Auteursarchief: Argusvlinder

Over Argusvlinder

Living in Breda, in the Netherlands, likes to blog about all the things that keep me busy.

Edward VII

Posted on by

Op dit moment bekijk ik een BBC-serie uit 1975 over Edward VII.
Een typisch BBC-drama, daar waar ze zo bekend om zijn.
Zeker het genre kostuumdrama beheersen ze.

Wie is Edward VII?
Wikipedia biedt uitkomst:

Eduard VII (Engels: Albert Edward) (Londen, 9 november 1841 xe2x80x93 aldaar, 6 mei 1910) was koning van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannixc3xab en Ierland en keizer van India vanaf 22 januari 1901 tot zijn dood op 6 mei 1910. Hij was de eerste vorst uit het huis Saksen-Coburg en Gotha die over het Verenigd Koninkrijk regeerde. Ook zijn zoon, koning George V, behoorde tot het huis Saksen-Coburg en Gotha maar tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de naam door George V veranderd in het Brits klinkende huis Windsor.

Voordat hij de troon besteeg hield Eduard de titel Prince of Wales en was hij erfgenaam van de Britse troon. Hij was degene die de titel Prince of Wales het langst hield in de geschiedenis van Groot-Brittannixc3xab. Tijdens de lange periode dat zijn moeder, koningin Victoria, weduwe was, werd Eduard buiten de staatszaken gehouden en mocht hij zich niet bemoeien met de politiek. Hij hield zich deze periode veel met zichzelf bezig, met zijn vele minnaressen, de mode en zijn familie.

De periode waarin Eduard regeerde stond in het Verenigd Koninkrijk bekend als het Edwardiaans tijdperk (Edwardian period), de opvolger van de beroemde Victoriaanse periode. Het was het begin van een nieuwe eeuw en van vele veranderingen in de technologie, het sociale leven, de opkomst van de luchtvaart en het steeds populairder worden van het socialisme. Ook werd op 27 februari 1900 de Labour Party opgericht. Eduard speelde een rol in de modernisering van de in Groot-Brittannixc3xab beroemde home fleet, een onderdeel van de Britse Royal Navy. De home fleet beschermde de Britse territoriale wateren. Hij was ook verantwoordelijk voor de reorganisatie van het Britse leger na de Tweede Boerenoorlog die zich afspeelde in Zuid-Afrika, dat toen onderdeel was het Britse Rijk. Ook al deed Eduard er alles aan om de relaties tussen landen op het Europese continent te verbeteren, vooral de relatie tussen Groot-Brittannixc3xab en Frankrijk, waar hij de bijnaam “Peacemaker” voor kreeg, toch kon hij niet voorkomen dat in 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Dit was dan wel tijdens de regering van zijn zoon, maar dat er een grote oorlog aan kwam, dat was tijdens de regering van Eduard VII al wel zichtbaar.






Edward VII, BBC-serie.




China reisverslag / travelogue 12

Posted on by

De eerste actie op de tweede dag van mijn verblijf in China
was het wisselen van hotel.



Wisselen van hotel: 03/10/2009

Hotel Kapok in Beijing was de avond van 2 oktober 2009 gesloten
als gevolg van de viering 60 jaar Volksrepubliek.
Dat heeft vooral te maken met het feit dat het hotel
zo dicht tegen de Verboden Stad aanligt.
De straten rond Tiananmen Square en de Verboden Stad
zijn, om veiligeidsredenen en om goed de parade te kunnen
voorbereiden, afgesloten.
En dat komt ook erg goed uit met de enorme stroom
Chinese bezoekers in de stad.
Dus op 3 oktober 2009 ben ik van Beijing Hotel Novotel Xin Qiao
verhuisd naar Hotel Kapok.




Maar de ochtend begon met een ontbijt.


Op het ontbijt stonden de volgende dingen:
(ik heb de namen van de kaartjes overgeschreven)
= fried pumpkin
Lekker, gefrituurde stukjes pompoen, de schil blijft mooi hard
dus het eet gemakkelijk.
= Fried rice
Gebakken rijst
= Spring roll
Loempia
= Crispy durian cake
Durian is een heel bekende fruitsoort in Azia.
Aan de boom heeft de vrucht een erg onplezierige en doordringende geur.
Maar om te eten, hier in de vorm van een stukje taart, is heerlijk.
= Taro roll
Heb ik met mijn gids besproken maar hij had geen idee wat dit zou kunnen zijn.
Volgens het web: taro is een bepaald tropisch voedselgewas
met verdikte wortelstok, wortelgewas.
Ik begrijp dat zowel de wortel als de bladeren gegeten kunnen worden
maar dat de plant rauw giftig is.
= Stuffed curry puff
Dat zijn kleine, gevulde deegkussentjes.

Kortom een goed ontbijt.
Natuurlijk kan men in een dergelijk internationaal hotel
ook een Westers ontbijt nemen maar daar ging mijn voorkeur niet naar uit.




Dus moest ik daarna het hotel afrekenen.


En al snel kwam mijn gids en samen namen we een taxi naar Hotel Kapok.




Borg Hotel Kapok.




Vandaag staan op het programma de Grote Muur en de Ming Tombs.
Als verrassing kwamen daar nog bij het Olympisch stadion en
een overheerlijke lunch met een prachtige vis op het menu.
In de avond heb ik nog een avondmarkt bezocht (in de straat van Kapok)
met alleen maar etenskraampjes. Fantastisch!

China reisverslag / travelogue 11

Posted on by

Mijn dagboekje vervolgt na het verhaal over het eten van Pekingeend:

Dan op naar de Temple of Heaven, de Lamatempel en de Confuciustempel.
Dan nog naar een tentoonstelling over de geschiedenis
van de staatsexamens.
Terug naar het hotel en daar in de buurt geld gepind.
Mijn nieuwe giropas werkt!
(de verbazing is groot want mijn oude pas werkte
kort daarvoor plotseling niet meer op vakantie in Griekenland)
Vervolgens ben ik alleen naar Tiananmen Square gelopen.
Daar staan praalwagens opgesteld die gisteren
meegedaan hebben met de parade.
Het is er ongelofelijk druk.
Maar daar is iedereen wel op voorbereid.
Nu eet ik in het hotel, alleen.
(Kleine tafels voor bijvoorbeeld 2 personen kennen veel restaurants niet.
Dit restaurant heeft alleen maar tafels voor minstens 8 mensen.
Maar ik ben niet de enige die alleen aan tafel gaat.
Het restaurant is een van de restaurants van mijn hotel
het Hotel Novotel Beijing Xin Qiao.)
Tang Palace Restaurant
Niemand (van het personeel) spreekt er deze avond Engels
maar bij 2 van de drie menukaarten
worden de gerechten in het Engels toegelicht.
Gelukkig staan er veel plaatjes bij het eten zodat
ik een indruk heb van wat ik kan verwachten.
(en bovendien kan ik gewoon bij de andere mensen op tafel kijken.)
Ik ben de enige Westerse gast in een verder heel druk restaurant.

Besteld:
= thee
= een cola
= seafood (een soort ti-pan)
= St Jacobsschelpen
= Zeekraal (maar het kan ook met knoflook gestoomde,
grove spinazie zijn geweest)

(Ik had de gids gevraagd die middag wat de lunch, die in werkelijkheid
een warme maaltijd was, per persoon kostte. Dat gaf me een richtlijn
wat het avondeten zou kunnen kosten.
Het is immers in een vreemd land waar je nog niet eerder een maaltijd
hebt besteld, heel moeilijk om te bepalen wat en hoeveel je moet bestellen.
Wat wordt bepaald door je smaak maar hoeveel is soms moeilijk.)

Gelukkig mag je bij het eten de soeplepel die standaard op tafel ligt
overal bij gebruiken.
De ti-pan is gloeiend heet.
Ze gaven me mes en vork maar die heb ik niet gebruikt.
Het duurt wel wat langer met stokjes maar ik ben wel in China!



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009




Pinbonnetje.


Het pinnen lukte wel maar kostte wel wat tijd.
Er was namelijk iemand voor me die ook geld nodig had maar
die meerdere pasjes bij zich had.
Je kunt op een pas maar een bepaald bedrag opnemen per dag.
Net als in Nederland.
Maar blijkbaar had deze Chinese meneer veel geld nodig
want 1 pas was niet voldoende.

Het geld heet Renminbi, dat betekent ‘geld van het volk’.
De munt heet yuan.
Hier pin ik dus 2500 yuan, ongeveer 270-280 Euro.




De Chinese kranten stonden vol over de viering van 60 jaar Volksrepubliek China: de politiek.





De praalwagens en de enthousiaste mensen op Tiananmen Square.


En het zou die avond blijken dat je een dergelijke foto niet
hoeft te ensceneren. De mensen die ik er zag waren allemaal
voorzien van vlaggen, speldjes enz.
Veel rood, veel opgewekte mensen.




En dan foto’s in de kranten over de show en het vuurwerk.





Onderweg naar Tiananmen Plein. Het is erg druk en hoe dichter bij het plein hoe drukker.





Controle en geleiding van mensenmassa’s.


Tiananmen Square is omringd door autowegen.
4 tot 6 banen breed.
Op deze avond geen verkeer op die wegen maar ook geen voetgangers.
De straten zijn afgezet en de voetgangers worden zo via het trottoir
naar voetgangerstunnels geleid. Daar in die tunnels staan
detectiepoorten waar iedereen door moet
en waar de tassen ed gecontroleerd worden.
Onnodig te zeggen dat er veel politie is.
Ik heb 1 oversteekplaats gezien waar voetgangers
de straat konden oversteken.
En het was er druk. Maar erg leuk.




Controle bij een oversteekplaats.





Praalwagen….





….en nog een..





Het mausoleum van Mao Zedong.


In het Engels is de volledige naam: The Chairman Mao Memorial Hall.




Praalwagen.





Het monument voor de helden van het volk.


In het Engels is de volledige naam: Monument to the People’s Heroes.




Nog meer praalwagens. Hier met voorbeelden van zaken die China bereikt heeft op het gebied van de ruimtevaart.










Er waren veel mensen die met de hele familie hier naar toe gekomen waren. Ze gingen rustig zitten eten maar vooral heel veel foto’s maken. Van de wagens, het plein met alles er op en eraan en van elkaar.















Met bloemen, fruit, in allerlei kleuren.





Ook op de foto?





De Verboden Stad.





Nog een familie die op de foto gaat.





.





Het monument voor de helden van het volk, Monument to the People’s Heroes.




Het was een fantastisch gezicht.
Heel leuk om mee te maken maar toen was ik wel
aan het eind van mijn Latijn.
Ik ben naar het hotel terug gelopen (dat stiekem toch wat verder weg lag
dan ik dacht en hoopte), gegeten en in bed gekropen.
En heel goed geslapen (maar dat mocht ook wel na zoveel uren).
Op naar dag twee.

Nog een kleine anekdote:
ik kon nu mijn kamer wel vinden.
Toen ik met mijn gids bij aankomst mijn kamer probeerde te vinden
was dat nog niet eenvoudig.
Het hotel heeft meerdere torens met elk een kamernummering
die eigenlijk hetzelfde is behalve de letteraanduiding van de toren.
Dat mijn gids ‘verdwaalde’ in het eerste hotel dat ik aandoe in China
vond ik wel grappig.

Versailles

Posted on by

Een vriend van me bracht een cadeau mee
van zijn weekend in Parijs.
Ik kreeg een boek over Versailles.
Het fantastische paleis waar Lodewijk XIV zijn hof hield en
na hem nog vele koningen en presidenten verbleven
of feesten gaven.
Ik heb dit boek gelezen en wil een paar afbeeldingen met jullie delen.
Allereerst de kaft van het boek.




De omslag van de gids over het paleiscomplex Versailles.


Dat is wellicht het belangrijkste feit dat ik uit deze gids heb gehaald:
Versailles is een complex van 1 enorm groot paleis, een tuin,
of liever, vele, grotere en kleinere tuinen bij elkaar,
een paar kleinere paleizen, veel waterwerken en een pastoraal landschap.




Slaapkamer ingericht zoals het was in de tijd van Marie-Antoinette 1755 – 1793.


Of je het paleis wel of niet gezien hebt maakt niet zo veel uit.
Iedereen kent de verhalen van de enorme rijkdom van Lodewijk XIV
en de hofhoudingen die op hem volgden.
Hierboven een voorbeeld van een slaapkamer.

Ik ben er zelf een keer geweest.
Maar toen volgde ik nog een opleiding
dus het is meer dan 25 jaar geleden.
Het was op een dagtrip naar Parijs. Dus naast Versailles
stonden nog vele andere bezienswaardigheden op het programma.
Onze tocht was die dag beperkt tot het hoofdpaleis.




Jean-Baptiste de Champaigne, Mercurius op zijn strijdwagen.


Het is niet alleen het gebouw dat fantastisch is.
De kunst in de vorm van beeldhouwwerk, schilderijen,
plafond- en muurschilderingen, gebruiksvoorwerpen als stoelen,
tafels, bureaus, vazen, enzovoorts, enzovoorts.

Jean-Baptiste de Champaigne is een schilder/decorateur.
Zijn bekendste werk is wel de afbeelding hierboven.
Zijn oom was Philippe de Champaigne die zeer geliefd was
in de hogere kringen. Zo schilderde hij 11 keer een portret
van Kardinaal Richelieu.




Versailles, de spiegelzaal.





Le Hongre, de Seine.


xc3x89tienne Le Hongre was een Franse beeldhouwer.




Pastoraal gebied voor de koningin.


Onderdeel van het complex zijn naast al die paleizen
ook een paar gebouwen en gebouwtjes die een heel landelijke indruk geven.
Het gaat om een klein dorpje met 12 gebouwen en een kunstmatig meer.
Er was een huis voor de koningin, een biljarthuis, een melkerij, een watermolen,
en een boerderij met schuur en een boter- en kaasmakerij.
Niet al deze gebouwen bestaan meer maar een paar zijn er nog.
Dit was een plaats waar de koninklijke familie
zich kon terug trekken uit de drukte van het hofleven.


Ik moet er toch nog eens heen.

Suikerfabriek Breda/CSM

Posted on by

De sloop vordert gestaag.
Ik probeer daar met foto’s iets van te laten zien.



















Aan de kant van het stadscentrum lijkt er misschien niet veel te gebeuren maar aan de achterkant is te zien dat de gebouwen langzaam maar zeker worden ‘uitgehold’.










Gezicht vanuit De Prins (vanuit het stadscentrum).



Levi van Veluw

Posted on by

Gisteren zag ik werk van de Nederlandse kunstenaar Levi van Veluw.
Levi is een fotograaf die foto’s maakt van zich zelf.
Het gaat echter in zijn foto’s niet zozeer om hem,
zijn gelaatsuitdrukkingen of de herkenning.
Het gaat niet over Levi maar hij gebruikt zijn hoofd en schouders
als drager voor zijn werk.
Bijzondere effecten levert dat op.

Als je zijn werk ziet ben je niet vebaasd dat hij
stage gelopen heeft bij Erwin Olaf.

1985 Geboren in Hoevelaken, Nederland
2003-2007 ARTEZ Kunstacademie in Arnhem, Nederland
2006 stage bij Erwin Olaf




Levi van Veluw, Gravel, 2007.





Levi van Veluw, Landscape 1.





Levi van Veluw, Light II.





Levi van Veluw, Light III.





Levi van Veluw, Natural Transfer I.





Levi van Veluw, Spirals.





Levi van Veluw, Sterling wood, 2008.





Levi van Veluw, Veneer 1.





Levi van Veluw, Veneer 2, 2009.



Ansel Adams

Posted on by

Op een vreemde manier is Ansel Adams vandaag gastcorrespondent
op de Argusvlinder.
Ansel Adams is een Amerikaanse fotograaf die leefde van 1902 tot 1984.
Hij is vooral bekend als natuurfotograaf.
Op veilingen wereldwijd gaan zijn foto’s voor grote bedragen.
De bedragen zijn niet zo belangrijk maar de overweldige indruk
die de natuur maakt, via zijn foto’s, dat is waar het hier om gaat.







Vandaag is de laatste dag van een tentoonstelling in het
Columbia Museum of Art over zijn werk.
Dat we die nou even gemist hebben.
Waarschijnlijk komt u nooit in dat museum.
Ik heb in ieder geval geen plannen.
Maar daarom is internet zo mooi.
Want van de werken die in dit museum aanwezig zijn
kunnen we via het internet toch genieten.







Hierboven de missie statement van het museum.
Ik ben er nooit geweest dus kan alleen maar vertalen/samenvatten:

Het museum is gevestigd in South Carolina.
Het concentreert zich op Europese en Amerikaanse (toegepaste) kunst.
Recent is de collectie uitgebreid met voorwerpen uit Azie en
de antieke oudheid.
Hoogtepunten in de collectie zijn onder meer:
Sandro Botticelli, Nativity (Kerstvoorstelling);
Claude Monet: The Seine at Giverny;
Glaswerk van Tiffany.

Maar voor mij gaat het hier over Ansel Adams.
Het mooie aan zijn foto’s is de kracht van de ongerepte natuur.
Zijn opnames zijn overweldigend.
Hij schrikt niet terug van foto’s met enorme landschappen.
Soms zijn de kleuren erg hard op zijn foto’s.
Te hard zou je zeggen.
Details vallen weg.
Maar ik denk dat dit juist bijdraagt aan de kracht van die foto’s.
Zijn foto’s zijn in zwart/wit.




Ansel Adams, Frozen lake and cliffs, The Sierra Nevada, Sequoia National Park, California, 1932.





Ansel Adams, Monolith the face of Half Dome, Yosemite National Park, California, 1927.





Ansel Adams, Mount Williamson, The Sierra Nevada, California, 1945.





Ansel Adams, Orchard, Portola Valley, California, circa 1940.




Kunstvaria

Posted on by

Van de selectie van vandaag zijn veel beroemde werken te koop.
Kijk maar eens bij de veilinghuizen.
Een aantal werken die hier vandaag te zien zijn
zullen voor miljoenen van eigenaar verwisselen de komende maanden.

Daarnaast zijn er in deze serie een aantal werken
die heel sterk verwijzen naar andere kunstwerken.
Zelfs voor een leek als de Argusvlinder is de link te leggen.

Alberto Giacometti, L’Homme qui marche I, 1956.

Een centraal werk in het oeuvre van Giacometti.
Het is een groot werk, zo’n 1 meter 80 hoog.
Te kopp.

Amedeo Modigliani, Portrait of madame Rachele Osterlind, 1919.

Wie de dame is weet ik niet.
Ik kan op het internet niets over haar vinden.
Een prachtig portret is het zeker.

Andy Holden, Pyramid Piece, 2008.

Een kunstwerk met een verhaal.
De kunstenaar is als kind in Egypte geweest.
Bij de pyramides van Gizeh.
Hij heeft daar als toerist een stukje van de pyramide meegenomen.
Dat leidde tot een schuldgevoel zodanig
dat hij later terug is gegaan om het stukje steen terug te brengen.
In zijn werk als kunstenaar komt dit terug
door op basis van foto’s en modellen een enorm voorwerp te maken
met de titel: Stukje van een pyramide.

Annette Lemieux, Twelve, 2009.

Nu een werk vol verborgen relaties.
De titel is twaalf.
Een even getal dat wijst naar de twaalf apostelen.
De foto/afbeelding is duidelijk gespiegeld.
Links en rechts hebben veel van elkaar weg.
Voor mij verwijst dat naar genetische manipulatie, klonen.
De oormerken hebben nummers die niet realistisch zijn.
De tentoonstelling waarop dit werk te zien is heet: ‘The Last Suppa’.
Dat is slang, plat Engels voor ‘Het laatste Avondmaal’.
Wij zijn bijna allemaal vleeseters.
‘Het laatste avondmaal’ heeft iets lugubers.
Tijdens het avondeten eten we vaak vlees, rundvlees.
‘Het laatste Avondmaal’ vindt plaats kort voor het moment
waarop volgens de Christelijke leer
Christus ‘Het Lam Gods’ wordt gedood.

Bertozzi & Casoni, Composizione n. 13, 2008.

Een grote verzameling EHBO-kastjes met voorwerpenuit het dagelijks leven.
Een groot werk, wel drie meter breed.
Er zijn wel meer kunstenaars die dozen of kastjes gebruiken in hun werken.
Bijvoorbeeld Joseph Cornell.

Dish, Karatsu ware Takeo Kilns, Edo-period, Japan, 1620 – 1650.

Karatsu ware is Japans keramiek dat oorspronkelijk van Koreaanse afkomst is
en dat origineel werd gemaakt in Kyushu.
Kyushu is een van de grotere eilanden in Japan.
Een ‘Kilns’ is een oven of pottenbakkerswerkplaats.

Disk in the shape of a dragon, China, Tang of Yuan dynastie, 10 – 13e eeuw.

Eberhard Havekost, H2O B09, 2009.

Edgar Degas, Etude de danseuse, 1889 – 1892.

Edouard Monet, The lady with fans, Nina de Callias, 1873.

Nina de Callias was een Franse schrijfster en dichteres.
Een soort gekleede versie van de ‘Olympia’ van Manet.

Edward Hopper, Night on El Train, 1918.

Fernand Leger, Le compotier rouge (Compotier de poires), 1925.

Te koop.

Follower of Leonardo da Vinci, Portrait of a woman, La belle ferronniere, before 1750.

‘Ferronniere’ betkent zoveel als ijzerbewerker.

Hananiah Harari, The birth of Venus, 1936.

Vrij naar Sandro Botticelli.

Henri Matisse, Nu aux jambes croises, 1936.

Ook dit werk is te koop.

Jacob Lawrence, Library, 1966.

Bibliotheek.

Volgens mij een bijzondere olielamp: Kashkul, Beggars bowl, 1880.

Maurice Prendergast, Umbrellas in the rain, 1899.

De Venitiaanse brug, Ponte delle Paglia, speelt hier een hoofdrol.

Nancy Crow, Constructions #84, No!.

Ik neem niet vaak een quilt of een ander stuk textiel op
in de kunstvaria. Maar vandaag vind ik dit wel mooi
naast het tapijt dat als laatste voorwerp te zien is.

Detail van een pagina uit de Padshahnama, Abid, The death of Khan Jahan Lodi, 1633.

“Padshahnama,” or “Chronicle of the King of the World,” was created to commemorate the first ten years of rule by the Mughal Emperor Shah-Jahan, the same man who commissioned the Taj Mahal. It depicts Mughal court culture in a blend of Persian and Indic artistic styles with a focus on official histories and portrait studies.

Het boek Padshahnama of De geschiedenis van de koning van de wereld
werd gemaakt ter gelegenheid van de eerste 10 jaar
van de regeerperiode van de Indiase Moghul keizer Shah-Jahan.
Shah-Jahan is ook de man die de Taj Mahal laat bouwen.
Het boek bevat vooral beschrijvingen en 44 tekeningen over het hofleven.
De hofcultuur is dan een mengeling van Persische en Indische stijlen.
Veel officiele verhalen en portretten.
In bezit van het Engelse Koningshuis.
14 Schilders werkten aan dit boek.
Deze pagina toont de dood van Khan Jahan Lodi, geschildert door Abid.
Deze gebeurtenis vond plaats op 3 februari 1631.

Abid: (1615-58). Indian miniature painter, son of AQA RIZA and brother of ABU’L-HASAN. Both his father and his brother worked for the Mughal emperor Jahangir (reg 1605-27). Although Abid probably began working in the royal atelier c. 1615, all of his known signed works are datable to the reign of Shah Jahan (reg 1628-58). His style varied somewhat from that of his celebrated older brother, but Abid’s work also stayed within the strict formalism of the Persian-derived courtly concerns for symmetry, technical perfection and minute detail. Within these constraints, Abid’s portraits of court figures are injected with an animation that creates characterization of individual personalities and intensifies the narrative. Abid was an accomplished colourist, whose vivid use of colour seems to contrast with the realism of his subjects, primarily battle and court scenes. His known paintings are relatively few; most are from the Padshahnama of c. 1636-58 (Windsor Castle, Royal Lib., MS. HB.149, fols 94v [signed], 192v and at least two dispersed leaves elsewhere).

Tekst van Ask.com

Vertaling/samenvatting:
Abid leeft van 1615 tot 1658 en is een Indiase miniatuurschilder.
Zoon van Aqa Riza en broer van Abu’l-Hasan.
Zijn vader en broer zijn beide miniatuurschilders die werken
ten tijde van Moghul keizer Jahangir.
Al het gesigneerde werk van Abid dat te dateren is
komt uit de regeerperiode van Shah Jahan.
Zijn stijl wijkt wat af van die van zijn beroemde broer.
Abid houdt zich zeer streng aan de geldende normen aan het hof.
Er zijn maar weinig werken van hem bekend.
De meeste zijn van de Padshahnama en er zijn een tweetal losse bladen bekend.

Peter Peri, Fausses-reposes, 2009.

Nog een liggende vrouwenfiguur.

Psalmen, Bijbelse tekst, 1 – 50 na Christus, Hebreeuws.

Psalms, 11Q5, Scroll, type biblical text
1st century CE: 1 – 50 CE, Language: Hebrew

Shen Shaomin, Unknown creature No 10.

Het bijzondere is hierbij dat organisch materiaal gebruikt wordt
om het kunstwerk te maken.In dit geval gaat het een tot poeder gemalen basismateriaal datgemaakt wordt van skeletten van dieren.

Uit de werkplaats van Frans Geubels uit Brussel, The twins share the loot, ca 1560.

De tweeling verdeelt de buit.
De tweeling die hier bedoeld wordt zijn Romulus en Remus.
Ze werden groot gebracht door wolven.
Deze twee heren zouden later, volgens de overlevering, Rome stichten.

Kunstvaria

Posted on by

Het nieuwe kunstjaar is begonnen.
Deze week heb ik 25 kunstvoorwerpen verzameld.
Dat is een groot aantal.
Daarom dat ik ze over tenminste twee logs verspreid.
Het leuke van kunst is dat als je een groep werken bij elkaar legt
er altijd, spontaan een aantal thema’s aan je opdringen.
Zo ook deze keer.
Er zijn bijvoorbeeld een groot aantal kunstwerken die bekend zijn
niet zo zeer door de maker of diens techniek,
bijzondere kijk op de dingen of stroming,
maar door de persoon die je ziet op het werk.
Twee voorbeelden:




Johann Heinrich Wilhelm Tischbein, Goethe in the Roman countryside, 1787.


Hier is de bekende Duitse schrijver (Faust), wetenschapper, toneelschrijver,
romanschrijver, filosoof, dichter, natuuronderzoeker en staatsman.
Hier zijn portret terwijl hij in een Italiaans landschap ligt.
Beroemd werk maar wie kent nog meer werken van Tischbein?




Philip Townsend, The Beatles with Maharishi.


Kijk de Beatles kennen we allemaal.
Deze foto waarschijnlijk ook.
Maar wie is toch die Philip Townsend?



China reisverslag / travelogue 10

Posted on by

Ik had me voorgenomen mijn logs over China
in twee talen, Nederlands en Engels, te publiceren.
Maar ik merk dat die ambitie te hoog gegrepen is.
Een log over China kost nu ongeveer 4 tot 5 uur.
Voorbereidingen en onderzoek meegerekend.
Als ik het tweetalig moet maken komt daar makkelijk
een uur per log bij. Dat is te veel.
Hier en daar zal ik het proberen en
misschien vind ik de tijd en energie om het later als nog te doen.
Maar voor nu toch even beperken tot het Nederlands.

The idea was to write the blogs on China
in two languages, Dutch and English.
In reality that’s too much.
A log on China cost me, preperation and research including,
between four and five hours.
To make the blog bi-lingual requires at least one extra hour.
That’s too much.
Sometimes I will try to supply an English translation.
If I have time later on I might consider adding the translation later.
For now: in Dutch.

Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Na de Lama temple gaan we gelijk door naar de Confuciustempel.
Dat kan makkelijk want de twee complexen liggen dicht bij elkaar.
De Engelse namen zijn Confucian Temple en Guozijian Museum.
Het Guozijian Museum wordt ook wel de Keizerlijke hoge school genoemd.
Ten tijde van de Chinese keizerrijken kende China
opleidingssysteem dat er op was gericht de allerbeste studenten
klaar te stomen voor ministeriele verantwoordelijkheid.
Er waren vele examens, per stad, per streek/provincie
en uiteindelijk in Beijing voor de creme de la creme.
De hoogste examens vonden plaats in Beijing, soms in aanwezigheid
van de keizer.
De namen van de studenten die het examen haalde zijn nog steeds te zien.
Gekalligrafeerd in grote stenen.

Confucius is een van de grote Chinese filosofen die een grote invloed
had en heeft op China en grote delen van Azia.

Maar eerst een meer wereldlijke zaak.
Rond de feestdag van 1 oktober zijn de Chinezen massaal vrij
voor meer dan een week.
Families gaan bij elkaar op bezoek.
Een perfecte periode voor huwelijken.
En dan moet je op de foto.

Bruidspaar en cameraploeg.

Maar eerst Confucius.

Toegangskaartje Confucius tempel en Guozijian Museum.

Kong Miao – Confuciustempel

Vlakbij de Lamatempel is de Confuciustempel en de bijbehorende voorouderhal. Hier werd Confucius gexc3xaberd en zijn filosofie over moraal en maatschappij in gedachten gehouden. De geslaagde kandidaten in de keizerlijke examens zagen hier hun namen in de steentabletten gebeiteld en waren in het oude China voorbestemd voor hoge posten. Dit is een van de grootste Confuciustempels in China en deze tempel werd door de keizers bezocht in de hoop bestuurlijke adviezen te krijgen.
Naast de tempel vind je de Guozijian, voorheen de Keizerlijke academie waar de studenten zich voorbereiden op het keizerlijke examen, tegenwoordig is het de Stadsbibliotheek van Beijing.

 

De grote stenen met de gekalligrefeerde namen van geslaagde studenten.

Een overzicht van wiens naam waar precies staat.

Maar voor een leek die net uit een vliegtiug komt was het vooral een erg mooie omgeving. De zon scheen mooi die dag maar ging al snel onder.

Mooie boom, heel grillig.

Ook hier mooie daken.

In het museum.

Ten tijde van Confucius werden beelden van mensen begraven met de doden. Hier drie voorbeelden.

En dan die deuren.

Namen van afgestudeerden.

Details van de bogen.

Met de keizerlijke draak.

Als je dan als keizer bij examens aanwezig dient te zijn moet je natuurlijk wel goed kunnen zitten.

Details van de troon.

Bi Yong in Guo Zi Jian.

De hal met de keizerlijke troon die je hierboven kunt zien
is gebouwd tijdens het 48ste regeringsjaar van keizer Qianlong (1783).
Bi Yong (deze hal) staat midden in de keizerlijke hoge school Guo Zi Jian.
Ooit diende deze hal als de plaats waar de keizer college gaf.

Studeerkamer.

Op deze foto zie je een reconstructie van de studieruimtes
die de studenten hadden voor hun examen.

Ook nu nog hangen Chinezen deze verzoeken voor het succesvol afsluiten van een studie in dit complex.

En ik was niet de enige die het er een mooie plaats vond. Een cameraploeg en deze drie mannequins waren er om opnames te maken. Volgens mij was het voor een reclame voor een shampoo of iets dergelijks.

 

China reisverslag / travelogue 09

Posted on by



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Na de Temple of Heaven namen we gelijk weer een taxi.




Zicht vanuit de taxi.


En met de taxi naar:
Yonghegong Tibetan Buddist Lama Temple

De grootste Lamatempel in Beijing werd gebouwd
in 1694 als wooncomplex voor Prins Yong van de Qing dynastie.
Toen de prins keizer werd het in 1725
het Paleis voor harmonie en vrede.
In 1744 werd het door zijn opvolger
van een paleis veranderd in een Lama tempel.
De belangrijkste gebouwen zijn langs de centrale as gelegen:
Yonghe Gate Hall,
Yonghegong Hall,
Yongyou Hall,
Falun Hall,
Wanfuge Pavilion,
Suicheng Hall.
Voor al deze gebouwen staan drie Herinneringsbogen.
De hallen zijn voorzien van Buddha beelden
en Tang-ga (beschilderde rollen).
De drie beroemste voorwerpen die hier te zien zijn
– de nis van Buddha (Niche of Buddha)
Uit de zeldzame boomsoort Phoebe Nanmu gehakt beeld.
– de vijfhonderd Arhat berg
Uit rood sandelhout gesneden miniatuur berg.
– een 18 meter hoge Buddha
Ook uit sandelhout gemaakt, een (1) stuk sandelhout wel te verstaan.




Herinneringsbogen.





De bekende Tibetaanse gebedsvlaggen in een modern jasje.





Introductie (zie de vertaling/samenvatting boven aan de log.





Plattegrond.


Je kunt hier op deze plattegrond al goed zien dat ook dit weer
een heel complex van gebouwen is.
De gebouwen zijn geplaatst op of om een centrale as.
Dat is bij meer complexen het geval.
De symmetrie is belangrijk (weet je nog).
Bijna helemaal onderaan de foto van de plattegrond
zijn de drie bogen te herkennen waarvan hierboven
een detailfoto te zien is.




De tempel is actief in gebruik. Veel mensen offeren wierrook. Soms zoals hier in hele grote metalen wierrookbranders.





Tekst op een van de tempels.


Ik vond de tekst wel grappig.
Er staat letterlijk:
Geen wierrook en films verbranden in de hal.
Ze bedoelen: Geen wierrook branden of films maken in de hal.




Grote, kleurrijke godenbeelden….





….en kalme monniken





Als je naar Italie gaat zie je de kunst in de kerken, hier is dat in de tempels.





Wierrook ontsteken.





Offers brengen.


Hier was het niet alleen de bedoeling papier geld in het water te gooien
maar om muntgeld op een beeld te gooien,
zodanig dat het ook op het beeld bleef liggen.
Ik heb wel geprobeerd maar had geen geluk.




Fantastische kleuren.





Fantastische kleuren, niet aan toe te voegen.





Rond de pilaren kleurige stroken textiel met versieringen van zilver en goudkleurig stiksel. Hier de pilaar van ooghoogte naar het plafond gefotografeerd.










Detail van bovenstaande beeldengroep.





Als je dacht: gelukkig deze keer geen daken, dan moet ik je telleur stellen. De daken van Chinese gebouwen trekken steeds mijn aandacht.





En voor een beeld uit 1 stuk van 18 meter hoog heb je een hoog dak nodig.










Een troon is in China (en op meer plaatsen in Azie) iets heel anders als in onze kinderdromen of fantasie. Hier is zo’n troon met meerdere verdiepingen, prachtig versierd.








Dit is een heel bijzondere plaats in Beijing.
Het past zo slecht bij het beeld van een Communistisch land.
Ik had beter moeten weten want Rusland staat ook vol kerken.
Het deed me weer denken aan Sikkim en India.

Hier kwamen moderne techniek en oude gewoontes
wel heel onverwacht bij elkaar.
Ik had een simpel toegangskaartje verwacht…..
Maar het is een kleine CD met een multimedia presentatie.
Vernuftig ingepakt.




Yonghegong Lama Temple.





Maak de envelop open en er komt een envelop uit.





Met daarin een CD met barcode.



China reisverslag / travelogue 08

Posted on by

Na de koffie en het eten kon ik er weer tegen.
Dus ging ons eerste bezoek naar de Temple of Heaven.
Pas later begreep ik het belang voor de Chinese cultuur
van deze tempel.

Kaartjes kopen voor de Temple of Heaven.

Achteraf gezien ging dit wel erg snel.
Na het eten met een taxi naar de Temple of heaven.
Dat is in werkelijkheid niet 1 tempelgebouw
maar een park met meerdere tempels, een enorm altaar
en bijgebouwen.
Dit hele complex was druk bezocht…….
alleen de tempel zelf was op dat moment voor het publiek gesloten.
Waarschijnlijk om het een keer schoon te maken
of om de bewaking even wat te laten rusten.
Hoe dan ook, dit alles was voor mij een culturele lawine
zo kort na de vlucht.
Het hele complex ziet er als nieuw uit.
Ter voorbereiding van de Olympische Spelen
is dit complex flink opgeknapt.

Kaartje voor de Temple of Heaven.

Zoals te zien een heel complex.

Een deel van het park.

Het terrein dat er bij deze tempel hoort is groot.
Op 2 oktober is het er ook erg druk.
Het park wordt gebruikt voor allerlei activiteiten.
Eigenlijk net als in een park in het Westen.

We lopen zo door het complex dat we eerst door een heel
lange galerij lopen: de Long Corridor.
In de verte is de Temple of Heaven al te zien.

Zoals alle andere plaatsen waar ik die dag ben geweest was ook de galerij erg druk.


Ik zie er verschillende groepen mensen die klassiek gekleed zijn.

Met muziekinstrumenten of gereed voor de dans.

Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Temple of Heaven / Tempel van de hemel.

Letterlijk betekent het Chinese begrip voor de Temple of Heaven,
altaar voor de hemel.
Het is een complex in Beijing waar de keizers
van de Ming en Qing dynastieen
bezoeken brachten voor de jaarlijkse ceremonies en gebeden
tot de God van de Hemel voor een goede oogst.
Het complex is gebouwd tussen 1406 en 1420
tijdens de regeerperiode van de Yongle keizer.
Deze was ook verantwoordelijk voor de bouw van de Verboden Stad.

De keizer werd in China beschouwd als de Zoon van de Hemel.
Daarom waren de ceremonies bij deze tempel zo belangrijk.
Veelvuldig komen ronde en vierkante vormen voor
in de architectuur die wijzen naar de hemel en de aarde.
Het nummer negen staat voor de keizer.
De blauwe daken staan voor de hemel.

Prachtige dakenpartijen.

De Chinese gebouwen bij tempels en bijvoorbeeld
de Verboden Stad zijn ‘niet origineel meer’.
Daarmee bedoel ik, dat het materiaal waarmee de gebouwen
gebouwd zijn (hout) de tand des tijds niet heeft doorstaan.
Dat is logisch. Hout, ook een hele sterke houtsoort,
heeft te lijden van de weersomstandigheden.
Om de gebouwen te beschermen moet je ze regelmatig verven.
Dat geeft een heel nieuwe indruk.
Natuurlijk is het ontwerp van die gebouwen,
de bouwstijl, de constructiemethode, enz, nog origineel.
En ook dakpannen en muren zijn van natuurlijke materialen, zelfs de bakstenen,
hebben het moeilijk gehad door de eeuwen heen.

Uiteinden van dakpannen, antefixen is volgens mij de officiele term.

De afbeeldingen zijn draken.
Typisch Chinees.

Veel vlaggen en mensen.

Afwerking dakpannen.

Het aantal ‘beeldjes’ op zo’n uiteinde van een dak was gereguleerd.
Ieder op zich zijn knappe staaltjes van dakpan bakken.

De Temple of Heaven was gesloten. Ik kon alleen nog maar een blik werpen door een kier van de deuren.

Vlecht- of knoopwerk.

De deuren waarachter de tempel zich schuil houdt.

Kunstige houten verbindingen prachtig beschilderd. Mooie kleuren.

Temple of Heaven om een hoekje.

Hierna vervolgen we onze weg naar het grote altaar.
Het Circular Mound Altar is een altaar dat bestaat uit drie niveau’s
van marmer. Hier bad de keizer voor goed weer.
Het werd gebouwd in 1530.

Nog meer daken….

….en dakpannen in detail.

Imperial vault of Heaven – Keizerlijke kluis van de hemel.

In dit gebouw werden voorwerpen bewaard
die nodig waren voor de keizerlijke ceremonies.

Prachtige ‘gevlochten’ plafondconstructies.

Dergelijke afwerkingen van trappen zal ik nog veel zien.

Typisch Chinese kunstvorm. Op een dergelijke manier vloeren beeldhouwen zie je in de Westerse kunst niet.

Heavenly center stone / Hemelse centrale steen.

Heavenly center stone / Hemelse centrale steen

De bovenste verdieping van de ‘Circular Mound’
is geplaveid met 9 concentrische ringen van stenen platen.
De steen in het centrum heet de
‘Heavenly center stone / Hemelse centrale steen’.
De eerste ring om deze steen omvat 9 stenen,
de tweede ring bestaat uit 18 stenen
en zo gaat dat verder tot de negende ring met 81 stenen.
Deze ringen zijn het symbool voor de negen hemels.
Als je op de centrale steen gaat staan klinkt je stem ver door.

De Heavenly center stone is populair voor foto’s.

De wachtende staan wel mooi in de rij.

Het altaar.

Een kunstige afvalemmer.

Grote oven van groen geglazuurde bakstenen.

Grote metalen vuurkorven.

Firewood Stove / Houtoven.

Firewood Stove / Houtoven

De houtoven is een enorme ronde oven
gemaakt van groene geglazuurde bakstenen.
Voordat de ceremonie begon voor de aanbidding van de Hemel
Werd er een gewassen en geschoren kalf op de oven gelegd.
Het vuur werd gestookt met pijnboomtakken en riet
om de God van de Hemel te verwelkomen.
Een ritueel warm welkom aan de keizerlijke god.
Na de afronding van de ceremonie werden de offergaven,
de aanplakbiljetten, de zijden rollen, respectvol in de oven gelegd
om te verbranden terwijl de keizer toekeek.
Dit ritueel heette ‘toekijken bij het branden’.

Ik zal merken dat op veel plaatsen ter gelegenheid van de viering van 60 jaar Volksrepubliek China er grote bloempartijen zijn aangelegd.

Het Temple of Heaven-complex is een Unesco World Heritage Site.

Temple of Heaven, tweede ticket met achterkant.

 

China reisverslag / travelogue 07

Posted on by



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009




De KLM heeft denk ik dezelfde reclamebureau als China. Ik vind dit logo van 90 jaar KLM veel lijken op het logo van 60 jaar Chinese Volksrepubliek.



Toen ik in China aankwam was het inmiddels 2 oktober 2009.
Ik werd opgewacht door een kennis van mijn collega
die als mijn gids zou dienen tijdens mijn verblijf in Beijing.
Een geweldige gids!
Maar eerst naar het hotel.
Onderweg zag ik in de verte het gebouw van de Chinese Televisie
ontworpen door de Nederlander Rem Koolhaas en Ole Scheeren.
Beide werken voor ‘Office for Metropolitan Architecture (OMA)’.
Het gebouw is officieel de CCTV-toren en het Television Cultural Center TVCC.




Ontworpen door oa Rem Koolhaas en Ole Scheeren. Zoals te zien is heb ik de foto uit een rijdende taxi genomen.



Na mijn inchecken in het hotel zijn we gelijk op pad gegaan.
Het is mijn ervaring dat je maar het best zo snel mogelijk kunt wennen
aan de nieuwe tijdzone waarin je bent.
Ik ben zo lang mogelijk actief en opgebleven deze eerste dag.




Bij mijn hotel moet ik bij aankomst gelijk een borg ter beschikking stellen. Een gewoonte bij hotels in China.



Het vliegtuig landde ongeveer rond 10:00 uur in de ochtend
en ik had niet echt geslapen in het vliegtuig die nacht.
Dan wachten op je bagage, de gids ontmoeten en in, en soms langs,
de file, naar het centrum van Beijing.
Uit mijn reisverslag dat ik aan het eind van de dag schrijf,
is de volgende tekst.

Degene die me op zou vangen in Beijing was op het vliegveld.
Hij had net de Nederlandse manager van het bedrijf/de organisatie
waar hij voor werkt, naar het vliegveld gebracht.
(De taxi die deze man had vervoerd zou mij
de komende dagen ook vervoeren)
Die taxi nam mij naar de stad mee.
Mijn ‘gids’ vertelde me dat het hotel dat ik geboekt had
toch vanavond gesloten zou zijn.
Of het echt zo is weet ik niet maar ik kom net van het
Tianamen Square en daar kun je gewoon niet door komen.
(Als ik deze tekst schrijf is het inmiddels 19:45 uur.)
Dus naar een ander hotel.
Een Novotel.
Even in de douche, dan een espresso bij Starbucks
en dan naar de eerder genoemde lunch:
Beijing Bianyifang Roast Duck Group
Prachtig eten, erg lekker!




Aantekenboekje met de gerechten van de lunch.


Je schakelt meteen om naar het Engels en dat doe je
dan ook in het schrijven en denken.
Dus op het menu stond (je kiest overigens alle gerechten individueel):

duck liver // eendelever

pigeon (with head) // duif met hoofd

mushrooms with peanuts ans sesame seeds //
paddestoelen met stukje noot (cashew) en sesamzaad

vegetables // groente

duck, steamed wheat, sweet sauce and unions //
eend, gestoomd tarwe, een zoete saus en uien

tea // thee

soup from duck bones and cucumber // soep van de beenderen
van eend en komkommer.




Beijing Bianyifang Roast Duck Group.







De duif is dood.


Het eten en drinken zal een belangrijk onderdeel
van deze vakantie worden.
Wennen aan alle nieuwe zaken, genieten van het heerlijke eten.
Een hele sociale activiteit, eten in China.




Kop van de duif.










Pieter, mijn gids.


Het is even wennen dat je tafelgenoten je eten opscheppen.
Ze doen dat om gastvrij te zijn.
Ze willen dat je niets te kort komt.
En dat lukt ze prima!
Het opscheppen doen ze met stokjes.
Daar eet je natuurlijk ook mee in China.
Ik raad aan dat te proberen en vol te houden.
Soms lukt het je goed, soms een keer wat minder
maar dat maakt niets uit.
De stokjes waarmee men eten opschept zijn dezelfde
als waar je gastheer mee eet.
Als eerste gedachte geeft dat niet zo’n hygixc3xabnisch beeld.
Zeker in een tijd met de Mexicaanse griep.
Maar het voegt wel een intimiteit toe aan eten.
Ik heb het als een heel goede gewoonte ervaren.




Het bijzondere aan de eend is de manier waarop de eend gesneden wordt. Het restaurant was erg druk. En overal werd aan tafel de eend gesneden.





Erg lekker.



Wat voor mij ook nieuw was: thee.
Ik drink behoorlijk wat thee in Nederland.
Maar thee als vast onderdeel van een warme maaltijd,
dat was ik niet gewend.
Ook niet in een Chinees Restaurant in Nederland.
Maar in China heb ik nauwelijks anders gedronken.
Dat waren de eerste stappen in China.
Meer gaat volgen.




De rekening.




Winterse foto's

Posted on by

Nog een serie winterse foto’s uit het Mastbos bij Breda.




De Galderse Hei in de winter.










Het sneeuwde een beetje.





Door de sneeuw ziet het er weer heel anders uit. Sommige details verdwijnen letterlijk uit het zicht, onder de sneeuw. Terwijl andere zaken er nu juist weer uitspringen.





Goed dat ik stevige loopschoenen aanheb.


















In detail.





De laatste bladeren hangen nu wel heel erg zielig aan de bomen.





Deze uitstulping was me bij deze boom niet eerder opgevallen. Maar nu trok de sneeuw op de bast mijn aandacht en viel me dit deel van de boom ineens op. Op dit stuk geen sneeuw maar een vergroeiing.





Wattentakken.


De sneeuw ligt op en om de takken alsof er watten tegen aan geplakt zijn.
Heel mooi.
Dat geeft een heel sterk licht/donker effect.




Hier zie je dat effect erg goed.



Winterberken

Posted on by

Toevallig viel mijn oog vanmiddag op een aantal berken
waar het niet goed gesteld mee is.
Maar het levert wel mooie foto’s op.
Een aantal berken zijn denk ik al getopt en de takken zijn verwijderd
om plaats te maken voor andere bomen.
In het Mastbos en bij de Galderse Heide en Galderse Meren,
waar deze foto’s gemaakt zijn,
wordt veel aan het bos veranderd de laatste jaren.




Hier laat de schors helemaal los en ontstaan er gaten in de stam.























Kapellen bij Zundert

Posted on by

Vanmiddag ben ik even naar het bos gegaan
en kwam in de buurt bij Zundert.
Daar kwam ik twee ‘Heilige huisjes’ tegen.




Heel mooi op een klein stukje land.





De toelichting ter plaatse.


Onze Lieve Vrouw van de Zeven Smarten
Hazeldonk

Een van de fraaiste veldkapellen staat hier op de driehoek aan de Hazeldonksestraat, bij de Hazeldonksebeek en de Oude Trambaan.

C. Jochems en Jac Martens kwamen op het idee om in de buurt, als bescherming tegen oorlogsgevaar, een kapelletje te bouwen. Er werd een inzameling gehouden die enkele honderden guldens opbracht. In 1942 begon men met de bouw en op 15 september 1942 werd door Pastoor Verbunt de kapel toegewijd aan Onze Lieve Vrouw van de Zeven Smarten.

Volgens insiders was dit een echt buurtfeest. De grond werd beschikbaar gesteld door de familie Rommens te Meer (Belgixc3xab). Het grote beeld werd aangekocht in de Torenstraat in Breda. Het stelt Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten voor met haar gestorven zoon op schoot.

In 1974 verkeerde de kapel in zeer slechte staat. Het rieten dak was ver versleten en grotendeels verdwenen. Mede op initiatief van Dirk van Aert, met medewerking van enkele buurtbewoners en door financixc3xable steun van de gehele buurt is in 1974 het kapelletje gerestaureerd.

Jaarlijks komt in de maand mei de buurt bij deze kapel samen.






Het beeld: Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten.





De tweede kapel.





De toelichting ter plaatse.


Kapel Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand
Kruispad

Op de kruising van Kruispad, Overasebaan, OudeTrambaan en de Noordhoeksestraat staat het robuuste kapelletje toegewijd aan Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand.

Het kapelletje heeft een rieten dak, terwijl een smeedijzeren hekwerk het devotiebeeld tegen vandalisme beschermt. Het buurtschap wilde een kapel stichten, niet alleen om gespaard te blijven van oorlogsgeweld, maar ook tot het verkrijgen van goede gewassen en gezondheid.
In de raadsvergadering van 29 augustus 1941 werd aan het kerkbestuur een stukje grond gratis ter beschikking gesteld voor de bouw van een kleine veldkapel.
Het eerste beeld is vernield; het beeld wat er nu staat is afkomstig uit de tuin van de zusters van Rijsbergen. Pastoor Verbunt wijdde het in op de laatste zondag in mei 1942.

Vroeger kwam men iedere zondag in de meimaand bijeen om de rozenkrans te bidden, alsmede iedere zondagmiddag in het jaar. Ook voor bijzondere gelegenheden bad men hier, zoals voor de soldaten uit het buurtschap die in Nederlands-Indixc3xab streden.






Niet alle vernielingen worden door het hek tegengegaan.



Nieuwe thee

Posted on by

vorige week heb ik nieuwe thee besteld.
Chinese thee: Da Hong Pao.
Aan deze thee zit een verhaal maar de informatie
op niet-commerciele sites is erg beperkt.

Wuyi Da Hong Pao wordt ook de “Koning” van Wuyi thee genoemd. Een legende vertelt over hoe het drinken van Wuyi Da Hong Pao eens een ernstige ziekte van de moeder van een Chinese keizer had genezen. Als dank hiervoor gaf de keizer het bevel om de Da Hong Pao theestruiken te kleden in grote roden kleden. Vandaar de naam Wuyi Da Hong Pao, wat in het Nederlands betekent, Wuyi Groot Rood Kleed.



Engelstalige Wikipedia:

Dxc3xa0 Hxc3xb3ng Pxc3xa1o is a very important Wuyi Red tea. Legend has it that the mother of a Ming Dynasty emperor was cured of an illness by a certain tea, and that emperor sent great red robes to clothe the four bushes from which that tea originated. Three of these original bushes, growing on a rock on Mount Wuyi and reportedly dating to the Song Dynasty, still survive today and are highly venerated. At one point, less than one kilogram of tea was harvested from these plants each year, of which a portion was retained by the Chinese government. In 2005, the remainder of this original and real Da Hong Pao was auctioned, with an initial asking price of 4000 RMB/100 g, but often reaching millions of dollars per kilogram.



Dat is wat anders dan een glas warm water met een blaadje erin.




De thee had ik besteld via het internet. Hij wordt via de post bezorgd. Heel mooi luchtdicht en hersluitbaar geleverd.





Luchtdicht en hersluitbaar.





Maar hoeveel thee heb je nodig voor 1 pot thee?.





Mooie, grote theebladeren.





En dat leidde tot een erg mooie en lekkere thee.



Kunstvaria

Posted on by

De oogst is beperkt in de eerste week van het nieuwe jaar
maar niet minder de moeite van het bekijken waard.




Howard Fonda, Untitled, 2009.





Marc Chagall, Apocalypse en Lilas, Capriccio, 1945 – 1947.


Het werk van Chagall is meestal niet zo uitgesproken.
Maar hier laat het aan duidelijkheid niets te wensen over.




Verte-imari monteith, circa1720.


Wat is een ‘monteith’?
Volgens Answers.com is het:

A large punch bowl having a notched rim on which cups can be hung.


Een grote bowl-schaal met een de bovenkant een gekartelde rand
zodanig dat je er kommen aan kunt hangen.
Imari is een porceleinsoort uit Japan.
Maar de typische kleuren van imari (het kobaltblauw, het ijzerrood
en de witte porseleinen achtergrond) zie je in dit voorwerp
naast andere kleuren.
Deze manier van porcelein maken komt ook in China voor.




Mitch Dobrowner, Shiprock storm..





Paul Himmel, Falling snow – Boy in window, New York 1952.


Vallende sneeuw (zeer toepasselijk) en jongen in het raam.


Detail.


Mocht je je afvragen waar de jongen zich op de foto bevindt,
ik heb het raam even uitvergroot.
Middelste rij, derde raam van links.




Robert Frank, Drive-In movie, Detroit 1955.





Rueben Huertas, Serenata, 2009.




China reisverslag / travelogue 06

Posted on by

Waarom eerst naar Antwerpen?
Wel je kunt een ticket kopen van KLM om van Schiphol (Amsterdam)
naar Capital (Beijing) te vliegen. Zo’n ticket kost ruim 600 Euro.
Het internationale vliegveld van Beijing heet Beijing Capital International Airport
Je kunt ook van Antwerpen ‘vliegen’ naar Beijing.
Dan ga je met de HSL van Antwerpen naar Schiphol
en vlieg je even later van Amsterdam naar Beijing.
De HSL-ticket is inbegrepen in de prijs.
De totale ticket kost dan ruim 400 Euro.
Totaal 200 Euro verdiend.
Natuurlijk is dit alleen aantrekkelijk als je in Zuid Nederland
of Belgie woont.
Om van Groningen eerst naar Antwerpen te gaan
en dan vervolgens naar Schiphol
is niet zo handig en qua kosten schiet dat ook niet op.
Maar vanuit bijvoorbeeld Breda is het erg aantrekkelijk.
Je moet ook wel echt de HSL nemen want op Schiphol
wordt er gecontroleerd of je treinticket is afgestempeld.
En dat afstempelen gebeurt in de trein.
Het was wel spannend want erg veel informatie over hoe een en ander
in zijn werk gaat krijg je niet. Maar het werkt!

Antwerpen – Schiphol: 01/10/2009

Ik heb foto’s gemaakt en die in fotolijstjes geplaatst
als cadeau voor de ouders van de bruid en bruidegom.
Ik heb die fotolijstjes in mijn kleine rugzak gedaan.
Dan zit die wel erg vol maar loop ik tenminste niet met drie tassen.

Ik weet nu al dat ik mijn sweater vergeten ben.
Hopelijk zijn de temperaturen redelijk en anders
heb ik altijd mijn vest bij me.

Lunch op het Centraal station van Antwerpen.

12:34 De Thalys vertrekt uit Antwerpen richting Nederland.
12:56 Terug in Roosendaal. Al stopt de trein daar niet.
Tussen Dordrecht en Rotterdam lopen we 10 minuten vertraging op.

Op Schiphol aangekomen wil ik zo snel mogelijk inchecken.
Dan loop ik niet constant te sjouwen met de bagage en kan ik rustig
iets eten en drinken.
Maar ik kan niet zelf inchecken.
Omdat mijn kaartje zo goedkoop is en ik via Antwerpen kom,
moet ik met een stempel op mijn treinkaartje
wel aantonen dat ik ook echt met de trein gekomen ben.
Dat controleert men handmatig.

De ticket.

Zelf inchecken lukt niet, ook niet als ik geholpen wordt door een stewardess .

Er is veel te doen op Schiphol: winkels, een casino, restaurants enz.
Schiphol is ook een dependance van het Rijksmuseum.
Nu is er een tentoonstelling met 7 werken van Melchior d’ Hondecoeter.
Twee schilderijen waren eerder al op mijn weblog te zien: ‘De menagerie’
en ‘Een pelikaan en ander gevogelte bij een waterbassin’
oftewel ‘het drijvend veertje’.

Melchior d’Hondecoeter, De Menagerie, 1660 – 1695.

Ik koop twee kaarten met afbeeldingen van werk van Melchior d’ Hondecoeter.

Melchior d’Hondecoeter, Het drijvende veertje, ca. 1680.

Misschien denk je wat een vreemde naam voor een schilderij.
Maar het veertje dat rechts onder op het water drijft
is zo prachtig geschilderd.
Zijn werken zijn zeer natuurgetrouw en door de vaak
exotische combinatie van vogelsoorten ook nu nog
een lust om naar te kijken.
En dat hangt dan zomaar op Schiphol.

Ik heb al 1 Aziaat (Chinees?) gezien met een mondkapje op.
(In oktober is de angst voor de Mexicaanse griep op zijn hoogtepunt)

Er komen nu ook groepen Aziaten langs.
Lang niet iedereen heeft een mondkapje.
Maar ik heb er nu toch al verschillende gezien.

Ik zit inmiddels te eten op een eerste verdieping
op een plaats waar ik naar beneden kan kijken
naar de andere reizigers.

Mijn avondeten.

Sommige kranten die ik of op Schiphol koop
of bij het vliegtuig krijg
berichten al over de viering van 60 jaar Volksrepubliek China.
Die viering is onder andere op Tiananmen Square.
Leuke foto’s.

60 jaar Volksrepubliek.

NRC Handelsblad, foto op de voorpagina.

Trouw, artikel op het voorblad van het katern ‘De Verdieping’.

In de trein naar Antwerpen kreeg
een nieuwe cateringmedewerker instructies.
Leuk om te horen dat er heel wat klantgerichtheid en
klantvriendelijkheid bij te pas komt.
Waar ga je, wanneer staan zodat passagiers
toch snel in en uit kunnen stappen.
Hoe benader je klanten.
Hoe zorg je er voor dat je goed bevoorraad wordt
en toch ook de hele trein bedient.
Daar kan de ING (die onlangs zonder waarschuwing
mijn pas niet meer accepteerde terwijl ik in Griekenland was)
nog heel wat van leren.

Speciaal krantenkatern van een Chinese krant met de verworvenheden van de zestigjarige Volksrepubliek.

Nog een koffie en dan ga ik vliegen.

De vlucht gaat achteneenhalf uur duren.
Ik zit in het midden van het vliegtuig maar niet in een rij van 4 stoelen
maar in een rijtje van 2 stoelen.
Ruim.
Helaas zetten ze gelijk de temperatuur in het vliegtuig erg laag.

Bagagelabel KLM.

 

China reisverslag / travelogue 05

Posted on by

En dan gaat het nu echt beginnen.
Mijn reisverslag zal afwisselend bestaan uit teksten
uit mijn dagboekje, verhalen uit mijn herinneringen
wetenswaardigheden die ik hier en daargevonden heb.
Natuurlijk heb ik als eerste en als laatste informatiebron
mijn Chinese collega en zijn vrouw gebruikt.
Immers het was hun huwelijk dat ik heb bezocht.

This is the real start of my travellogue on China.
This log wil contain pieces of text from my diary,
information from my memory and knowledge I picked up
here and there.
My Chinese colleque and his wife are my first and last
source of information.
After all it was their marriage I visited.

Breda-Antwerpen: 01/10/2009
Vanmorgen
09:15 Taxi in Breda naar station
09:58 Trein naar Roosendaal
10:34 Trein naar Antwerpen
Bij een van de loketten voor internationaal reizen
heb ik mijn kaartje voor de Thalys gehad.
Het station van Antwerpen is prachtig verbouwd.
Veel ondergronds.
Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.

Thalys ticket Antwerpen – Schiphol.

Antwerpen Centraal Station.

Antwerp Central Station.

Het is erg lang geleden dat ik voor het laatst in dit station was.

This morning
09:15 Taxi in Breda to railroad station
09:58 Train to Roosendaal
10:34 Train To Antwerp
I received my Thalys ticket at one of the internationl counters
in the train station of Antwerp.
The station used to be a one entry/exit station.
Undergound it’s now completely rebuild.
And this is the first time I see this.
It took a lot of time but what a result!.