Shenyang, deel VII.Jonathan SpenceOp zoek naar het moderne China 1600 xe2x80x93 1989xc2xa9 1990 xc2xa9 1991 voor de Nederlandse taal.Pagina 387Voor veel mensen zal deze artikelenreeksniet de meest spannende zijn die je op het web kunt vinden.Maar voor mij was het erg actueel toen ik in 2009Shenyang bezocht en meer bijzonder het 18th September Museum.Deze gedachtenisplaats / museum, richt zich volledig op het Mukden-incident.Jonathan Spence beschrijft de aanloop, het incident en de gevolgenuitgebreid in zijn boek ‘Op zoek naar het moderne China’.
Shenyang 18th September museum.
De Volkenbond reageerde weliswaar traag,maar achtte deze ontwikkelingen toch een nader onderzoek waard.In november 1931 kreeg een commissie onder leiding van Lord Lyttonopdracht de situatie te bestuderen.Ofschoon de Verenigde Staten niet van zins warenhet op een gewapende interventie te laten aankomen,deden ze een poging andere buitenlandse mogendhedentot een ferm standpunt te bewegen.Henry Stimson, de minister van Buitenlandse zakenvan president Herbert Hoover, liet in januari 1932 wetendat de Amerikanen wat Manzhouguo betrofxe2x80x98geen intentie hadden enige situatie, verdrag of overeenkomst te erkennenxe2x80x99die strijdig was met de basisregels van vreedzaam internationaal gedrag.De Britten wilden dit initiatief tot een xe2x80x98niet-erkenningsdoctrinexe2x80x99,zoals men het voortaan betitelde, niet formeel onderschrijven;hun overweging hierbij was dat doorde xe2x80x98huidige onbestendige en verwarde toestand van Chinaxe2x80x99onmogelijk te voorzien was wat er nog stond te gebeuren.
Shenyang 18th September museum, Remembrance hall, gedachtenis ruimte.
Al was China dan xe2x80x98onbestendig en verwardxe2x80x99, het incident van Mukdenversterkte toch bij de Chinese bevolkingde gevoelens van vijandschap jegens de Japannersen buitenlanders in het algemeen.De boycotacties in Shanghai namen zulke ernstige vormen aandat op 28 januari 1932 de gemeenteraad van deze stadde noodtoestand uitriep en troepen in stelling brachtter verdediging van de diverse buitenlandse concessiesdie de internationale wijk vormden,opdat deze niet zoals in april 1927door de gebeurtenissen zouden worden overvallen.Diezelfde dag vond xe2x80x99s avonds in de arme Chinese woonwijk Zhabeieen vuurgevecht plaats tussen Japanse mariniers,die aan land waren gestuurd om hun grensstrook te beveiligen,en het negentiende legerkorps van Guomindang.De hoogste Japanse marineofficier ter plaatse noemde dit treffeneen xe2x80x98beledigingxe2x80x99 van het Japanse rijken liet op 29 januari Zhabei bombarderen.
Shenyang 18th September museum, Government of Mantsjoekwo, Regering van Mantsjoekwo onderleiding van Pu Yi.
Dit bombardement xe2x80x93 dat wegens het aantal onschuldige burgerslachtoffersin de hele wereld verontwaardiging wekte xe2x80x93werd gevolgd door een grootscheepse Japanse aanvalop de Chinezen die Shanghai verdedigden.De Japanners wierpen drie volledige divisies in de strijd,maar de Chinezen weerden zich opmerkelijk moedig en hardnekkig.De dapperheid waarmee zij streden en de vastberaden wijzewaarop een ander Chinees leger in het hoge noorden Heilonhjiang verdedigde,dwongen in het buitenland hernieuwd respect af voor Chinaxe2x80x99s krijgshaftigheid.Daar de Japanse agressie bovendien plaatsvondtegen een achtergrond van toenemende verwarring in het moederlandxe2x80x93 waar tijdens de verkiezingen in februaride minister van Financixc3xabn werd doodgeschoten,diezelfde maand in het centrum van Tokyo de topmanvan het Mitsui-concern werd vermoorden in mei opnieuw een eerste minister in zijn ambtswoning neergeschoten -,klonk de bewering van de Japanners dat ze in de Chinese chaosorde op zaken kwamen stellen, niet overtuigend.
|
Over het Mitsui-concern staat op de Engelstalige Wikipedia het volgende:Founded by Mitsui Takatoshi (1622xe2x80x931694), who was the fourth son of a shopkeeper in Matsusaka, in what is now today’s Mie prefecture. From his shop, called Echigoya, Mitsui Takatoshi’s father originally sold miso and ran a pawn shop business. Later, the family would open a second shop in Edo (now called Tokyo).Takatoshi moved to Edo when he was 14 years old, and later his older brother joined him. Sent back to Matsutaka by his brother, Takatoshi waited for 24 years until his older brother died before he could take over the family shop, Echigoya. He opened a new branch in 1673; a large gofukuya (kimono shop) in Nihonbashi, a district in the heart of Edo. This genesis of Mitsui’s business history began in the Enpxc5x8d era, which was a nengxc5x8d meaning “Prolonged Wealth”.In time, the gofukuya division separated from Mitsui, and is now called Mitsukoshi. Traditionally, gofukuyas provided products made to order; a visit was made to the customer’s house (typically a person of high social class or who was successful in business), an order taken, then fulfilled. The system of accountancy was called “margin transaction”. Mitsui changed this by producing products first, then selling them directly at his shop for cash. At the time, this was an unfamiliar mode of operation in Japan. Even as the shop began providing dry goods to the government of the city of Edo, cash sales were not yet a widespread business practice.At about this time, Edo’s government had struck a business deal with Osaka. Osaka would sell crops and other material to pay its land tax. The money was then sent to Edoxe2x80x94but moving money was dangerous in middle feudal Japan. In 1683, the shogunate granted permission for money exchanges (ryxc5x8dgaeten) to be established in Edo. The Mitsui “exchange shops” facilitated transfers and mitigated that known risk.After the Meiji Restoration, Mitsui was among the enterprises that could expand to become zaibatsu not simply because they were already big and rich at the start of modern industrial development. Firms like Mitsui and Sumitomo were led by non-family managers such as Minomura Rizaemon, who guided the business by accurately forecasting the coming political and economic situations, by acquaitance with high-ranking government officials or politicians, and bold investment.Mitsui’s main business in the early period were drapery, finance and trade, the first two being the businesses it inherited from the Tokugawa Era. It entered into mining because it acquired a mine as collateral from the loan it had made, and partly because it could buy a mine cheaply from the government, Mitsui then diversified to become the biggest business in pre-war Japan. The diversification was made mainly into related fields to take advantage of accumulated capabilities; for instance, the trading company entered into chemicals to attain forward integration.On July 1, 1876, Mitsui Bank, Japan’s first private bank, was founded with Takashi Masuda (1848xe2x80x931938) serving as president. Mitsui Bank, which following a merger with Taiyxc5x8d-Kobe Bank in the mid 1980s became part of Sakura Bank, survives as part of the Sumitomo Mitsui Banking Corporation). During the early 20th century, Mitsui was one of the largest zaibatsu, operating in numerous fields.During the Second |
Zo werd er op 8 januari 1922 naar Mitsui gekeken door een verslaggever van de New York Times. Het volledige artikel kun je op de web site van de New York Times vinden.
The Chongzheng Hall.
De keizertroon met draken.
Een zeer indrukwekkende draak.
De troon in volle omvang.
Laten we eens proberen een beetje dichterbij te kijken.
De troon heeft twee rijk versierde olifanten, een aan iedere zijde.
De draak versiert ook de rugleuning van de troon.
Terwijl allerlei hulpdraken de armleuningen vormen en de verbinding maken met de rugleuning.
Felle kleuren voor de ombouw, zeg maar de hemel van de troon.
Verwarming.
Met en prachtige olifantenkop en slurf als poten.
Het houten achterlijf van een van de draken tegen het plafond.
Daar hoort natuurlijk een voorkant bij.
Medetoeristen genieten van de zon en het uitzicht: voetjes van de vloer!.
De ingang/uitgang. Dat was mijn bezoek aan het Shenyang Imperial Palace.
Fenghuang Pavilion.
Prachtig houtwerk, gesneden en gevlochten, aan de buitenkant van Fenghuang Pavilion.
The Divine Pole.Als je op internet zoekt op de woorden Divine Pole,krijg je plotseling een hele reeks websites voor je neusvan bedrijven die adverteren met paaldansen.Dat was niet de functie van dit Chinese voorwerp.Helaas staat slechts het onderste deel op de foto.
Nu volgen een aantal foto’s die inzicht geven in de vertrekken in de prive gedeeltes van de paleizen. De paleizen staan minder overvol met voorwerpen als in Beijing. Soms zijn ze bijna leeg. Maar dat geeft een mooie sfeer. Niet zo barok, meer leefbaar
Een wiegje met daaronder speelgoed. Het verschil met Beijing is dat je hier de gebouwen in kunt lopen. Niet helemaal vrij natuurlijk, maar wel een klein stukje, een soort gang in het gebouw. Daardoor staan de voorwerpen niet allemaal achter glimmend glas.
Het speelgoed.
Prachtige kastjes.
Zitten en slapen gebeurde op een verhoog zoals hier te zien is.
Let op het mooie plafond.
De keuken.
Het is een mooie ervaring om de gebouwen in te mogen maar het was er erg druk.
Verwarming/wierrook?.
.
Yongfu Palace.
Voor de restauratie of als offer?.
Gele vaas met Chinese karakters.
Dit zijn keramische eindpunten van balken en figuren die op de uitstekende dakpannen werden geplaatst.
De dakversiering in detail. Dit zijn smalle dakpannen met versiering die op de ‘hoeknaden’ van het dak aangebracht werden.
Dit is een reconstructie van ‘houtvlechtwerk’ zoals dat bijvoorbeeld aan Da Zheng Hall te zien is.
Dit is waarschijnlijk een overzicht van de pigmenten die men gebruikte om de verf voor de paleizen te maken.
Dit zijn voorbeelden van schilderspatronen. Of die bij de originele bouw al werden gebruikt weet ik niet maar ik kan me goed voorstellen dat ze bij restauraties goed van pas komen.
Die is een opsomming van alle behandelingen die pilaren ondergingen.
Mijn gids was niet altijd even geboeid.
Altijd mooi! Leek wel een soort proeflokaal voor de restauraties maar misschien zit ik er wel helemaal naast
Zomaar een zitmeubel in een van de vertrekken.
Bijzonder vond ik de blauwe aardewerktegels (?)die verwerkt zijn in de achterkant van dit meubel.
De collectie in het Shenyang Im
De ‘Keizer’ verschijnt in Dazheng Hall.
Samen met zijn ambtenaren en militairen is hij te bewonderen.
Van elk van de 8 elitekorpsen (te herkennen aan hun kleur van kleding en wapenuitrusting) zijn er soldaten aanwezig. Ze noemen die 8 groepen de ‘eight-banner’, de acht banieren.
De ‘Keizer’ had dansgroepen bij zich om zichzelf en ons, de toeschouwers, te vermaken.
Een kleurrijk vermaak.
De ‘Keizer’ bleef in de hal.
Een lid van een van de acht banieren.
Na afloop was er veel aandacht voor de acteurs.
De draak, symbool voor de keizerlijke macht, siert aan beide zijdes, de ingang van het achthoekige gebouw.
Detail.
Dazheng Hall.
Detail.
Versiering midden boven de ingang.
De draken zijn overal, ook op de buitenpanelen van het gebouw en de deuren.
De houten constructie van het dak is interessant en steeds weer sierlijk en versierd.
In de hal staat een houten troon voor de keizer. Vanaf die plaats konden de officiele gebeurtenissen plaatsvinden. De pilaren zijn bedekt met afbeeldingen van draken. Dat zal een hele indruk achtergelaten hebben bij die mensen die hier moesten verschijnen.
De troon.
De feitelijke zitplaats. Een troon bestaat niet alleen uit de plaats waar de keizer zit maar ook uit een verhoog, een aantal vaste attributen, hekwerk om mensen op afstand te houden en dat alles rijk versierd.
De constructie van het plafond.
Nogmaals de troon.
De draken lijken vrij spel te hebben op de armleuning van de troon.
De dakconstructie aan de buitenkant op een van de acht hoeken.
Geen centimeter blijft onbenut voor versieringen.
De prachtige dakpannen van Dazheng Hall.
De stele in het Stele Pavilion.
Het paleiscomplex ligt, zoals hier te zien is, tussen de huizen en gebouwen van de stad in.
Mooi beschilderde balken.
Het paleiscomplex heeft ook een tuin.
Soms kunnen de gebouwen, schilderingen enz wel een restauratie gebruiken.
Obama ligt hier al naast/bij de Grote Roerganger en Michael Jackson. De keizers van onze tijd.
Een groot tegeltableau met kraanvogels (?).
Vol verwachting kijken we uit naar de volgende gebouwen.
Eerst de glazen theepot op temperatuur brengen met warm water.
Dan de theebloem uit de verpakking halen: Grandma, groene thee, jasmijn en chrysant.
Het hete water op de theebloem gieten.
En dan even wachten op het resultaat.
Een mooi gezicht en een heerlijke smaak.
Kaartje uit het boek van Jonathan Spence dat illustreert hoe Japan Mantsjoerije in handen kreeg (David Lindroth is de maker van dit kaartje).
De boekenkasten in Wensu Pavilion. In Beijing, in de Verboden Stad had ik geen tijd om op zoek te gaan naar de bibliotheek. In Beijing zelf was er geen tijd om de boekcollecties te gaan bekijken. Maar hier in Shenyang heb ik dan in ieder geval een traditionele bibliotheek gezien.
Zou dat de plaats geweest zijn van de bibliothecaris? Doet mij denken aan hoe de bibliotheek vroeger in Breda functioneerde. Ik herinner me dat ik er een keer naar toe ben geweest met mijn vader. Eerst zocht je in kaartenbakken naar de titel van het boek. Op het kaartje stond ook een plaatsaanduiding. Dat gaf je dan aan de bibliothecaresse die achter een toonbank stond. Vervolgens ging zij in de vele boekenkasten het boek zoeken en als het boek gevonden was, werd het uit de kast gehaald en op de plaats van het boek werd een houten latje gezet. Dan werd het boek aan de klant overhandigd om te kijken of dit het boek was wat je zocht. Internet is tegewoordig veel sneller gelukkig.
Een kraanvogel.
Bij de ingang van het paleiscomplex stond een groot bord met teksten een plattegrond. De tekst herhaal ik hier:
De plattegrond van het complex met de Argusvlinder.
World Heritage Site. Voor dit deel van de ochtend is mijn gids een jonge man die in het dagelijks leven de manager van de recptie van het hotel is. Zijn Engels is redelijk. Hij komt zelf niet uit Shenyang en heeft het keizerlijk paleis nog nooit bezocht. Het is een heel aardige kerel die me graag helpt, vanochtend hier in dit paleizencomplex en de komende dagen in het hotelOverigens is het niet vreemd dat jonge mensen uit deze grote stadhier niet geboren zijn.Er is een grote migratie aan de gang van jongeren in China.Van de klas van mijn collega waren er nog maar twee mensendie nog in Shenyang woonden.Dat zijn de mensen waar hij van jongs af aan mee op school gezeten heeft.De andere waren allemaal naar ‘de grote stad’ verhuisd.En met de grote stad wordt dan bijvoorbeeld Shanghai of Beijing bedoeld.
Zomaar een schildering.
Ook hier een openluchttheater.
Met een prachtig beschilderd plafond: de keizerlijke draak omringd door kraanvogels. Symbool voor een lang leven.
Schilderingen met vogels.
Vergezicht in de bergen.
Met veel aandacht voor details.
De toegangskaart tot het complex.
De achterkant.
In de souveniersshop werden grote, op het eerste gezicht wetenschappelijke boeken over de schilderingen van dit complex verkocht. Maar het was een heel uitgebreide serie boeken en 1 exemplaar was al erg duur (en ze waren alleen beschikbaar in het Chinees).
Zomaar een deur.
Terug bij de hotellobby. Afgelopen nacht is de bruid ziek geworden. Dat leverde natuurlijk een hoop consternatie op. Mijn collega kan me dus niet de hele dag rondleiden. Zijn moeder is een krachtdadige vrouw en gaat op deze dag een heleboel voor mij organiseren. Ze neemt me de hele dag mee op pad. Let wel: zij spreekt alleen Chinees en ik spreek helemaal geen Chinees. Maar het werd een prachtige dag die begon met een busrit.
Dit is het gastenkaartje van het Liyang International Hotel.
En met deze kaaartjes kon ik iedere ochtend ontbijten in het hotel. Bij het ontbijt was ik de enige westerling maar alles wijst zichzelf uit.
Misschien is het wel te doen om alleen met Chinese bussen te reizen. Met alleen de Engelse taal valt het niet mee. De meeste Chinezen spreken geen Engels. Het is wel aan het veranderen. De jongere generaties krijgen nu standaard Engels op school maar er is geen toegang tot de Engels media zoals televisiezenders. Dus je wordt continue door het Chinees omringd. Er zijn dus weinig mogelijkheden om het te horen spreken. Nu lijkt het me ook geen goed idee om alleen maar Amerikaanse televisie te zien de hele dag maar de Chinese televisie wordt op precies dezelfde manier gemaakt als de Amerikaanse: veel reclame, veel sport en amusement.
Bij de bushalte is het nog rustig.
In de bus is dat wel anders en het zal nog veel drukker worden.
Vlakbij het hotel is er een vestiging van Tesco (rechts op de foto). Tesco is een soort Engelse Albert Heijn. Ze zijn vanaf 2004 ook in China.
‘Window dressing’, het verhullen van minder positieve aspecten kent men in wel. Met grote borden maak je een bouwput onzichtbaar.
Twee karakteristieke gebouwen in Shenyang op een rij: een enorme kantoortoren en een traditionel poortgebouw. Het poortgebouw is aanzienlijk kleiner.
Zo lijkt het poortgebouw veel gewichtiger.
Dit is het boekje dat aan de linkerkant een beetje beneveld is geraakt.
Een foto van het eten spreekt misschien meer tot de verbeelding dan het lijstje met gerechten hierboven.
Bij vragen werd direct hulp ingeroepen van de keukenstaf. Die kwam dan al mijn vragen beantwoorden, soms, zoals hier, met voorbeelden van de producten.
Verpakking van het gedroogde vlees. Ik weet dat dan nog niet maar deze verpakking is tweetalig. Er staat in het Chinees en in het Mongools op geschreven wat er in de verpakking zit
Maar voor dat ik ga slapen laat men mij al wel de bruiloftszaal zien. Dit zijn overigens niet de voorbereidingen van de bruiloft van mijn collega. Tijdens de oktober vakantiedagen in China trouwen veel mensen. Ze maken gebruik van het feit dat veel mensen vrij zijn en dat familie dan bij elkaar op bezoek kan komen. De trouwgelegenheden zijn dan ook continue in gebruik.
Dit is alweer een blik in de hotellobby (Liyang International Hotel) de volgende ochtend. Er is dan al weer veel gebeurd. Maar daarover later.
Argusvlinder 