Categorie archief: China

Pan Tianshou, Tianshou Pan

Posted on by

Pan Tianshou is een Chinese kunstenaar (1897 – 1971).
Gisteren vond ik op het web een aantal van zijn werken.
Die laat ik hieronder zien.
Pan Tianshou is een Chinese naam dus Pan is zijn familienaam.
Op Wikipedia vind je onder andere over hem:

This is a Chinese name; the family name is Pan.
Pan Tianshou (Chinese: xe6xbdx98xe5xa4xa9xe5xafxbf; Pinyin: Pxc4x81n Tixc4x81nshxc3xb2u; 1897-1971) was a notable painter and art educator of modern China.

Pan was born in Guanzhuang, Ninghai County, Zhejiang Province, and graduated from Zhejiang First Normal School (today the Hangzhou High School (xe6xb5x99xe6xb1x9fxe7x9cx81xe6x9dxadxe5xb7x9exe9xabx98xe7xbaxa7xe4xb8xadxe5xadxa6)). He followed Wu Changshuo to study Chinese traditional painting. He built the foundation of Chinese traditional painting education.



De afbeeldingen komen onder andere van de web site
van het China Online Museum




Ik weet niet of deze werken een naam hebben en of ze gedateerd zijn. Ik heb die informatie niet kunnen vinden.





Een prachtige combinatie van tekst, tekening/schildering en zegelafdrukken.















Als titel vond ik hier: This land so beautifull (Dit zo mooie land).



China reisverslag / travelogue 19

Posted on by




Minggraven/Ming tombs: 03/10/2009

De vorige log legt uit wat de graven precies zijn,
van wie ze zijn en ook wat er te zien is.
Alle afbeeldingen zijn van een boek dat ik ter plaatse kocht.
Deze log bevat mijn eigen foto’s.




De omgeving is mooi en rustig: Tianshoushan Hills / Dayu Mountains.





In dit kantoor koop je de kaartjes.





Voorkant.





Achterkant.





De prijslijst voor de kaartjes: 65 Yuan.





We lopen het terrein op. De gids loopt net voor me. Aan beide zijdes van de volgende ingang staan grote bloemenbedden. Ik weet niet of die er altijd staan maar rond de 60ste verjaardag van de Volksrepubliek stonden die er op veel plaatsen.





Het bloemenbed van dichtbij.


De bloemen vormen een spreuk.
Niet zomaar een spreuk natuurlijk.
Hier heeft mijn collega geholpen. Er staat:
“Create hamony together” (Samen harmonie creeren)
Dit is de politieke slogan van Hu Jintao.
Hu Jintao is de Secretaris Generaal van de Communistische partij in China,
de president van de Volksrepubliek en Voorzitter van de centrale militaire raad.
Kortom, hij is de baas in China.

De officiele lezing is dat men streeft naar een harmonische maatschappij
waarin een grotere rol is weggelegd voor de middenklasse
en waarin meer harmonie is tussen de verschillende rassen en volkeren
en de verschillende maatschappelijke lagen in China,
Dat klinkt goed maar de lijfspreuk wordt ook gebruikt om bijvoorbeeld
de censuur op het internet in China te verdedigen.




Ik zal ze nog vaak tegenkomen: prachtig versierde pilaren/pilaartjes bij trappen enz.





Vaak uit wit marmer met heel vaak een afbeelding van de draak.





Prachtige gebeeldhouwde vloer/bestrating.





The Soul Tower.





Nog een vast onderdeel van een dergelijk grafcomplex: altaar met wierrookbranders.





In het Nederlands: Vijfdeling, stenen offerandevaatwerk. Een sysmbolische wierrookbrander, twee kandelaren en twee vazen werden standaard op het altaar geplaatst als offerandevaatwerk. Deze voorwerpen werden ontworpen om een herinneringssfeer op te roepen op het grafcomplex..





Een deel van het terrein is omringd met een muur.





Langs de muur stond ik in de rij voor het ‘Ondergronds paleis’. De grafkamers van Dingling.





Onder de grond zijn 5 kamers. Het was zoals de foto laat zien erg druk.





Helemaal achterin bevindt zich de kamer, zeg maar zaal, waar de begrafeniskisten van de keizer en zijn twee vrouwen stonden. Nu zie je hier moderne reconstructies.





De plattegrond.





De toelichting: Achterste zaal. De achterste zaal is de belangrijkste zaal van het ondergronds paleis. In deze zaal bevond zich een verhoog waarop de begrafeniskisten van de keizer en keizerinnen waren geplaatst. De kist van de Keizer was de grootste en werd in het midden geplaatst. Die van de keizerinnen ernaast. Tussen de kisten werden jade voorwerpen gevonden. De voorwerpen die de Keizer begeleidden bevonden zich in 26 kisten gemaakt van Manmu (Manmu is een erg harde houtsoort die heel lang goed blijft). Toen het ondergronds paleis werd geopend waren delen van de kisten en de begrafenisvoorwerpen al vergaan. De huidige kisten zijn reproducties.





De zaal van de andere kant.





In de andere zalen staan voorwerpen die van de Keizer waren zoals deze stenen troon.





Detail van de troon.





Bij het ‘Ondergronds Paleis’ is ook een klein museum. De voorwerpen, vaak reconstructies, geven een beeld van de grafvondsten.





Menselijke figuren als grafgiften.





In het Nederlands: Houten beelden. Vroeger werden houten beelden meegegeven in het graf. Soms waren de beelden van steen of aardewerk. In Dingling stellen alle beelden mensen of paarden voor.





Paarden.





In het Nederlands: Honderd kinderen jas. In de begrafeniskist van Wang Shi, Keizerin Xiaojing, is dit voorbeeld van prachtig borduurwerk gevonden. De jas werd gemaakt met 5 verschillende draden (draden van verschillend materiaal) en 11 manieren van borduren. Op de voor-, achterkant en de twee mouwen zijn negen draken geborduurd die allemaal van elkaar verschillen van ontwerp. Zoxe2x80x99n honderd geborduurde kinderen spelen tussen de rotsen, bomen en bloemen.





Detail van de jas.





Kroon van de keizerin.





In het Nederlands: Negen draken en negen feniksen kroon. De Fenikskroon werd gedragen tijdens ceremonies zoals bezoeken aan tempels en tempelmarkten. Het is een kroon voor de keizerin. De kroon die in Dinling werd opgegraven werd gevonden in een kist die behoorde tot Keizerin Xiao Duan. De kroon is voorzien van een levendig ontwerp met 9 draken en 9 feniksen.





De souvenierverkopers verkopen foto’s van Mao naast Nederlandse, blauwe klompen.





De Draak.





De Feniks.





In het Nederlands: Dingling. Aan de oostelijke voet van de Dayu Bergen ligt Dingling, de gemeenschappelijke begraafplaats van de 13de Mingkeizer Zhu Yijun en zijn twee keizerinnen. De keizertitel van Zhu Yijun is Wanli. Hij werd keizer op tienjarige leeftijd en regeerde 48 jaar. In 6 jaar tijd werd Dingling gebouwd, van november 1584 tot juni 1590. Het xe2x80x98Ondergrondse Paleisxe2x80x99 is de enige van de Minggraven die tot nog toe is opgegraven. De opgraving begon in mei 1956 en duurde 1 jaar. De totale vloeroppervlakte is 1195 vierkante meters en beslaat 5 ondergrondse zalen. Meer dan 3000 voorwerpen werden opgegraven en in 1959 werd het Dingling museum geopend voor het publiek.





Gouden keizerskroon.





Detail.




China reisverslag / travelogue 18

Posted on by

The Ming Tombs, De Ming graven; introductie: 03/10/2009

De Minggraven liggen buiten Beijing.
Prachtig in een dal bij elkaar.
Een (1) graf is opgegraven.
Dat graf heet Dingling.
Het is het graf van drie mensen:
keizer Wan Li, keizerin Xiao Duan Xian en keizerin Xiao Jing

Keizer Wan Li.

Keizerin Xiao Duan Xian.

keizerin Xiao Jing.

Hier volgt een introductie op de Ming graven:

Minggraven

Er zijn op zo’n 40 – 50 kilometer afstand van Beijing
in de heuvels, 13 Ming graven.
Dertien graven van keizers uit de Ming dynastie (1368 – 1644).
In totaal lagen er 13 keizers, 23 keizerinnen en 1 concubine begraven.
Het Tianshoushan Hill gebied is zo’n veertig vierkante kilometer groot.
Het grootste grafcomplex is dat van Changling.
Drie complexen zijn voor het publiek open.
Een daarvan, Dingling, is ook opgegraven.
In Dingling lag keizer Zhu Yijang (1563 – 1620) begraven,
wiens keizernaam Wanli is.

De dertien graven liggen in een heuveldal
dat origineel afgesloten was met een muur en een poortgebouw.

Al voor het poortgebouw kwam men bij een herinneringsboog.
(bogencomplex is misschien een betere naam
want er zijn 5 doorgangen)
Bij het poortgebouw staat een stele die bezoekers gebiedt
van hun paard af te stappen.

Vervolgens was er de Heilige weg (Sacred Way)
met levensgrootte beelden van mensen en dieren
aan beide kanten.
De vertaling van de naam van deze weg
is moeilijk. Misschien is ‘sacrale weg’ of ‘processieweg’
een betere vertaling.
Maar ik las ook op een site de term: ‘STRAAT VAN DE GEESTEN’
en weer ergens anders ‘Pad der zielen’.

Dan volgt het zogenaamde ‘paviljoen met de stele’.
Een ‘Stele’ is de archeologische term voor een,
meestal uit een stuk steen of hout gehouwen tablet of pilaar,
met daarin een in relief gebeeldhouwde voorstelling en/of tekst.
In het geval van de Minggraven staat hierop het levensverhaal
van Keizer Zhu Di (keizer Yongle, de bouwer van zowel
de Verboden Stad als van de eerste gebouwen van dit complex).

Na de Heilige weg is er nog een herdenkingsboog (Lingxing) waarna
de individuele grafcomplexen volgen.

De individuele grafcomplexen bevatten een aantal standaard onderdelen:
– toegangspoort;
– herdenkings- of ceremoniele gebouwen;
– herdenkingsboog of bogen;
– altaar;
– Toren van de Ziel (Soul tower);
– de grafheuvel met het zogenaamde ondergrondse paleis.

Opgraving van het Dingling graf.

Het Dingling grafcomplex is een van de dertien grafcomplexen
van de Ming dynastie die bij elkaar liggen in de heuvels
ongeveer 50 kilometer buiten Beijing.
Ding Ling betekent letterlijk ‘Graf van de stabiliteit’.
Dingling is het grafcomplex van keizer Wanli.
Het is het enige complex dat is opgegraven.
Het is ook het enige keizerlijke graf
dat sinds de oprichting van de Volksrepubliek China is opgegraven.
De redenen daarvoor hebben direct te maken
met de resultaten van de opgravingen van Dingling
en de gebeurtenissen die daar mee samenhingen.

De opgravingen van Dingling begonnen in 1956
nadat een groep archeologen en wetenschappers
onder leiding van Guo Motuo en Wu Han
hadden aangegeven dat het een goed idee was
om het Changling grafcomplex te onderzoeken.
Changling is het grootste en oudste complex
van de 13 Ming graven op Tianshoushan Hill,
Changling is het grafcomplex van Keizer Yongle.
Ondanks de goedkeuring van premier Zhou Enlai
werd het idee door archeologen verworpen vanwege
het belang en het hoge publieke profiel van Changling.
In plaats daarvan werd besloten Dingling,
het derde grootste complex, op te graven als
test en voorbereiding voor een latere opgraving van Changling.
De opgraving werd afgerond in 1957 en het museum
werd geopend in 1959.

Bij de opgraving kwam een graf te voorschijn dat volledig in tact was
waarin duizenden voorwerpen werden gevonden van zijde,
textiel, hout en porselein.
En de stoffelijke resten van Keizer Wanli en zijn twee keizerinnen.
Echter men had niet de beschikking tot de technieken en middelen
om al die voorwerpen op een juiste manier te conserveren.
Na een aantal rampzalig verlopen experimenten werd
een grote hoeveelheid zijde en textiel opgeslagen
in een magazijn waarin water lekte en de wind vrij spel had.
Als een gevolg daarvan zijn de meeste van de overgebleven voorwerpen
in zeer slechte staat en worden replica’s getoond in het museum.
Bovendien werd door de politiek een grote druk op de opgraving uitgeoefend
om snel met resultaten te komen en de opgraving af te ronden.
Door die haast is de documentatie van de opgraving mager.

Het project kreeg nog met een groter probleem te maken
als politieke massabewegingen het land in zijn greep krijgt.
Dit escaleert in de Culturele Revolutie in 1966.
In de tien jaar daarna lag al het archeologisch werk stil.
Wu Han, een van de belangrijkste pleitbezorgers van het project
werd het eerste belangrijke doelwit van de Culturele Revolutie.
Zijn werk werd aan de kaak gesteld en hij stierf in 1969 in de gevangenis.
Fanatieke Rode Gardisten bestormden het Dingling museum
en sleepten de stoffelijke resten van Wanli en de keizerinnen
uit het museum, stelden hun daden postuum aan de kaak,
en verbrandden de resten.
Vele andere archeologische voorwerpen werden toen vernietigd.

Pas in 1979, na de door van Mao Zedong
en na het einde van de Culturele Revolutie,
vervolgden de archeologen serieus hun werk en werd
uiteindelijk het opgravingrapport opgesteld door
die archeologen die alle onrust overleefd hadden.

De lessen die werden getrokken uit de Dingling opgraving
leidde tot een nieuw beleid van de regering van de Volksrepubliek China.
Daarin wordt er van uit gegaan dat er geen opgravingen meer plaatsvinden
behalve dan als het om een reddingscampagne gaat.
Als een gevolg hiervan is er geen toestemming meer verstrekt
om keizerlijke graven op te graven, ook niet als men per ongeluk
op een ingang stuit zoals dit bij Qianling het geval was.
Het originele plan om na Dingling Changling op te graven
wordt niet uitgevoerd.

Alle afbeeldingen in deze log komen uit dit boek dat ik kocht bij mijn bezoek aan Dingling.

Wikipedia;

Excavation of Dingling tomb

Dingling tomb is one of the 13 Ming Dynasty Tombs.
Dingling (literally “Tomb of Stability”), one of the tombs at the Ming Dynasty Tombs site, is the tomb of the Wanli Emperor. It is the only one of the Ming Dynasty Tombs to have been excavated. It also remains the only imperial tomb to have been excavated since the founding of the People’s Republic of China, a situation that is almost a direct result of the fate that befell Dingling and its contents after the excavation.

The excavation of Dingling began in 1956, after a group of prominent scholars led by Guo Moruo and Wu Han began advocating the excavation of Changling, the tomb of the Yongle Emperor, the largest and oldest of the Ming Dynasty Tombs. Despite winning approval from premier Zhou Enlai, this plan was vetoed by archaeologists because of the importance and public profile of Changling. Instead, Dingling, the third largest of the Ming Tombs was selected as a trial site in preparation for the excavation of Changling. Excavation completed in 1957, and a museum was established in 1959.

The excavation revealed an intact tomb, with thousands of items of silk, textiles, wood, and porcelain, and the skeletons of the Wanli Emperor and his two empresses. However, there was neither the technology nor the resources to adequately preserve the excavated artifacts. After several disastrous experiments, the large amount of silk and other textiles were simply piled into a storage room that leaked water and wind. As a result, most of the surviving artifacts today have severely deteriorated, and replicas are instead displayed in the museum. Furthermore, the political impetus behind the excavation created pressure to quickly complete the excavation. The haste meant that documentation of the excavation was poor.

A severer problem soon befell the project, when a series of political mass movements swept the country. This escalated into the Cultural Revolution in 1966. For the next ten years, all archaeological work was stopped. Wu Han, one of the key advocates of the project, became the first major target of the Cultural Revolution, and was denounced, and died in jail in 1969. Fervent Red Guards stormed the Dingling museum, and dragged the remains of the Wanli Emperor and empresses to the front of the tomb, where they were posthumously “denounced” and burned. Many other artifacts were also destroyed.

It was not until 1979, after the death of Mao Zedong and the end of the Cultural Revolution, that archaeological work recommenced in earnest and an excavation report was finally prepared by those archaeologists who had survived the turmoil.

The lessons learned from the Ding Ling excavation has led to a new policy of the People’s Republic of China government not to excavate any historical site except for rescue purposes. In particular, no proposal to open an imperial tomb has been approved since Dingling, even when the entrance has been accidentally revealed, as was the case of the Qianling Mausoleum. The original plan, to use Dingling as a trial site for the excavation of Changling, was abandoned.

 

Dingling vanuit de lucht.

Dingling: ondergrondse grafkamer in de huidige staat.

Dingling: zwart/wit foto van dezelfde grafkamer ten tijde van de opgraving eind jaren ’50.

Foto van een ander graf: Maoling. Daar ben ik zelf niet geweest maar als je foto mag geloven is dit graf in een veel mindere staat dan Dingling

Reconstructie van een keizerlijk kleed met het ‘honderd kinderen patroon’.

Detail.

Reconstructie van de ‘Phoenix kroon’.

Detail.

Reconstructie van de gouden keizers kroon.

Het zogenaamde ‘Danbi’ vloer.

Deze wordt ook wel de ‘stone painted floor’ genoemd,
de met steen geschilderde vloer.

 

Chinees nieuwjaar: jaar van de tijger

Posted on by

Helaas is de foto erg slecht.
Ik maak ook wel eens slechte foto’s
maar deze zou ik niet gauw op een krantewebsite zetten.
Waarschijnlijk hadden ze geen andere foto
of was dit de beste foto?
Ik heb in ieder geval geen andere.
Vandaar.

Wie het artikel geschreven heeft weet ik niet maar
het komt van de website van BN/De Stem, 11/02/2010.
De fotografe is Charlotte Akkermans (sorry voor de vermelding).











China reisverslag / travelogue 17

Posted on by

Dit korte log dringt eigenlijk een beetje voor.
Toen ik naar een bruiloft in China was raakte tegen het eind
van mijn verblijf de scheerzeep op.
Ik had een vloeibaar scheermiddel dat in een erg klein potje zat
en waarvan je maar enkele druppeltjes nodig hebt om je te scheren.
Ideaal voor op vakantie.
Maar ik had het spul al een aantal vakanties meegenomen
en nu was het plotseling op.
Geen probleem als je in een grote stad als Baotou bent.
In de supermarkt dus even scheerzeep gekocht.
De afgelopen tijd heb ik me er nog regelmatig mee geschoren
maar nu is de flacon werkelijk leeg.
Ik moet dus afscheid nemen.




Scheerzeep gekocht in Baotou.




Wat ik nu erg ‘grappig’ vind is dat op deze bus een afbeelding
van een man staat die ik niet als typisch Chinees zou omschrijven.
Hij heeft eigenlijk een erg westers uiterlijk.
Of zoek ik daar nu te veel achter?

Maar goed bij mijn reisverslag ben ik eigenlijk pas bij dag twee.
Deze spuitbus koop ik in werkelijkheid pas op dag acht of negen.
In die zin kruipt deze log dus een beetje voor.

Verrassing: boek over China

Posted on by

Afgelopen weekend werd ik verrast met een prachtig boek over China.
Het staat vol met oude en nieuwe foto’s van China.
Foto’s gemaakt door beroemde fotograven en een deel
van de begeleidende tekst is van Jonathan Spence.
Spence is een Engelse professor die het bekende boek
‘The search for Modern China’ heeft geschreven.




China.




Binnenkort volgen een paar foto’s uit het boek.

China reisverslag / travelogue 16

Posted on by

The Sacred Way: 03/10/2009

Na de lunch gaan we naar de Ming tombs.
Maar voor je daar aankomt, kun je langs de Sacred Way gaan.

De graven van de Mingkeizers liggen verspreid in een natuurlijk
gevormde kom in de heuvels.

Verspreid tussen en tegen de heuvels liggen de Ming graven.
Ieder ‘graf’ is in feite een grafcomplex bestaande uit poorten,
tempels, altaren, een grafheuvel, ondergrondse grafruimtes,
een ommuring, paden en wegen, torens enz.

Die ‘kom’ in de heuvels heeft een natuurlijke bescherming: de heuvels zelf.
De natuurlijke ingang is op een plaats waar geen heuvel is.
Daar staat een soort poortgebouw en er is een muur gebouwd
tussen de heuvels in.
Dit was een te bewaken gebied.

Naar het poortgebouw loopt een weg: de Sacred Way (Heilige weg).
Aan beide zijde van de weg staan meer dan levensgrootte beelden.
Nog voor je op de Sacred Way komt staat er een grote poort.

Hier zie je een schematisch voorstelling van de ‘kom’ met de Minggraven. Bij de witte pijl, links achteraan, bevindt zich ‘Dingling’ (Tomb of Stability, Tombe van de stabiliteit), een van de Minggraven. Dit graf is open voor het publiek.

Anders dan bijvoorbeeld in de Vallei der Koningen (Luxor, Egypte)
zijn de keizers niet opgegraven.
De graven zijn, op een na, nog volledig intact.

Dezelfde afbeelding maar dan nu wat ingezoomd op het begin van de Sacred Way.

Linksonder begint de route naar de graven met een grote poort.
Even verderop gevolgd door een poortgebouw.
Van het poortgebouw lopen aan weerszijde muren naar de heuvels toe.
Daarachter het zogenaamde Stele paviljoen.
Daar staat een enorme stenen schildpad met op zijn rug een pilaar
met een tekst ter ere van de keizer die hier begon met bouwen
en die ook de Verboden Stad bouwde: de Yongle keizer.
Daarachter begint de Sacred Way met aan beide kanten de beelden.

Voorkant kaartje.

Achterkant.

Het Stele paviljoen zoals het te zien is in een toeristische gids: The Ming Tombs.

Bij de Sacred Way aangekomen staan er borden die uitleggen wat er te zien zal zijn.

Alle beelden worden opgesomd.

Het Stele paviljoen.

Detail van de opsomming van de beelden.

Het Stele paviljoen is een gebouw dat een enorme massieve indruk maakt en een dubbel dak heeft.

Mooie schilderingen.

Stele paviljoen.

Vertaling van de tekst:

Stele pavilion of the divine merits and sacred virtue of Changling

Stelepaviljoen van de goddelijke verdiensten
en heilige waarden van Changling
(Changling is de naam van de tombe van de Yongle keizer)

Het gebouw is aangelegd in het tiende jaar (1435)
van de regering van Keizer Xuande. Ming dynastie.
Tijdens de reparaties die tijdens het 50ste tot 52ste jaar (1785 – 1787)
van de regering van keizer Qianlong werd het originele houten gebouw
vervangen door een stenen gebouw omdat het dak was ingestort.
In het paviljoen staat een stele.
De tekst op de voorkant is opgesteld door keizer Zhu Gaochi
en gegraveerd door de kalligraaf Cheng Nanyun.
Deze tekst van 3000 woorden verteld over de prestaties
van Keizer Zhu Di die begraven ligt in de Changling tombe.
De tekst op de achterkant en de zijkanten
bestaan uit gedichten van Keizer Qianlong en Keizer Jiaqing.
Een pilaar ter versiering, gehakt uit wit marmer,
staat bij iedere hoek van het paviljoen.
Deze pilaren worden Huabiao genoemd.

De schildpad en de stele op zijn (haar?) rug.

Er werd me uitgelegd dat de keuze voor een schildpad niet toevallig is: een schildpad is langzaam en wordt heel oud. Dat kun je uitleggen als bestendig, constant, eeuwig, standvastig, trouw, betrouwbaar, onwankelbaar, wijs. Bovendien is de schildpad een van de vier hemelse dieren.

Huabiao.

Het begin van de heilige weg.

Kameel.

Olifant.

En nog een.

Fabeldier: Qilin.

Een aantal dieren zijn in een knielende en een staande houding afgebeeld.

Het paard.

Ook staan er militairen, hoge ambtenaren en geleerden afgebeeld.

Pasfoto 1.

Dit is een mooie foto uit de toeristische gids die ik bij de Ming tombs heb gekocht.

Aan het einde van de weg kom je bij de Dragon and Phoenix Gate. De poort van de Draak en de Feniks. De draak is het symbool van de keizer, de feniks van de keizerin. De officiele naam is de Lingxing gate.

Lingxing Gate.

Lingxing Gate.

Vertaling van dit bord:

De Draak en Feniks-poort.

In oude tijden symboliseerde deze poort de adel van het keizerlijk systeem.
In plaats van het woord ‘adel’ kun je denk ik ook wel
het Nederlandse woord ‘nobelheid’ lezen.
De poort werd in de gewone omgang ‘De poort van de hemel’ genoemd.
Dit type ‘gebouw’ kom je meestal tegen
in belangrijke architectonische complexen zoals voormalige keizerlijke paleizen,
tempels en mausoleums om verering te tonen.

Eenmaal door de poort kom je bij een toeristische markt. In China hoef je geen zorgen te hebben dat mensen opdringering zijn om je iets aan te praten. Ieder blijft in zijn kraam, achter de koopwaar en probeert dan je dingen te verkopen.

Maar als ik er ben is het niet druk. De handelaars zitten rustig te kaarten.

 

China reisverslag / travelogue 15

Posted on by




Losse aantekeningen: 03/10/2009

We zijn onderweg naar de Grote Muur.
‘We’ zijn mijn gids, de chauffeur en ik.
Vanochtend gewisseld van hotel.
Kapok is een soort design hotel maar een die wel een beetje toe is
aan een opknapbeurt.
Grote voordeel van dit hotel: het ligt zowat tegen
de Verboden Stad aan.

Nog enkele notities over gisteren (en vandaag):
= onderweg van de luchthaven naar het hotel een ongeluk
gezien op de snelweg;

= er zijn heel, heel veel militairen, politie, ME enz op de been;

= er wordt in Beijing erg veel gebouwd;

= iedere dag zijn 2 eindcijfers van de kentekens
die niet mogen rijden in Beijing:
bijvoorbeeld op maandag mogen de nummers 1 en 6 niet rijden,
dinsdag de nummers 2 en 7, enz.
Op zondag mag iedereen rijden.

= er is overal veel personeel, op straat bijvoorbeeld de Beijing volunteers,
vrijwillegers (?) die meehelpen de viering van 60 jaar Volksrepubliek China
een succes te maken;

= overal zijn mensen bezig straten en stoepen schoon te vegen;

= toen ik gisteravond naar het Tiananmen Square ging,
werd bij iedereen de tassen gecontrleerd.
Het plein was alleen te bereiken via de voetgangerstunnels waar
x-ray apparatuur opgesteld stond;

= de sfeer is heel Amerikaans. Bij de uitgang van een tolweg
stond bijvoorbeeld een bord met daarop de tekst:
“prettige vakantie”. In het Chinees en Engels.
Dat zul je in europa niet snel zien.
Vermoedelijk zijn die borden vooral gericht op de binnenlandse toeristen.

= Samen eten, waarbij de gastheer het eten verdeelt,
is voor ons westerlingen een bijzondere manier van eten.
Men doet zijn uiterste best om het naar je zin te maken.
Het eten is heerlijk en mijn gids blijft opdienen.

= de witte snippers op en in je eten is vaak knoflook.

Geen zeekraal dus!

Posted on by




Bij nader inzien, zie ik nu ook wel dat het geen zeekraal was, maar melkdistel? Sonchus Oleracus of Sonchus Arvensis?


Het is dus geen zeekraal.
Maar wat dan wel.
Mijn collega kon met de Engelse omschrijving ‘bitter wild vegetable’
voor mij snel achterhalen dat het om een plant
met de Latijnse naam ‘Sonchus’ gaat.



Op het internet vond ik onder andere de volgende boektekst:


Food in China: a cultural and historical inquiry, Frederick J. Simoons. Eten in China: een cultureel en historisch onderzoek.




Melkdistel xe2x80x93 Sow Thistle xe2x80x93 Sonchus

Deze distel behoort tot de kern van de plantensoorten van de Oude Wereld.
De meeste van deze soorten zijn onkruidachtigen.
Sonchus-soorten werden in verschillende delen van de wereld
gebruikt als voeding, medicijn of veevoer.
Sonchus Oleracus en Sonchus Arvensis worden in de literatuur
over China regelmatig genoemd als voedsel.

Vaak werden de groente verzameld in het wild.
Maar er zijn beschrijvingen uit de negentiende eeuw die aantonen
dat de Sonchus Arvensis in Beijing niet alleen in het wild
werd aangetroffen maar ook werd verbouwd.
De bladeren werden gegeten.

Het eten van deze soorten gaat terug tot op de oudheid en
hoewel het niet werd gezien als haut cuisine,
is er een artikel uit de Han dynastie die een beschrijving geeft
van een schotel met Sonchus en hondenvlees.

Tegelijk dient gezegd te worden dat er nog heel wat verwarring is.
Het woord dat men in China gebruikt voor Sonchus
wordt ook gebruikt om verschillende andere slasoorten aan te duiden.
Het woord voor xe2x80x98Bittere groentexe2x80x99 wordt bijvoorbeeld gebruikt
voor zowel Lactuca (sla), Cichorium (andijvie, cichorei en witlof)
en de Sonchus-soorten.

Deze wijheid komt uit het boek:
Food in China: a cultural and historical inquiry door Frederick J. Simoons.
(Ned: Eten in China: een cultureel en historisch onderzoek)

Mijn collega vertelt me dat deze plant jaren geleden vooral voedsel
voor arme Chinezen was maar dat de laatste jaren
deze groente steeds vaker wordt gebruikt, zelfs trendy is.




Ruwe melkdistel. De bloem en de jonge plant lijken erg op een paardebloem (zelfde familie: Asteraceae).




China reisverslag / travelogue 14

Posted on by




De lunch: 03/10/2009

Op deze eerste volle dag in China ging de reis eerst naar een ander hotel,
toen naar de Chinese Muur en onderweg naar de Ming tombs
hadden we een heerlijke lunch.
Niet in een groot, luxe hotel.
Maar in een kleiner restaurant langs de kant van de weg.




Mijn gids (links) en de chauffeur (rechts).


De auto werd recht voor de deur geparkeerd.
Langs de kant stonden mensen fruit te verkopen.
We namen plaats aan een tafel onder een afdak
aan de achterzijde van het restaurant.
Om daar te komen liepen we eerst door een aantal ruimtes
waaronder een ruimte met aan een kant een aantal aquariums
en de keuken.
Zo had ik in een keer een goed beeld van hoe het er in een
Chinese keuken aan toe kan gaan.
Natuurlijk heb ik daar wat foto’s van:




Een deel van de levende visvoorraad.





In de keuken leest de kok de bestelling.





De ingredienten liggen klaar en er worden nog aanwijzingen gegeven.





De chauffeur was met dit restaurant bekend. Hij was dan ook de man die de vis voor onze lunch uitkoos. Dan volgt er een wild tafereel. De vis moet natuurlijk gedood worden alvorens hem te kunnen wegen. Ik denk niet dat de vis stress-vrij aan zijn eind gekomen is maar we mochten het allemaal zien en meemaken. De vis woog ongeveer 1.8 kilogram.





Gefrituurde peperbladen en zeekraal.


Tijdens het eten dat zowat gerecht voor gerecht op tafel komt
met tussen de gerechten kleinere en grotere tijdsintervallen,
schrijf ik op wat we eten.
Alleen dat is niet eenvoudig.
Ik zeg bijvoorbeeld zeekraal maar ben daar niet helemaal zeker van.
De directe Chinese vertaling van deze groente is ‘bitter wild vegetable’.
Ik zal mijn collega vragen of hij dan weet waarover het gaat.
Internet is nog niet zo wijd verspreid dat ik dat in het restaurant
kan gebruiken om te vertalen.
Niet erg want in eerste instantie gaat het natuurlijk om het eten.
Ik neem thee bij het eten.
En oh ja, roken is nog niet verboden tijdens een maaltijd in China.




Pig leg, varkenspoot, zou dat knoflook zijn daar bovenop?.





Corn wheat filled with vegetables, Gestoomd en gebakken broodje van maismeel gevuld met groente.





Wild pig meat, Wild zwijn of wild varkensvlees met wilde kastanjes.





Op de binnenplaats waar we aan zitten staat een boom en steekt de waterleiding uit de grond. Bij het kraantje is het heerlijk je handen wasen. Het weer is prima, een handdoek niet nodig. De boom heeft bijzondere vruchten.





Ze lijken mij nog het meest op Sharon’s / Kaki’s .





En dan het hoogtepunt van de maaltijd: vis met onder andere koriander en peper. Je eet stukken van de vis met je stokjes of je eet het met stukken brood. Die kun je heerlijk door de saus heenhalen.





Zoek de verschillen met de foto met de weegschaal.





De koriander lijkt me overduidelijk aanwezig. Heerlijk.





Zo ziet de tafel er dan uit na een tijd aan tafel te hebben gezetten. Mijn beide begeleiders houden zich even bezig met de restauranteigenaar. Rechtsonder mijn boekje en pen. De tekst over de maaltijd is maar kort. Ik heb in de taxi een paar minuten genomen om met steekwoorden indrukken vast te leggen.





Het fruit: verse dadels.


Die kennen wij hier in Europa bijna niet in deze vorm.
Ze zijn heerlijk.
Wij kennen eigenlijk alleen de gedroogde versie.
Die is ook lekker maar smaakt heel anders dan deze verse exemplaren.
De schil is een beetje hard.
Die heb ik niet opgegeten.
Van binnen zijn ze zoet en erg sappig.
De chauffeur koopt er wat voor zich zelf en voor mij.

Ik koop een paar kaki’s die men voor de deur verkoopt.
Die kaki’s eet men in China heel rijp.
De schil van de vrucht en zeker het vruchtvlees is dan heel zacht.
Kaki’s hebben dan de neiging van binnen donker of zelfs zwart te worden.
Niet lekker.
Ik heb echt moeten zoeken voor een paar stevige exemplaren.
Als een kaki helemaal rijp is vind ik hem niet zo lekker.
Maar geen probleem, alles is mogelijk.



China reisverslag / travelogue 13

Posted on by




De Chinese Muur: 03/10/2009

Met de taxi een dag op pad buiten Beijing.
Te beginnen bij de Chinese Muur, The Great Wall.

Wikipedia:

De Chinese Muur of Grote Muur is een uit aarde
en stenen opgetrokken verdedigingswal
in het noorden van China.
De 6.259 kilometer lange verdedigingswal,
moest het Chinese Keizerrijk beschermen tegen
vijandelijke nomadische ruitervolkeren.
De gehele verdedigingslinie, inclusief verdedigingsgroeven
natuurlijke grenzen (rivieren, heuvels en bergen),
heeft een lengte van 8.850 kilometer.

Het eerste deel van dit bouwwerk werd vanaf
circa 200 v.Chr. uit gestampte aarde opgetrokken
door de Qin-dynastie.
De eerste bouwsels waren aarden en lemen verhogingen
die aan de Romeinse limes deden denken,
maar uiteindelijk deed steen zijn intrede
en werden wachttorens gebouwd.
Tijdens de Tang-dynastie raakte de wal in verval,
maar ten tijde van de Ming-dynastie (1368-1644)
werd de muur hersteld en verlengd.
Ook werden in deze tijd losse stukken muur met elkaar verbonden
tot het enorme bouwwerk dat we vandaag de dag kennen.

De muur is op veel plaatsen zwaar beschadigd
of zelfs afgebroken en daarom mag er op sommige stukken
niet meer gelopen worden.
De stenen zijn vaak voor andere doelen gebruikt
of de muur is door erosie of oorlogsgeweld beschadigd.
Toch zijn er nog grote delen over.

De muur heeft tientallen poorten.






De folder.





In Juyongguan tref ik een poortgebouw aan en de muur op en tegen de heuvels.





We moeten natuurlijk wel eerst kaartjes kopen.





Kaartje (voorkant).



En natuurlijk de achterkant.





Hier zijn de stukken van de muur heel steil.





Dat wordt klimmen.


Het poortgebouw ligt in het dal.
Aan beide zijdes gaat de muur de heuvels op.
De huidige versie van de muur en het poortgebouw in het midden
dateren uit de Ming dynastie.
In de eeuwen daarna is hier heel wat gerestaureerd.
Maar daarom geeft dit een goed beeld van hoe de bouwmeesters
de muur bedoelde.
Dit punt ligt op slechts 50 kilometer van Beijing af.




.





Hoezo steil?.





Al gauw is het uitzicht prachtig.


Mijn knieen en voeten moeten het ontgelden.
Nog maar kort voor deze dag liep ik op Kreta
de Samariakloof. Daar had ik mijn voeten open gelopen.
Die voeten waren nog aan het herstellen toen
ik hier weer mocht klimmen en dalen.
En de dag ging nog veel loopwerk opleveren.









Het is druk op de muur.





Zoals op veel plaatsen in China is men voorbereid op grote groepen mensen. Parkeerplaatsen, afvalbakken, souveniershops en restaurants.















De reling zowel rechts als links op de muur kwam goed van pas al moet ik zeggen dat ze wel een beetje laag zaten voor mij.





Mijn gids die er op stond mijn kleine rugzak te dragen. Ik vond dat helemaal niet erg.





Een sprintje kon je wel vergeten.










Je ziet hier de muur (rechts van het midden) plots ophouden. Met een beetje fantasie zie je de richel links verder lopen en zie je een tweetal hopen steen. De muur is op sommige plaatsen zo zwaar vernield dat restaureren erg veel vraagt.





Hetzelfde stukje muur maar dan wat verder ingezoemd.















Rechts is richting Beijing.










Ook hier wilde mensen met de Argusvlinder op de foto.





Hier ben ik al weer terug naar beneden aan het lopen.


Beneden is er naast het poortgebouw ook een tempel.




Juist, met die groene daken, dat is de tempel.





Er zullen nog veel foto’s van daken, dakpannen en dakversieringen volgen.





Een spreuk van Mao Zedong die ik door mijn collega heb laten vertalen.


Op deze steen staat:
“If you have not been to the Greate Wall, you are not a brave man.”
xc3x84ls je de Grote Muur niet bezocht hebt, ben je geen dappere man.

Vertalen uit het Chinees is niet zo eenvoudig.
Met de vertaling van mijn collega ben ik nog eens op zoek gegaan
en Wikipedia wijst naar het volgende:

“Mount Liupan” was written in late 1935
after the Red Army almost finished the famous Long March.
Mount Liupan is a mountain in northwestern China.

Line 3: If we fail to reach the Great Wall we are not men

This famous quote of Mao inspires millions of tourists
visiting the Great Wall each year.



In het Nederlands:
Het gedicht Mount Liupan (Berg Liupan) is een gedicht
dat in 1935 door Mao is geschreven.
De Lange Mars loopt dan ten einde (het begin van de
Volksrepubliek China) en regel drie van dit gedicht luidt:
Als we er niet in slagen de Grote Muur te bereiken,
zijn we geen mannen.
Deze beroemde uitspraak inspireert jaarlijks
miljoenen toeristen die de Chinese Muur bezoeken.




Onderkant van het dak van het poortgebouw.





Bij een van de souveniers- en etensstalletjes kon je deze worsten kopen: ‘Alleen bij de Hema’ moest ik denken. Toen al heimwee…..NEEEEE!!!!.





Normaal koop ik geen souveniers. Maar normaal ga ik ook niet alleen op reis. Dus heb ik een uitzondering gemaakt. Bij de Grote Muur waren stalletjes met 10 Yuan shops. Winkeltjes waar men souveniers verkoopt van 10 Yuan, zeg maar 1 Euro. Daar kocht ik deze Chinese Muur.





Met andere belichting.





En stokjes.




Chinese daken

Posted on by

Ik heb de afgelopen dagen een tweede filmpje
gemaakt voor bij mijn logs over China.
Dat kostte wat tijd en daarom was er minder tijd
om nieuwe logs te maken.
Van 50 verschillende foto’s met daarop daken,
dakpannen, dakversieringen enz,
is dit filmpje gemaakt.
Waarom daken.
Ik vind de verschillende vormen zo mooi en
ondanks dat het van die ‘gewone’ gebruiksvoorwerpen zijn,
is er toch heel veel aandacht aan besteed.
En dat wil ik laten zien.

De daken die te zien zijn komen uit Beijing, Shenyang en Baotou.
Een dak is gemaakt van tentzeil.
Veel daken steunen op houten elementen.

Wil je meer van de daken zien en toch niet gelijk naar China?
Bekijk dan de serie reisverslagen over China op deze web log.



China reisverslag / travelogue 12

Posted on by

De eerste actie op de tweede dag van mijn verblijf in China
was het wisselen van hotel.



Wisselen van hotel: 03/10/2009

Hotel Kapok in Beijing was de avond van 2 oktober 2009 gesloten
als gevolg van de viering 60 jaar Volksrepubliek.
Dat heeft vooral te maken met het feit dat het hotel
zo dicht tegen de Verboden Stad aanligt.
De straten rond Tiananmen Square en de Verboden Stad
zijn, om veiligeidsredenen en om goed de parade te kunnen
voorbereiden, afgesloten.
En dat komt ook erg goed uit met de enorme stroom
Chinese bezoekers in de stad.
Dus op 3 oktober 2009 ben ik van Beijing Hotel Novotel Xin Qiao
verhuisd naar Hotel Kapok.




Maar de ochtend begon met een ontbijt.


Op het ontbijt stonden de volgende dingen:
(ik heb de namen van de kaartjes overgeschreven)
= fried pumpkin
Lekker, gefrituurde stukjes pompoen, de schil blijft mooi hard
dus het eet gemakkelijk.
= Fried rice
Gebakken rijst
= Spring roll
Loempia
= Crispy durian cake
Durian is een heel bekende fruitsoort in Azia.
Aan de boom heeft de vrucht een erg onplezierige en doordringende geur.
Maar om te eten, hier in de vorm van een stukje taart, is heerlijk.
= Taro roll
Heb ik met mijn gids besproken maar hij had geen idee wat dit zou kunnen zijn.
Volgens het web: taro is een bepaald tropisch voedselgewas
met verdikte wortelstok, wortelgewas.
Ik begrijp dat zowel de wortel als de bladeren gegeten kunnen worden
maar dat de plant rauw giftig is.
= Stuffed curry puff
Dat zijn kleine, gevulde deegkussentjes.

Kortom een goed ontbijt.
Natuurlijk kan men in een dergelijk internationaal hotel
ook een Westers ontbijt nemen maar daar ging mijn voorkeur niet naar uit.




Dus moest ik daarna het hotel afrekenen.


En al snel kwam mijn gids en samen namen we een taxi naar Hotel Kapok.




Borg Hotel Kapok.




Vandaag staan op het programma de Grote Muur en de Ming Tombs.
Als verrassing kwamen daar nog bij het Olympisch stadion en
een overheerlijke lunch met een prachtige vis op het menu.
In de avond heb ik nog een avondmarkt bezocht (in de straat van Kapok)
met alleen maar etenskraampjes. Fantastisch!

China reisverslag / travelogue 11

Posted on by

Mijn dagboekje vervolgt na het verhaal over het eten van Pekingeend:

Dan op naar de Temple of Heaven, de Lamatempel en de Confuciustempel.
Dan nog naar een tentoonstelling over de geschiedenis
van de staatsexamens.
Terug naar het hotel en daar in de buurt geld gepind.
Mijn nieuwe giropas werkt!
(de verbazing is groot want mijn oude pas werkte
kort daarvoor plotseling niet meer op vakantie in Griekenland)
Vervolgens ben ik alleen naar Tiananmen Square gelopen.
Daar staan praalwagens opgesteld die gisteren
meegedaan hebben met de parade.
Het is er ongelofelijk druk.
Maar daar is iedereen wel op voorbereid.
Nu eet ik in het hotel, alleen.
(Kleine tafels voor bijvoorbeeld 2 personen kennen veel restaurants niet.
Dit restaurant heeft alleen maar tafels voor minstens 8 mensen.
Maar ik ben niet de enige die alleen aan tafel gaat.
Het restaurant is een van de restaurants van mijn hotel
het Hotel Novotel Beijing Xin Qiao.)
Tang Palace Restaurant
Niemand (van het personeel) spreekt er deze avond Engels
maar bij 2 van de drie menukaarten
worden de gerechten in het Engels toegelicht.
Gelukkig staan er veel plaatjes bij het eten zodat
ik een indruk heb van wat ik kan verwachten.
(en bovendien kan ik gewoon bij de andere mensen op tafel kijken.)
Ik ben de enige Westerse gast in een verder heel druk restaurant.

Besteld:
= thee
= een cola
= seafood (een soort ti-pan)
= St Jacobsschelpen
= Zeekraal (maar het kan ook met knoflook gestoomde,
grove spinazie zijn geweest)

(Ik had de gids gevraagd die middag wat de lunch, die in werkelijkheid
een warme maaltijd was, per persoon kostte. Dat gaf me een richtlijn
wat het avondeten zou kunnen kosten.
Het is immers in een vreemd land waar je nog niet eerder een maaltijd
hebt besteld, heel moeilijk om te bepalen wat en hoeveel je moet bestellen.
Wat wordt bepaald door je smaak maar hoeveel is soms moeilijk.)

Gelukkig mag je bij het eten de soeplepel die standaard op tafel ligt
overal bij gebruiken.
De ti-pan is gloeiend heet.
Ze gaven me mes en vork maar die heb ik niet gebruikt.
Het duurt wel wat langer met stokjes maar ik ben wel in China!



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009




Pinbonnetje.


Het pinnen lukte wel maar kostte wel wat tijd.
Er was namelijk iemand voor me die ook geld nodig had maar
die meerdere pasjes bij zich had.
Je kunt op een pas maar een bepaald bedrag opnemen per dag.
Net als in Nederland.
Maar blijkbaar had deze Chinese meneer veel geld nodig
want 1 pas was niet voldoende.

Het geld heet Renminbi, dat betekent ‘geld van het volk’.
De munt heet yuan.
Hier pin ik dus 2500 yuan, ongeveer 270-280 Euro.




De Chinese kranten stonden vol over de viering van 60 jaar Volksrepubliek China: de politiek.





De praalwagens en de enthousiaste mensen op Tiananmen Square.


En het zou die avond blijken dat je een dergelijke foto niet
hoeft te ensceneren. De mensen die ik er zag waren allemaal
voorzien van vlaggen, speldjes enz.
Veel rood, veel opgewekte mensen.




En dan foto’s in de kranten over de show en het vuurwerk.





Onderweg naar Tiananmen Plein. Het is erg druk en hoe dichter bij het plein hoe drukker.





Controle en geleiding van mensenmassa’s.


Tiananmen Square is omringd door autowegen.
4 tot 6 banen breed.
Op deze avond geen verkeer op die wegen maar ook geen voetgangers.
De straten zijn afgezet en de voetgangers worden zo via het trottoir
naar voetgangerstunnels geleid. Daar in die tunnels staan
detectiepoorten waar iedereen door moet
en waar de tassen ed gecontroleerd worden.
Onnodig te zeggen dat er veel politie is.
Ik heb 1 oversteekplaats gezien waar voetgangers
de straat konden oversteken.
En het was er druk. Maar erg leuk.




Controle bij een oversteekplaats.





Praalwagen….





….en nog een..





Het mausoleum van Mao Zedong.


In het Engels is de volledige naam: The Chairman Mao Memorial Hall.




Praalwagen.





Het monument voor de helden van het volk.


In het Engels is de volledige naam: Monument to the People’s Heroes.




Nog meer praalwagens. Hier met voorbeelden van zaken die China bereikt heeft op het gebied van de ruimtevaart.










Er waren veel mensen die met de hele familie hier naar toe gekomen waren. Ze gingen rustig zitten eten maar vooral heel veel foto’s maken. Van de wagens, het plein met alles er op en eraan en van elkaar.















Met bloemen, fruit, in allerlei kleuren.





Ook op de foto?





De Verboden Stad.





Nog een familie die op de foto gaat.





.





Het monument voor de helden van het volk, Monument to the People’s Heroes.




Het was een fantastisch gezicht.
Heel leuk om mee te maken maar toen was ik wel
aan het eind van mijn Latijn.
Ik ben naar het hotel terug gelopen (dat stiekem toch wat verder weg lag
dan ik dacht en hoopte), gegeten en in bed gekropen.
En heel goed geslapen (maar dat mocht ook wel na zoveel uren).
Op naar dag twee.

Nog een kleine anekdote:
ik kon nu mijn kamer wel vinden.
Toen ik met mijn gids bij aankomst mijn kamer probeerde te vinden
was dat nog niet eenvoudig.
Het hotel heeft meerdere torens met elk een kamernummering
die eigenlijk hetzelfde is behalve de letteraanduiding van de toren.
Dat mijn gids ‘verdwaalde’ in het eerste hotel dat ik aandoe in China
vond ik wel grappig.

China reisverslag / travelogue 10

Posted on by

Ik had me voorgenomen mijn logs over China
in twee talen, Nederlands en Engels, te publiceren.
Maar ik merk dat die ambitie te hoog gegrepen is.
Een log over China kost nu ongeveer 4 tot 5 uur.
Voorbereidingen en onderzoek meegerekend.
Als ik het tweetalig moet maken komt daar makkelijk
een uur per log bij. Dat is te veel.
Hier en daar zal ik het proberen en
misschien vind ik de tijd en energie om het later als nog te doen.
Maar voor nu toch even beperken tot het Nederlands.

The idea was to write the blogs on China
in two languages, Dutch and English.
In reality that’s too much.
A log on China cost me, preperation and research including,
between four and five hours.
To make the blog bi-lingual requires at least one extra hour.
That’s too much.
Sometimes I will try to supply an English translation.
If I have time later on I might consider adding the translation later.
For now: in Dutch.

Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Na de Lama temple gaan we gelijk door naar de Confuciustempel.
Dat kan makkelijk want de twee complexen liggen dicht bij elkaar.
De Engelse namen zijn Confucian Temple en Guozijian Museum.
Het Guozijian Museum wordt ook wel de Keizerlijke hoge school genoemd.
Ten tijde van de Chinese keizerrijken kende China
opleidingssysteem dat er op was gericht de allerbeste studenten
klaar te stomen voor ministeriele verantwoordelijkheid.
Er waren vele examens, per stad, per streek/provincie
en uiteindelijk in Beijing voor de creme de la creme.
De hoogste examens vonden plaats in Beijing, soms in aanwezigheid
van de keizer.
De namen van de studenten die het examen haalde zijn nog steeds te zien.
Gekalligrafeerd in grote stenen.

Confucius is een van de grote Chinese filosofen die een grote invloed
had en heeft op China en grote delen van Azia.

Maar eerst een meer wereldlijke zaak.
Rond de feestdag van 1 oktober zijn de Chinezen massaal vrij
voor meer dan een week.
Families gaan bij elkaar op bezoek.
Een perfecte periode voor huwelijken.
En dan moet je op de foto.

Bruidspaar en cameraploeg.

Maar eerst Confucius.

Toegangskaartje Confucius tempel en Guozijian Museum.

Kong Miao – Confuciustempel

Vlakbij de Lamatempel is de Confuciustempel en de bijbehorende voorouderhal. Hier werd Confucius gexc3xaberd en zijn filosofie over moraal en maatschappij in gedachten gehouden. De geslaagde kandidaten in de keizerlijke examens zagen hier hun namen in de steentabletten gebeiteld en waren in het oude China voorbestemd voor hoge posten. Dit is een van de grootste Confuciustempels in China en deze tempel werd door de keizers bezocht in de hoop bestuurlijke adviezen te krijgen.
Naast de tempel vind je de Guozijian, voorheen de Keizerlijke academie waar de studenten zich voorbereiden op het keizerlijke examen, tegenwoordig is het de Stadsbibliotheek van Beijing.

 

De grote stenen met de gekalligrefeerde namen van geslaagde studenten.

Een overzicht van wiens naam waar precies staat.

Maar voor een leek die net uit een vliegtiug komt was het vooral een erg mooie omgeving. De zon scheen mooi die dag maar ging al snel onder.

Mooie boom, heel grillig.

Ook hier mooie daken.

In het museum.

Ten tijde van Confucius werden beelden van mensen begraven met de doden. Hier drie voorbeelden.

En dan die deuren.

Namen van afgestudeerden.

Details van de bogen.

Met de keizerlijke draak.

Als je dan als keizer bij examens aanwezig dient te zijn moet je natuurlijk wel goed kunnen zitten.

Details van de troon.

Bi Yong in Guo Zi Jian.

De hal met de keizerlijke troon die je hierboven kunt zien
is gebouwd tijdens het 48ste regeringsjaar van keizer Qianlong (1783).
Bi Yong (deze hal) staat midden in de keizerlijke hoge school Guo Zi Jian.
Ooit diende deze hal als de plaats waar de keizer college gaf.

Studeerkamer.

Op deze foto zie je een reconstructie van de studieruimtes
die de studenten hadden voor hun examen.

Ook nu nog hangen Chinezen deze verzoeken voor het succesvol afsluiten van een studie in dit complex.

En ik was niet de enige die het er een mooie plaats vond. Een cameraploeg en deze drie mannequins waren er om opnames te maken. Volgens mij was het voor een reclame voor een shampoo of iets dergelijks.

 

China reisverslag / travelogue 09

Posted on by



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Na de Temple of Heaven namen we gelijk weer een taxi.




Zicht vanuit de taxi.


En met de taxi naar:
Yonghegong Tibetan Buddist Lama Temple

De grootste Lamatempel in Beijing werd gebouwd
in 1694 als wooncomplex voor Prins Yong van de Qing dynastie.
Toen de prins keizer werd het in 1725
het Paleis voor harmonie en vrede.
In 1744 werd het door zijn opvolger
van een paleis veranderd in een Lama tempel.
De belangrijkste gebouwen zijn langs de centrale as gelegen:
Yonghe Gate Hall,
Yonghegong Hall,
Yongyou Hall,
Falun Hall,
Wanfuge Pavilion,
Suicheng Hall.
Voor al deze gebouwen staan drie Herinneringsbogen.
De hallen zijn voorzien van Buddha beelden
en Tang-ga (beschilderde rollen).
De drie beroemste voorwerpen die hier te zien zijn
– de nis van Buddha (Niche of Buddha)
Uit de zeldzame boomsoort Phoebe Nanmu gehakt beeld.
– de vijfhonderd Arhat berg
Uit rood sandelhout gesneden miniatuur berg.
– een 18 meter hoge Buddha
Ook uit sandelhout gemaakt, een (1) stuk sandelhout wel te verstaan.




Herinneringsbogen.





De bekende Tibetaanse gebedsvlaggen in een modern jasje.





Introductie (zie de vertaling/samenvatting boven aan de log.





Plattegrond.


Je kunt hier op deze plattegrond al goed zien dat ook dit weer
een heel complex van gebouwen is.
De gebouwen zijn geplaatst op of om een centrale as.
Dat is bij meer complexen het geval.
De symmetrie is belangrijk (weet je nog).
Bijna helemaal onderaan de foto van de plattegrond
zijn de drie bogen te herkennen waarvan hierboven
een detailfoto te zien is.




De tempel is actief in gebruik. Veel mensen offeren wierrook. Soms zoals hier in hele grote metalen wierrookbranders.





Tekst op een van de tempels.


Ik vond de tekst wel grappig.
Er staat letterlijk:
Geen wierrook en films verbranden in de hal.
Ze bedoelen: Geen wierrook branden of films maken in de hal.




Grote, kleurrijke godenbeelden….





….en kalme monniken





Als je naar Italie gaat zie je de kunst in de kerken, hier is dat in de tempels.





Wierrook ontsteken.





Offers brengen.


Hier was het niet alleen de bedoeling papier geld in het water te gooien
maar om muntgeld op een beeld te gooien,
zodanig dat het ook op het beeld bleef liggen.
Ik heb wel geprobeerd maar had geen geluk.




Fantastische kleuren.





Fantastische kleuren, niet aan toe te voegen.





Rond de pilaren kleurige stroken textiel met versieringen van zilver en goudkleurig stiksel. Hier de pilaar van ooghoogte naar het plafond gefotografeerd.










Detail van bovenstaande beeldengroep.





Als je dacht: gelukkig deze keer geen daken, dan moet ik je telleur stellen. De daken van Chinese gebouwen trekken steeds mijn aandacht.





En voor een beeld uit 1 stuk van 18 meter hoog heb je een hoog dak nodig.










Een troon is in China (en op meer plaatsen in Azie) iets heel anders als in onze kinderdromen of fantasie. Hier is zo’n troon met meerdere verdiepingen, prachtig versierd.








Dit is een heel bijzondere plaats in Beijing.
Het past zo slecht bij het beeld van een Communistisch land.
Ik had beter moeten weten want Rusland staat ook vol kerken.
Het deed me weer denken aan Sikkim en India.

Hier kwamen moderne techniek en oude gewoontes
wel heel onverwacht bij elkaar.
Ik had een simpel toegangskaartje verwacht…..
Maar het is een kleine CD met een multimedia presentatie.
Vernuftig ingepakt.




Yonghegong Lama Temple.





Maak de envelop open en er komt een envelop uit.





Met daarin een CD met barcode.



China reisverslag / travelogue 08

Posted on by

Na de koffie en het eten kon ik er weer tegen.
Dus ging ons eerste bezoek naar de Temple of Heaven.
Pas later begreep ik het belang voor de Chinese cultuur
van deze tempel.

Kaartjes kopen voor de Temple of Heaven.

Achteraf gezien ging dit wel erg snel.
Na het eten met een taxi naar de Temple of heaven.
Dat is in werkelijkheid niet 1 tempelgebouw
maar een park met meerdere tempels, een enorm altaar
en bijgebouwen.
Dit hele complex was druk bezocht…….
alleen de tempel zelf was op dat moment voor het publiek gesloten.
Waarschijnlijk om het een keer schoon te maken
of om de bewaking even wat te laten rusten.
Hoe dan ook, dit alles was voor mij een culturele lawine
zo kort na de vlucht.
Het hele complex ziet er als nieuw uit.
Ter voorbereiding van de Olympische Spelen
is dit complex flink opgeknapt.

Kaartje voor de Temple of Heaven.

Zoals te zien een heel complex.

Een deel van het park.

Het terrein dat er bij deze tempel hoort is groot.
Op 2 oktober is het er ook erg druk.
Het park wordt gebruikt voor allerlei activiteiten.
Eigenlijk net als in een park in het Westen.

We lopen zo door het complex dat we eerst door een heel
lange galerij lopen: de Long Corridor.
In de verte is de Temple of Heaven al te zien.

Zoals alle andere plaatsen waar ik die dag ben geweest was ook de galerij erg druk.


Ik zie er verschillende groepen mensen die klassiek gekleed zijn.

Met muziekinstrumenten of gereed voor de dans.

Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Temple of Heaven / Tempel van de hemel.

Letterlijk betekent het Chinese begrip voor de Temple of Heaven,
altaar voor de hemel.
Het is een complex in Beijing waar de keizers
van de Ming en Qing dynastieen
bezoeken brachten voor de jaarlijkse ceremonies en gebeden
tot de God van de Hemel voor een goede oogst.
Het complex is gebouwd tussen 1406 en 1420
tijdens de regeerperiode van de Yongle keizer.
Deze was ook verantwoordelijk voor de bouw van de Verboden Stad.

De keizer werd in China beschouwd als de Zoon van de Hemel.
Daarom waren de ceremonies bij deze tempel zo belangrijk.
Veelvuldig komen ronde en vierkante vormen voor
in de architectuur die wijzen naar de hemel en de aarde.
Het nummer negen staat voor de keizer.
De blauwe daken staan voor de hemel.

Prachtige dakenpartijen.

De Chinese gebouwen bij tempels en bijvoorbeeld
de Verboden Stad zijn ‘niet origineel meer’.
Daarmee bedoel ik, dat het materiaal waarmee de gebouwen
gebouwd zijn (hout) de tand des tijds niet heeft doorstaan.
Dat is logisch. Hout, ook een hele sterke houtsoort,
heeft te lijden van de weersomstandigheden.
Om de gebouwen te beschermen moet je ze regelmatig verven.
Dat geeft een heel nieuwe indruk.
Natuurlijk is het ontwerp van die gebouwen,
de bouwstijl, de constructiemethode, enz, nog origineel.
En ook dakpannen en muren zijn van natuurlijke materialen, zelfs de bakstenen,
hebben het moeilijk gehad door de eeuwen heen.

Uiteinden van dakpannen, antefixen is volgens mij de officiele term.

De afbeeldingen zijn draken.
Typisch Chinees.

Veel vlaggen en mensen.

Afwerking dakpannen.

Het aantal ‘beeldjes’ op zo’n uiteinde van een dak was gereguleerd.
Ieder op zich zijn knappe staaltjes van dakpan bakken.

De Temple of Heaven was gesloten. Ik kon alleen nog maar een blik werpen door een kier van de deuren.

Vlecht- of knoopwerk.

De deuren waarachter de tempel zich schuil houdt.

Kunstige houten verbindingen prachtig beschilderd. Mooie kleuren.

Temple of Heaven om een hoekje.

Hierna vervolgen we onze weg naar het grote altaar.
Het Circular Mound Altar is een altaar dat bestaat uit drie niveau’s
van marmer. Hier bad de keizer voor goed weer.
Het werd gebouwd in 1530.

Nog meer daken….

….en dakpannen in detail.

Imperial vault of Heaven – Keizerlijke kluis van de hemel.

In dit gebouw werden voorwerpen bewaard
die nodig waren voor de keizerlijke ceremonies.

Prachtige ‘gevlochten’ plafondconstructies.

Dergelijke afwerkingen van trappen zal ik nog veel zien.

Typisch Chinese kunstvorm. Op een dergelijke manier vloeren beeldhouwen zie je in de Westerse kunst niet.

Heavenly center stone / Hemelse centrale steen.

Heavenly center stone / Hemelse centrale steen

De bovenste verdieping van de ‘Circular Mound’
is geplaveid met 9 concentrische ringen van stenen platen.
De steen in het centrum heet de
‘Heavenly center stone / Hemelse centrale steen’.
De eerste ring om deze steen omvat 9 stenen,
de tweede ring bestaat uit 18 stenen
en zo gaat dat verder tot de negende ring met 81 stenen.
Deze ringen zijn het symbool voor de negen hemels.
Als je op de centrale steen gaat staan klinkt je stem ver door.

De Heavenly center stone is populair voor foto’s.

De wachtende staan wel mooi in de rij.

Het altaar.

Een kunstige afvalemmer.

Grote oven van groen geglazuurde bakstenen.

Grote metalen vuurkorven.

Firewood Stove / Houtoven.

Firewood Stove / Houtoven

De houtoven is een enorme ronde oven
gemaakt van groene geglazuurde bakstenen.
Voordat de ceremonie begon voor de aanbidding van de Hemel
Werd er een gewassen en geschoren kalf op de oven gelegd.
Het vuur werd gestookt met pijnboomtakken en riet
om de God van de Hemel te verwelkomen.
Een ritueel warm welkom aan de keizerlijke god.
Na de afronding van de ceremonie werden de offergaven,
de aanplakbiljetten, de zijden rollen, respectvol in de oven gelegd
om te verbranden terwijl de keizer toekeek.
Dit ritueel heette ‘toekijken bij het branden’.

Ik zal merken dat op veel plaatsen ter gelegenheid van de viering van 60 jaar Volksrepubliek China er grote bloempartijen zijn aangelegd.

Het Temple of Heaven-complex is een Unesco World Heritage Site.

Temple of Heaven, tweede ticket met achterkant.

 

China reisverslag / travelogue 07

Posted on by



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009




De KLM heeft denk ik dezelfde reclamebureau als China. Ik vind dit logo van 90 jaar KLM veel lijken op het logo van 60 jaar Chinese Volksrepubliek.



Toen ik in China aankwam was het inmiddels 2 oktober 2009.
Ik werd opgewacht door een kennis van mijn collega
die als mijn gids zou dienen tijdens mijn verblijf in Beijing.
Een geweldige gids!
Maar eerst naar het hotel.
Onderweg zag ik in de verte het gebouw van de Chinese Televisie
ontworpen door de Nederlander Rem Koolhaas en Ole Scheeren.
Beide werken voor ‘Office for Metropolitan Architecture (OMA)’.
Het gebouw is officieel de CCTV-toren en het Television Cultural Center TVCC.




Ontworpen door oa Rem Koolhaas en Ole Scheeren. Zoals te zien is heb ik de foto uit een rijdende taxi genomen.



Na mijn inchecken in het hotel zijn we gelijk op pad gegaan.
Het is mijn ervaring dat je maar het best zo snel mogelijk kunt wennen
aan de nieuwe tijdzone waarin je bent.
Ik ben zo lang mogelijk actief en opgebleven deze eerste dag.




Bij mijn hotel moet ik bij aankomst gelijk een borg ter beschikking stellen. Een gewoonte bij hotels in China.



Het vliegtuig landde ongeveer rond 10:00 uur in de ochtend
en ik had niet echt geslapen in het vliegtuig die nacht.
Dan wachten op je bagage, de gids ontmoeten en in, en soms langs,
de file, naar het centrum van Beijing.
Uit mijn reisverslag dat ik aan het eind van de dag schrijf,
is de volgende tekst.

Degene die me op zou vangen in Beijing was op het vliegveld.
Hij had net de Nederlandse manager van het bedrijf/de organisatie
waar hij voor werkt, naar het vliegveld gebracht.
(De taxi die deze man had vervoerd zou mij
de komende dagen ook vervoeren)
Die taxi nam mij naar de stad mee.
Mijn ‘gids’ vertelde me dat het hotel dat ik geboekt had
toch vanavond gesloten zou zijn.
Of het echt zo is weet ik niet maar ik kom net van het
Tianamen Square en daar kun je gewoon niet door komen.
(Als ik deze tekst schrijf is het inmiddels 19:45 uur.)
Dus naar een ander hotel.
Een Novotel.
Even in de douche, dan een espresso bij Starbucks
en dan naar de eerder genoemde lunch:
Beijing Bianyifang Roast Duck Group
Prachtig eten, erg lekker!




Aantekenboekje met de gerechten van de lunch.


Je schakelt meteen om naar het Engels en dat doe je
dan ook in het schrijven en denken.
Dus op het menu stond (je kiest overigens alle gerechten individueel):

duck liver // eendelever

pigeon (with head) // duif met hoofd

mushrooms with peanuts ans sesame seeds //
paddestoelen met stukje noot (cashew) en sesamzaad

vegetables // groente

duck, steamed wheat, sweet sauce and unions //
eend, gestoomd tarwe, een zoete saus en uien

tea // thee

soup from duck bones and cucumber // soep van de beenderen
van eend en komkommer.




Beijing Bianyifang Roast Duck Group.







De duif is dood.


Het eten en drinken zal een belangrijk onderdeel
van deze vakantie worden.
Wennen aan alle nieuwe zaken, genieten van het heerlijke eten.
Een hele sociale activiteit, eten in China.




Kop van de duif.










Pieter, mijn gids.


Het is even wennen dat je tafelgenoten je eten opscheppen.
Ze doen dat om gastvrij te zijn.
Ze willen dat je niets te kort komt.
En dat lukt ze prima!
Het opscheppen doen ze met stokjes.
Daar eet je natuurlijk ook mee in China.
Ik raad aan dat te proberen en vol te houden.
Soms lukt het je goed, soms een keer wat minder
maar dat maakt niets uit.
De stokjes waarmee men eten opschept zijn dezelfde
als waar je gastheer mee eet.
Als eerste gedachte geeft dat niet zo’n hygixc3xabnisch beeld.
Zeker in een tijd met de Mexicaanse griep.
Maar het voegt wel een intimiteit toe aan eten.
Ik heb het als een heel goede gewoonte ervaren.




Het bijzondere aan de eend is de manier waarop de eend gesneden wordt. Het restaurant was erg druk. En overal werd aan tafel de eend gesneden.





Erg lekker.



Wat voor mij ook nieuw was: thee.
Ik drink behoorlijk wat thee in Nederland.
Maar thee als vast onderdeel van een warme maaltijd,
dat was ik niet gewend.
Ook niet in een Chinees Restaurant in Nederland.
Maar in China heb ik nauwelijks anders gedronken.
Dat waren de eerste stappen in China.
Meer gaat volgen.




De rekening.