Dit is een Nobelprijs-winnaar, voor literatuur. Het boek in zijn hand, achter zijn rug verliest bladen. De beelden van Max Leiva die ik op internet vond, hebben vaker een dergelijke houding, dynamiek, kracht of spanning. Dit beeld staat aan de Avenida Las Américas in Guatemala City en stelt Miguel Angel Asturias voor.

Octubre 1999. Premio Nobel de literatura en el centenario de su nacimiento. Nobelprijs voor literatuur in het eeuwfeest van zijn geboorte. In de ochtend has de gids ons door deze straat gereden naar het uitzichtpunt. De eerste foto’s van deze reeks over Guatemala zijn van dat punt. De lange straat was op loopafstand van ons hotel en interessant genoeg voor een wandeling. De straat wordt gevormd door twee rijbanen met in het midden een ruimte met groen. Om de paar honderd meter kun je van weghelft veranderen. Tussen het groen staan een soort ‘vriendschapsmonumenten’ van landen met daarbij beelden van mensen die bij gedragen hebben aan een of andere vorm van revolutie of beweging. Vaak personen die je voor een ideologische wagen kunt spannen.

Op Wikipedia vond ik:

Het boek El señor Presidente, kon hij niet publiceren vanwege het feit dat Guatemala op dat moment geregeerd werd door een dictator.
Deze roman is gebaseerd op de bloedige overheersing door deze president.
Het is een aanklacht tegen elke vorm van dictatuur die steunt op terreur en verraad en opoffering van menselijke waarden.
In 1946 werd de eerste versie van El señor Presidente gepubliceerd, dat zijn faam als schrijver in Zuid-Amerika zou vestigen.
In 1967 ontving Asturias de Nobelprijs voor Literatuur met als motivatie dat hij een levendig literair oeuvre geschapen had dat diepgeworteld is in de Guatemalteekse indiaanse tradities.

Zou het hier dezelfde ‘El señor Presidente’ betreffen als die waarover
Boudewijn de Groot zong:

Meneer de president, welterusten.
Slaap maar lekker in je mooie witte huis.
Denk maar niet te veel aan al die verre kusten
waar uw jongens zitten, eenzaam, ver van thuis.
Denk vooral niet aan die zesenveertig doden,
die vergissing laatst met dat bombardement.
En vergeet het vierde van die tien geboden
die u als goed christen zeker kent.

Deze mag natuurlijk niet ontbreken: Simon Bolivar. De grote bevrijder van Midden en Zuid Amerika die tegen de Spaanse overheersing vocht.

De monumenten zijn niet altijd aantrekkelijk. Hier een monument van Argentinië met een beeld van General Juan de San Martin.

Deze foto maakte ik omdat dit alweer een beeld is van een persoon met een boek in zijn hand. Wie het is weet ik niet. Op het boek in zijn hand staat de tekst ‘Reforma’.

Onderdeel van een monument van El Salvador is dit beeld van Beato Oscar Arnulfo Romero. Bisschop Romero.

Van deze meneer O’Higgins had ik nog nooit gehoord: Bernardo O’Higgins namens Chili.

Ook hier biedt Wikipedia uitkomst:

Bernardo O’Higgins (Chillán (Chili), 20 augustus 1778 – Lima (Peru), 24 oktober 1842) was een Chileens militair die gezien wordt als de vader des vaderlands van Chili (el Padre de la Patria de Chile).
Verder was hij een van de belangrijkste militairen in de onafhankelijkheidsstrijd van Chili en Latijns-Amerika.
Daarnaast was hij van 16 februari 1817 tot 28 januari 1823 de derde Opperste Directeur van Chili en de eerste die deze titel droeg na de Chileense onafhankelijkheid (1818).

Dit grote beeld is gemaakt door Tomás Mur en stelt, wie anders?, Christoffel Columbus voor.

Inderdaad, geen beelden van vrouwen.
Ligt dat aan de fotograaf of ligt het aan Guatemala?
Je zult er zelf naar toe moeten gaan om de werkelijkheid
te achterhalen.