japans natuurverschijnsel.
Aan de oostkust van India vallen relatief weinig slachtoffers.
Maar vanaf Madras naar het zuiden wordt ook India getroffen.
Tijdens de treinreis heb ik een foto gemaakt uit het raam.
Een brugconstructie voor de trein, dicht bij zee,
en op een punt waar een rivier de zee instroomt.



De treinreis duurde lang.
Slapen op het ritme en geluid van de trein is iedere keer weer
een bijzondere ervaring.
Gelukkig had ik speciaal voor deze reis een iPod gekocht.
Muziek had ik dus voldoende bij me om de nacht door te komen.

In de trein hadden we een interessante ontmoeting.
Een jonge man reisde in dezelfde coupe als wij.
Indiase mensen zijn over het algemeen kleiner dan wij
en veel minder dik.
Ze kunnen dus beter slapen in de voor mij nogal krappe ruimte.
Maar goed, deze man was onderweg van zijn familie in Orissa
naar zijn werk in Bangalore.
Hij werkte bij een computerfirma en Bangalore is een van India’s boom towns
met veel computer industrie.

Wikipedia:Bangalore is de hoofdstad van de Indiase provincie Karnataka.
Bangalore heeft 4,5 miljoen inwoners
en is de op drie na grootste stad in India (2004).
Bangalore heeft een grote aantrekkingskracht op de bevolking
van Kerala en Tamil Nadu.
Daardoor voorspelt men dat Bangalore binnen vijf jaar
de grootste stad van India zal zijn.

Voor de onafhankelijkheid was Bangalore een belangrijke industriestad;
meer recent is het een belangrijk centrum van de informatietechnologie
in India geworden en wordt het wel de Silicon Valley van India genoemd.
Voor Bangalore het centrum van de Indische IT wereld werd,
was het bekend als de stad van de tuinen.

Bangalore ligt in het zuiden van India, centraal.
Madras ligt aan de oostkust.
Met de trein van Orissa naar Bangalore is een hele onderneming.
In Madras sluit de trein naar Bangalore niet echt aan op die
vanuit Orissa. Het kost dus veel tijd.
Vliegen is natuurlijk veel sneller.
Maar dat kon hij zich niet veroorloven.

Deze man was voor zijn werk ook al eens voor een langere tijd
(ik meen drie of vier maanden) in Noord Amerika geweest.
Hij kon India dus vergelijken met het westen vanuit een India’s perspectief.
Het gesprek heeft anderhalf jaar geleden plaatsgevonden
maar wat ik me er van kan herinneren, was dat hij twee grote
verschillen kon benoemen:
om te beginnen is er natuurlijk het enorme verschil in welvaart.
Maar om de kern van de verschillen aan te kunnen duiden schoof hij dat opzij.
In zijn ogen was het belangrijkste verschil veel fundamenteler.
Het verschil zat hem in de familie.
In het westen ontbreekt het element familie volledig, was zijn beleving.
In de westerse maatschappij zit geen structuur.
Iedereen doet maar wat, doolt op zich zelf rond.
In mijn herinnering gebruikte hij zelfs het woord ‘chaos’.

Voor een bewoner uit een land waar de politiek de mond vol heeft
met ‘met het gezin als hoeksteen van de samenleving’ is dit
een bijzondere vaststelling.
Zet je tot denken.
Volgens mij heeft hij wel een punt.

27/11/2004

Tijdens ons laatste bezoek (tot op vandaag) aan India had ik twee camera’s bij me.
Een digitale en mijn oude analoge spiegelreflexcamera.
Die laatste levert nogal wat problemen op.
Er komt vals licht bij de film.
Sommige foto’s hebben dan ook een vreemde kleur terwijl
andere volledig verloren zijn.
In Konark heb ik met beide camera’s foto’s gemaakt.
De digitale foto’s waren al te zien in een vorige log.
De analoge dia’s die gedigitaliseerd zijn, zijn fototechnisch
niet van een hoge kwaliteit.
Maar het onderwerp Konark is zo bijzonder dat ik deze foto’s
toch ook wil publiceren.



























<

Snuit daar iemand haar neus of wordt er een buiging gemaakt voor al die schoonheid ?

27/11/2004

Mijn notitieboekje vermeldt nu geen tekst meer.
Gelukkig weet ik uit mijn hoofd en aan de hand van de foto’s
nog wat we op deze dag gedaan hebben:
– ontbeten bij Peace in Puri;
– met de bus naar Konark;
– met de bus naar het station in Bhubaneshwar;

Vandaar begon onze terugreis.
Iemand heeft bedacht dat het zinvol is,
mensen aan de oostkant van India,
vanuit Midden India met de trein te laten reizen
naar Zuid India.
Om daar dan terug te vliegen naar Frankfurt via Mumbai
(Bombai of Mumbai ligt aan de werstkust van India).

Zeker iemand die graag airmiles heeft.

Het goede is dat je na anderhalf jaar
al het ongemak niet meer weet.

De dag draait dan om Konark,
een World Heritage Site.

Daar heb ik de volgende foto’s gemaakt:



Een prima ontbijt bij Peace.

The Sun Temple Konark

The Sun Temple Konark: Kainapara of the Periplus (first century AD)
is an important part of the Orissan coast.
The most notable marvel of Orissan art
is the stately Sun Temple.
Built in C.AD 1250 during the reign
of the Eastern Ganga King Narasimhadeva (AD 1238-64),
it was to enshrine an image of Sun (Arka),
the patron deity of the place.
The entire complex was designed in the form
of a huge chariot drawn by seven spirited horses
on twelve pairs of exquisitely carved wheels.
The sanctum symbolises the majestic stride
of the Sun-god and marks the culmination
of the Orissan architectural style.
The vimana of the deul has collapsed,
while that of jagamohana and the nata-mandap
are better preserved.
The walls of the temple contain superb carving of divine,
semidivine, human and animal figures
amidst floral and geometric ornamentations.
The vivacious kanyas and danseuse are remarkable
for their sensuous modelling, pulsating with human emotions
which are absorbed in a variety of gestures and rhythmic actions.
Such sculptures render the Orissan temple a class unto themselves.
Mighty simha-gajas welcome the visitor at the porches.

Konark ligt op ruim 30 kilometer van Puri
en 65 kilometer van Bubaneshwar.
Het vissersplaatsje is vooral bekend
vanwege de prachtige Zonnetempel.

Zonnetempel
De Zonnetempel is gebouwd door een van de koningen
van Orissa (waarschijnlijk Narasimha)
als dankbetuiging aan de Zonnegod
die hem aan de overwinning hielp op de Moslims.
De gigantische tempel is zeer speciaal vanwege het feit
dat de tempel gebouwd is in de vorm van een strijdwagen
die naar de zon rijdt.

Als er een olifant op staat……detail van de vorige foto.

Surya (de zonnegod) wordt verondersteld in het oosten te huizen
en dit is dan ook de richting waarnaar de paarden
die de wagen trekken gekeerd zijn.
In 1869 stortte een groot deel van de tempel in
Aan het begin van de twintigste eeuw werd begonnen
met onderzoek en restauratie, wat tot op vandaag de dag doorgaat
De entree van de tempel is vanuit het oosten.
De tempel wordt bewaakt door leeuwen en olifanten
die zich voor de ontvangst en danshal bevinden.
Deze ruimte, de Nritya Mandapa, staat verhoogd op een plateau
dat voorzien is van prachtig beeldhouwwerk.

De hoofdtempel wordt bereikt via een aantal trappen
met aan weerszijden de resten van de eens zo trotse paarden.
Aan de zijkant van het plateau waar de tempel op staat
bevinden zich twaalf gebeeldhouwde wielen
die de uren van de dag representeren.
De tempel is rondom voorzien van zeer indrukwekkende voorstellingen.
De hoofdtempel bestaat uit twee delen:
de ontvangsthal (de Jagamohan)
en het heiligste gedeelte van de tempel.
Het binnenste deel is met zand opgevuld om instorting tegen te gaan.

De symboliek druipt van de tempel af, het is een grote lofzang aan de zon.

De overige bouwsels op het terrein bestaan uit onder meer
een olifanten en een paardenterras
waarvandaan u een mooi zicht op de tempel kunt genieten.

Oorspronkelijk lag de zonnetempel aan zee,
echter door aanslibbing ligt de tempel een flink stuk landinwaarts.

De reclame voor films is een studie apart waard.
Hand geschilderd, geweldadig, maar zeker opvallend.

Ik ben aan het eind gekomen
van mijn notitieboekje.
Maar dat wil niet zeggen
dat het reisverslag af is.
De laatste dag (en vliegreis)
zijn nog niet aan de orde geweest.

Maar het meeste
van deze fantastische reis
is wel behandeld.

Mijn boekje heeft me
een grote dienst bewezen.

Daarom een prominente plaats
voor dit boekje.

11/23/2004 01:54 PM
F,

Vanillestokjes heb ik nog niet gezien.
We hebben al heel wat kruidenkramen op markten gezien.
Safraan hebben ze ook heel veel.
Vooral in Sikkim.
Ik ben er niet zeker van of we nog markten zien maar als we
het tegenkomen brengen we zeker wat mee.

Tot de volgende India mail !
L en M

24/11/2004

Ochtend:

Bezoek aan de grotten.
In twee heuvels in de buurt van Bhubaneshwar zijn door monniken
slaapplaatsen uitgehakt.
De oudste dateren van 200 jaar voor Christus.
De xe2x80x98grottenxe2x80x99 (Udaygiri en de Kandagiri) zijn meer kamertjes
waarvan een aantal mooi gedecoreerd zijn (geweest).
Het ligt erg mooi.

De Udaygiri Grotten, uitgehouwen door Jains (groepering strenge Hindoes),
werden gebruikt voor meditatieve doeleinden
maar ook voor religieuze muziek en dansuitvoeringen.
U kunt onder meer de slangen- en de tijgergrot zien.
In slechts enkele grotten zijn inscripties en beeldhouwwerk te zien.
In grot negen echter zijn inscripties aanwezig die in de dertiende eeuw
zijn aangebracht.
De tekst in het Pali verhaalt over de heersende koning Kharaveli.

































Teruglopend naar het hotel, komen we regelmatig over deze spoorbrug.
In de ‘huizen’ die daar staan (die schuine constructie voor die witte flat)
wonen ook mensen.
De tegenstellingen in de Indiase samenleving zijn enorm.
De overheid slaagt er niet in (doen ze een poging?)
om daar verandering in aan te brengen.
Hier vlakbij heb ik de sticker gekocht met daarop Ganesh
die ye zien is op het filmpje boven deze log.

Middag:

Transfer naar Puri.

44 kms from Konark is Pipli,
a centre for applique work, which depict the essence of Oriya culture.
It is also known for colourful and original awnings, canopies,
garden and beach umbrellas, shoulder and handbags etc.
The cocktail effect of the colours is certainly a feast for the eyes.
Pipli, Orissa’s appliquxc3xa9 capital, announces itself
with loud colourful splashes of bright colour in the shop fronts.
All kinds of handiwork are on sale in shops
that line both sides of the main highway.
Tour buses generally halt here for shopping.

Wij zijn in Pipli ook even gestopt.
We hebben rondgekeken in de winkels en de
naai-ateliers achter de winkels waar al deze kleurrijke voorwerpen
worden gemaakt.
Mooi kan ik het niet vinden, wel heel kleurrijk.



Gelukkig is niet iedereen in India zo arm als de mensen
die in dat ‘huis’ wonen lanfs het spoor.
Deze kinderen worden van en naar school vervoerd
in een soort fietstaxi. Levert altijd leuke plaatjes op.

In het Garden restaurant Amazonia (Puri) nemen we pakora
en vegetable fried rice om de keuken te testen.
Vandaag is het erg warm.
Het eten bij Amazonia is overigens prima.

Avond:

Het strand vanaf het centrum van Puri bezocht.
Het Puri Beach festival is gisteren begonnen.
Er staan souvenierstands op de xe2x80x98normalexe2x80x99 plaats.
Verder is er nu een kleine kermis en het festival.
Het festivalterrein beslaat twee delen: het promotionele deel en het culturele deel.
Beide bevinden zich in een xe2x80x98openluchttentxe2x80x99.
Een soort tent zonder plafond.
Het promo deel bestaat uit stands waar souveniers en etenswaar
gekocht kunnen worden.
Het cultureel deel is het podium voor de dansvoorstellingen en de tribunes.
Het culturele deel bezoeken we morgen, nu eerst de omgeving verkennen.
Dit is zoals altijd in India een erg uiteenlopende ervaring.
Van slapende mensen (op krant, onder doek) tot overvolle souvenierwinkels.
Vooral de textielzaken waren erg vol met kijkers en kopers.





In Puri gebruikte we het platte dak van het hotel als terras.
We vroegen om een biertje en gingen dan op de twee stoelen zitten
die er op dat dak stonden.
Soms gingen we op de verhoogde rand van het plat dak zitten.
Zeker aan het eind van de dag was het er heerlijk.
Iets minder leuk is het natuurlijk als je daar moet wonen.
En dat is nou net wat het personeel van het hotel deed.
Men sliep daar, waste hun kleren, hing die te drogen etc.



Daarna gegeten bij Peace.
Een echte Lonely Planet-tent.
Leuk in een tuin.
Heerlijk eten, goede bediening en over de prijs
kun je in India niet klagen (267 RP= 5 Euro voor 2 personen).
Peace zit aan de Chakratirtha road.

23/11/2004

Bhubaneshwar.
Voettocht langs de tempels.
Helaas weet ik inmiddels dat het geheugenkaartje
van mijn fotocamera met de fotoxe2x80x99s van deze dag kapot is.
We hebben een vijftal tempels bezocht.
Ze zijn niet bijzonder mooi als je ze vergelijkt
met de tempels in Zuid India of Khajuraho.
Maar deze tempels trekken wel veel Indiase bezoekers,
meer dan in Khajuraho.
De sfeer is daarom wel erg authentiek.

Leuk was het zeker om een hele dag door de stad te lopen,
de bruiloftstoet met muziek te zien,
de meisjes in de riksja,
de koe met gedroogde rode aarde op zijn kop,
gewoon het straatbeeld, enz.

De plaats Bhubaneshwar zal voor veel mensen als onbekend in de oren klinken.
Deze stad is de hoofdstad van de deelstaat Orissa.
Om dat een beetje in perspectief te plaatsen:
in Orissa wonen 30 miljoen mensen.

22/11/2004

Transfer to Bhubaneshwar.
Voor het eerst rijden we over een snelweg (National Highway).
Een tweebaansweg zonder vluchtstrook, af en toe een aanduiding
middels een onderbroken streep midden op de weg.
Op de weg regelmatig xe2x80x98speed breakersxe2x80x99.
Weggebruikers: vrachtautoxe2x80x99s, bussen, autoxe2x80x99s, tractoren, fietsen, motoren, enz.
Ondanks het feit dat we extra vroeg zijn opgestaan
kunnen we de demonstratie en aangekondigde road block niet ontlopen.
We keren terug naar de ontbijtplaats (80 kilometer van Gopalpur on Sea)
en besluiten een boottocht te maken op Indiaas grootste zoutwatermeer.
Met 6 mensen op een grote boot beginnen we aan een prachtige
en rustige tocht die drie uur duurt.
Onderweg een zeearend gezien en het tempeleiland bezocht.
In India kom je tempels op de meest vreemde plaatsen tegen.
Ze zijn voor de bezoekers een combinatie van een heiligdom en een dagje uit.
Zo ook hier op dit eiland.
15:00 uur vertrek.
18:00 uur aankomst in hotel Sishmo (Bhubaneshwar).

Achteraf blijkt dat het geheugenkaartje van mijn camera, dat ik op 22/11/2004
in mijn camera stop, niet goed te werken.
Van deze twee dagen heb ik dan ook geen foto’s.
Voor deze reisdag is dat niet zo’n ramp maar voor de volgende dag,
het bezoek aan Bhubaneshwar, is dat wel erg jammer.

21/11/2004

Wederom een te lange reisdag.
210 kilometer van Zuid Orissa richting noorden.
05:45 uit bed.
06:30 ontbijt
07:00 vertrek
Zonder eten- of drinkstop tot 15:15 uur gereden met de bus.
Niet eens een gemiddelde van 30 kilometer per uur bereikt.
Een groot deel van de weg was opgebroken en er werd aan gewerkt.
Het is warm.
Het hotel is niet bijzonder, het plaatsje,
Gopalpur aan zee (Gopalpur on sea), ook niet.
Jammer.
Met de trein was het op zijn minst interessanter geweest
en hadden we naar de echte bestemming kunnen gaan
(Puri is slechts 180 km verder).

Orissa is ook hier prachtig.
Minder glooiend meer echte heuvels.
Het strand is redelijk schoon en redelijk bezocht voor de tijd van het jaar (November= winter).
Zoals in iedere haven is het leuk te zien hoe de locale vissers
hun vangst en boot aan land brengen.
Veel kracht is er nodig om een paar grote vissen aan land te brengen.
De vissen zijn prachtig van kleur; blauw, wit, geelxe2x80xa6



Onze kampeerplaats met uitzicht in het ochtendgloren.





De route.



Zomaar een road block zoals zo vele onderweg.



Gopalpur on Sea; de vissersboten nog op zee.



Zomaar een straatbeeld.



Vrouwen leggen een weg aan. Eerst worden bundels twijgen neergelegd.
Dan wordt met de hand en het hoofd het zand aangevoerd.







Vissers bezig met het reinigen van hun netten.



De opbrengst van een dag werk.





De boot moet wel eerst nog aan land gebracht worden.



De vangst van deze visser.



Boten met op de achtergrond Gopalpur on Sea.





Op naar de veiling.





Kijk eens naar de mooie kleuren..





Boot aan land.





Iedereen helpt mee.



Tijd om naar huis te gaan.

19/11/2004

Vandaag een reisdag.
280 kilometer slechte weg, warm weer, een auto die last heeft van een overkokende motor,
een prachtig landschap, een mooie grote markt in Kunduli (huiden ed),
cement- en aluminiumfabriek en een paar niet nader gexc3xafdentificeerde fabrieken met veel rook.
De xe2x80x98bungalowxe2x80x99 is nu van de overheid en xe2x80x98bezetxe2x80x99.
We slapen nu buiten.
In de avond wordt het hier snel koud.
Helaas heeft de toiletruimte in deze bungalow geen stromend water, laat staan warm water.
Er is ook geen pomp.
Het water wordt dagelijks door vrouwen gebracht.

De stemming bij het schrijven van bovenstaande tekst was een beetje down.
De markt die we deze dag bezochten was prachtig.
Enorm veel mensen, stands, allerlei producten.
Maar de busreis hakte er wel in.
Dat geldt ook voor het slechte slapen van de afgelopen dagen.
Het was een erg warme dag.

De foto’s van deze dag:



De eerste activiteit is het opladen van de bus.



In de verte de huidenmarkt.
Dit is een speciaal onderdeel van de markt, ligt ook wat apart.



De hoofdweg.





Of de dieren op de markt ook geslacht werden weet ik niet.
Maar alle ‘onderdelen’ waren los verkrijgbaar; en vers!
Zie de horens en de verse huiden op de volgende foto’s.







Verse vis.



Het is erg warm en de zon is overal.



Afdeling ijzerwaar.



Afdeling groente en fruit.



Het naaiatelier.







Het leven van een reiziger gaat niet altijd over rozen.



Warm, loom slaperig weer.

18/11/2004 Markt in Machkund.

Als we om 08:30 uur aankomen zijn de Bondo nog niet op de markt.
Deze sta, kun je herkennen door de vele halssierraden bij de vrouwen,
kralen om de hals en oorbellen.





Dat de Bondo zo vroeg nog niet op de markt zijn wist onze gids.
We lopen ze tegemoet.
Je kunt dan mooie foto’s maken.
Op de markt is het veel drukker.

























Bij dit kraampje hebben we even thee gedronken.



Deze vreemde wezens zijn Japanse toeristen.
Ze zijn bang van de muggen, het vuil en de zon.





Links Japanse toerist.
Gelijk rechts daarvan de waterafvoer en de kooplieden.

The high hills located towards the remote south western tip
of Malkangiri uplands and north west of river Machhkund in the district of Koraput
inhabited by sparsely populated primitive tribes.
The Remo speaking Bondo tribe of South Munda language Group
is one among them and the hills on which they live as called the Bondo hills.

Once they are regarded as a criminal tribe among the tribes of Orissa.
Though few in number the tribe has successfully retained the distinctive features of its culture,
chiefly on accounts of its geographical isolation
and more due to its stubborn and independent spirits.

From Geographical point of view the Bondo settlement can be divided into three groups:
– The hill Bondo or Bara Jangar Group,
– the Gadaba group of Hill Bondo and
– the plain group come under Khairput (Koraput?) Block.

The Bondo village is considered as a smallest territorial unit
and consists of 4 to 5 hamlets inhabited by different clans.
The megalithic platform called, Sindibor is built either in the centre
or at a convenient place is place for meeting.
A Bondo hut consists of two rooms.
The larger apartment which is used as sleeping-cum-cooking room
is about 3 feet in width & 6 feet in length with some raised platforms in each corners.
The smaller appartment is used for grainary.
In between two rooms there is an inter connecting door.
The Bondo use scanty clothes to cover the private parts only.

The dress of a Bondo woman is remarkable.
Gosi a loin cloth of 3 ft. in length and 1.5 feet in width is used by a male,
whereas a female uses Ringa or Nodi of about 2ft. in length and 1 ft. in width.
The Bondo women using their indigenous loom weave Ringa
out of keranga fibre collected from the forest.
A wrapper is used in chilly nights.
Bondo women look magestic in their tradional dress and ornaments.
Their ornaments consists of a large number of bead necklaces
which hang down to the naval and a number of necklaces
of diferent colour aluminium bands around their neck,
head bands made up either grass or bead aluminium bangles,
nose rings and anklets, etc.
Bondos are mainly agriculturists.
Besides they practise shifting cultivation.

The other sources of their livelihood are hunting, fishing, animal husbandry and wage earnings.
The Bondo society is broadly divided into moleties or Bansha
called ontal (cobra) and killo (Tiger).
These Banshas are totemistic in nature.
Among them the ontal group is most numerous and held superior to killo group.

Tne most important events of life are birth, marriage and death
and each event is observed with certain rituals by the Bondo.
Marriage is the most important stage in the life-cycle of Bondo.
In the Bondo society the boys and girls go to their respective dormitories called, Ingersin
and Salanidingo to sleep at night.
Young boys are allowed to visit the girl’s dormitories of different villages at night
and join in fun, music and dance with girls of such villages.
Majority of Bondo marriages are performed through capture
widows are allowed to remarry the widowers in Bondo society.

The most interesting feature in the Bondo marriage
is that the wife is often older than the husband.
Older girls prefer to marry younger boys who would earn for them when they grow old.

To Bondo death is believed to be the work of evil spirits,
black magic and witchcraft.
They practise both cremation and burial.
After death the corpse is wrapped with white cloth and placed on the funeral pyre.
Most of the usables like arrow and bow, knife dress and ornaments
are kept on the pyre with the dead body.

Bondo religion is mixture of both Hinduism and animism.
They have firm belief in patkhand Mahaprabhu
whom they consider to be the creator of the universe.
The spirit of dead ancestors called Muldei
are housed in a small wooden post of 4ft. long in the main room of the house.
Bondos also believe in the efficacy of magic and sorcery.
Bowing and genuflection are various means of obesiance to satisfy the supernatural powers.

Het probleem met het achterhalen van informatie over de stammen
is dat er veel verschillende schrijfwijzen worden gebruikt.
Zo zocht ik naar informatie over de Kondhs.
Die staan te boek als
Dunguria Kondhs, Dungra Kunds, Dongaria Konds en Dongria Konds,
maar ik kom ook de term Gonds tegen.
Kom daar maar eens achter.
Voeg daar aan toe dat de schrijfwijze van plaatsnamen in India
ook al onderhevig is aan wisselingen en de verwarring is compleet.
Machhkund, Machhakund of Machkund, Onukadelli of Onkadeli.

De mannen dragen pijl en boog.
Om fotoxe2x80x99s van de vrouwen te mogen maken moet er eerst betaald worden.
Mannen mag je niet fotograferen.
De markt bestaat uit twee delen:
groente, fruit en huishoudelijke artikelen aan de ene kant;
drank aan de andere kant.
De drank maken ze zelf en op dit deel van de markt zie je met name de mannen.
2 Kettingen gekocht: een met muntjes en 1 met kralen (blauw/wit).
Ze maken deze kettingen niet zelf maar door ze bij hen te kopen
gaat het geld naar stammen en niet naar de handelaren waar je het ook kunt kopen.
Bovendien is het leuk om van ze te kopen.
Ze spreken geen Engels.
Kunnen ook niet goed tellen dus is er constant overleg met andere vrouwen.
De blauw/witte ketting kost 80 Roepies (xc2xb10.60 Euro)
De muntenketting kost 200 Roepies (= 4 Euro)

Vannacht hebben we geslapen in een xe2x80x98bungalowxe2x80x99 van de elektriciteitsmaatschappij.In de buurt is een stuwdam aangelegd.
Op het grondgebied van Orissa maar door de elektriciteitsmaatschappij van Andhra Pradesh.
Dit is een afgelegen gebied.
Voor inspecteurs en hoger personeel zijn deze bungalows weggezet.
Het zijn in wezen niet meer dan stenen schuurtjes.
In deze gebouwtjes hebben we 4 ruimtes: een xe2x80x98keukenxe2x80x99 en drie slaapvertrekken.
In de slaapvertrekken zetten we onze tentjes op of een klamboe.
Er is ook een veranda aan het gebouw.
Geslapen heb ik niet echt.
Er was een voorstelling met muziek in een nabij gelegen tempel.
Deze voorstelling duurde tot 00:30 uur.
Verder was het koud en heb ik nog steeds last van mijn verkoudheid.

Vanmiddag een wandeling gemaakt naar het dorp van de lagere Gadaba stam.
Een hele mooie rustige wandeling in een vallei waar geen echte weg naar toe loopt.





Voorbeeld van een ‘dorpsplein’ met hele oude stenen.











Nog twee fotoxe2x80x99s voor het digitale herbarium toegevoegd: gras en suma (Samu ?)



Ik geloof nooit dat dit die suma is, waarschijnlijk is de foto de mist in gegaan.

(Braziliaanse Ginseng).



Botanical: Pfaffia paniculata
Family: Amaranthaceae
Other common names: Amazon Ginseng, Brazilian Ginseng, Brazilian Carrots, Para Todo

With a common name, Para Todo, meaning “for everything,”
there is a hint of just how much benefit Suma Root may be to your health.
Often called the South American version of ginseng,
it has become a popular tonic that is used to bolster
the immune system and to fight temporary depression and fatigue.

Nog een foto van een jongetje met hoepel.
Het dorp stond vol met huizen met gekleurde (Mondriaan) wanden en mooie deuren.



Speelgoed.
Hij vond het wel een beetje eng, mijn aandacht voor het speelgoed.



Tempel in de buurt van onze ‘bungalow’.

17/11/2004

Tachtig kilometer rijden en van daaruit 4 dorpen bezocht.
Bijzonder is de stam waar de vrouwen zware, brede halssieraden dragen.
Gutalpura is de naam van het dorp waar we de dames gezien hebben.
Bono Gadoba.

Vanochtend is wel mijn pen verdwenen.
Vanmiddag naar de markt. Nu weer naar een dorp waar we morgen naar een markt gaan.

Het is aan mijn (korte) verslag wel te zien dat de vermoeidheid fors toeslaat.
Ik heb niet veel tijd gespendeerd aan het opschrijven van veel zaken.
Gelukkig heb ik wel foto’s gemaakt.
We zijn in onze vakantie aanbeland in Orissa.
Dit is een staat in het oosten van India.

Orissa bestaat weer uit een aantal districten.
Het district waar we veel tijd zijn geweest in Koraput.

De kaart is van een mindere kwaliteit maar het was de enige die ik kon vinden.

Dus we kunnen de dag maar beter volgen aan de hand van de foto’s.



Omdat we de avond ervoor naar het festival zijn gegaan (dat was niet gepland),
hebben we in een hotel overnacht.
Toen we wakker werden zagen we dit bijenbouwwerk op ons balkon.
We hebben dat maar snel met rust gelaten.





Het landschap tijdens de wandeling.







Deze mensen waren het eerste doel van de wandeling.
De Gadoba-stam. De mensen staan bekend om hun dans.
Die hebben we gisteren op het festival ook gezien.
De vrouwen dragen hele brede halsbanden.
Hoewel ze van aluminium gemaakt zijn, zijn ze behoorlijk zwaar.
We mochten natuurlijk even voelen hoe zwaar.





















De oogst ligt te drogen in de zon in grote platte manden.



De manden vlecht men zelf.



Het kleine vee loopt los door het dorp.





Natuurlijk wordt er ook voor ons gedanst.





Dit is een detail van de vorige foto.
Niet alleen de halssierraden zijn erg groot.
De enkelbanden mogen er ook zijn.









Geen dans zonder muziek: de band.



In een volgend dorp bewonderen we de geometrische beschildering van de huizen.



Aan de deuren is ook extra aandacht besteed.









Is het geen paradijs ?





Onze lunch, tweede van rechts de dadelchutney.





Let op de ringen van deze vrouw. Ze zijn gemaakt van Indiaase munten.









Maar men maakt ook figuratieve afbeeldingen zoals deze vis.



Speelgoed.
De kinderen speelde tussen de huizen door deze auto achter zich aan te slepen.
De auto is gemaakt van karton en papier.
De assen worden gevormd door prikkers.
Weer eens wat anders dan een X-box.









Onze tenten zetten we op in een ‘bungalow’.
Rechts is onze tent.





Deze kippen liggen in de keuken te wachten op de slacht.
Ze gaan een belangrijk onderdeel worden van ons avondeten.

16/11/2004

Ontwaken



Ontbijtvoorbereiding.



Kijkje in de stal waar we naast geslapen hebben.



Keuken.





De mist stoort de lokale bevolking in ieder geval niet.



Ontbijt.



Buurtbewoners waren nieuwsgierig en kijken over de omheining..

Wandeling van 8 kilometer langs 4 dorpen.
07:30 uur vertrokken terwijl het nog mistig was.
Om 11:45 uur terug in de volle zon.
Mijn xe2x80x99Herbariumxe2x80x99 gefotografeerd.
Eerst ons xe2x80x98eigenxe2x80x99 dorp bezocht.
Let vervolgens op de staartjes en het hoge voorhoofd van de mannen.
Let op de enkelbanden (zwaar!) en de bamboekammetjes in het haar.
Het wandelen gaat door een schitterende omgeving van jungle, agrarische velden
met voornamelijk planten die gebruikt worden om olie uit te halen en kuddes (met koeienbel).
Vlinders dansen om je heen terwijl de ene mooie plant, bloem, struik, boom
zich afwisselt voor een andere.

Lunch:
= rijst met groente, cashewnoten en rozijnen;
= pompoen in kerriesaus;
= bloemkool, ui, tomaat, boontjes;
= papadum;
= linzensaus;
= thee of koffie;

Wandeling



Het huis op orde brengen.



Er wordt hard gewerkt.



Gele koolzaad(?)velden.





Onze lokale gids.



Op weg naar de markt om je spullen te verkopen.



Een kijkje in een huis.











Typisch mannenkapsel: staartje.











Houten koeienbel.

















In de middag een bezoek aan een Hindoetempel en een markt.
In de avond gaan we naar een tribaal festival in Koraput.
Er was een groot festivalterrein vrijgemaakt voor de vertegenwoordigers
van alle stammen van India (officieel 62).
De regering organiseert dit festival zodat de stammen ervaringen kunnen uitwisselen
en het vormt zo een communicatiekanaal naar hen.
Aanwezig waren onder andere de xe2x80x98Chief ministerxe2x80x99 van Orissa
(de minister president) en de minister van toerisme.
Wij als toerist werden gelijk naar een speciaal vak geleid naast de VIPS.
De bewaking was een lachertje.
Het was er druk, zeker ook met vertegenwoordigers van de stammen.

In de buurt van de markt.









Parab 2004.



De Parab is een jaarlijks terugkerend festival in Koraput voor de stammen in India.
Er zijn toespraken en dansen van stammen uit heel India.
Tussen de volgende foto’s zitten er van een groep uit Shri Lanka.



Er is een web site in India waar specifiek aandacht is voor dit festival.

Parab









Westerse toeristen op de tweede rij.

15/11/2004


Voor we op deze dag op pad gingen, ben ik wat rond het hotel gaan neuzen.
Er was weinig tijd dus ver ben ik niet gekomen.
Maar ik werd al snel ontdekt door drie ‘gidsen’.
Die lieten me het stambeeld voor Gandhi zien.
De gidsen staan ook op de foto.





Vandaag het eerste bezoek aan een dorp met originele bewoners: aardewerk.
Route: Jeypore (mijn schrijfwijze was Jaypur), linksaf bij Patraput, eindpunt Gupteshwar (op de grens).
Tweede dorp: dansen, Rona, neusring.
Derde dorp: Bondo Poroja, dorpsplein, lagere kaste.
Eindpunt: Dhjarja, slaapplaats























De tocht langs de dorpen is prachtig.
Naast de gids is er een chauffeur en een kok die meegaat.
Vandaag kookt de kok voor het eerst voor ons.

Dadel chutney.
De naam heb ik maar zelf bedacht.
Het is erg lekker.

Bak rode ui met knoflook.
Voeg tomaten toe.
Laat het mengsel een beetje indikken.
Suiker toevoegen.
Als laatste dadels toevoegen.









































Na afloop van de wandeling langs de dorpen kwamen we weer terug langs het dorp
met de pottenbakkers.
We liepen de bus vooruit tot aan de weg.
Terwijl we daar op de bus stonden te wachten kwam er een overheidsambtenaar voorbij.
Hij was samen met zijn assistent op inspectie langs de boeren in het gebied.
Hij ging hen vertellen wat ze het best het komende seizoen konden verbouwen.
Hij wilde met ons op de foto en gaf me zijn adres.



Vervolgens brengen we een bezoek aan een markt.
We treffen er van alles aan: gedroogde vis, groente, tabak, het locale casino.





De groeten, rode ui, knoflook, pepertjes, aubergine of wat dan ook.
ligt keurig opgestapeld. Alle stapeltjes ongeveer hetzelfde gewicht.





Het wordt snel donker, dus snel de tent opzetten.
De kok heeft zich geinstalleerd in een van de huisjes van de familie
waarbij wij te gast zijn. Lichtje op het hoofd en koken !






De volgende web site is van een Christelijke organisatie
die de taak op zich genomen heeft om zoveel mogelijk volkeren op aarde
te benaderen met hun geloofsovertuiging.
Vandaar dat ze een overzicht op internet bijhouden
met alle bekende stammen in de wereld.
Dat helpt mij nu ook de juiste schrijfwijze van de namen te achterhalen.

Joshua Project

De hele nacht gelegen naast wat later bleek een stal met koeien te zijn.
De koeien aten, urineerden enz, enz de hele nacht.
De mensen die voor hun woning (en onze tent) sliepen gingen maar niet naar bed
en erg vroeg eruit.
Kortom, nauwelijks geslapen.
L. dacht zonder oordopjes te kunnen, helaas.

Het volgende was er gebeurd.
We zouden een eerste nacht bij een stam blijven slapen.
Daar is natuurlijk geen hotel.
Wassen en scheren kon aan de pomp net als de inwoners van het dorp dat deden.
Er waren tenten beschikbaar alleen was de kwaliteit een probleem.
We werden gewaarschuwd dat we er voor moesten zorgen dat de tenten goed zouden sluiten.
We kwamen tegen de avond aan bij het dorp waar we zouden overnachten.
De tenten konden worden opgezet op een veld voor de huizen van de familie bij wie we sliepen.
Onze tent was kapot en het werd al donker.
De gids stelde voor van tent te ruilen: hij in onze tent, wij in die van hem.
Zijn tent was in orde maar stond bijna tegen de huizen en tegen de stal aan.
De gids had dat bewust gedaan.
Hij kende deze mensen en hij zou toch een hele avond met hen blijven zitten praten.
Dat deden ze buiten voor hun huis, naast de tent waar wij lagen.
Op zich allemaal erg leuk, alleen niet of nauwelijks geslapen.

Bijzondere web sites:
De eerste is een site met allerlei foto’s, reisverhalen en hele mooie links,
allemaal over India:

India Individueel

De tweede site is vergelijkbaar maar betreft meer landen dan India alleen.
Er is ook een verhaal over Orissa bij:

The Far East // Het Verre Oo
sten