Het Engelse blad ARTVIEW stelt ieder jaar een top 100 samen
van de belangrijkste mensen in de kunstwereld.
Eerlijk gezegd ken ik er maar een paar namen van.

In 2006 zijn dit de top 10 namen:
1. Francois Pinault (3)
2. Larry Gagosian (2)
3. Nicholas Serota (4)
4. Glenn Lowry (5)
5. Sam Keller (7)
6. Eli Broad (6)
7. Charles Saatchi (19)
8. Matthew Slotover and Amanda Sharp (33)
9. Bruce Nauman (9)
10. Jeff Koons (62)

Het getal tussen haakjes geeft hun positie in 2005 aan.

Dhr. Pinault schijnt de baas te zijn bij het modebedrijf PPR
(Gucci, Yves Saint Laurent ed.).
De rden dat hij in de lijst staat is dat hij een grote koper van kunst is.

Dhr. Gagosian schijnt een keten van kunstgalleries te hebben met dezelfde naam.

Dhr. Serota is directeur van het Tate museum.

Dhr. Lowry is directeur van MoMa (Museum Of Modern Art)

Dhr. Keller is oprichter van ‘Art Basel Miami Beach’, een kunstmarkt,
maar dan wel een grote.

Dhr. Broad is rijk, nu goed voor 6 miljard dollar.
Nummer 28 op de lijst van de rijkste Amerikanen.
Hij was oprichter en directeur van twee grote Amerikaanse bedrijven:
SunAmerica Inc. (verzekeringen) en KB Home (Bouwbedrijf).
Beide bij mij onbekend.
Maar nu is hij filantroop.

Dhr. Saatchi is reclameman en verzamelaar.

Mevr. Amanda Sharp en Dhr. Matthew Slotover zijn oprichters
van het kunstblad Frieze en de organisatoren van de Frieze Art Fair in London.

Dhr. Nauman is kunstenaar.

Volgens Wikipedia:

Bruce Nauman (Fort Wayne (IN), 6 december 1941)
is een belangrijke hedendaagse kunstenaar uit de Verenigde Staten.

Het werk van Nauman is veelomvattend in inhoud, vorm en materiaal.
Nauman heeft zich vanaf de jaren zestig bezig gehouden
met performances, installaties, videokunst, sculptuur, tekeningen
en neon-werken.
Zijn experimentele en onderzoekende beeldtaal
zou men inhoudelijk kunnen plaatsen onder het Frandse begrip
‘la condition humaine’ wat in Naumans werk het menszijn
met al zijn basale kenmerken betreft zoals
eten, drinken, pijn, communicatie, sex, dood etc.
De beeldtaal die Nauman gebruikt is op enkele uitzonderingen na zeer direct.

Bruce Nauman: Eat/Death (Stedelijk Museum, Amsterdam).

Dhr. Koons is ook een kunstenaar.

Volgens Kunstbus:

Jeff Koons is geboren in 1955 in York, Pennsylvania.
Hij werkt en leeft hoofdzakelijk in New York.
Jeff Koons is een Amerikaanse object- en conceptkunstenaar,
en wordt ook wel beschouwd als een belangrijke kunstenaar
van het postmodernisme, die kitsch in beeld bracht.
Hij wordt ook wel tot de Commodity-art gerekend.

Banaliteit is het sleutelwoord in de kunst van Jeff Koons.
In zijn met de computergestuurde inkt jet geschilderde pornotafereeltjes
en groteske objecten uit porselein, hout, staal en glas,
weerspiegelt zich immers de eendimensionale beeldcultuur van reclame en televisie.

Jeff Koons: Michael Jackson and Bubbles.

Afgelopen weken naar het Bijbels museum in Amsterdam geweest.
In aanloop naar mijn reisje naar Litouwen.
Het museum is gevestigd in een paar prachtige grachtenpanden
aan de Herengracht. Ingang: onder dak nummer 3 van linksaf.



De tentoonstelling is van topniveau.
Toch knap dat er ook na 400 jaar nog steeds nieuwe invalshoeken zijn op het werk.
Nog niet eerder waren alle 80 etsen van Rembrandt met een Bijbels thema bij elkaar.
Niet eerder op een tentoonstelling.
En waarschijnlijk ook nog nooit op enige andere manier.
Rembrandt had geen 80 digitale afbeeldingen van deze werken op z’n web log staan.

De introductiefilm over de etstechniek was erg goed.
Kort maar heel direct.
Het gaf prima aan dat het bij deze werken zowel om de prachtige techniek
als om het idee achter het werk gaat.

‘Rembrandt en de Bijbel’ is een van de tentoonstellingen in het kader
van de 400-ste verjaardag.
Ik ga deze tentoonstelling proberen te bezoeken.
Binnenkort mijn bevindingen.
Nu al vast voorproeven en genieten.



Tekst van de web site:

Rembrandt maakte bijna 80 etsen naar bijbelse verhalen en figuren.
Voor het eerst zijn deze allemaal in xc3xa9xc3xa9n tentoonstelling te zien.
De expositie biedt een prachtig overzicht van Rembrandts ontwikkeling
als een van de grootste grafische kunstenaars ter wereld
xc3xa9n van de unieke wijze waarop hij bijbelse verhalen verbeeldt.
Naast beroemde topstukken worden zeer zeldzame etsen getoond.
Zonder twijfel is Rembrandt xc3xa9xc3xa9n van de grootste
en meest originele grafische kunstenaars.
Omdat hij voor zijn allereerste (1626) tot een van zijn laatste etsen (1659)
bijbelse onderwerpen kiest, biedt de tentoonstelling
een goed beeld van zijn artistieke ontwikkeling op dit gebied.
Zijn grafisch werk is niet zomaar een bijproduct naast zijn schilderijen.
Het is een zelfstandig oeuvre waarmee hij zich schaart
in een reeks van beroemde voorgangers als Lucas van Leyden
en Albrecht Dxc3xbcrer en tijdens zijn leven al internationale faam geniet.
De veelzijdigheid in zijn werk is opvallend groot,
zowel in de toepassing van technieken
als in de manier waarop hij bijbelse verhalen afbeeldt.
De bezoeker kan zich laten verrassen en vervoeren door de kwaliteit,
de gevarieerdheid in stijl en techniek, de unieke composities
en de grote emotionele zeggingskracht van Rembrandts bijbelse etsen.



De vlucht naar Egypte (1633).


Via de web site van het museum kun je zulke mooie afbeeldingen downloaden.
Het probleem is dat ze veel te groot zijn voor mijn web log.
Hierboven zie je ‘De verkondiging aan de Herders’uit 1634.
Dan maar een prachtig detail:







De predikende Christus (1643-1649).





De Drie Kruisen (1653).

Gelukkig zijn deze twee kunstwerken van Edvard Munch weer teruggevonden.
Ongeveer een jaar geleden zijn deze twee werken gestolen.
Blijkbaar onaangetast zijn ze nu door de politie teruggevonden.
Ik ben benieuwd wie daar nu achter zat.

Altijd geweldig om weer een kunstwerk te ontdekken
waarvan je het bestaan niet eens wist.
Gustave Courbet is een fantastisch kunstenaar.
Als je zo kunt schilderen heb je geen fotocamera nodig.

Het idee dat ik van hem had is dat hij meer techniek
dan inspiratie/visie heeft.
Maar na het zien van het volgende schilderij van hem
is het misschien een goed idee om wat meer van zijn
werk te weten te komen.



Gustave Courbet, Self Portrait, The Desperate Man, 1843

In de dagelijkse nieuwsbrief van ArtDaily duiken af en toe pareltjes op.
Zelfs in deze komkommertijd.
Wat te denken van de tentoonstelling Jazz Giants.
Als voorbeeld werd deze foto van Herman Leonard uit 1956 getoond:



Voor de jongeren onder ons: Frank Sinatra.

Als een soort traditie,
heb ik op uitnodiging van vrienden in Amsterdam,
gisteravond het toneelstuk ‘De goede mens van Sezuan’ gezien
in het Amsterdamse Bos.

Een traditie omdat ieder jaar tijdens de zomermaanden
er een professionele voorstelling plaatsvindt
in het Amsterdamse Bos, in de open lucht !



De decor heeft een industriele uitstraling.



De drie goden verschijnen op het toneel.



Een grappige scene was die waar kunstmatig regen werd gemaakt.
De afgelopen 2 seizoenen waren namelijk bijna helemaal verregend.
Het getuigt van lef want had het echt geregend dan was het effect verloren gegaan.



De drie musketiers.



De hoofdrolspeelster.

Eindconclusie:
ik vond het voorgaande jaren beter.
Ik werd niet door het verhaal gegrepen.
Op zich is het altijd een aangename avond, gisteren ook.
Het decor was zo open dat ik het gevoel had dat de acteurs
er in verloren raakten. Jammer.
Misschien heeft het met het stuk te maken.
Het is geschreven door Bertolt Brecht.
Soms grappig maar ik kon mijn aandacht er niet bijhouden.
Op naar volgend jaar !

Ik ken deze kunstenaresse niet.
Schijnt behoorlijk aan de weg te timmeren.
Hierboven een aankondiging van haar eerste solotentoonstelling.
In het Stedelijk museum in Amsterdam.

Het Stedelijk zegt over de tentoonstelling:

Saskia Olde Wolbers, xe2x80x98The Falling Eyexe2x80x99 23.06.06 – 24.09.06
xe2x80x98The Falling Eyexe2x80x99 is de eerste solotentoonstelling
van Saskia Olde Wolbers (Breda, 1971) in Stedelijk Museum CS.

xe2x80x9cOlde Wolbers is a fabulist in a class of her ownxe2x80x9d, Artforum, New York, 2005

xe2x80x9cFilm art doesnxe2x80x99t get much better than thisxe2x80x9d, BBC Art Review, Londen, 2005

Het museum volgt het werk van de in Londen woonachtige kunstenaar
sinds zij eind 2000 in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam debuteerde
met de tentoonstelling xe2x80x98Mindsetxe2x80x99.
Olde Wolbers maakt videowerken met wonderbaarlijke verhalen
en beelden vol zinsbegoocheling.

Centraal op de tentoonstelling staat haar nieuwste videofilm xe2x80x98Trailerxe2x80x99 (2005).
De film werd onlangs verworven voor de collectie van het Stedelijk Museum.
De tentoonstellingstitel xe2x80x98The Falling Eyexe2x80x99 is afkomstig uit deze film
en verwijst naar een fictieve medische conditie,
waaraan een van de karakters uit de video lijdt.
In meer algemene zin refereert xe2x80x98The Falling Eyexe2x80x99
aan de manier waarop de figuren in Olde Wolbersxe2x80x99 films
hun levens ervaren:
als een onontwarbare kluwen van schijn en werkelijkheid.
Het Stedelijk Museum toont xe2x80x98Trailerxe2x80x99 samen met drie vroegere videoxe2x80x99s:
xe2x80x98Kilowatt Dynastyxe2x80x99 (2000), xe2x80x98Placeboxe2x80x99 (2002) en xe2x80x98Interloperxe2x80x99 (2003).

Trailer (10 min.) onderscheidt zich van Olde Wolbersxe2x80x99 andere films
door zijn lengte en verhalende complexiteit.
De camera beweegt afwisselend door twee ruimtes:
een ondoordringbare, zacht deinende Amazonejungle
en een dieprood gekleurde bioscoopzaal.
Hoofdpersoon Alfgar Dalio zit in een klein filmtheater in Wadena,
Ohio, een stadje waar hij net naartoe verhuisd is.
Hij kijkt naar een trailer, een vooraankondiging van een film.

Het verhaal draait om een vleesetende plant,
genoemd naar een tamelijk onbekende actrice uit de jaren twintig,
Elmore Vella, die na een vliegtuigongeluk in de Peruviaanse jungle overleefde.
Na het zien van de trailer keert Dalio meerdere malen terug
naar de bioscoop om de film te zien
en vooral de twee acteurs die er slechts heel kort in verschijnen.
Steeds opnieuw vergelijkt hij zijn eigen uiterlijk
met de zwart-wit beelden van de gezichten op het doek.
Als hij op een gegeven dag een gesprek aanknoopt
met de oude caissixc3xa8re van de bioscoop,
onthult zij hem het geheim van zijn bestaan.
Olde Wolbersxe2x80x99 videowerken zijn opgebouwd
uit combinaties van woord en beeld.
Aan de hand van een hypnotiserende verstelstem
wordt de kijker vertrouwd gemaakt met de karakters van de personages.
De hoofdpersonen zelf komen niet in beeld.
Hun aanwezigheid is echter voelbaar in de sciencefictionachtige,
desolate interieurs, landschappen en onderwaterwerelden
waar je oog doorheen dwaalt.
Ondertussen maakt de verteller je deelgenoot van de tragikomische belevenissen
van de hoofdpersonen.

Olde Wolbersxe2x80x99 verhalen zijn pure fictie,
maar vinden hun aanleiding in waargebeurde situaties,
afkomstig uit kranten of televisiedocumentaires.
Hoewel het werk gebaseerd lijkt te zijn op digitale beeldtechnieken,
is alles in de videoxe2x80x99s met de hand gemaakt.
Olde Wolbers neemt haar films op in miniatuurdecors
die in aquaria onder water zijn geplaatst.
Met een kleine camera tast zij de maquettes af.
Tot in de kleinste details zijn de plantvormen
en architectonische structuren geconstrueerd uit visdraad,
verpakkingsmaterialen en delen van gebruiksvoorwerpen.
Door de sets ook nog eens in verf te dopen,
crexc3xabert zij een stroperige wereld waarin vormen zich vermenigvuldigen
in een ritmisch pulserende, labyrintische ruimte.

In een tijd waarin de grenzen tussen het artificixc3xable
en het authentieke, het fictionele en het rexc3xable
steeds meer vervagen neemt Olde Wolbers
met haar videowerk, waarin niets is wat het lijkt,
een unieke plaats in.

Sinds haar debuut in 2000 is er veel belangstelling
voor het werk van Olde Wolbers.
Zij ontving diverse kunstprijzen, waaronder de Charlotte Kxc3xb6hler Prijs,
de Baloise Art Prize en Beckxe2x80x99s Futures, de Britse prijs voor jonge kunst.
Haar werk werd aangekocht door musea in binnen- en buitenland
en getoond in onder andere SMAK, Gent, Het Domein, Sittard,
The Aldrich Contemporary Art Museum, Connecticut, Kunsthalle St Gallen,
The British Art Show, South London Gallery, ICA London en Tate Britain, Londen.
In de collectie van het Stedelijk Museum bevinden zich twee werken van Olde Wolbers:
Kilowatt Dynasty (2000) en Trailer (2005).

In volledig willekeurige volgorde:
alle genomineerde werken van Vincent van Gogh.


Veld met bloemen bij Arle


De slaapkamer


Zelfportret 1889


Roze perzikbomen


Korenveld met kraaien


De zonnebloemen


De tuin van de inrichting

Bij zoveel moois is het moeilijk kiezen.
Het zelfportret dan maar.
Het lijkt me zo moeilijk om een portret te schilderen.
En dan nog wel van jezelf.
Je kent jezelf beter dan wie ook.
Maar wat laat je zien ?



Ik moet altijd lachen om de mededeling (zoals hierboven)
dat van Gogh geboren in in: Groot Zundert.

Zundert, bij Breda, is een klein dorp.
Maar iedereen houdt stug vol te spreken over ‘Groot’ en ‘Klein’ Zundert.

In de Verenigde Staten is een zoekmachine,
zeg maar een Google, gelanceerd speciaal
voor mensen die geinteresseerd zijn in kunst.
De naam is Trumalia.
Als je begrijpt waar het over gaat mag je het me uitleggen.

De afgelopen tijd waren er nogal wat bruggen te zien op deze weblog.
Foto’s door mij gemaakt.
Hoog tijd voor een foto van een professionele fotograaf..

.

Alfred Eisenstaedt, Brooklyn Bridge, 1983.

Nog een tweetal verrassingen:

Co Westerik: Windering Landschap

Het feit dat er werk van Co Westerik tussen de genomineerden zat verrast me niet zo.
Maar het is iedere keer weer werk dat ik
niet eerder gezien heb.
Goed dat zegt meer van mij dan van Co Westerik.

Heel bijzonder vind ik het volgende:

Co Westerik: Zwemmer

Heel precies, heel doordacht en
toch zo los van stijl.

GLASGOW.

The Kelvingrove Art Gallery and Museum has announced
that Salvador Dalixc2xb4s Christ Of St John Of The Cross
will hang again in its walls 50 years after it was unveiled there.
By far the most popular of all Dali’s religious works is without a doubt
his Christ of Saint John of the Cross,
whose figure dominates the Bay of Port Lligat.
The painting was inspired by a drawing, preserved in the Convent of the Incarnation
in Avila, Spain, and done by Saint John of the Cross himself
after he had seen this vision of Christ during ecstasy.

The people beside the boat are derived from a picture by Le Nain
and from drawing by Velxc3xa1zquez for The Surrender of Breda.
At the bottom of his studies for the Christ, Dali wrote:
“In the first place, in 1950, I had a ‘cosmic dream’
in which I saw this image in color
and which in my dream represented the ‘nucleus of the atom’.
This nucleus later took on a metaphysical sense;
I considered it ‘the very unity of the universe’, the Christ !
In the second place, when thanks to the instructions
of Father Bruno, a Carmelite, I saw the Christ
drawn by Saint John of the Cross,
I worked out geometrically a triangle and a circle,
which ‘aesthetically’ summarized all my previous experiments,
and I inscribed my Christ in this triangle.”
This work was regarded as banal by an important art critic
when it was first exhibited in London.

Nevertheless, several years later,
it was slashed by a fanatic while it was hanging in the Glasgow Museum,
proof of its astonishing effect on people.
Dali relates that, when he was finishing the picture
at the end of autumn in 1951, it was so cold in the house in Port Lligat
that Gala abruptly decided to have central heating installed.
He remembers the moments of terror through which he then lived,
fearing for his canvas on which the paint was still wet,
with all the dust stirred up by the workmen:
“We took it from the studio to the bedroom so that I could continue to paint,
covered with white sheet which dare not touch the surface of the oil.
I said that I didn’t believe I could do my Christ again
if any accident were to befall it.
It was true ceremonial anguish.
In ten days the central heating was installed and I was able to finish the picture
in order to take it to London, where it was shown for the first time
at the Lefevre Gallery.
” When it was at the Biennial of Art in Madrid,
along with other works of the painter,
General Franco asked that two of the oils of the master of Figueras
be brought to the palace of El Prado:
Basket of Bread and Christ of Saint John of the Cross.

Nu, het lijkt erop dat ik goed nieuws heb:

Dear ……………..,

The image may contain nudity but is a classic work of art
and has been restored.
I apologize for the inconvenience.

Thank you!

Your Photobucket Support Team