Begin volgend jaar komt het volgende schilderij te koop.Rembrandt van Rijn, Jacobus de Meerdere, 1661. Lees verder →

Dit heb ik altijd al een bijzonder en apart schilderij gevonden. Lees verder →

Links: van Gogh’s Letters – Unabridged.

Goed de tekst is helaas in het Engels maar op deze site
zijn alle brieven van van Gogh te vinden.
Zoek maar eens op Rappard, je vindt meer dan 160 brieven
waar deze naam in voor komt.

Afgelopen week kwam ik op de web site van Fonos.
Fonos is een soort internetwinkel voor
Nederlandse opnames die niet meer te verkrijgen zijn.
Er zijn natuurlijk nog veel platen die nooit op CD
verschenen zijn.
Zij zetten die op CD en zorgen er voor dat de artiesten
hun rechten krijgen.
Zo kocht ik bijvoorbeeld:



Na al die jaren toch nog steeds erg leuk.
Zijn imitatie van den Uyl is geweldig.

Maar goed dat is niet het onderwerp van deze log.
Er was nog een interessante CD die ik kocht:
La Grande Parade.
11 liedjes bij 10 schilderijen uitgevoerd en bedacht
door 39 Nederlandse muzikanten rond de Nits.

Hier volgen de 10 schilderijen:



Composition avec des cordes, Joan Miro.



Study for a portrait of van Gogh II, Francis Bacon.



La petite blonde au parc des attractions, Joan Miro.



Les Enfants, Pablo Picasso.



Frau it mandoline in gelb und rot, Max Beckmann



Maternite, Pablo Picasso.



Nu dans le bain, Pierre Bonard.



Doppelportrait mit Quappi, Max Beckmann.



Mens, Karel Appel.


Het verhoor, Constant.


Waarom Het verhoor en Les Enfants?

Vandaag ontving ik een afbeelding van een van de lezers.
Een kip in prachtige kleuren uitgevoerd.
Wie de kunstenaar is weet ik niet.

Lezen is leuk.
Maar een web log is dat ook.
En er zijn nog zo veel andere leuke dingen.
Dus van lezen komt het niet altijd.
Voorlezen is weer iets anders.
Vandaar dat ik met heel veel plezier heb geluisterd
naar dit verhaal, voorgelezen door de schrijver.

De schrijver vertelt over Haarlem, de stad waar hij opgroeide
en geeft daarmee ook een beeld van het milieu waar hij uit komt.
Dat verklaart voor een deel gelijk ook waarom hij zich
zo goed kan inleven in het milieu van Couperus.
Waarom hij de Indische koloniale wereld zo goed kende.

Het is een mooi, soms grappig, soms ontroerend verhaal,
verteld door de auteur.

Wat je al niet kunt kopen deze dagen.
Neem nou deze Andy Warhol.
De geschatte waarde voor dit schilderij van Mao uit 1972 is tussen de 8 en 12 miljoen dollar.

Ik ben al een lange tijd aan het lezen in het boek:
Wandelingen door de antieke wereld.

Ik lees er al lang in, niet omdat het zo dik is,
of ingewikkeld maar omdat ik het eigenlijk niet uit wil lezen.
Zelden lees je een zo aangenaam boek.
Goed geschreven, met gevoel voor humor, over interessante onderwerpen.



Een erg leuk voorbeeld is het verhaal over Lord Elgin.
Deze Britse Lord was als ambassadeur uitgezonden naar Constantinopel.
In die tijd waren de Turken de baas in Griekenland (al zo’n 300 jaar).
Lord Elgin ‘verzamelde’ een groot aantal beelden van de Acropolis.
Deze beelden vormen nu een belangrijk deel van het Britisch Museum in London.
Ze zijn keer op keer onderwerp van discussie tussen Griekenland
(die de kunstwerken terug wil) en Engeland (die juist zeggen
dat ze de beelden beschermen).



Nu zat het Lord Elgin (en zijn familie) niet echt mee.
Hijzelf leed aan een ziekte dat een stuk van zijn neus wegvrat.
Hij kreeg slechts een beperkt salaris voor zijn post
maar leefde daar wel in grote staat.
Tijdens het vervoer van de beelden naar Engeland
ging een schip ten onder.
Het zou jaren duren voor al die beelden in Eneland waren.
Daar aangekomen was er eigenlijk niemand die
zijn verzamelwoede op waarde kon schatten.
Pas toen Elgin zo goed als failliet was en er buitenlandse kapers
voor de kust kwamen, kocht de overheid de beelden voor
ongeveer de helft van de kosten die Elgin had moeten maken
om ze in de UK te krijgen.
De schulden van Elgin werden pas 30 jaar na zijn overleiden
door zijn familie afgelost.



Prachtige kunst, een dramatisch leven met humor beschreven.

Elgin marbles noemt men de marmeren ornamentele sculpturen van de Atheense Akropolis,
die door de Britse Lord Thomas Bruce (1766-1841),
7e graaf van Elgin and Kincardine
en toenmalig gezant (1799 tot 1802) van de Engelse kroon
bij de Ottomaanse sultan in Constantinopel,
tussen 1801 en 1804 vanuit Athene naar Londen werden gebracht,
waar ze in het British Museum terechtkwamen.
Het beroemdst zijn de Parthenonsculpturen en één van de kariatiden van het Erechtheion.

 

De verwoede kunstverzamelaar Lord Elgin
liet het materiaal verwijderen
met toelating van de lokale
Turkse overheid.
Zijn bedoelingen waren oorspronkelijk echter vrij
bescheiden:
hij vroeg alleen alleen maar de toestemming
om schetsen en enkele plaatsteren afgietsels
te laten maken ten behoeve van het landhuis
dat hij zich in Engeland liet bouwen.
Tijdens zijn verblijf in Athene ervoer hij echter
de omkoopbaarheid én het totale gebrek
aan kennis en interesse van de Turkse ambtenaren,
en maakte van deze situatie misbruik
om het waardevolle beeldhouwwerk,
meer dan de helft van wat de tand des tijds overleefde,
als "studiemateriaal" naar Engeland te verschepen.

 

De Elgin marbles werden in 1816
voor een zacht prijsje aangekocht door
de Britse regering, nadat
een parlementaire commissie het oordeel
had uitgesproken dat kunstwerken van zulk
een uitzonderlijke culturele waarde
maar beter staatsbezit konden zijn.
Zo kwamen ze uiteindelijk
in het British Museum terecht.

 

Naar verluidt namen de 19e-eeuwse Grieken Lord Elgin
vooral de diefstal van de kariatide kwalijk.
Volgens een middeleeuwse legende hielden
de Atheners de beelden voor betoverde meisjes
die weer tot leven zouden komen
als de Turken het land hadden verlaten.
Bijgelovige mensen meenden ’s nachts
klaagzangen te horen,
die de achtergebleven korai om hun verloren zuster
aanhieven…

 

Hoe dan ook,
sinds de jaren 90 van de 20e eeuw zijn de Elgin marbles
het voorwerp van een meningsverschil tussen de Britse
en de Griekse regering, die ze graag terug
in eigen land wil krijgen om ze in het Atheense
Akropolismuseum een plaats te geven.
In de woordentwist gebruiken de Grieken regelmatig
de woorden "kunstroof" en "vandalisme",
terwijl de Britten liever de term "conservering" hanteren.
Vooral toenmalig cultuurminister Melina Mercouri
heeft met veel enthousiasme, maar zonder resultaat,
geijverd voor de terugkeer van de Elgin marbles
naar Athene.

Aldus Wikipedia.

Rechter staat omstreden verkoop van doek Picasso toe

NEW YORK – Een Amerikaanse rechter heeft de kunststichting van de Britse componist
Andrew Lloyd Webber dinsdag toestemming gegeven
een schilderij van Pablo Picasso te verkopen.
Rechter Jed Rakoff hield de veiling van het kunstwerk aanvankelijk tegen,
nadat de Duitser Julius Schoeps de stichting van LLoyd Webber had aangeklaagd.

Schoeps meent dat het schilderij Portret van Angel Fernxc3xa1ndez de Soto hem toebehoort.
Schoeps zegt dat hij een erfgenaam is van een joodse bankier uit Berlijn
die het kunstwerk in 1934 onder druk van de nazi’s tegen een lage prijs moest verkopen.

Rechter Rakoff verklaarde de aanklacht dinsdag niet-ontvankelijk.
Het schilderij uit 1903, met een geschatte waarde van tussen de 40 en 60 miljoen dollar,
mag woensdag worden geveild in veilinghuis Christie’s in New York.
De opbrengst zou naar liefdadigheidsorganisaties gaan.

Pable Picasso: Angel Fernandez de Soto, 1903.

Wat en plaatje. Een prachtig voorbeeld van de blauwe periode van Picasso.
Inmiddels is het schilderij terug getrokken van de veiling
omdat de aanklager zich niet neerlegt bij de beslissing van de rechter.
Nog meer over dit werk:

Picasso met Angel de Soto in 1899 at the cafe Els Quatre Gats,
an artists’ gathering place in Barcelona.
The pair quickly became close friends.
De Soto was a self-styled Bohemian who earned a meager living
working for Mir I Estrada, a firm in the Carrer Princessa
that imported spices and other colonial products.
Despite being almost penniless, de Soto established himself
as a colourful and dandy man-about-town.

Described by Picasso biographer Josep Palau i Fabre as ‘slender and elegant …
and almost always surrounded by women’,
this boulevardier became an ideal companion for Picasso.
In 1902 and again in 1903 the two friends briefly shared a studio,
but Angel’s appetite for women and his penchant for entertaining,
especially at night during Picasso’s working hours,
prevented the artist from painting and the arrangement soon came to an end.
But the two remained friends until de Soto was killed in the Spanish Civil War in 1938.

Angel de Soto appears in a number of images by Picasso,
culminating in this magnificent oil portrait.
One of the most accomplished and moving paintings from Picasso’s Blue Period
– which lasted from autumn 1902 to spring 1904 –
the work shows characteristic themes of this stage in the artist’s career,
including a deep sense of isolation and social alienation.
Picasso approaches his sitter with the caricaturist’s eye,
emphasising his lithe physique and somewhat effete countenance,
and exaggerating his prominent chin, elegant hands and crooked nose.

The portrait is a tour de force of thick, loose brushwork,
giving bold definition of form.
De Soto’s haunting face with its heavy features emerges
from a deep Prussian blue background.
The elegantly dressed sitter appears to scrutinise the viewer with an intense gaze,
his inner agitation suggested by the forceful brushstrokes
and the cloud of smoke hovering above him.
This is a striking study in psychological introspection,
the mood of which is established by abstract harmonies of colour.

Een paar weken geleden bezocht ik de tentoonstelling
‘Rembrandt en de Bijbel’in het Bijbels museum in Amsterdam.
Een prachtige tentoonstelling met zo’n 80 etsen
die allemaal thema’s behandelen uit of rondom de bijbel.
Vandaag het ik bovenstaande catalogus gelezen.
Dit werpt weer een heel ander licht op de kunstenaar Rembrandt.

Als je in de gelegenheid bent: gaan!

Het is indrukwekkend te lezen dat hier niet zomaar ‘plaatjes’
werden gemaakt maar dat de afbeeldingen een visie op
de bijbelverhalen geven.
Het probleem voor ons als moderne toeschouwer is
dat (over het algemeen) onze kennis te kort schiet
om de boodschap van Rembrandt te begrijpen.
Dat wordt een stuk helderder door de catalogus nog eens door te nemen.

De Volkskrant, zaterdag 28/10/2006.
Zo’n goed geschreven stuk.
Je zou zo de schilderijen van Dumas willen zien.

Het Engelse blad ARTVIEW stelt ieder jaar een top 100 samen
van de belangrijkste mensen in de kunstwereld.
Eerlijk gezegd ken ik er maar een paar namen van.

In 2006 zijn dit de top 10 namen:
1. Francois Pinault (3)
2. Larry Gagosian (2)
3. Nicholas Serota (4)
4. Glenn Lowry (5)
5. Sam Keller (7)
6. Eli Broad (6)
7. Charles Saatchi (19)
8. Matthew Slotover and Amanda Sharp (33)
9. Bruce Nauman (9)
10. Jeff Koons (62)

Het getal tussen haakjes geeft hun positie in 2005 aan.

Dhr. Pinault schijnt de baas te zijn bij het modebedrijf PPR
(Gucci, Yves Saint Laurent ed.).
De rden dat hij in de lijst staat is dat hij een grote koper van kunst is.

Dhr. Gagosian schijnt een keten van kunstgalleries te hebben met dezelfde naam.

Dhr. Serota is directeur van het Tate museum.

Dhr. Lowry is directeur van MoMa (Museum Of Modern Art)

Dhr. Keller is oprichter van ‘Art Basel Miami Beach’, een kunstmarkt,
maar dan wel een grote.

Dhr. Broad is rijk, nu goed voor 6 miljard dollar.
Nummer 28 op de lijst van de rijkste Amerikanen.
Hij was oprichter en directeur van twee grote Amerikaanse bedrijven:
SunAmerica Inc. (verzekeringen) en KB Home (Bouwbedrijf).
Beide bij mij onbekend.
Maar nu is hij filantroop.

Dhr. Saatchi is reclameman en verzamelaar.

Mevr. Amanda Sharp en Dhr. Matthew Slotover zijn oprichters
van het kunstblad Frieze en de organisatoren van de Frieze Art Fair in London.

Dhr. Nauman is kunstenaar.

Volgens Wikipedia:

Bruce Nauman (Fort Wayne (IN), 6 december 1941)
is een belangrijke hedendaagse kunstenaar uit de Verenigde Staten.

Het werk van Nauman is veelomvattend in inhoud, vorm en materiaal.
Nauman heeft zich vanaf de jaren zestig bezig gehouden
met performances, installaties, videokunst, sculptuur, tekeningen
en neon-werken.
Zijn experimentele en onderzoekende beeldtaal
zou men inhoudelijk kunnen plaatsen onder het Frandse begrip
‘la condition humaine’ wat in Naumans werk het menszijn
met al zijn basale kenmerken betreft zoals
eten, drinken, pijn, communicatie, sex, dood etc.
De beeldtaal die Nauman gebruikt is op enkele uitzonderingen na zeer direct.

Bruce Nauman: Eat/Death (Stedelijk Museum, Amsterdam).

Dhr. Koons is ook een kunstenaar.

Volgens Kunstbus:

Jeff Koons is geboren in 1955 in York, Pennsylvania.
Hij werkt en leeft hoofdzakelijk in New York.
Jeff Koons is een Amerikaanse object- en conceptkunstenaar,
en wordt ook wel beschouwd als een belangrijke kunstenaar
van het postmodernisme, die kitsch in beeld bracht.
Hij wordt ook wel tot de Commodity-art gerekend.

Banaliteit is het sleutelwoord in de kunst van Jeff Koons.
In zijn met de computergestuurde inkt jet geschilderde pornotafereeltjes
en groteske objecten uit porselein, hout, staal en glas,
weerspiegelt zich immers de eendimensionale beeldcultuur van reclame en televisie.

Jeff Koons: Michael Jackson and Bubbles.

Afgelopen weken naar het Bijbels museum in Amsterdam geweest.
In aanloop naar mijn reisje naar Litouwen.
Het museum is gevestigd in een paar prachtige grachtenpanden
aan de Herengracht. Ingang: onder dak nummer 3 van linksaf.



De tentoonstelling is van topniveau.
Toch knap dat er ook na 400 jaar nog steeds nieuwe invalshoeken zijn op het werk.
Nog niet eerder waren alle 80 etsen van Rembrandt met een Bijbels thema bij elkaar.
Niet eerder op een tentoonstelling.
En waarschijnlijk ook nog nooit op enige andere manier.
Rembrandt had geen 80 digitale afbeeldingen van deze werken op z’n web log staan.

De introductiefilm over de etstechniek was erg goed.
Kort maar heel direct.
Het gaf prima aan dat het bij deze werken zowel om de prachtige techniek
als om het idee achter het werk gaat.

‘Rembrandt en de Bijbel’ is een van de tentoonstellingen in het kader
van de 400-ste verjaardag.
Ik ga deze tentoonstelling proberen te bezoeken.
Binnenkort mijn bevindingen.
Nu al vast voorproeven en genieten.



Tekst van de web site:

Rembrandt maakte bijna 80 etsen naar bijbelse verhalen en figuren.
Voor het eerst zijn deze allemaal in xc3xa9xc3xa9n tentoonstelling te zien.
De expositie biedt een prachtig overzicht van Rembrandts ontwikkeling
als een van de grootste grafische kunstenaars ter wereld
xc3xa9n van de unieke wijze waarop hij bijbelse verhalen verbeeldt.
Naast beroemde topstukken worden zeer zeldzame etsen getoond.
Zonder twijfel is Rembrandt xc3xa9xc3xa9n van de grootste
en meest originele grafische kunstenaars.
Omdat hij voor zijn allereerste (1626) tot een van zijn laatste etsen (1659)
bijbelse onderwerpen kiest, biedt de tentoonstelling
een goed beeld van zijn artistieke ontwikkeling op dit gebied.
Zijn grafisch werk is niet zomaar een bijproduct naast zijn schilderijen.
Het is een zelfstandig oeuvre waarmee hij zich schaart
in een reeks van beroemde voorgangers als Lucas van Leyden
en Albrecht Dxc3xbcrer en tijdens zijn leven al internationale faam geniet.
De veelzijdigheid in zijn werk is opvallend groot,
zowel in de toepassing van technieken
als in de manier waarop hij bijbelse verhalen afbeeldt.
De bezoeker kan zich laten verrassen en vervoeren door de kwaliteit,
de gevarieerdheid in stijl en techniek, de unieke composities
en de grote emotionele zeggingskracht van Rembrandts bijbelse etsen.



De vlucht naar Egypte (1633).


Via de web site van het museum kun je zulke mooie afbeeldingen downloaden.
Het probleem is dat ze veel te groot zijn voor mijn web log.
Hierboven zie je ‘De verkondiging aan de Herders’uit 1634.
Dan maar een prachtig detail:







De predikende Christus (1643-1649).





De Drie Kruisen (1653).

Gelukkig zijn deze twee kunstwerken van Edvard Munch weer teruggevonden.
Ongeveer een jaar geleden zijn deze twee werken gestolen.
Blijkbaar onaangetast zijn ze nu door de politie teruggevonden.
Ik ben benieuwd wie daar nu achter zat.