White Center (Yellow, Pink and Lavender on Rose), 1950.

Het abstract-expressionistische doek White Center
(Yellow, Pink and Lavender on Rose) van de Rothko werd
vorige week voor een record bedrag verkocht
door de filantroop David Rockefeller.

Na een realistische (1926-1942) en een surrealistische periode (1942-1947)
in het werk van Mark Rothko,
ontstonden in 1947 de eerste abstracte werken
met eenvoudige, in de ruimte zwevende vormen.
In 1949 introduceert Rothko een compositorisch formaat,
waarin hij die mystieke ervaring in zijn werk gestalte wilde geven.
Het beeld is gereduceerd tot bijna niets.
Schijnbaar immaterixc3xable kleurvelden maken zich,
zonder vaste begrenzing, los van de achtergrond.
De symmetrische opbouw maakt zijn doeken tot ikonen,
vervuld van een van binnen uit opgloeiend licht.
Zijn schilderijen vertonen hierdoor een poxc3xabtisch karakter,
maar ook religieus en metafysisch.
Dit is mede te verklaren door zijn Joods – Russische achtergrond.

Met dank aan NRC en http://www.kunstbus.nl.

Volkskrant, zaterdag 12 mei 2007. Lees verder →

Niki de Staint-Phalle, Lady with Handbag.

‘The Cleveland museum of art’ (http://www.clevelandart.org/) heeft
een enorme hoeveelheid afbeeldingen beschikbaar op het web.
Zo hebben ze bijna 700 werken uit Nederland.
Dat is inclusief ‘De Zuidelijke Nederlanden’.
Dit is een van die werken:



The annunciation, tempera, oil paint and gold on wood, 1350-1360.

Het is dit jaar 100 jaar gelden dat Picasso het schilderij
‘Mademoiselles d’Avignon’ schilderde.
Reden om nog eens naar dit icoon van de moderne schilderkunst te kijken.
Prachtig.

Tegenwoordig neemt de belangstelling voor het luisterboek flink toe.
Er verschijnen ook steeds betere uitgaven.
Technisch zijn ze nog niet erg goed.
Dat is ook het geval met Het Parfum van Patrick Suskind.
Het is leuk om naar te luisteren maar de cd-speler heeft
met sommige delen moeite en slaat stukken over.
Soms hoor je nog net commentaar van de opnameleider,
je hoort de bladeren met tekst omgeslagen worden, enz.
Maar een prettig tijdverdrijf is het zeker, ideaal voor mensen
die langer in de auto moeten zitten.
Zo duurt deze opname meer dan 7 uur.
Het probleem is natuurlijk dat je slecht kunt beoordelen of en hoe
er ingegrepen is in het oorspronkelijke werk.
Is er in geknipt ?
Heel af en toe is er een verantwoording opgenomen
op de luisterboeken maar dat zie/hoor je niet vaak.

Over dit boek.
Heel fantasievol.
Steeds nieuwe invalshoeken die de luisteraar binden aan fe tekst.
Je wilt steeds het volgende stuk horen.
De thema’s zijn groot en door hun setting komt het over als
een verhaal voor een opera.
Onlangs is er een film gemaakt naar dit boek.
Die zou ik nu wel eens willen zien.

Mstislav Leopoldowitsch Rostropowitsch
geboren 27 maart 1927 – overleden 27 april 2007

Rostropovitsj gaf zijn eerste celloconcert in 1942.
De cellist kreeg in eigen land verscheidene onderscheidingen
maar conformeerde zich niet aan het Sovjet-regime.
Hij onderhield contact met Sjostakovitsj
toen deze uit de gratie viel bij de communistische autoriteiten,
en smokkelde diens muziek naar het Westen.
In 1970 schreven Rostropovitsj en Visjenvskaja
een open brief aan de autoriteiten,
waarin zij het opnamen
voor de dissidente schrijver Aleksandr Solzjenitsyn.
De brief verscheen in de westerse media
en de reactie van het Kremlin was rigoureus.
Concerten, tournees en plaatopnamen werden geschrapt.
Rostropovitsj vertrok in 1974 met zijn gezin uit de Sovjet-Unie,
nadat de autoriteiten hem zijn staatsburgerschap hadden ontnomen
omdat hij de dissidente schrijver Aleksandr Solzjenitsyn
vier jaar lang onderdak had geboden.
In 1990 keerde Rostropowitsch naar zijn geboorteland terug en kreeg
zijn Russische staatsburgerschap terug.
Tijdens de staatsgreep in 1991 reisde de cellist spoorslags af naar Moskou,
waar hij dagenlang in het belegerde ‘Witte Huis’
de personificatie was van de steun die de Russische president Boris Jeltsin
en laatste Sovjetleider Michaxc3xafl Gorbatsjov genoten
van het Westen en de Russische intelligentsia.



Met dank aan Wikipedia.

Rembrandt, detail van een blad met etsstudies, zelfportret, 1632.

John Singer Sargent, Street in Venice, ca 1882 (Straat in Venetixc3xab).

Olieverf op hout, 45,1 x 54 cm
National Gallery of Art, Washington, D.C.

Het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam heeft op hun web site
een speciale pagina met TOPSTUKKEN.

Een kleine selectie van mij:



Aart Klein, Uitwateringssluizen in de Haringvliet in aanbouw, 1966.

Als een abstract schilderij.
Dit kun je niet bedenken.

De afbeeldingen zijn maar klein.
Als je een groter formaat wilt moet je ze kopen.
Begrijpelijk.
Maar je kunt ze ook op het web bewonderen.



Cas Oorthuys, Plaza Mayor, Madrid, 1950 – 1959.

Deze foto is prachtig.
De straat is nog nat en de zon schijnt al weer.
Die schaduw.
Wat een sfeerbeeld.



Piet Zwart, Berijpte kool, 1930.

Hollandser bestaat niet.
Een Hollandse naam, een Hollands onderwerp,
Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.
Maar wat een fantatische foto!



Bob van Dam, The Beatles.

Dus niet alleen zwart/wit foto’s.


Nederlands Foto Museum

Warhol is populair.

Een deel van zijn werk vind ik ook mooi.
Is dat een criterium voor kunst?

Zeker, voor mij wel!

Het volgende werk kende ik helemaal niet.
Toch denkt men dit binnenkort te gaan verkopen
voor een bedrag van rond de 30 miljoen Dollar.



Andy Warhol, Green car crash.

Trouwens wel lekker dat je nu om half negen ’s avonds met een open
balkondeur, zonder het kou te hebben, nog web logs kunt maken.

Dit is een prachtige serie gemaakt door de BBC over kunst.
De titel pretendeert nogal veel: hoe kunst de wereld maakte.
Maar de 5 dvd’s nemen je via allerlei bekende en minder bekende
werken en archeologische vondsten langs vragen als:
hoe kunst machthebbers helpt (propaganda), waarom film en tv
media zijn die mensen in een grip houden.

Gemaakt in de beste BBC-traditie, spannend, goed verzorgd,
mooi gemaakt en prettig om naar te kijken.

Max Beckmann, Carnaval Tripriek, 1942 – 1943

Als rechtgeaard carnavalsvierder kon ik deze afbeelding
niet van mijn web log aflaten.
Beckmann staat vooral bekend vanwege zijn kleurgebruik.
Zijn werken vallen dan ook altijd direct op.
Die kleuren worden extra geaccentueerd door
de gitzwarte lijnen en vlakken die hij op zijn werken gebruikt.
De uitstraling kan ik dan ook moeilijk vrolijk noemen.

Het van Gogh-museum houdt een tentoonstelling van zijn werk.

Gisteravond was het weer zover.
Op 3 maart was de Matthxc3xa4us Passion weer te bewonderen
in de Grote Kerk te Breda.
Ik vind dat altijd weer een belevenis.
Een live uitvoering van een muziekstuk voegt een dynamiek aan
een stuk toe die je mist als je naar een cd luistert.
En dat heeft niets te maken met de techniek waarmee de opname
is gemaakt maar dat heeft te maken dat je in zo’n uitvoering
een aantal zintuigelijke ervaringen tegelijk op elkaar kunt
laten inwerken waarvan een deel bij het beluisteren van een cd
eenvoudigweg niet meedoet.
Je ziet de zangers, de koren, de dirigent en de muzikanten niet op cd.
Je kunt die beelden, die jij registreert, niet combineren met het geluid
dat je op dat moment hoort.



Daarmee is gelijk gezegd dat de ervaring veel individueler wordt.
Zo vond ik het stuk veel sneller gespeeld dan vorige jaren.
Ik vond de wisseling van positie van de zangers rommelig.
Daar is vast goed over nagedacht, het zal de symetrie van het stuk
vast ten goede komen, maar een krakend podium en ‘klossende’
zangers helpen daar niet bij.
De recentie in BN/De Stem was veel positiever dan ik ben over de uitvoering.
Toch heb ik genoten.
Een prachtige kerk, mooie muziek, mooie koorzang, redelijke solo’s.




Ondanks het feit dat van der Heyden vaak tekort schoot qua volume,
zong zij het stuk dat me het meest ontroerde die avond:

58 Arie

Aus liebe will mein Heiland sterben.
Von einer Sxc3xbcnde weiss er nichts
Dass das ewige Verderben
Und die Strafe des Gerichts
Nicht auf meiner Seele bliebe.

(Sopraan, fluit hobo’s da caccia)

Bij de opname die Ton Koopmans een paar jaar geleden maakte,
klonk dat stuk als volgt
(toch weer heel anders dan gisteravond maar ook mooi!)

Bij het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen
lag dit leuke boekje te wachten op jonge bezoekers.
Het boekje leidt kinderen rond in de afdeling moderne kunst
aan de hand van een aantal opdrachten.
Die opdrachten hebben steeds iets met een bepaald
kunstwerk te maken.
Zo wordt er gevraagd een masker te tekenen naar aanleiding
van een schilderij van James Ensor,
de verschillen te zoeken tussen een schilderij en een foto
(George Breitner) en de effecten van kleuren te onderzoeken
(Dan van Severen en Karel Appel).