Met de huidige prijzen voor kunst blijft diefstal van werken aantrekkelijk.
Zo ook de twee werken van Picasso.
Een van de twee werken is de volgende:




Maya en de pop, 1938.

Hieronder volgen twee artikelen over een expositie in de Grote Kerk van Breda.
Schrijven over kunst of over schilderen is moeilijk
maar dat is nog geen reden om er een potje van te maken.
Het eerste artikel verscheen in De Bode (25/02/2007),
het tweede is van het internet.
Het eerste artikel is pretentieus, weinig informatief, meestal onbegrijpelijk.
Het tweede artikel geeft informatie waar je iets mee kunt.
Morgen maar eens gaan kijken welk van de twee artikelen ergens over gaat.




De olieverfschilderijen van Jan Michielsen zijn intents en veelbekeken. (????)

Men kan kunstenaar zijn. Men moet het ook durven te maken!
Wie niet durft te schilderen, schildert niets! (????)

Jan Michielsen leert van Rembrandt
Geschreven door Groep9 in Reportages

Door Noelia Romero Cabrera

Kunstschilder Jan Michielsen opent 1 februari in de Grote Kerk
zijn tentoonstelling “Hommage aan de zestiende eeuw”.
De schilderijen zijn gemaakt naar reproducties
van beroemde schilders uit de zestiende eeuw.

Weg van het licht
Een van die schilders is natuurlijk Rembrandt,
maar ook kenmerken van Van Dijks schilderijen
zijn in het werk van Michielsen terug te vinden.
Rembrandt is echter zijn favoriet:
“Het ongewone gebruik van het licht, dat vond ik toen zo sterk,
zo nieuw en gedurfd, ik was er helemaal weg van”,
vertelt Michielsen op de site van de Grote Kerk.
De schilder gebruikt reproducties van de grote kunstwerken
van zijn favorieten:
“Als onderwerp van mijn schilderijen gebruik ik vaak mijn prikbord.
Dat hangt vol reproducties van mooie kunstwerken.”

Rembrandt
Rembrandt was vooral bekend om zijn stijl van schilderen.
Het spel van licht en schaduw beheerste hij als de beste.
De contrasten die hij daarbij gebruikte,
zorgden voor een levendig en realistisch tafereel,
iets wat nieuw was in die tijd.
Bovendien stond de schilder tevens bekend als iemand
die aandacht had voor de gewone mens.
De Nachtwacht is daar een goed voorbeeld van.

Hommage aan de zestiende eeuw
De Hommage aan de zestiende eeuw is te bezichtigen
in de Grote Kerk in Breda,
waar de schilderijen in de nissen van de noorderzijbeuken
van de kerk hangen.
De tentoonstelling zal nog duren tot 28 februari 2007.

Prachtige foto’s heeft ze gemaakt.
Een voorbeeld:



Nicole Kidman, 2003.

Deze mooie tentoonstelling krijgt te weinig pers.
In Nederland heb ik er eigenlijk nog niet over gehoord of gezien.
Toch is deze combinatie van een hele grote
en kwalitatief hoogstaande collectie met de huiscollectie van het
Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis erg de moeite waard.

Van twee voorwerpen kocht ik een ansichtkaart:



Verenmantel, vroeger toegeschreven aan Montezuma.
Veren op een net van koorden, hoogte 2 meter.
Atlantische kust van Brazilixc3xab, 16de eeuw.



Vaas met overhandigingsceremonie.
Polychroom aardewerk, 30x12x15 cm.
Guatamala.Wat zo leuk aan deze afbeelding is, is dat de plaatsing van de figuren
grote overeenkomsten vertonen met figuren zoals die op
Egyptische relixc3xabfs te zien zijn. Zie eerdere logs.

In de folder van de tentoonstelling staan een paar afbeeldingen
die je een idee geven
van wat je in het Jubelpark in Brussel kunt verwachten:

















Het museum is helaas niet ingericht voor grote bezoekersaantallen.
Het museum is groot genoeg maar voor de lunch kwam ik toch
op een plaats in de tochtige gang terrecht.
Het eten was prima: blanquette de veau.
Drie soorten kalfsvlees (gehakt, mooi blank vlees en stukjes donkerder vlees)
met wat groente in een witte saus.



De catalogus is een verhaal apart.
Hij is niet goedkoop maar erg mooi uitgevoerd.
Veel foto’s, grote foto’s.
Om aan te geven hoe groot het boek is heb ik hem
maar eens naast een ander koffietafelboek gelegd.





De toegangskaarten.
De audiorondleiding was trouwens erg goed.
Afwisselend een interviews met Dora Janssen die zo haar eigen kijk
en waardering heeft voor de objecten.

Vorig jaar was ik een keer op het postkantoor
en zag daar een vel postzegels met werk van Rembrandt.
Erg mooi!

In Brussel is op dit moment de volgende succesvolle tentoonstelling te zien.
Reeds meer dan 70.000 bezoekers (23/01/2007)
hebben de tentoonstelling gezien.

De wereldberoemde verzameling van Dora en Paul Janssen,
die vanaf de jaren 70 werd opgebouwd,
bestaat uit meer dan 350 uitzonderlijke voorwerpen
en bestrijkt een periode van meer dan 3000 jaar precolumbiaanse geschiedenis.
De beelden van steen en terracotta, de maskers en de sieraden van goud,
de weefsels en de bontgekleurde verencreaties werden gemaakt
door de kunstenaars van de Olmeken, de Maya’s, de Inca’s,
de Azteken en verschillende andere beschavingen.

De namen van de makers zijn niet meer bekend,
maar hun creaties zijn sublieme getuigen van technisch meesterschap
en grote artistieke scheppingskracht.
Met deze tentoonstelling wordt hulde gebracht aan deze kunstenaars.

De verzameling Janssen wordt voor de eerste maal in Belgixc3xab
voorgesteld aan het grote publiek.
De Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis
maken van de gelegenheid gebruik
om ook een vijftigtal belangrijke precolumbiaanse objecten
uit de eigen verzameling Amerika toe te voegen.

Bovendien organiseren zij drie andere tentoonstellingen
over deelaspecten van de Amerikaans-indiaanse culturen:

Indianen in Brussel. De Wereldtentoonstelling van 1935
Traditionele klederdracht uit Mexico
Artistiek vlechtwerk uit de Nieuwe Wereld

Gisteren ben ik naar de tentoonstelling ‘Verzamelaars’ geweest
in de Hermitage aan de Amstel.
Dit (nog) kleine museum heeft steeds tentoonstellingen
van hoogwaardige kwaliteit die niet te omvangrijk zijn.
Dat is prettig voor zowel kenners als leken.
Een kenner ziet prachtige stukken die anders weinig of niet
te zien zouden zijn in Nederland,
een leek ziet een mooie tentoonstelling die geen uren duurt.



De huidige tentoonstelling heet ‘Verzamelaars’
en gaat over de Russische adel die in navolging van de Tsaren
kunt gingen verzamelen.
Niet de meest spectaculaire tentoonstelling die de Hermitage
in de paar jaar dat het in Amsterdam gevestigd is
heeft gehad.
Wel mooi en informatief om te zien.



Het mooie aan de tentoonstelling is
dat men er nog een speciale draai aan geeft.
Vier verzamelaars zijn er uitgekozen.
Van elk belicht men zijn ‘specialiteit’.
Zo zien we van de een Belgische schilderijen.
Van een andere verzamelaar juist Franse.
Van de derde werk van tijdgenoten van de verzamelaar
terwijl de andere juist ouder werk verzamelen.
Prachtig verzorgd, voorzien van goede informatie.

De volgende tentoonstelling past naar mijn gevoel meer
in de reeks die er tot nog toe zijn geweest: Perzixc3xab.
Voor veel van ons, onbekend terrein.
Wordt vast bijzonder!

Unieke diptieken in Museum voor Schone KunstenHet Koninklijk Museum voor Schone Kunsten van Antwerpenheeft de voorbije jaren in samenwerking metde National Gallery of Art in Washington en deHarvard University Art Museums wetenschappelijk onderzoek verrichtnaar de Vlaamse tweeluiken die een belangrijke periodeuit de kunstgeschiedenis vertegenwoordigen.Exc3xa9n van de resultaten van die samenwerkingis ook een prestigieuze tentoonstelling.xe2x80x9cTweeluiken of diptieken zijn beeldende werkendie bestaan uit twee panelen van dezelfde vorm en groottexe2x80x9d,legt curator Nico Van Hout van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten uit.xe2x80x9cDe panelen scharnieren, zodat men ze kan openen en sluiten.Het betreft een kunstvorm die al een lange geschiedenis achter de rug heeft.In de oudheid werden er al diptieken als schrijftabletten gebruikten dat met zowel religieuze als seculiere vormen en motieven.xe2x80x9dMet meesters als Jan van Eyck, Rogier van der Weyden,Hugo van der Goes en Hans Memlingbereikten de diptieken in de vroegnederlandse schilderkunsteen echt hoogtepunt.xe2x80x9cHet succes van het diptiek in de Lage Landen hield verbandmet de laatmiddeleeuwse religieuze beweging Devotio Modernadie in heel Noord-Europa culturele veranderingen teweegbracht,waarbij de passie van Christus en de verering van Mariacentrale themaxe2x80x99s werden in de christelijke cultuurxe2x80x9d, merkt Nico Van Hout op.In de loop van de geschiedenis is er echter met tal van diptiekeneen en ander gebeurd.xe2x80x9cSommige tweeluiken zijn samengesteld uit panelen die oorspronkelijkniet bij elkaar hoorden en een aantal panelen belandde als aparte werkenin verschillende museaxe2x80x9d, weet Nico Van Hout op basis van het grondigwetenschappelijk onderzoek naar de Vlaamse diptiekendat de voorbije jaren werd gevoerd.xe2x80x9cOnder meer de verschillende houtsoort van de twee delentoonde aan dat een diptiek oorspronkelijk anders was samengesteld.xe2x80x9dEen aantal diptieken wordt op dit ogenblikin het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen gerestaureerd.Het resultaat is van 3 maart tot 27 mei 2007 in datzelfde museum te bezichtigen. Lees verder →

Ruud van Empel heeft gestudeerd aan de St. Joost in Breda.
Hij is onder andere bekend als een van de ontwerpers
van de Theo & Thea-shows.
Heeft veel grafisch ontwerpen gemaakt voor film, televisie en theater.
Maar maakt ook foto’s waarbij hij in het begin collages maakte
en die daarna fotografeerde.
Met de komst van software waarmee beelden eenvoudig gemanipuleerd
kunnen worden maakt hij zijn werk digitaal om ze vervolgens
af te drukken.
Het werk roept steeds een haast surrealistische, soms wat naxc3xafeve, indruk op.

Een voorbeeld uit de World-serie. Nummer 9:

Prachtige rollen, mooi ingetogen gespeeld.
Voor veel jonge mensen zal het tempo van deze film
wel even schrikken zijn.
Hoewel de film over een moord gaat is het geen detective.
Iedereen weet er wel iets van.
Slechts sommige weten niet het fijne.
We weten als kijker ook al snel wat er gebeurt is.
Dat is dus niet het centrale thema van de film en het boek.

De film en het boek zijn erg pessimistisch over relaties.
We zien in de film dan ook relaties (of het ontbreken ervan) in allerlei vormen:
getrouwde stellen, een kloosterlinge, een scheiding,
ongehuwd samenwonen.
In allerlei stadia, sommige huwlijken worden gesloten in het kader
van het boek, andere zijn al dertig jaar bij elkaar.
Sommige mensen beleven of beleefden de relatie(s) met veel, heel veel passie.
Bij anderen was het vuur van korte duur of ontbrak.

En…is Lot nu Couperus of niet ?

Ik heb Jacopo Tintoretto altijd bijzonder gevonden.
Mijn aandacht op hem werd getrokken door een schilderij in het Rijksmuseum.
Vandaag, ter gelegenheid van een opening van een tentoonstelling
over hem in het Prado in Madrid, zag ik het volgende werk:



Suzanne en de ouderen, 1552-55

Dit is overigens een erg bekend thema.
Op het web vond ik zo 20 andere schilderijen met dezelfde naam
van verschillende schilders.

Deze week heb ik ook nog een bezoek gebracht aan het Rembrandthuis.Ik was er nog niet eerder geweest.Wel ben ik al een aantal malen in het Rubenshuis in Antwerpen geweest.Zonder chauvinisme kan ik toch zeggen dat ik de oplossingin Amsterdam beter vindt.In het Rembrandthuis is geprobeerd de situatie te reconstrueren zoalshet is geweest toen Rembrandt er leefde.Er is gebruik gemaakt van zoveel mogelijk materialen uit die tijdof van ontwerpen en verslagen uit die tijd.Zo is het glas-in-lood nagemaakt op basis van een ets van Rembrandt.Zo is een bedstee geplaatst volgens een ets van Rembrandt.Alle vertrekken hebben hun oude functie weer gekregen:de keuken, het atelier, de kunstkamer enz.Het Voorhuis toont muren met een groot aantal schilderijen.Rembrandt gebruikte die als inspiratie.Vooral voor de schildertechniek.Soms waren ze voor de handel.Dat gevoel van authenticiteit heb je niet in het Rubenshuis.Het nieuwe deel van het Rembrandthuis,een nieuw gebouw naast het Rembrandthuis,maar er mee verbonden,wordt gebruikt als tentoonstellingsruimte, winkel en kaartverkoop.Heel mooi aan het Rubenshuis is de tuin.Maar daarover een andere keer misschien meer. Lees verder →

Het kaartje van de voorstelling van vorige week was ik nog vergeten:

Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan het Allard Pierson museum in Amsterdam.
Dit univeriteitsmuseum heeft op dit moment de tentoonstelling ‘Objecten voor de eeuwigheid’.
Zoals de naam al zegt gaat het om een verzameling objecten die bedoeld zijn
als grafgift, als voorwerp dat de dode Egyptenaar vergezeld.
Ik heb er een paar foto’s gemaakt maar dat was niet zo’n succes.
Het was er donker en dat leidde zonder flits tot foto’s die te veel bewogen waren.
Gelukkig zijn er catalogussen.



Eerder schreef ik over de drie vormen waarin het Egyptisch voorkomt:
hierogliefen, hieratisch en demotisch.
Van hierogliefen zijn veel voorbeelden te zien.
Hierboven een fragment uit Het boek der doden in het hieratisch.



Een schijndeur. Dit voorwerp werd in het graf meegegeven.



Beeldje van een kalf.



De godin Isis voedt haar zoon Horus.



Kop van de god Amon.



Zo staat dezelfde kop van de god Amon in het ‘Mededelingenblad 93/2006’.
Dat is het blad van ‘De Vrienden van het Allard Pierson museum’.



Dit lijkt sterk op het eerdere beeld van Isis, maar kijk eens goed naar het kapsel.
Volgens mij zijn het twee verschillende beelden.
Deze foto is wel beter dan mijn foto.
Mijn foto is het beeldje met kenmerk 3.09 in de tentoonstellingscatalogus.
De foto hier (magnetische boekenlegger) is het beeld met kenmerk APM 8832.



Dit fragment van het dodenboek komt van de web site van het museum.
Wel wat duidelijker dan mijn foto.
Hier is ook goed te zien dat deze manier van schrijven heel anders is dan
de manier waarop hierogliefen in wanden van tempels worden aangebracht.

Lotta de Beus is een Nederlandse kunstenares.
Ze staat momenteel zowat in alle bladen.
De reden daarvoor is dat ze een van de winaars is
van de ‘Your Gallery @ The Guardian’ wedstrijd.
Een wedstrijd in samenwerking met de Saatchi gallery.

De kunstenaar gebruik foto’s of plaatjes uit boeken
en tijdschriften als uitgangspunt voor haar werk.
Het is behoorlijk realistisch al is er steeds een vervreemdend effect.

Zie voor jezelf:



Father.



Pumkins.



The Christmas Tree.