The Estate of Queen Juliana of the Netherlands

Niet alle stukken op de aankomende veiling van de erfenis van Juliana
zijn topwerken. Waarom doe je ze anders weg.
Maar dat wil niet zeggen dat een groot aantal voorwerpen
niet heel erg de moeite waard zijn om te bekijken.
Dat heb ik dan alvast gedaan via het web
en ik laat hieronder een aantal bijzondere of opmerkelijke stukken zien.


Ik heb een zwak voor kamerschermen. Op de veiling zijn er heel wat te koop. Dit is een bijzonder scherm door het aardewerk dat in het scherm is opgenomen. A Dutch marquetry, rosewood and porcelain, four leaf screen, Grand Bazar Royal, The Hague, circa 1886.

Marquetry is de term voor het versieren van voorwerpen met
fineer (dunne laagjes hout).


Andreas Schelfhout, 1787 – 1870, Sailing vessels in choppy waters, watercolour and brown ink over black chalk on paper.

Sotheby’s heeft er voor gekozen om bij de voorwerpen niet
het jaartal te vermelden.
Waarschijnlijk omdat dit van veel voorwerpen niet bekend is.
Dit schilderij heb ik hier opgenomen omdat Andreas Schelfhout
een bekende Nederlandse schilder is en het in dit geval
ook nog eens een typisch ‘Nederlands’ tafereel betreft.
De term ‘Choppy’ staat voor ruw water.


Antonie Lodewijk Koster, 1859 – 1937, Peasants at work on a bulb field, oil on canvas.

Wederom een typisch Nederlands tafereel.
Ik ben benieuwd wat de overwegingen bij de selectie van de voorwerpen
precies geweest zijn.
Ik heb nog niet vaak bollenvelden gezien op schilderijen.
En dit schilderij is nog eens mooi ook.


A Sevres-style porcelain, blue ground, amorous tete-a-tete, late 19 th centrury.

De veiling omvat heel, heel veel serviesgoed.
Dit is zomaar een willekeurige selectie.
Naast serviezen zie je ook heel veel oude stoelen, klokken,
zilver (bestek en anders), glas, tafels, kasten enz.

Sevres-style porcelein is afkomstig van een fabriek in Frankrijk.
Hier betreft het een imitatie.
Een serviesje met afbeeldingen van verliefde stelletjes.


A silver miniature horse and carriage, possibly 18 th century.

Ik vond het een grappig gezicht.
Al krijg ik de indruk dat het kwalitatief niet zo hoogstaand is.
Maar de veiling heeft hele series miniaturen.
Leuk voor verzamelaars.


Al kreeg ik het cadeau. Sommige voorwerpen zijn werkelijk kitsch. A small Austrian bronze horseshoe shaped desk timepiece, circa 1880, Gebr. Robeck Wien.

Gebr. Robeck, Wien….. ik kom ze niet tegen op het internet.
Ik vermoed dat er niet heel diepgaand onderzoek is gedaan naar de voorwerpen.
Tenslotte is de opbrengst voor goede doelen
en ik denk dat men de kosten heeft willen beperken.


Barend Cornelis Koekkoek, The reapers, 1847, watercolour and brown and grey wash over pencil on paper.

Er zijn ten minste twee werken van Koekkoek aanwezig op de veiling.
De maaiers (met de zeis).


Charles Chaplin, niet de komisch acteur maar de Franse schilder, A lady with a guitar, 1825 – 1891, watercolour and chalk heihtened with white on paper.


Over kitsch gesproken: Charles Landelle, 1821 – 1908, A portrait of a gypsy woman, oil on canvas.

Charles Landelle staat bekend om zijn ‘portretten’ van vrouwen
in verleidelijke poses.


George Edward Horton, 1859 – 1950, The ministers house Rotterdam, watercolour on paper.

Horton is een redelijk bekende Engelse schilder die zowel in Engeland
als in Nederland regelmatig schilderde.
Jammer genoeg is het hier een waterverfschilderij.
Die worden over het algemeen lager gewaardeerd op veilingen.
Mooi werk.


Hendrik Savrij, 1823 – 1907, A peasant with cattle on a sunlit meadow, oil on canvas.


Hendrik Willem Mesdag, 1831 – 1915, A sailing vessel on ice flows, watercolour on paper.

Ook een waterverfschildering.
Deze keer van Mesdag.
Een schip maar vanuit een interessant perspectief.
Best een mooi werk alleen, en je kunt dit zien
bij meer werken, aan de randen verkleurd.
Waarschijnlijk is dit het gevolg van het feit
dat het werk in een lijst heeft gezeten.
Ik vraag me af of je dat nog kunt herstellen?


Gewoon grappig: Jan Bonket, A Dutch miniature baby walker, Amsterdam 1774.

Regelmatig stuitte ik op voorwerpen waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde.
Een zilveren baby rollator.
Jan Bonket is een bekende Nederlandse zilversmid
en gespecialiseerd in miniatuurvoorwerpen.
Werk van hem is te zien in het Rijksmuseum.


Johannes Anthonie Balthasar Stroebel, 1821 – 1905, The Petition, oil on canvas.

Stroebel is maker van een groot aantal Hollandse interieurs.
Mooi werk.


Mari Ten Kate, 1831 – 1910, A Javanese girl tending to her dog, oil on canvas.

Ik heb dit werk en het volgende speciaal gekozen omdat het me opviel
dat zo weinig werken van of over de kolonieen op de veiling te koop zijn.
Dat geldt zowel voor Indonesie maar zeker voor Suriname.
Naast deze twee werken hier en daar een meubelstuk.

Mari Ten Kate, 1831 – 1910, A Javanese household, watercolour and pencil heightened with white on paper.


Pair of Chinese Famille Rose porcelain, baluster vases with cover, Qing Dynasty, 19th century.


Pieter Alardus Haaxman, 1814 – 1887, Kenau Simonsdochter Hasselaer on the city walls of Haarlem, oil on canvas.

‘Vaderlandse geschiedenis’, ook dat is niet sterk vertegenwoordigd.

Dit is een van de uitzonderingen.

Wikipedia

Kenau Simonsdochter Hasselaer (1526-1588/1589) was een scheepsbouwer en houthandelaar die vooral bekend is geworden door haar felle verzet bij de verdediging van Haarlem tijdens de Tachtigjarige Oorlog.

Toen Kenau geboren werd, was haar vader, Simon Gerritszoon Brouwer, burgemeester van Haarlem. Haar zwager was Hadrianus Junius, de lijfarts van Willem van Oranje. Tijdens het ‘Beleg van Haarlem’ leverde ze scheepshout voor schepen die via het Haarlemmermeer in verbinding stonden met de Prins.

Volgens sommige ooggetuigenverslagen van Duitse huursoldaten vocht ze zelf actief mee tegen de Spanjaarden. Zo zou ze aan het hoofd staan van 300 vrouwen die met kokend water, brandend stro en gesmolten pek vanaf de stadsmuren de vijand van zich afhield. Hooft schijnt soortgelijke verhalen hierover gebaseerd te hebben op gesprekken met haar neef, Pieter Dirksz. Hasselaer. Volgens Hooft was ze niet bang om met spies, geweer en degen tegen de vijand te strijden. De vrouwen vochten volgens hem actief mee omdat ze wisten hoe de Spanjaarden waren omgegaan met de vrouwen in andere veroverde steden. Hierdoor is de mythe om haar persoon ontstaan. Volgens sommige historici is echter niet vast te stellen dat ze daadwerkelijk meevocht. In een in 1586 geschreven verzoekschrift aan de burgemeesters, schepenen en vroedschappen van Haarlem zinspeelde Kenau hier zelf niet op, hoewel ze wel aangaf dat ze als een goede patriot had meegeholpen aan de verdediging van de stad.


Salomon Leonardus Verveer, Figures in a Dutch fishing town, 1851, watercolour, chalk and wash, heightened with white on paper.


Dit is een detail van de linker bovenhoek van het werk van Salomon Verveer. Dat lijkt me niet echt de bedoeling.


Samual Klinkenberg, An oak figure of an uhu, circa 1920.


 

De erfenis van Juliana en de relatie met Breda

Afgelopen vrijdag stonden er twee artikelen
van de hand van Leo van Nierse
in BN/De Stem over de veiling die binnenkort wordt gehouden
van een deel van de erfenis van Juliana.
Beatrix en haar zussen laten een deel veilen voor goede doelen.
Tussen de te veilen voorwerpen zitten drie voorwerpen
die betrekking hebben op Breda.
Daar gaat dit log dus over.


Johannes Bosboom, Grote Kerk te Breda met het Grafmonument van Engelbert II van Nassau, 1852, watercolour and pencil heightened with white on paper.


Johannes Bosboom, 1817 – 1891, De Grote Kerk Breda, watercolour and black chalk heightened with white on paper.



Heinrich Martin Krabbe, On the market, 1894, Volgens het artikel in BN/De Stem: De Botermarkt in Breda, oil on canvas.


 

Het Mukden Incident volgens Herge: Kuifje, De Blauwe Lotus

Het verhaal ‘De Blauwe Lotus’ is een stripverhaal van Herge.
Het verscheen in 1936 in een zwart-wit uitgave en later,
in 1946, in kleurendruk.
Het Mukden Incident wordt niet met naam genoemd maar
een deel van de verhaallijn vertoont erg veel overeenkomsten
met de werkelijke gebeurtenissen.


De omslag van De Blauwe Lotus door Herge.


De tekenstijl van Herge wordt ‘de klare lijn’ genoemd. De stijlkenmerken zijn goed af te leiden van de tekeningen in bijvoorbeeld dit album.


De ‘Mukden’-verhaallijn begint met een telefoontje van een Japanse minister (excellentie) met een Japanse spion/drugsdealer in China. Eerst gaat het over Kuifje.


In hetzelfde geprek krijgt de spion vervolgens zijn opdracht en worden de propagandamogelijkheden besproken.


Kuifje is een vreemde zaak op het spoor en weet dat samenzweerders zullen samenkomen in een opiumkit met de naam De Blauwe Lotus. Kuifje mengt zich tussen de bezoekers.


Als de samenzweerders binnen zijn stelt Kuifje zich strategisch op zodat hij het gesprek kan afluisteren.


Kuifje volgt de samenzweerders en ziet hen aan het werk gaan.


Wat de samenzweerders precies uitvoeren is onduidelijk.


Plots doet er zich een explosie voor.


De samenzweerders zijn tevreden met hun resultaat.


De Japanse spion brengt het gezag op de hoogte van het opblazen van de spoorlijn en legt de schuld bij ‘de Chinese bandieten’.


De ‘social media’ van die tijd: telefoon, telegrafie en radio, doen hun werk.


De politici grijpen hun kans.


Japan ‘reageert’ door heel Noordoost China te bezetten…


…en melken het incident zo goed uit als ze kunnen.


Geen middel of platform blijft onbenut.


Het is niet moeilijk parallellen te zien naar de berichtgeving
van onze socal media: televisie, twitter en facebook.