Dit is een prachtige serie gemaakt door de BBC over kunst.
De titel pretendeert nogal veel: hoe kunst de wereld maakte.
Maar de 5 dvd’s nemen je via allerlei bekende en minder bekende
werken en archeologische vondsten langs vragen als:
hoe kunst machthebbers helpt (propaganda), waarom film en tv
media zijn die mensen in een grip houden.

Gemaakt in de beste BBC-traditie, spannend, goed verzorgd,
mooi gemaakt en prettig om naar te kijken.

Max Beckmann, Carnaval Tripriek, 1942 – 1943

Als rechtgeaard carnavalsvierder kon ik deze afbeelding
niet van mijn web log aflaten.
Beckmann staat vooral bekend vanwege zijn kleurgebruik.
Zijn werken vallen dan ook altijd direct op.
Die kleuren worden extra geaccentueerd door
de gitzwarte lijnen en vlakken die hij op zijn werken gebruikt.
De uitstraling kan ik dan ook moeilijk vrolijk noemen.

Het van Gogh-museum houdt een tentoonstelling van zijn werk.

Gisteravond was het weer zover.
Op 3 maart was de Matthxc3xa4us Passion weer te bewonderen
in de Grote Kerk te Breda.
Ik vind dat altijd weer een belevenis.
Een live uitvoering van een muziekstuk voegt een dynamiek aan
een stuk toe die je mist als je naar een cd luistert.
En dat heeft niets te maken met de techniek waarmee de opname
is gemaakt maar dat heeft te maken dat je in zo’n uitvoering
een aantal zintuigelijke ervaringen tegelijk op elkaar kunt
laten inwerken waarvan een deel bij het beluisteren van een cd
eenvoudigweg niet meedoet.
Je ziet de zangers, de koren, de dirigent en de muzikanten niet op cd.
Je kunt die beelden, die jij registreert, niet combineren met het geluid
dat je op dat moment hoort.



Daarmee is gelijk gezegd dat de ervaring veel individueler wordt.
Zo vond ik het stuk veel sneller gespeeld dan vorige jaren.
Ik vond de wisseling van positie van de zangers rommelig.
Daar is vast goed over nagedacht, het zal de symetrie van het stuk
vast ten goede komen, maar een krakend podium en ‘klossende’
zangers helpen daar niet bij.
De recentie in BN/De Stem was veel positiever dan ik ben over de uitvoering.
Toch heb ik genoten.
Een prachtige kerk, mooie muziek, mooie koorzang, redelijke solo’s.




Ondanks het feit dat van der Heyden vaak tekort schoot qua volume,
zong zij het stuk dat me het meest ontroerde die avond:

58 Arie

Aus liebe will mein Heiland sterben.
Von einer Sxc3xbcnde weiss er nichts
Dass das ewige Verderben
Und die Strafe des Gerichts
Nicht auf meiner Seele bliebe.

(Sopraan, fluit hobo’s da caccia)

Bij de opname die Ton Koopmans een paar jaar geleden maakte,
klonk dat stuk als volgt
(toch weer heel anders dan gisteravond maar ook mooi!)

Bij het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen
lag dit leuke boekje te wachten op jonge bezoekers.
Het boekje leidt kinderen rond in de afdeling moderne kunst
aan de hand van een aantal opdrachten.
Die opdrachten hebben steeds iets met een bepaald
kunstwerk te maken.
Zo wordt er gevraagd een masker te tekenen naar aanleiding
van een schilderij van James Ensor,
de verschillen te zoeken tussen een schilderij en een foto
(George Breitner) en de effecten van kleuren te onderzoeken
(Dan van Severen en Karel Appel).

Vandaag naar de tentoonstelling geweest met de naam

‘Vlaamse primitieven, de mooiste tweeluiken’

Een prachtige opgezette tentoonstelling.
Tweeluiken in alle soorten.
Als je binnenkomt zijn er enkele reproducties.
Die stellen de bezoeker in staat de tweeluiken in de hand te nemen.
Te openen en te sluiten.
Een goede audiorondleiding staat stil bij de verschillende werken.
In deze tentoonstelling worden een aantal thema’s uitgewerkt:
tweeluiken met religieuze voorstellingen, portrettweeluiken.
In totaal 35 werken.

De tentoonstelling is druk bezocht.
Ondanks het prachtige weer vandaag.

Het laatste tweeluik is een verrassing!



De entree is 10 Euro.

Heel verrassend was het om tussen al deze oude meesters,
een modern werk te zien dat is gemaakt in deze oude traditie.
Een video-installatie van Bill Viola: Dolorosa 2000.

Dat een deel van deze tweeluiken voor het eerst sinds zeer lange tijd
weer bij elkaar zijn, maakt de tentoonstelling nog extra bijzonder.



Rogier van der Weyden, Philippe de Croy, 1399.

De kleuren van dit werk zijn heel bijzonder.
Philippe draagt hier een overwegend purper kleed.
De achtergrond is donkergroen.
Maar de onderlaag van het groen is goudkleurig.
Dat schijnt door de bovenlaag en geeft een prachtig effect.



Anonieme meester, 1460-1500.



Deze was al eerder op mijn weblog te zien:Hans Memling, Maarten van Nieuwehove, 1487.



Deze was al eerder op mijn weblog te zien:
Hans Memling, tweede helft van Maarten van Nieuwehove, 1487.



Meester van 1499, Abt Robrecht de Clerq.



Meester van 1499, Madonna in de kerk.
Het bijzonder van deze afbeelding, die we op de tentoonstelling
twee maal zien van verschillende schilders, is dat het is afgeleid
van een schilderij van Van Eyck.

Any Warhol, Blue Marilyn, 1962.

Black flackes (Swarze flocken), 2006.Naar mijn idee een van de belangrijkste hedendaagse kunstenaars.Zijn schilderijen grijpen direct naar de keel.Ze zijn beklemmend, mysterieus, beangstigend.Maar kijken doe je altijd. Lees verder →

Vincent van Gogh, zelfportret, 1887.

In het Rijksmuseum in Amsterdam loopt een tentoonstelling overJan van der Heyden (Gorinchem 1637-1712 Amsterdam).Voor mij totaal onbekend maar de volgende afbeelding vond ik toch wel erg mooi.Een architectuurfantasie met een triomfboog, 1660-1663.De Dam te Amsterdam, 1668..Een hevige brand tussen de Elandstraat en de Elandgracht, 1679. Lees verder →

Of dit kunst is?
Kunstig is het in ieder geval.
In het volgende filmpje zie je het fictieve personage “John Locke”
getekend worden met PhotoShop.
De tekentool voor pc’s van dit moment.

In drie uur tijd is deze 5 minuten durende film gemaakt.

John Locke is de hoofdpersoon in een Amerikaanse televisieserie ‘Lost’
maar is ook te zien in allerlei spelletjes en in de volgende video.

Een hoop van het nieuws dat rondgaat over kunst ontstaat naar aanleiding
van veilingen.
Zo ook de verkoop van het volgende waterverfwerk van Paul Cxc3xa9zanne.



Nature morte au melo vert, 1902-1906 (detail).

De Guernica is een groots werk van Pablo Picasso.
In dit filmpje wordt probleemloos het werk van
van Gogh, Salvador Dali en Maurits Escher gekoppeld aan Picasso.
Prachtig!
Het filmpje is groot dus het kan wat tijd vragen.

Het filmpje is gemaakt door Marcelo R. Ortiz.
Een kunstenaar is zijn vak.
De muziek is van Duran Duran.
Past geweldig in de sfeer.

Aan de Haagweg in Breda staat een gebouw dat vandaag de dag
wordt gebruikt als atelierruimte.
Vroeger is het oa (deel van de) muziekschool en bejaardentehuis geweest.
Van alle ruimtes was er maar 1 atelier open.
Een jonge, enthousiaste schilder ontving de geinteresseerden.
Deze kunstenaar specialiseert zich in renaissance stijl portretten.





Op de Vlaszak, in het voormalig gebouw van se sociale dienst
bevinden zich ook een aantal ateliers.
Op de begane grond was er 1 open.
De andere grote ruimtes werden gebruikt voor de ‘200 spijkers’ expositie.
Op de eerste en tweede verdieping waren meer ateliers open.
In een ervan heb ik de wand gefotografeerd met al die kleine portretten.
Allemaal in zwart of blauw.
Al de portretten tesamen vormen een soort levensverhaal
van de kunstenaares.
Met afbeeldingen van haarzelf, familie, vrienden en kennissen.
Het verhaal van adoptie staat hierin centraal.

De gangen zijn niet de meest opwekkende expositieruimte
die je je kunt voorstellen.

In een ateliers was een jonge kunstenares illustraties aan het maken voor
een binnenkort te verschijnen kinderboek.
De tekst heeft ze samen met een tekstschrijfster gemaakt.
Het ziet er prachtig uit.
Ze maakte ook animatiefilms.

Leuke middag.
Deze kunstenaars zouden zich beter moeten realiseren dat
een deel van hun werk te maken heeft met de marketing en de
verkoop van hun werken.
Een kaartje met een mooi afgeronde prijs bij het werk hangen
is hierbij onvoldoende.
Ze zullen wat meer aan de weg moeten timmeren.
Te beginnen door op een dag als vandaag er te zijn
en geinteresseerden te woord te staan.

Een tweede en laatste serie kaarten over de tentoonstelling Istanbul.




Dit voorwerp heeft u op mijn web log nu al een paar keer gezien.
Het is de blikvanger voor de tentoonstelling
Maar wat is het nu precies?

Japon, eigendom van Saliha, dochter van sultan Abdxc3xbclhamid I.
Terecht heeft men gekozen voor dit mooie stuk textiel.
De invloed van de tulp, veranderende mode, staan model voor de
veranderingen in het leven van vrouwen.
Daarom is dit een mooi beeld voor de tentoonstelling.

Gedateerd: eind 18e eeuw.



Het motief van de japon in detail.



Tegeltableau.

De ‘stadsplattegrond’ van Medina.

Gedateerd: eind 17e eeuw.



Koranhandschrift.
Kalligraaf: Katip el-Antalyevi.

Natuurlijk begrijp ik dat dit erg moeilijk te maken is.
Maar gelijkertijd is dit voor mij ook het moeilijkst om te waarderen.
Ondanks de mooie kleuren.
De vele vormen maken het erg druk, bijna een werk van Jackson Pollock.

Gedateerd: 1550-1560.



Hemd met amuletten van Cem Sultan.

Dit is een detail van een heel groot hemd.
Dat was tenminste mijn indruk.
Voor mij zou dit hemd veel en veel te groot zijn.
De broek die erbij getoond werd was al niet veel kleiner.
Maar wat een prachtige versiering.

Gedateerd: 1480.



Ambassadeur Cornelis Calkoen op audientie bij sultan Ahmed III,
14 september 1727.

Schilder: Jean Baptiste Vanmour (1671-1737).

Een van de weinige schilderijen op de tentoonstelling.
Dit werk wordt tentoongesteld met nog twee schilderijen.
Allemaal rond de Nederlandse ambassadeur Cornelis Calkoen.
De opstelling in de Nieuwe Kerk is een beetje ongelukkig.
De drie schilderijen staan ieder op een eigen verhoog,
op de trappen van het praalgraf van Michiel de Ruijter.
Daardoor kijk je tegen de schilderijen op en recht in de
schittering van het licht.
Je ziet de afbeelding zo erg moeilijk.

De drie schilderijen geven zo mooi de sfeer aan
die je ook vandaag nog aantreft in het Topkapi museum.
De prachtige tapijten, de troon,
de diverse ontvangstruimtes van de sultan enz.

Gedateerd: 1727-1730.

Nog een nagekomen foto van de Istanbul-tentoonstelling.
Prachtige tegels met hoofdzakelijk bloemen en andere plantaardige motieven:

Vandaag heb ik nog een aantal foto’s ontvangen
die gemaakt zijn op de tentoonstelling in de Grote Kerk te Breda
van werken van Jan Michielsen.
Hier volgen ze:





Volgens mij loenst deze dame een beetje. Zou dat zo bedoeld zijn?



Zo was de opstelling in de Grote Kerk in een van de nissen.

Zoals gisteren al te lezen was heb ik gisteren
een bezoek gebracht aan de tentoonstelling
‘Istanbul, De Stad en de Sultan’.

Zelf ben ik al herhaalde malen in Turkije geweest.
Voor mijn werk veel in Istanbul en Izmir.
Ik ben dan ook al meerdere keren in het Topkapi museum geweest.
Een deel van de stukken die nu in Amsterdam te zien zijn
komen uit dit voormalig paleis van de sultans.

De tentoonstelling is opgezet als een wandeling door de oude stad.
De verschillende gebouwen en gelegenheden die je in een
Ottomaanse stad zou aantreffen vind je hier terug:
de moskee, de bazaar (markt), het hof en de harem.



De tentoonstelling is omvangrijk en toont hele verschillende aspecten
van het culturele leven:
kalligrafie, textiel, metaalbewerking enz.
De opzet is heel mooi.
Er is gekozen om de verschillende ‘gebouwen’ met doek aan te geven.
De Moskee is daardoor een overwegend blauwe ronde ruimte.
Een gestyleerd beeld dus.
Nadelen van de tentoonstelling:
= de prijs is 10 Euro, da’s niet weinig;
= de tekstbordjes staan soms erg laag.
Dat maakt het lezen niet erg eenvoudig.
= de beveiliging heeft hier ook de vervelende eigenschap
mensen te verbieden te fotograferen.
Dat terwijl er niets hangt om mensen te waarschuwen
dat je niet mag fotograferen.
Het gebouw op zich leent zich erg goed om foto’s te maken.
Veel kwetsbare stukken heb ik niet gezien.
Ik begrijp dat niet.



Ik heb er gisteren wel foto’s gemaakt.
Die vind je hieronder.




Foto vanuit de ruimte met de hofvoorwerpen (het koor van de kerk)
met zicht op de moskee.



Begraafplaats.



De Bazaar.



Keramische hangers: Top Aska.





Aardewerk borden als teken dat we op de bazaar zijn.



Koffiehuis met achter de preekstoel de moskee.



Prachtig gebouw.