Afgelopen vrijdag ben ik gaan kijken naar The Artist.
De Franse zwart-wit film die net 5 Oscars heeft gewonnen.
De competitie heb ik niet gezien maar 5 Oscars lijkt me overdreven.
Om te beginnen is het geen origineel verhaal.
Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn.
Maar als je het nodig vind een remake te maken moet je wel iets
te bieden hebben. Iets wat in een vorige verfilming niet aan de orde kwam.
Ik heb het niet kunnen ontdekken.
Sterker nog: ‘A Star is born’ is naar mijn gevoel beter uitgewerkt.
Veel genuanceerder, overtuigender.
Dan de acteurs.
Jammer genoeg voor The Artist zijn Judy Garland en James Mason
ijzersterk in ‘A Star is born’.
Hun relatie is levenecht.
Hun compasie en gedragingen overtuigend.
Jean Dujardin en Bxe9rxe9nice Bejo spatten niet echt van het doek.
Bxe9rxe9nice Bejo is van de twee nog het best.
John Goodman treft het niet met zijn rollen.
De film valt in twee delen uiteen:
de jaren ’20 films en het documentaire deel:
het leven van de acteurs in dezelfde jaren ’20.
De jaren ’20 films zijn een karikatuur van de werkelijke zwart/wit films.
Natuurlijk zijn er veel zwart/wit films waarin overacteren
aan de orde van de dag is.
Maar dat probleem wordt bijvoorbeeld in ‘Singing in the rain’
veel beter uitgebuit.
Daarnaast zijn de echt goede zwart/wit films helemaal niet
overgeacteerd. In geslaagde films worden wel degelijk emoties
overtuigend gespeeld. Kijk maar eens naar Chaplin in The Kid.
Sommige beelden zijn goed. De openingssequence waarin je niet goed weet
wat je ziet: de jaren ’20 zwart/wit film of de ‘documentaire’.
Het orkest dat de filmmuziek speelt in de bioscoop, de toeschouwers,
de acteurs achter en op het scherm. Goed gedaan.
Leuke rolletje voor Malcolm McDowell.
Waarom in zwart/wit, en stom?
Het werkt niet.
Sommige van de visuele grappen zijn redelijk, maar niet verpletterend.
Ze worden zwaar overschat.
De scene op de trap, het horen, zien en zwijgen beeldje,
de weerspiegeling voor een etalage met een rokkostuum.
Veel spiegels maar kijk eens naar ‘The Sheltering Sky’ van Bernardo Bertolucci.
Dan zie je wat je daar in een film mee kunt.
Het waren een aangename 100 minuten, maar 5 Oscars?
Nee.
Argusvlinder 